โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล - บทที่ 14 ก๊อบลินชาแมน
บทที่ 14 ก๊อบลินชาแมน
ความเจ็บปวดจากแขนที่หัก และร่างกายที่บอบช้ำจากแรงระเบิดทำให้ผมแทบจะกรีดร้องออกมา แม้สภาวะสมาธิจะช่วยบรรเทาความเจ็บได้บ้าง แต่ก็ยากที่จะข่มความทรมานนี้ไว้ได้
ผมเหลือบมองแขนที่ห้อยต่องแต่งอย่างไร้เรี่ยวแรง กระดูกน่าจะหักเข้าอย่างจังที่ช่วงต้นแขนใต้หัวไหล่
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตัดความสนใจออกจากแขนที่หัก แล้วจ้องเขม็งกลับไปที่ก๊อบลินชาแมน ตอนนี้มันยืนนิ่งพึมพำบางอย่างในลำคอพลางชี้มือมาทางผม
สัญชาตญาณของผมร้องเตือน เพราะยังจำรสชาติของระเบิดเพลิงนั่นได้ขึ้นใจ หากโดนเข้าไปอีกครั้งผมไม่รอดแน่
เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงรีบวางหอกเปื้อนเลือดลงแล้วคว้าก้อนหินขนาดพอเหมาะมือขึ้นมาแทน ก่อนจะขว้างออกไปสุดแรงโดยมีการเสริมพลังจากมานาช่วยให้หินพุ่งทะยานไปเร็วกว่าปกติ
เจ้าชาแมน ชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงร่ายมนต์ประหลาดหยุดลง มันขมวดคิ้วแน่นทว่ากลับยืนนิ่งเฉยไม่คิดจะหลบหลีก
ทันทีที่ก้อนหินพุ่งเข้าใกล้ตัวมัน แรงส่งกลับวูบหายลงราวกับกระแทกเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ก่อนจะร่วงลงบนพื้นห่างจากตัวมันเพียงแค่เมตรเดียว
มันมองก้อนหินที่ไร้ความหมายก้อนนั้นแล้วแสยะยิ้มบางๆ ก่อนจะเริ่มร่ายมนต์ต่อ
“บ้าเอ๊ย!”
ผมสบถออกมา หากปล่อยให้มันร่ายเวทจนเสร็จ ผมต้องเผชิญกับลูกไฟนั่นอีกครั้งแน่ และด้วยร่างกายที่สะบักสะบอมขนาดนี้ ผมคงไม่พ้นความตายจริงๆ
ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากระดมขว้างหินที่เหลือใส่สุดความสามารถ แต่ผลลัพธ์ยังคงเดิม หินทุกก้อนช้าลงและร่วงหล่นทันทีที่เข้าใกล้รัศมีของมัน
การกระทำของผมทำให้การร่ายมนต์หยุดชะงักได้เพียงช่วงสั้นๆ เท่านั้น เจ้าชาแมนจ้องมองมาด้วยสายตาเยาะเย้ย มันยกมือขึ้นชี้ตรงมาที่ผมพลางตะโกนคำคำหนึ่งออกมา
ผมกัดฟันแน่น รีบกระโดดหลบหลังต้นไม้ที่ใกล้ที่สุดทันที หัวใจเต้นรัวรอรับแรงระเบิดที่จะตามมา
ทว่าผ่านไปหลายวินาทีกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมจึงค่อยๆ โผล่หน้าออกมาดู เจ้าก๊อบลินจ้องมองมาด้วยแววตาขบขัน มันหัวเราะร่าอย่างชอบใจก่อนจะชี้มือมาทางผมอีกครั้ง
คราวนี้มันร่ายมนต์ด้วยเสียงที่ดังและหนักแน่นกว่าเดิม ผมสังเกตเห็นอากาศรอบมือของมันเริ่มบิดเบี้ยวด้วยไอร้อนมหาศาล
“ไอ้สารเลว…”
ผมสบถรอดไรฟัน
มันเห็นผมเป็นแค่เหยื่อที่เอาไว้ล่อเล่นก่อนจะปลิดชีพ นิสัยของพวกมันเหมือนกันหมด ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเลเวล 3 ที่โอหัง หรือเจ้าชาแมนเจ้าเล่ห์ตัวนี้
ในขณะที่ผมกำลังมองหาที่กำบังเพื่อเอาชีวิตรอด เสียงปืนก็ดังขึ้นสนั่นป่า ผมชะงักนิ่งไปพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ
แม้แต่เจ้าชาแมนเองก็หยุดชะงักด้วยความตกใจ ไม่นานนักเสียงปืนนัดที่สองก็ดังตามมา คราวนี้ผมตั้งสติได้และมองไปทางต้นเสียง
แฮดวินยืนถือปืนด้วยท่าทางมืออาชีพ ปลายกระบอกปืนที่มีควันจางๆ และกำลังเล็งตรงไปที่ก๊อบลินชาแมน ผมรีบมองกลับไปที่ศัตรู
ทว่ากระสุนทั้งสองนัดกลับพบชะตากรรมไม่ต่างจากก้อนหินของผม พวกมันร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง กริ๊ง เบื้องหน้าเจ้าชาแมนโดยที่มันไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
“นี่มันอะไรกัน…”
แฮดวินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ เขาถอยหลังหนีด้วยขากะเผลก เบื้องหลังของเขาคือโชอี้ที่กำลังใช้เศษผ้ากดบาดแผลที่มือ และเดนี่ที่ใบหน้าขาวซีดพลางกุมหน้าอกที่มีเลือดไหลนอง
ก๊อบลินชาแมนจ้องมองกลุ่มของแฮดวินด้วยสายตาโกรธแค้น มันแยกเขี้ยวคำรามก่อนจะชี้มือไปทางพวกเขาและเริ่มร่ายเวทอีกครั้ง
“หยุดมันไว้ อย่าให้มันร่ายเวทเสร็จ!”
ผมตะโกนสุดเสียง พลางระดมขว้างทั้งก้อนหินและกิ่งไม้ใส่รัวๆ แม้วัตถุเหล่านั้นจะผ่านม่านพลังลึกลับไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เจ้าก๊อบลินหัวเสียไม่น้อย
มันค่อยๆ หันกลับมาทางผมช้าๆ ยกมือเตรียมร่ายมนต์ใหม่ ทันใดนั้นแฮดวินก็ช่วยระดมขว้างก้อนหินและเศษกิ่งไม้ใส่ซ้ำไปอีกทาง
เจ้าก๊อบลินคำรามลั่นด้วยความขัดใจ สีหน้าของมันบิดเบี้ยวและดูน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงโทสะที่พุ่งพล่านออกมา
ตอนนี้จังหวะการร่ายมนตร์ของมันถูกขัดขวางลงชั่วคราวแล้ว ผมมองไม่เห็นไอความร้อนที่เคยม้วนตัวอยู่บนมือของมันอีกต่อไป
เมื่อสบโอกาส ผมจึงอัดมานาลงไปที่ขาทั้งสองข้างก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาเจ้าก๊อบลินชาแมนสุดแรง พลางขว้างก้อนหินในมือเข้าใส่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
ตอนนี้เจ้าก๊อบลินถูกระดมขว้างสิ่งของใส่จากทั้งสองทิศทางจนต้องหันมองสลับไปมาอย่างพัลวัน ผมเดาว่ามันไม่ได้กลัวก้อนหินพวกนี้หรอก แต่มันคงระแวงเสียงปืนที่ดังขึ้นก่อนหน้านี้มากกว่า และความพะวักพะวนนั้นเองที่ทำให้มันเสียสมาธิเกินกว่าจะร่ายมนตร์ได้สำเร็จ
เพียงอึดใจเดียวผมก็เข้าถึงตัวมัน เจ้าก๊อบลินชาแมนค่อยๆ หันมาสบตาผม แววตาของมันไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำมันกลับแสยะยิ้มบางๆ ออกมาแทน
รอยยิ้มน่ารังเกียจนั่นทำให้ผมแทบระเบิดอารมณ์ออกมา ผมไม่รอช้า กระชับหอกหักในมือแล้วแทงเข้าใส่มันด้วยพละกำลังทั้งหมดที่เสริมด้วยมานา
ทว่าเมื่อหอกเข้าถึงระยะหนึ่ง ผมกลับรู้สึกถึงแรงต้านที่ประหลาด ราวกับกำลังแทงหอกผ่านน้ำเชื่อมที่เหนียวหนืด และความรู้สึกนั้นยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข้าใกล้ตัวมัน
จนกระทั่งหอกห่างจากตัวมันได้ประมาณหนึ่งเมตร แรงส่งทั้งหมดของผมก็หายวับไปจนหมดสิ้น ผมพยายามจะกระชากหอกกลับอย่างรวดเร็ว แต่มันกลับยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก
ราวกับหอกถูกตรึงติดอยู่ในมวลสารบางอย่าง ผมจึงตัดสินใจปล่อยมือ และภาพที่เห็นคือหอกค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นอย่างช้าๆ ราวกับขนนก
รอยยิ้มของเจ้าก๊อบลินกว้างขึ้นกว่าเดิม มันรีบยกมือขึ้นร่ายมนตร์ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น
เวรเอ๊ย!
ผมไม่ยอมแพ้และผลักดันตัวเองจนถึงขีดสุด บีบอัดมานาอีกครั้งเพื่อดันตัวเองให้ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ ยิ่งเข้าใกล้ตัวมัน แรงต้านยิ่งทวีคูณจนผมทำได้เพียงก้าวไปอย่างช้าๆ ราวกับถ่วงด้วยน้ำหนักมหาศาล
ทว่าในจังหวะนั้นเอง ใบหน้าที่เคยเยาะเย้ยของเจ้าก๊อบลินกลับหุบลงทันควัน เสียงร่ายมนตร์ของมันรัวเร็วขึ้นอย่างร้อนรน
ผมเริ่มเข้าใจบางอย่าง แม้การเคลื่อนที่ไปข้างหน้าจะยากเย็นจนเสียความเร็วไปหมด แต่มันยังพอจะขยับไปได้ ผมคาดว่านั่นเป็นเพราะการส่งแรงอย่างต่อเนื่องจากการก้าวเดิน ทำให้สามารถต่อต้านม่านพลังประหลาดนี้ได้
ต่างจากวัตถุที่พุ่งมาด้วยความเร็วเพียงครั้งเดียวซึ่งจะถูกดูดซับแรงจนหมดและร่วงหล่นไป
ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้นี่เอง ผมลอบยิ้มในใจ
ตอนนี้รอยยิ้มบนหน้ามันหายวับไปแล้ว เสียงร่ายมนตร์ของมันรวดเร็วและสั่นพร่าจนฟังดูเหมือนเสียงครางต่ำของสัตว์ร้าย
ไอความร้อนเริ่มก่อตัวขึ้นบนมือของมันอีกครั้ง ผมมองภาพตรงหน้าผ่านสภาวะสมาธิด้วยใจที่นิ่งสงบ ผมไม่ได้หวาดกลัวระเบิดนั่นอีกต่อไปแล้ว เพราะในระยะที่ประชิดขนาดนี้ หากมันกล้ายิงออกมา เราทั้งคู่ก็คงต้องระเบิดตายไปพร้อมกัน
มาลุ้นกันว่าระหว่างระเบิดของมันกับคมมีดของผม… อะไรจะถึงตัวก่อนกัน!
ผมเบี่ยงตัวเล็กน้อย ให้แขนข้างที่หักนำหน้าเพื่อบังทางลม แล้วใช้มือข้างที่ยังปกติชักมีดสั้นออกมา
หลังจากฝ่าแรงต้านมาครู่หนึ่ง ในที่สุดผมก็เข้าสู่ระยะที่เอื้อมมือถึง และทันทีที่เข้าประชิดตัว แรงต้านนั้นก็พลันลดลง
ดูเหมือนเจ้าชาแมนจะรู้จุดอ่อนของม่านพลังตัวเองดี เมื่อเห็นว่าผมเข้าถึงตัวเกินไป มันจึงตัดสินใจยกเลิกเวทมนตร์ที่กำลังก่อตัวทันที พริบตานั้น มีดเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของมันแทน!
เจ้าก๊อบลินชาแมนเริ่มขยับตัวเงื้อมีดเตรียมจะจ้วงแทง ทว่าดูเหมือนตัวมันเองก็ได้รับผลกระทบจากม่านพลังประหลาดนี้ด้วยเช่นกัน แม้มันจะขยับได้เร็วกว่าผมเล็กน้อยแต่ก็ยังจัดว่าเชื่องช้า
ผมรวบรวมสมาธิอีกครั้ง พยายามรีดเค้นมานาหยดสุดท้ายให้ไหลเวียนไปทั่วร่างเพื่อเค้นพละกำลังออกมา
ชาแมนตัวนี้ดูจะเป็นนักสู้ที่ห่วยแตกยิ่งกว่าก๊อบลินตัวอื่นๆ ที่ผมเคยเจอ เพราะมันเอาแต่พุ่งแทงมาที่หน้าอกของผมตรงๆ อย่างไร้ชั้นเชิง
ผมจึงเริ่มโยกหลบตั้งแต่ก่อนที่มันจะขยับท่าแทงด้วยซ้ำ จากตำแหน่งการวางเท้า ท่าทาง และองศาการบิดตัวของมัน ทำให้ผมคาดการณ์ทิศทางได้อย่างแม่นยำ ผมขยับกายเพียงเล็กน้อยเพื่อปล่อยให้อาวุธของมันพุ่งผ่านร่างไปอย่างเฉียดฉิว
เมื่อมีดของมันวืดผ่านในระยะที่เอื้อมถึง ผมสังเกตเห็นประกายความกลัวในดวงตาของมัน มันเริ่มตระหนักว่าตัวเองกำลังพลาดพลั้ง ผมมองเห็นร่างกายของมันที่กำลังดิ้นรน กล้ามเนื้อกระตุกเกร็งด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของมันมืดมนลงเรื่อยๆ
ทำไมไม่ยิ้มต่อล่ะ? ไม่สนุกแล้วเหรอ? ยิ้มให้ดูหน่อยสิ ผมหัวเราะหยันอยู่ในใจ
มันพยายามขยับตัวสุดชีวิตเพื่อเปลี่ยนทิศทางการแทง และชักอาวุธกลับอย่างรวดเร็ว แต่ท่วงท่าของมันเต็มไปด้วยความลนลาน ในจังหวะที่มันเริ่มดึงมีดกลับเพื่อจะแทงซ้ำ ผมก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอของมันทันที
ผมทุ่มมานาที่เหลือทั้งหมดไปที่ปลายนิ้ว ฝังลึกลงไปที่หลอดลมของมัน เจ้าสัตว์ประหลาดพยายามจะดิ้นหนีแต่ผมก็โถมตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจนล็อกคอของมันได้มั่น
เจ้าชาแมนพยายามจะแทงมีดมาที่มือที่บีบคอของมันอยู่ แต่ผมตัดสินใจเหวี่ยงแขนข้างที่หักเข้าไปบังไว้แทน แรงปักของมีดที่จมลงในแขนข้างที่ใช้งานไม่ได้สร้างความเจ็บปวดรุนแรงจนผมแทบสติหลุด แต่ผมก็กัดฟันแน่นไม่ยอมปล่อยมือ
ผมเค้นพลังมานาและศักยภาพทั้งหมดที่มีออกมาจนใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปน รสคาวเลือดคละคลุ้งในปากจากการกัดฟันแน่นจนเกินไป
ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายในชีวิต นิ้วมือของผมก็เจาะทะลุเข้าไปในลำคอของมัน เลือดอุ่นๆ ไหลนองเปื้อนมือจนชุ่ม แต่ผมไม่สนความขยะแขยงนั้นแม้แต่น้อย
ผมคำรามรอดไรฟันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตของมัน
ตายซะ!
ผมคว้าลูกกระเดือกของมันไว้มั่นแล้วออกแรงกระชากออกมาจากลำคอสุดแรง เลือดพุ่งกระจายออกมาเป็นสาย ทว่าด้วยแรงต้านของสนามพลังทำให้หยดเลือดเหล่านั้นร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างเชื่องช้า
ในวินาทีนั้นเอง มานาในร่างกายของผมก็เหือดแห้งลง เรี่ยวแรงทั้งหมดสูญสลายไปกะทันหันจนขาสั่นพับ มือขวาไร้กำลังที่จะบีบเค้นร่างของมันได้อีกต่อไป
แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะล้มลงนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างแตกสลาย… ผมเหลือบไปเห็นสร้อยคอของเจ้าชาแมน แตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ และในขณะเดียวกัน แรงต้านมหาศาลที่เคยกดทับอยู่ก็พลันสลายหายไปในอากาศ
ร่างของก๊อบลินชาแมนล้มโครมลงกับพื้น มือทั้งสองข้างพยายามกุมบาดแผลโหว่ที่ลำคอเพื่อห้ามเลือดที่ทะลักออกมาตามซอกนิ้ว
มันส่งเสียงร้องอึกอักพลางสำลักเลือดออกมาอย่างน่าเวทนา หลังจากดิ้นรนอยู่เพียงไม่กี่วินาที แสงสว่างในดวงตาของมันก็ดับวูบลง เหลือเพียงสีหน้าที่สยดสยองและดวงตาที่ยังคงเบิกกว้าง จ้องมองมาที่ผมไม่วางตาจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตมัน
[คุณสังหาร ก็อบลิน เลเวล 3 สำเร็จ]
[คุณสังหาร ก็อบลิน เลเวล 2 สำเร็จ]
[คุณสังหาร ก็อบลิน เลเวล 3 สำเร็จ]
[คุณสังหาร หมาป่าคืนชีพ เลเวล 2 สำเร็จ]
[คุณสังหาร ก็อบลินชาแมน เลเวล 5 สำเร็จ]
[เลเวล 2 > เลเวล 3]
YOU MAY ALSO LIKE
