โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล - บทที่ 13 ซุ่มโจมตี
บทที่ 13 ซุ่มโจมตี
พวกเราเดินตามแฮดวินไปโดยทิ้งระยะห่างอย่างเป็นระบบจนกลายเป็นสัญชาตญาณ ผมคุมทางซ้าย เดนี่อยู่ทางขวา และมีโชอี้คอยระวังหลัง
หลังจากเดินไปได้เพียงไม่กี่นาที แฮดวินก็ส่งสัญญาณให้หยุด เขาชี้มือไปข้างหน้าเยื้องไปทางซ้ายเล็กน้อย ผมขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เพราะในสายตาของผมกลับมองไม่เห็นอะไรเลย
ทว่าเพียงครู่เดียว ใบไม้ที่อยู่ห่างออกไปราวห้าสิบเมตรก็เริ่มสั่นไหว…
ศัตรูอยู่เบื้องหน้า!
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงร้องเตือนของโชอี้ก็ดังมาจากด้านหลัง พวกมันปรากฏตัวขึ้นล้อมเราไว้ทุกทิศทาง ก็อบลินร่างสีเขียวแยกเขี้ยวคำรามขู่ในลำคอ มีทั้งเลเวล 2 สองตัว เลเวล 3 สองตัว และตัวที่อันตรายที่สุดคือ ก็อบลิน ชาแมน เลเวล 5
สถานการณ์เลวร้ายเข้าขั้นวิกฤต ในขณะที่ผมกำลังประเมินทางหนีทีไล่ ฝันร้ายที่แท้จริงก็คลานตามออกมาจากหลังชาแมน หมาป่าขนาดเท่ารถยนต์ตัวหนึ่งปรากฏกายขึ้น พร้อมข้อความเหนือหัวที่ทำให้ผมชาวาบไปทั้งตัว
[หมาป่าคืนชีพ เลเวล 2]
ขนสีน้ำตาลเกรอะกรังโชกไปด้วยเลือด ใบหน้ามีรอยกระสุนและดวงตาที่ปิดสนิท… ผมจำมันได้ทันที มันคือเจ้าหมาป่ายักษ์ที่พวกเราเพิ่งจัดการไปก่อนหน้านี้ ดูเหมือนเจ้าชาแมนนั่นจะมีพลังมนต์ดำที่ปลุกคนตายให้กลับมาขยับได้อีกครั้ง
แวบหนึ่งผมคิดจะหลบหนีไปคนเดียว แต่พอเหลือบไปเห็นโชอี้ ความคิดนั้นก็พังทลายลงกระทันหัน ความคิดบ้าๆ ที่ไม่เป็นตัวของตัวเองผุดขึ้นมาในหัว
ผมจะทิ้งทุกคนไปตอนนี้ไม่ได้… ผมทำไม่ได้จริงๆ!
“บ้าเอ๊ย!”
ผมสบถ
ความคิดประหลาดเริ่มทำงานอีกครั้ง ในโลกที่ความตายอยู่แค่เอื้อม หากผมลังเลผมอาจจะตายได้ ดังนั้นผมจึงสูดลมหายใจเข้าลึก สงบจิตใจจนเข้าสู่ภวังค์สมาธิที่ลึกที่สุดเท่าที่เคยทำมา
โลกภายนอกพลันเงียบสงัด สีสันรอบตัวดูซีดจางลง สมองเริ่มคัดกรองข้อมูลไร้สาระทิ้งไปจนหมด ผมประสานสายตาเข้ากับก็อบลิน ชาแมน ที่ดูเหมือนกำลังแสยะยิ้มเยาะเย้ยพวกเรา
“เวรเอ๊ย!”
เดนี่ สบถออกมาอย่างสิ้นหวังเมื่อเห็นว่าทางหนีถูกปิดตาย
พริบตานั้น เจ้าหมาป่าคืนชีพก็พุ่งเข้าใส่ตามคำสั่งของชาแมน แฮดวินเป็นคนแรกที่เปิดฉาก เสียงปืนดังสนั่นติดต่อกันสามนัดเข้าเป้าอย่างจังด้วยความชำนาญ
แต่เจ้าหมาป่ากลับไม่ชะงักเลยสักนิด กระสุนทำได้เพียงฉีกเนื้อให้กระเด็นออกไป แต่มันกลับไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด และไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
เมื่อรู้ว่ากระสุนไร้ผล แฮดวินจึงเปลี่ยนไปคว้าหอกแทน
ขณะที่ระยะห่างหดสั้นลง ผมเก็บมีดแล้วกำท่อเหล็กด้วยสองมือมั่น ปล่อยให้มานาไหลเวียนไปทั่วร่าง จดจ่อพลังทั้งหมดไปที่หัวไหล่และเอว ผมเกร็งหน้าท้อง บิดตัวส่งแรง และเหวี่ยงวงสวิงสุดแรงเกิด!
หมาป่าพุ่งผ่านตัวผมไปหมายจะปลิดชีพแฮดวิน
แต่จังหวะนั้นเอง…
เปรี้ยง!
ท่อเหล็กฟาดเข้าที่ขาหน้าของมันอย่างจังจนเสียงกระดูกหักดังสนั่นป่า
อาวุธในมือผมบิดเบี้ยวผิดรูปทันที เจ้าหมาป่าเสียหลักซวนเซฟุบลงเพราะขาที่หักพับ แต่มันกลับไม่มีเสียงร้องโหยหวนแม้แต่คำเดียว แฮดวินไม่ปล่อยโอกาสหลุดลอย เขารีบใช้หอกแทงซ้ำเข้าใส่ทันที
เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงแยกตัวออกมาอยู่ด้านหลังของทั้งสามคน อ้อมไปทางซ้ายเพื่อมุ่งหน้าไปจัดการพวกที่เหลือ
ตอนนี้มีดกลับมาอยู่ในมือผมอีกครั้ง และมานายังคงพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย ใจจริงผมอยากจะออมพลังไว้ แต่สถานการณ์ตรงหน้าบีบคั้นเกินกว่าจะกั๊กพลังไว้ได้
ก็อบลิน ชาแมน ชูมือขึ้นฟ้า พึมพำมนต์ดำอยู่ในลำคอ ดวงตาของมันจ้องเขม็งมาที่ผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เบื้องหน้าของมันมีก็อบลินเลเวล 3 ตัวหนึ่งยืนคุมเชิง ส่วนที่เหลืออีกสองตัวกำลังเดินแยกออกมาเพื่อจัดการกับผมโดยเฉพาะ!
ผมมองไปที่หางตา พบว่าก็อบลินเลเวล 2 ตัวสุดท้ายกำลังพัวพันอยู่กับเดนี่ ส่วนโชอี้กำลังช่วยแฮดวินรับมือกับหมาป่าคืนชีพ
ในเสี้ยววินาทีนั้น ก็อบลินเลเวล 2 อีกตัวก็พุ่งตัวมาถึง และแทงหอกใส่ผม ท่าทางของมันดูเงอะงะแบบมือสมัครเล่นสุดๆ
ด้วยร่างกายที่เสริมพลังด้วยมานา ผมเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะสวนหมัดเข้าเต็มรักที่กลางใบหน้าจนจมูกมันหักยุบ
ขณะที่มันเซถอยหลังพร้อมเสียงครางโหยหวน ผมรีบเบี่ยงตัวไปทางซ้าย ใช้ต้นไม้ใหญ่เป็นโล่บังสายตาจากเจ้าชาแมน แล้วตวัดเท้าเตะใส่ก็อบลินเลเวล 3 ที่พุ่งสวนเข้ามาทันที
ความเจ็บแปลบแล่นจากหน้าแข้งขึ้นมาถึงโคนขาของผมจากการปะทะครั้งนั้นแต่ด้วยสภาวะสมาธิทำให้ผมตัดความเจ็บปวดนั้นไปได้ในเวลาไม่กี่วินาที
ในจังหวะที่เจ้าก๊อบลินเลเวล 3 เสียหลัก ผมไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ผมพุ่งพรวดเข้าหาระยะประชิด แทงมีดสั้นปักเข้าที่ลำคอของมันจนมิดด้ามแล้วออกแรงบิดสุดข้อมือจนแผลฉีกขาดเหวอะหวะ
มันล้มตึงลงกับพื้น แขนขาชักกระตุกรัวพร้อมกับเสียงสำลักเลือดที่ขลุกขลักอยู่ในลำคอ
เยี่ยม ผมคำรามในใจ
เมื่อจัดการเจ้าเลเวล 3 ได้ ผมก็เดินกลับมาเพื่อปิดฉากก็อบลินเลเวล 2 ที่บาดเจ็บ ด้วยการระดมฟาดท่อเหล็กใส่หัวของมันไม่ยั้ง แรงกระแทกส่งผลให้กะโหลกมันแตกละเอียดและล้มฟุบลงโดยไม่มีโอกาสขัดขืน
การต่อสู้ทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที และตลอดเวลาผมยึดถือทริคเดียวคือใช้ต้นไม้เป็นที่กำบังระหว่างผมกับเจ้าชาแมนไว้เสมอ
ผมก้มลงหยิบหอกของพวกมันขึ้นมาทั้งสองเล่ม พลางชำเลืองมองคู่ต่อสู้ฝั่งตรงข้าม เจ้าก็อบลินชาแมนดูเหมือนจะเสร็จสิ้นพิธีกรรมบางอย่างแล้ว
มันยืนนิ่งงันราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง ผมโผล่หน้าจากต้นไม้ไปเพียงแวบเดียวแล้วขว้างหอกใส่มันทันที!
แต่บ้าเอ๊ย…
อาวุธนั่นถ่วงสมดุลได้แย่มาก หอกพุ่งไปปักลงบนพื้นห่างจากพวกมันไปหลายเมตร
ยากกว่าที่คิดแฮะ
เมื่อผมเหลือบมองกลับไปด้านหลัง ก็พบว่า ก็อบลินตัวที่สู้กับเดนี่ขาดใจตายแล้ว ทั้งสามคนกำลังช่วยกันปิดบัญชีหมาป่า
แฮดวินเดินกะเผลกเพราะแผลลึกที่ต้นขา โชอี้มือบาดเจ็บ ส่วนเดนี่เอามือกุมแผลที่หน้าอกด้วยสีหน้าปวดร้าว
ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว… ตอนนี้แหละคือโอกาสที่ผมจะหนีไปได้ และใจผมก็ร่ำร้องอยากทำอย่างนั้น แต่อะไรบางอย่างกลับรั้งผมไว้แน่นจนก้าวขาไม่ออก
ผมจึงทำได้เพียงกัดฟันแน่นแล้วกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูเบื้องหน้าอีกครั้ง
การพุ่งเข้าไปปะทะตรงๆ ไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่ ผมยังไม่รู้เลยว่าเจ้าชาแมนนั่นมีไม้ตายอะไรซ่อนอยู่ แถมยังมีก็อบลินเลเวล 3 อีกตัวที่ยืนคุมเชิงอยู่อย่างเหนียวแน่นนั่นด้วย!
ในขณะที่ผมกำลังประเมินสถานการณ์ เสียงระเบิดแหลมเล็กก็ดังขึ้น ผมมองตรงไปเห็นลูกไฟขนาดเท่าลูกฟุตบอลกำลังพุ่งแหวกอากาศตรงมาด้วยความเร็วสูง!
หากเป็นร่างกายปกติ ผมคงไร้ทางหนี แต่โชคดีที่ในสภาวะสมาธินี้ มานาที่ผมอัดฉีดทิ้งไว้ช่วยให้ร่างกายตอบสนองได้ทันท่วงที
ผมกระโดดเบี่ยงหลบวิถีทำลายของมันได้ฉิวเฉียด ทว่าแรงอัดอากาศจากการระเบิดนั้นรุนแรงมหาศาล มันซัดร่างผมปลิวไปฟาดกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปอย่างจัง!
ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ แม้จะมีสมาธิช่วยกรองความรู้สึกออกไป แต่มันก็ยังนับว่าสาหัส ผมกัดฟันแน่นจนรับรู้ถึงรสคาวเลือดในปาก
ผมรีบรีดมานาให้ไหลเวียนอีกครั้งเพื่อฉุดร่างกายที่บอบช้ำให้ลุกขึ้น โชคดีที่ขาทั้งสองข้างยังขยับได้ แต่แขนข้างหนึ่งกลับหักพับห้อยต่องแต่งอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้ประโยชน์
ท่อเหล็กคู่ใจหล่นหายไปในพงหญ้า ส่วนหอกที่เก็บมาก็หักครึ่ง ผมจึงคว้าเอาไว้ได้เพียงท่อนบนที่มีคมหอกติดอยู่เท่านั้น
ผมพยายามตั้งสติและมองออกไปเบื้องหน้า ดูเหมือนลูกไฟจะไม่ได้ถูกปล่อยออกมาเป็นครั้งที่สอง ซึ่งก็สมเหตุสมผล… ทักษะที่ทรงพลังขนาดนั้นย่อมมีขีดจำกัดในการใช้งาน
ทว่าเมื่อผมจ้องไปที่เจ้าชาแมน ผมกลับพบความผิดปกติ มันดูไม่ยี่หระเลยที่โจมตีพลาดเป้า กลับกัน… มันจ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาของผู้ชนะ
ประสาทสัมผัสของผมตื่นตัวถึงขีดสุดในวินาทีนั้น!
ผมรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ฉับไวทางด้านข้าง เจ้าก็อบลินเลเวล 3 ที่เคยยืนคุมเชิงอยู่หายไปแล้ว และตอนนี้มันปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแทงหอกตรงมาที่จุดตายของผม!
ผมกัดฟันกรอด สั่งการให้มานาไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งจนเส้นเลือดปูดโปน คมหอกถากสีข้างผมไปเพียงนิดเดียว แต่วินาทีนั้นเจ้าสัตว์ร้ายกลับคว้าหมับเข้าที่แขนข้างที่หักของผม!
กระแสความเจ็บปวดแล่นพล่านสยดสยองไปทั่วร่าง หากไม่มีทักษะสมาธิคอยสะกดไว้ ผมคงกรีดร้องจนสิ้นสติไปแล้ว หัวใจของผมเต้นรัวราวกับจะระเบิด มานาถูกสูบฉีดผ่านกระแสเลือดจนร้อนผ่าว ลมหายใจหอบกระชั้น
เจ้าก็อบลินเลเวล 3 ดูจะประมาทไปนิด มันคงคิดว่าผมบาดเจ็บจนไร้ทางสู้ เพราะผมเห็นรอยยิ้มแสยะบนใบหน้าของมันราวกับกำลังสนุกที่ได้หยอกเย้าเหยื่อ… แต่นั่นแหละคือโอกาสเดียวของผม!
หลังจากข่มความเจ็บปวดจากแขนที่หัก ผมย่อตัวลงต่ำแล้วอัดมานาเข้าสู่ขาจนเต็มสูบ ก่อนจะเตะเสยเข้าที่หว่างขาของมันอย่างจัง!
มันครางเสียงหลงด้วยความจุกและงอตัวลงเล็กน้อย ผมไม่ปล่อยให้จังหวะนี้หลุดลอย ผมเหวี่ยงมือข้างที่ยังใช้การได้ กระชากเศษหอกหักแทงพรวดเข้าที่ลำคอของมันทันที!
ผมคำรามก้องในลำคอ ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดที่แตกฝอย ผมดึงเศษหอกออกมาแล้วรัวแทงซ้ำๆ อย่างไม่ยั้งมือราวกับคนเสียสติ
เมื่อร่างที่ถูกกระหน่ำแทงโน้มตัวลงมา ผมก็แทงเข่าเสยเข้าที่คางของมันจนหน้าหงาย ร่างสีเขียวร่วงลงไปกองกับพื้นพร้อมดวงตาที่เหลือกลอย
ผมใช้ปลายหอกหักแทงซ้ำลงไปอีกหลายครั้งจนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นยืนยันความตายของมัน ผมจึงหยุดมือ…
ผมเงยหน้าขึ้นมาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง โชคดีที่การต่อสู้เมื่อครู่ชุลมุนพอสมควรและมีต้นไม้ช่วยพรางตา ทำให้เจ้าชาแมนไม่สามารถสอดแทรกเวทมนตร์เข้ามาได้
ผมกำหอกที่อาบไปด้วยเลือดไว้แน่น ก่อนจะจ้องมองไปยังเจ้าชาแมนด้วยสายตาอาฆาต
เหลืออีกแค่ตัวเดียวเท่านั้น… ตัวสุดท้าย!
YOU MAY ALSO LIKE
