โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 8 ได้รับแก่นอสูร
บทที่ 8 ได้รับแก่นอสูร
หนูเขี้ยวฟ้าขั้นหนึ่งถือเป็นสัตว์ประหลาดที่ค่อนข้างแข็งแกร่งในบรรดาสัตว์ประหลาดขั้นหนึ่ง
โดยทั่วไป ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายชั้นที่แปดต้องใช้ความพยายามอย่างมากถึงจะฆ่าได้
แต่หวังฮ่าวอาศัยวิชาดาบตัดสายลมระดับเชี่ยวชาญและก้าวหมอกมายาระดับสมบูรณ์ กลับฆ่ามันได้อย่างง่ายดาย
ดูเหมือนพลังของเขาจะเหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายชั้นที่แปดทั่วไป หวังฮ่าวคิดในใจ
ถ้าใช้ฝ่ามือเมฆลอยระดับเทพด้วย หวังฮ่าวมั่นใจว่าสามารถสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายชั้นที่เก้าได้
หวังฮ่าวสูดหายใจลึก แล้วเก็บเขี้ยวของหนูเขี้ยวฟ้า
จากนั้นก็ไปค้นหาสัตว์ประหลาดตัวอื่น การต่อสู้ในเขตป่าเถื่อนเพิ่งเริ่มต้น
…
“วิชาดาบตัดสายลม!!!”
หวังฮ่าวถือดาบโลหะผสม ดาบในมือปล่อยพลังอันเย็นเยียบ อีกครั้งที่เขาฆ่าสัตว์ประหลาดขั้นหนึ่ง
เมื่อการต่อสู้ดำเนินไป ประสบการณ์การต่อสู้จริงของหวังฮ่าวยิ่งเพิ่มมากขึ้น
ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เขาฆ่าสัตว์ประหลาดขั้นหนึ่งไปหลายสิบตัว
เป้ที่แบกไว้ด้านหลังเต็มไปด้วยวัตถุดิบต่าง ๆ
ต่อไป ขายวัตถุดิบเหล่านี้ น่าจะเพียงพอให้เขาฝึกฝนได้สักพัก
หวังฮ่าวแบกเป้ เดินช้า ๆ มุ่งหน้าไปยังทางออกของเขตป่าเถื่อน
“ตึก ตึก ตึก!!!”
จู่ ๆ เสียงฝีเท้าดังสนั่นมาจากที่ไม่ไกล
เมื่อฟังดี ๆ ยังมีเสียงตะโกนและคำด่าทอปะปนมา
หวังฮ่าวหรี่ตา มีคนมา…
ไม่ไกลนัก ชายร่างผอมในชุดขาดวิ่น แบกเป้ วิ่งหนีสุดชีวิต
ด้านหลังมีกลุ่มคนหน้าตาดุร้ายไล่ตามอย่างกระชั้นชิด
“ นี่แก่นอสูร ฉันให้แก ฉันจะล่อพวกมันไป รวมตัวกันที่จุดนัดพบ!” จู่ ๆ ชายในชุดขาดวิ่นโยนกล่องให้หวังฮ่าว ตะโกนเสียงดัง
แก่นอสูร… ดวงตาของหวังฮ่าวหดลง… ไม่ใช่ มันพยายามใช้ฉัน…
“ฉัวะ!!!”
หวังฮ่าวไม่ลังเล ใช้ดาบโลหะผสมฟันกล่องที่ชายคนนั้นโยนมา
“ตู้ม!!!”
กล่องถูกดาบของหวังฮ่าวฟันแตก ด้านในว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
ชายคนนั้นไม่คาดคิดว่าหวังฮ่าวจะเด็ดขาดขนาดนี้ ถึงกับไม่ลังเลเลยสักนิด ฟันกล่องทิ้งทันที
“เซียวหัว อย่ามาเล่นลูกไม้ตื้น ๆ แก่นอสูรไม่ใช่ของที่คนขั้นหลอมกายชั้นที่หกอย่างแกจะครอบครองได้ มอบมาเดี๋ยวนี้ ฉันจะไว้ชีวิตแก!” ชายที่ไล่ตามยกมุมปาก พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ชายที่ชื่อเซียวหัวหน้าซีด หอบหายใจ มองหวังฮ่าวด้วยสายตาดุร้าย
คนที่ไล่ตามเซียวหัวคือสมาชิกแก๊งจันทร์น้ำเงิน นำโดยหัวหน้าแก๊ง หลานซาน ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายชั้นที่เจ็ด
สายตาของหวังฮ่าวฉายแววฆ่าฟัน กล้าพยายามใช้เขาเชียว
“พี่น้อง ฉันรู้ว่าแกไม่ใช่เพื่อนของหมอนั่น แกไปได้เลย พวกฉันไม่ทำอะไรแก!” หลานซานพูดกับหวังฮ่าว
“เดี๋ยว มอบแก่นอสูรมาซะ ไม่งั้นฉันฆ่าแกเดี๋ยวนี้!” หวังฮ่าวไม่สนใจชายคนนั้น แต่พูดกับเซียวหัว
เซียวหัวตะลึง มอบแก่นอสูร… ไอ้เด็กโง่นี่ไม่รู้ตัวหรือว่ากำลังทำอะไร
หลานซานก็มองหวังฮ่าวอย่างงุนงง ไอ้เด็กนี่หมายความว่าไง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ
“ฮ่าฮ่า ไอ้หนู มีกึ๋น ฉันให้แก กล้ารับไหมล่ะ!” เซียวหัวยิ้มเยาะ ล้วงแก่นอสูรสีแดงเข้มออกจากอก
นี่คือแก่นอสูรที่ได้จากสัตว์อสูรกายขั้นหนึ่ง
เซียวหัวโยนแก่นอสูรให้หวังฮ่าว และหวังฮ่าวรับไว้โดยไม่เกรงใจ
เมื่อหลานซานและคนอื่นเห็นแก่นอสูรอยู่ในมือหวังฮ่าว พวกเขาหยุดไล่ตาม มองหวังฮ่าวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
หวังฮ่าวเก็บแก่นอสูรลงในเป้อย่างไม่แยแส แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทำไม อยากแย่งรึ?”
หลานซานโกรธจนหัวเราะ “ฉันจะเอาชีวิตแก!!!”
หลานซานสั่งลูกน้องให้โจมตีหวังฮ่าวทันที
“วิชาดาบตัดสายลม!!!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายกล้าลงมือ หวังฮ่าวใช้วิชาดาบตัดสายลมโจมตีทันที
“ฉึก!!!”
หวังฮ่าวใช้ก้าวหมอกมายาหลบการโจมตีของหลานซานและพวก ดาบโลหะผสมในมือเหมือนเคียวมรณะ เก็บเกี่ยวชีวิตของลูกน้องหลานซานได้อย่างง่ายดาย
เซียวหัวที่อยู่ไม่ไกลมองการต่อสู้ที่ระเบิดขึ้น รู้สึกตกใจ
เด็กหนุ่มคนนี้ พลังน่ากลัวขนาดนี้
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ลูกน้องของหลานซานเป็นเพียงขั้นหลอมกายชั้นที่สี่หรือห้า แตะชายเสื้อของหวังฮ่าวยังไม่ได้
เสียงร้องโหยหวนและเสียงกระทบดังก้องในอากาศ
หลานซานเห็นลูกน้องถูกหวังฮ่าวฆ่าราวหมูหมา หัวใจราวกับเลือดไหล
“ไอ้หนู แกมันหาความตาย!!!” หลานซานคำราม แล้วพุ่งโจมตีหวังฮ่าว
“ฝ่ามือเมฆลอย!!!”
หวังฮ่าวใช้ฝ่ามือเมฆลอยระดับเทพ ลมฝ่ามืออันทรงพลังพร้อมแรงกระแทกมหาศาล
พุ่งกระแทกใส่ร่างของหลานซานอย่างดุเดือด
“ไม่!!!”
หลานซานตะโกน สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วร่างถูกฝ่ามือเมฆลอยของหวังฮ่าวซัดจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่มีส่วนใดสมบูรณ์
“หัวหน้า!!!”
“ฉันยอมจำนน อย่าฆ่าฉัน…”
“ไว้ชีวิตฉันด้วย ฉันเป็นคนดี อย่าฆ่าฉัน…”
…
ลูกน้องของหลานซานเห็นหัวหน้าถูกหวังฮ่าวฆ่าอย่างง่ายดาย ร่างแตกเป็นเสี่ยง
พวกเขาหวาดกลัวจนขวัญหนี นี่มันจอมมารจากไหน ฆ่าคนไม่กะพริบตา
เหมือนจอมมารกลับชาติมาเกิด…
YOU MAY ALSO LIKE
