โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล - บทที่ 11 หน้าต่างภารกิจ

บท​ที่​ 11 หน้าต่าง​ภารกิจ​

การ​ต้อง​แบก​ศพ​ก๊อ​บ​ลิ​น​ไปทิ้ง​ ทำให้​เด​นี่​บ่นงึมงำ​ตาม​นิสัย​ แต่​ก็​น่า​แปลกที่​เขา​ยอม​ลุกขึ้น​ยืน​แล้ว​บอ​กว่า​

“งั้น​ก็​รีบ​ทำให้​มัน​จบ​ๆ ไป”

เขา​ยก​ซาก​ก็​อบ​ลิ​น​ขึ้น​ด้วย​สีหน้า​ประหลาดใจ​ ดูเหมือน​เขา​จะลง​แต้ม​สถานะ​ไปแล้ว​ ซึ่งก็​ไม่แปลก​เพราะ​เขา​เพิ่ง​ร่วมมือ​กับ​โชอี้​สังหาร​มอนสเตอร์​มา

ผม​หรี่ตา​เฝ้าสังเกต​เพื่อ​เปรียบเทียบ​ผล​ระหว่าง​ค่า​สถานะ​ที่​เด​นี่​ลง​ กับ​ค่า​ ความทนทาน​ ของ​ผม​

ทฤษฎี​ของ​ผม​คือ​ ความทนทาน​จะช่วย​ให้​ผม​ใช้แรง​สูงสุด​ได้​นาน​ขึ้น​ พักฟื้น​สั้น​ลง​ และ​อาจ​ช่วย​ให้​แผล​หาย​ไว​ ผิว​หนังเหนียว​ หรือ​กระดูก​แข็งแรง​ขึ้น​เหมือน​พวก​ก็​อบ​ลิ​น​

ส่วน​ค่า​ ความ​แข็งแกร่ง​ น่าจะ​เพิ่ม​มวล​กล้ามเนื้อ​และ​พละกำลัง​ แต่​หาก​ร่างกาย​ไม่ทนทาน​พอที่จะ​รองรับ​แรง​มหาศาล​นั้น​ มัน​อาจ​นำมาซึ่ง​อาการ​บาดเจ็บ​ได้​

แต่​นี่​ก็​เป็น​เพียง​การ​คาดเดา​ที่​น่า​หงุดหงิด​ เพราะ​ผม​ยัง​ไม่มีข้อมูล​มาก​พอ​จะพิสูจน์​ได้​ใน​ตอนนี้​

ผม​ยก​ซาก​ก็​อบ​ลิ​น​ขึ้น​พาดบ่า​ โดย​เว้น​มือขวา​ให้​ว่าง​เพื่อ​พร้อม​เหวี่ยง​ศพ​ทิ้ง​ทันที​หาก​เกิดเหตุ​ไม่คาดฝัน​ หรือ​อย่าง​แย่​ที่สุด​ก็​ใช้มัน​เป็น​โล่​ป้องกัน​

ส่วน​โชอี้​เอง​ก็​แบก​ซาก​ขึ้น​มาได้​ง่ายดาย​พอกัน​ ดูเหมือน​การ​เพิ่มค่า​สถานะ​จะแสดงผล​เกือบจะ​ทันที​ ซึ่งถือเป็น​ข้อดี​หาก​เรา​ต้อง​อัปเกรด​ตัวเอง​ระหว่าง​การต่อสู้​

แฮด​วิน​กระชับ​ปืน​ใน​มือขวา​ ถือ​หอก​ที่​ยึด​มาได้​ใน​มือซ้าย​ แล้ว​เริ่ม​นำ​พวกเรา​มุ่งหน้า​เข้า​ป่าอีกครั้ง​ ความรู้สึก​ถูก​กดดัน​ลดน้อยลง​กว่า​เดิม​ แต่​ความระมัดระวัง​ยังคง​เต็มเปี่ยม​

ลม​เริ่ม​พัด​แรง​ขึ้น​จน​กิ่งไม้​ลั่น​เอี๊ยด​อ๊าด​ล้อ​ไปกับ​เสียง​ใบไม้​เสียดสี​ ดวงอาทิตย์​ลอย​เด่น​อยู่​ตรง​หัว​พอดี​ แม้จะเริ่ม​ชิน​ขึ้น​บ้าง​แต่​พวกเรา​ก็​ยัง​สะดุ้ง​ทุกครั้งที่​มีเสียง​ไม่คาดคิด​แว่ว​มา

เรา​เคลื่อนที่​ใน​รูป​ขบวน​เดิม​ ผม​คุม​ซ้าย​ เด​นี่​คุม​ขวา​ แฮด​วิน​นำหน้า​ และ​โชอี้​ระ​วังหลัง​

ถึงจุด​นี้​ผม​มั่นใจ​ว่า​ค่า​ความทนทาน​ของ​ผม​เริ่ม​สำแดง​ผล​แล้ว​ เพราะ​ผม​ไม่รู้สึก​เหนื่อย​เลย​จาก​การ​แบก​ของ​หนัก​ขนาด​นี้​

สิ่งเดียว​ที่​รบกวน​จิตใจ​คือ​ความหิว​ ผม​เหลือบมอง​ซาก​บน​บ่า​ แต่​ก็​สลัด​ความคิด​ทิ้ง​ไปทันที​ ผม​ยัง​ไม่หิวโซ​ถึงขั้น​จะกิน​ไอ้​ตัว​เขียว​นี่​ อย่าง​น้อย​ก็​ตอนนี้​ละ​นะ​

เมื่อ​โยน​ศพ​ลง​หลุม​เสร็จ​ เด​นี่​ยังคง​หอบ​พร่า​ แม้จะดู​ดีขึ้น​กว่า​รอบ​แรก​แต่​ก็​ยัง​เหนื่อย​เห็นได้ชัด​

ผม​ค่อนข้าง​มั่นใจ​ว่า​เขา​ลง​แต้ม​ความ​แข็งแกร่ง​เป็นหลัก​โดย​ไม่ได้​ลง​ความทนทาน​เลย​ ต่าง​จาก​โชอี้​ที่​ดู​สภาพ​ดีกว่า​มาก​ เธอ​คง​ลง​แต้ม​เฉลี่ย​กัน​ไปบ้าง​ไม่มาก​ก็​น้อย​

ขากลับ​พวกเรา​เคลื่อนที่​เร็ว​ขึ้น​และ​ระวังตัว​ยิ่งกว่า​เดิม​ เมื่อ​กลับ​มาถึงตู้​ขบวนรถไฟ​ ผม​รู้สึก​โล่งอก​อย่าง​บอก​ไม่ถูก​ แม้จะรู้ดี​ว่า​ความปลอดภัย​ไม่ได้​ต่าง​จาก​ใน​ป่าเท่าไหร่​นัก​ก็​เถอะ​

ทันทีที่​ปลีกตัว​ออกจาก​กลุ่มคน​ได้​ ผม​ก็​แอบ​เปิด​เช็ก​ค่า​สถานะ​ของ​ตัวเอง​ทันที​

[ชื่อ​: เน​เท​ล​ วิน​]

ความ​ยาก​: นรก​

ชั้น​ที่​: 1

เวลา​ที่​เหลือ​ก่อน​การ​บังคับ​ส่งกลับ​: 4 ปี 364 วัน​ 20 ชั่วโมง​ 52 นาที​ 59 วินาที​

เล​เวล​: 2

ความ​แข็งแกร่ง​: 6

ความว่องไว​: 8

ความทนทาน​: 8

มานา​: 3

[อาชีพ​หลัก​: ยัง​ไม่เปิด​ใช้งาน​]

[อาชีพ​รอง​: ยัง​ไม่เปิด​ใช้งาน​]

ทักษะ​: สมาธิ เล​เวล​ 3

การควบคุม​มานา​ เล​เวล​ 1

[แต้ม​ทักษะ​: 0]

[แต้ม​สถานะ​: 0]

ผม​ปล่อย​ให้​แฮด​วิน​กับ​คนอื่นๆ​ จัดการ​เรื่องจุกจิก​ส่วนตัว​ไป ส่วน​ผม​ก็​นั่ง​พิง​ล้อ​รถไฟ​ หลับตา​ลง​รับ​สายลม​ที่​พัดผ่าน​

อากาศ​ที่นี่​บริสุทธิ์​จน​แตกต่าง​จาก​ใน​เมือง​อย่าง​สิ้นเชิง​ มัน​มีกลิ่นหอม​หวาน​จางๆ ที่​อธิบาย​ไม่ถูก​ แต่​ผม​ชอบ​แฮะ

ท่ามกลาง​แสงแดด​อุ่น​และ​เสียง​พูดคุย​แว่ว​ๆ ของ​ผู้โดยสาร​ รอบตัว​ผม​กลับ​ไม่มีเสียง​เครื่องจักร​หรือ​เครื่องบิน​ใดๆ​ มัน​เงียบ​จน​เกือบจะ​สงบสุข​ ผม​คงจะ​เชื่อ​ว่า​มัน​สงบสุข​จริงๆ​ หาก​ผม​ไม่รู้ซึ้ง​ถึงอันตราย​ที่ซ่อน​อยู่​ใต้​ความสงบ​นี้​เสีย​ก่อน​ละ​นะ​

สถานที่​ที่​ถูก​เรียก​ว่า​ ชั้น​ที่​ 1 แห่ง​นี้​คือ​อะไร​กัน​แน่​? ดวงอาทิตย์​และ​ท้องฟ้า​นั่น​เป็น​ของปลอม​หรือเปล่า​? เรา​กำลัง​อยู่​ใน​สถานการณ์​จำลอง​ หรือ​อยู่​บน​ดาวเคราะห์​อัน​ไกลโพ้น​ที่​มีชั้น​อื่น​ซ้อน​อยู่​เหนือ​หัว​?

ความไม่แน่นอน​ทำให้​ผม​กังวล​ โดยเฉพาะ​เมื่อ​นึกถึง​ตอนกลางคืน​ที่​ทัศนวิสัย​ย่ำแย่​ความ​อันตราย​คง​เพิ่มขึ้น​เป็น​เท่าตัว​ และ​หาก​เรา​ก่อ​กองไฟ​ มัน​ก็​ไม่ต่าง​จาก​การตะโกน​บอก​สัตว์ร้าย​ว่า​ มารุม​กินโต๊ะ​เรา​ได้​เลย​

“เฮ้อ​…”

ผม​ถอนหายใจ​ ที่ผ่านมา​พวกเรา​โชค​ดีมาก​ ทั้ง​หมาป่า​ที่​หิวโซ​จน​จัดการ​ง่าย​ หรือ​ก็​อบ​ลิ​น​ที่​มีแค่​สามตัว​ แต่​ผม​มั่นใจ​ว่า​ครั้งหน้า​มัน​จะไม่จบ​ลง​ง่ายๆ​ แบบนี้​แน่​

ผม​ปรายตา​มอง​ไปที่​ตู้​ขบวนรถไฟ​พิจารณา​ข้อดี​ข้อเสีย​ของ​การ​อยู่​ที่นี่​ แม้คน​ส่วนใหญ่​จะดู​ไร้ประโยชน์​ แต่​ผม​ต้อง​การคน​คอย​เฝ้ายาม​ตอน​หลับ​ และ​แฮด​วิน​ที่​มีปืน​กับ​ทักษะ​การ​เดินป่า​ก็​ถือเป็น​ทรัพยากร​ชั้นดี​

ยิ่ง​ผม​ก่อไฟ​ไม่เป็น​ ล่าสัตว์​ไม่เก่ง​ การ​มีกลุ่ม​จึงยัง​จำเป็น​ อีก​อย่าง​ ผม​สามารถ​ใช้คน​พวก​นี้​เป็น​ หนูทดลอง​ เพื่อ​เก็บ​ข้อมูล​เรื่อง​การ​กระจาย​แต้ม​สถานะ​หรือ​อาชีพ​ได้​ในอนาคต​ ข้อดี​พวก​นี้​ทำให้​ผม​คง​ต้อง​อยู่​ที่​นี้​ต่อไป​อีก​ซัก​พัก​

เสียง​ฝีเท้า​ดึง​ผม​ออกจาก​ภวังค์​ เท​ส เดิน​ออก​มาจาก​หลัง​ตู้​ขบวน​ เธอ​เป็น​หญิงสาว​อายุ​ประมาณ​ 18-19 ปี รูปร่าง​เพรียว​สูง และ​มีผม​สีบลอนด์​สะดุดตา​

เธอ​เหลือบมอง​ผม​แวบ​หนึ่ง​ก่อน​จะพิง​แผ่น​หลัง​เข้ากับ​ตัว​รถไฟ​แล้ว​จุด​บุหรี่​สูบ​อย่าง​ดื่มด่ำ​

“ถ้าบุหรี่​หมด​เมื่อไหร่​คง​แย่​แน่​”

เท​สพึมพำ​เบา​ๆ ขณะ​สูด​ควัน​เข้าไป​ช้าๆ ก่อน​จะยื่น​ซองบุหรี่​มาทาง​ผม​

“เอา​สัก​มวน​ไหม​?”

ผม​ส่ายหน้า​เงียบๆ​

“สรุป​คือ​นาย​เลิก​สูบ​แล้ว​จริงๆ​ สินะ​… พ่อ​คน​มีความรับผิดชอบ​”

เธอ​ค่อนแคะ​แต่​ผม​ยัง​นิ่ง​เพื่อ​รอ​ดู​ว่า​เธอ​ต้องการ​อะไร​ เท​สสูบ​ไปเพียง​ครึ่ง​มวน​ก็​ดับ​บุหรี่​เก็บ​เข้า​ซอง​อย่าง​ระมัดระวัง​ แล้ว​ทอดสายตา​มอง​ไปยัง​ผืนป่า​

“นาย​ก็​คิด​ว่า​เรา​กำลัง​ซวย​ซ้ำซวย​ซ้อน​เหมือนกัน​ใช่ไหม​ แนต?”​

เสียง​ของ​เท​สเบาหวิว​ราวกับ​จะปลิว​ไปตาม​ลม​ เธอ​ไม่ได้​หันมา​มอง​ผม​ สายตา​ยังคง​ทอด​ถอน​ไปยัง​แนว​ป่าทึบ​เบื้องหน้า​

ผม​ทำ​เพียงแค่​นั่ง​นิ่ง​ ความคิด​ที่ว่า​มัน​ก็​เห็น​ๆ กัน​อยู่​ วนเวียน​อยู่​ใน​หัว​ แต่​ผม​เลือก​ที่จะ​ไม่เอื้อนเอ่ย​คำ​ใด​ออกมา​

ความ​เงียบ​ปกคลุม​เรา​อยู่​เกือบ​นาที​ มีเพียง​เสียง​ลม​พัด​ใบไม้​ที่​คอย​ทำลาย​ความ​สงัด​ ก่อนที่​เธอ​จะเริ่ม​พึมพำ​ออกมา​อีกครั้ง​

“นาย​รู้​ไห​ม… ก่อนที่​เรา​จะมาลงเอย​ที่นี่​ ฉัน​ทะเลาะ​กับ​แม่มาหนัก​มาก​เลย​ล่ะ​”

เธอ​เว้น​จังหวะ​ครู่หนึ่ง​ พลาง​แค่น​หัวเราะเยาะ​ตัวเอง​ใน​ลำคอ​

“ฉัน​ด่า​แม่ว่า​… ถ้าแม่หาย​ไปจาก​ชีวิต​ฉัน​ได้​ก็​คง​ดี​ แต่​ดู​ตอนนี้​สิ กลายเป็น​ฉัน​เอง​ที่​หายหัว​มาอยู่​ที่ไหน​ก็​ไม่รู้​”

เธอ​ยังคง​พรั่งพรู​ความ​อัดอั้น​ออกมา​เรื่อยๆ​ เล่า​ถึงถ้อยคำ​ใจดำ​ที่​เธอ​สาด​ใส่คน​เป็น​แม่ก่อนที่​ทุกอย่าง​จะกลายเป็น​แบบนี้​ น้ำเสียง​ของ​เธอ​สั่นเครือ​เล็กน้อย​ใน​บาง​ช่วง​ ผม​ทำได้​เพียงแค่​นั่ง​รับฟัง​ทุก​ถ้อยคำ​อย่าง​ตั้งใจ​

ผม​รู้ดี​ว่า​นี่​คือ​สิ่งเดียว​ที่​ผม​พอ​จะทำให้​เธอ​ได้​ใน​ตอนนี้​ เป็น​พื้นที่​ปลอดภัย​ที่​คอย​รองรับ​ความผิด​บาป​ใน​ใจของ​เธอ​ เพื่อ​ชดเชย​บางอย่าง​ที่​ผม​เคย​ติดค้าง​เธอ​ไว้​ใน​อดีต​

“นาย​ว่า​ฉัน​เป็น​คน​เฮงซวย​ไหม​?”

เท​สหันมา​สบตา​ผม​ ผม​แค่​ยักไหล่​ส่งๆ เพราะ​ไม่ว่า​ผม​จะคิด​ยังไง​ มัน​ก็​ไม่ได้​สำคัญ​เท่ากับ​สิ่งที่​เธอ​คิด​กับ​ตัวเอง​อยู่แล้ว​

เธอ​หัวเราะ​เบา​ๆ กับ​ท่าทาง​ที่​คาดเดา​ได้​ของ​ผม​

“ฉัน​น่าจะ​รู้​คำตอบ​อยู่แล้ว​ล่ะ​ เอาเถอะ​… เค​วิน​เจอ​อะไร​บางอย่าง​มา นาย​ลอง​เช็ก​ดู​เอง​นะ​ แค่​พูดว่า​หน้าต่าง​ภารกิจ​”

เธอ​กำลังจะ​เดิน​จากไป​แต่​ก็​หยุด​ลง​แล้ว​ถามทิ้งท้าย​ด้วย​น้ำเสียง​จริงจัง​

“แน​ต.​.. นาย​จะช่วย​ฉัน​เท่าที่​ทำได้​ใช่ไหม​?”

สายตา​ของ​เรา​ประสานกัน​ ผม​พยักหน้า​สั้น​ๆ แทน​คำสัญญา​

แม้ใน​ใจเธอ​จะรู้ดี​ว่า​ชีวิต​ของ​ผม​ต้อง​มาก่อน​เสมอ​ แต่​คำตอบ​นั้น​ก็​เพียง​พอที่จะ​ทำให้​สีหน้า​ของ​เธอ​ดู​ผ่อนคลาย​ลง​ เท​สยิ้ม​ออกมา​เล็กน้อย​ก่อน​เดิน​ลับตา​ไป

ผม​มองตาม​แผ่น​หลัง​ของ​เธอ​พลาง​ถอนหายใจ​ ก่อน​จะเอ่ย​เสียง​เบา​

“หน้าต่าง​ภารกิจ​”

[ภารกิจ​ประจำ​ชั้น​]

เอาชีวิต​รอด​ให้​ครบ​ 30 วัน​ รางวัล​:

สิทธิ์​ใน​การเข้าสู่​ชั้น​ที่สอง​

สิทธิ์​ใน​การ​เข้าถึง​คอมมูนิตี้​

1 แต้ม​ทักษะ​

5 แต้ม​สถานะ​

[ภารกิจ​รอง​]

เอาชีวิต​รอด​ให้​ครบ​ 24 ชั่วโมง​ รางวัล​:

อุปกรณ์​ที่​คุณ​เลือก​ได้​เอง​ 1 ชิ้น​