ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 210 แก่นทองคำที่แข็งแกร่งที่สุด

ลู่หยางทำตามคำสอนของศิษย์พี่ใหญ่ เดินมาที่หอคัมภีร์อย่างว่าง่าย

ที่หน้าหอคัมภีร์ เขาพบกับศิษย์พี่โจวลู่ลู่ที่ไม่ได้พบกันอีกเลยหลังจากพาตนไปซื้ออาวุธที่โรงอาหาร

“ศิษย์พี่โจวลู่ลู่ ไม่ได้พบกันนานแล้ว”

ศิษย์พี่โจวลู่ลู่กำลังจมอยู่ในโลกของหนังสือ ได้ยินเสียงลู่หยางก็เงยหน้าขึ้นยิ้มพูดว่า:

“อ๋อ น้องลู่หยาง เจ้าต่างหากที่ไม่ได้พบข้านาน เมื่อสองสามวันที่เจ้าเป็นเจ้าสำนัก ใครบ้างไม่ได้เห็นเจ้า?”

ลู่หยางยิ้มเขินๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี จะให้บอกว่าจริงๆ แล้วไม่ใช่ข้าที่เป็นเจ้าสำนัก แต่เป็นเซียนวัยสิบหกในร่างข้าที่อยากเป็นก็คงไม่ได้

“สองสามเดือนแล้วที่ไม่ได้มาหอคัมภีร์ มาหาหนังสืออะไรหรือ?”

“อยากหาหนังสือเกี่ยวกับการสร้างแก่นทองคำ”

โจวลู่ลู่พยักหน้าเข้าใจ:

“อ๋อใช่ ตอนนี้เจ้าอยู่ขั้นสร้างฐานระดับปลาย ต้องเริ่มคิดเรื่องสร้างแก่นทองคำแล้วสินะ”

“ศิษย์พี่โจว ตอนนั้นท่านสร้างแก่นทองคำอย่างไรหรือ?”

ศิษย์พี่โจวนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น พูดว่า:

“วันนั้นฝนตก ข้ากำลังอ่านหนังสืออยู่ใต้ชายคา อ่านไปอ่านไปไม่รู้เป็นอย่างไร รู้สึกว่าตัวอักษรในหนังสือเต้นระบำขึ้นมา ลอยเข้าสู่สมอง ตัวอักษรจากสมองไหลลงล่าง ผ่านอวัยวะภายใน มาถึงตันเถียน พลังวิเศษจากหมอกกลายเป็นของเหลว กลายเป็นธารน้ำไหลริน แล้วหลอมรวมกับตัวอักษร กลายเป็นแก่นทองคำหนึ่งเม็ด”

“ศิษย์พี่โจวมีพรสวรรค์จริงๆ!”

ลู่หยางชื่นชม เขาเคยได้ยินว่าผู้ที่มีพรสวรรค์ล้นฟ้า การสร้างแก่นทองคำเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ต้องใช้ความคิดมากมาย บางอัจฉริยะถึงขั้นนอนหลับไปตื่นขึ้นมาก็สำเร็จแล้ว อย่างเช่น หวงโต้วโต้ว อัจฉริยะแห่งยุคโบราณ ก็นอนหลับหนึ่งตื่นก็สร้างแก่นทองคำสำเร็จ

โจวลู่ลู่โบกมือปฏิเสธ รู้สึกเขินอายเล็กน้อย:

“น้องลู่หยางอย่าพูดแบบนั้นสิ ในสำนักมีศิษย์พี่ศิษย์น้องที่มีพรสวรรค์กว่าข้าอีกมาก พวกเขาตอนสร้างแก่นทองคำก็ต้องใช้ความพยายามมาก ไม่สามารถใช้ความง่ายยากของการสร้างแก่นทองคำมาตัดสินระดับพรสวรรค์ได้ ข้าได้ยินว่าศิษย์พี่ไต้ปู้อฟานและศิษย์พี่จี๋หงเหวิน ตอนเขาสร้างแก่นทองคำต้องเตรียมการมากมาย และยังต้องให้สำนักช่วยเหลือ จึงจะสร้างแก่นทองคำสำเร็จ”

“หนังสือที่น้องลู่หยางต้องการอยู่ที่ชั้นหนังสือทางทิศตะวันออกสุดของชั้นหนึ่ง”

ลู่หยางขอบคุณศิษย์พี่โจว เดินเข้าไปในหอคัมภีร์ แต่ในใจรู้สึกสงสัย หอคัมภีร์กว้างใหญ่ ไม่รู้ว่ามีชั้นหนังสือติดผนังอยู่กี่ชั้น ปกติเวลาหาหนังสืออะไร ศิษย์พี่โจวลู่ลู่จะบอกว่าอยู่แถวที่เท่าไหร่ แถวไหน วันนี้ทำไมบอกคลุมเครือแบบนี้

ไม่นานลู่หยางก็รู้คำตอบ ผนังด้านตะวันออกของหอคัมภีร์ทั้งด้านเต็มไปด้วยหนังสือเกี่ยวกับประสบการณ์การสร้างแก่นทองคำ ส่วนน้อยมาจากภายนอก ส่วนใหญ่เป็นผลการสั่งสมของสำนักเวิ่นเต๋าตลอดหนึ่งแสนสองหมื่นปี

หนังสือเมื่อหนึ่งแสนสองหมื่นปีก่อนไม่ได้วางไว้ตรงนี้ ที่วางอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นฉบับคัดลอก

“เซียน ท่านมีคำแนะนำเกี่ยวกับการสร้างแก่นทองคำไหม?”

ลู่หยางตัดสินใจถามเซียนอมตะผู้เป็นหัวหน้า (ตามที่อ้างเอง) ของเซียนทั้งห้าแห่งยุคโบราณ

“ในยุคโบราณ ข้าเคยเห็นแก่นทองคำแบบหนึ่ง นับเป็นแก่นทองคำชั้นหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุด แม้แต่แก่นทองคำที่ข้าสร้างก็ยังสู้ไม่ได้”

“มีแก่นทองคำแบบนั้นด้วยหรือ?”

ลู่หยางประหลาดใจ เซียนอมตะมักจะปากแข็งกว่าหน้า ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองเป็นตัวอ่อนแอที่สุดในหมู่เซียนทั้งห้า ไม่คิดว่าครั้งนี้นางจะยอมรับว่าสู้ผู้อื่นไม่ได้ และแก่นทองคำแต่ละอันก็มีจุดเด่นแตกต่างกัน จะประเมินว่าอันไหนที่หนึ่งได้อย่างไร

“ในยุคโบราณก่อนที่จะมีผู้บำเพ็ญสำเร็จเป็นเซียน อัจฉริยะทั้งหลายแข่งขันกันข้ามพิบัติ เปรียบฝีมือ ประชันฐานะ แสดงพรสวรรค์…ในตอนนั้นข้าเป็นที่หนึ่งแห่งยุค เซียนอิงเทียน เซียนจิ้วชง พวกเขาตอนนั้นสู้ข้าไม่ได้ ถูกข้าต้อนจนหนีกระเจิดกระเจิง”

“ตอนนั้นมีอัจฉริยะคนหนึ่ง มีดวงเรื่องความรักดีมาก ตอนเขาสร้างแก่นทองคำมีหญิงคู่ใจเจ็ดคน ล้วนเป็นสตรีผู้มีชื่อเสียงในยุคนั้น ทั้งหญิงมากความสามารถ หญิงฝ่ายมาร หญิงฝ่ายธรรมะ อัจฉริยะผู้นั้นและหญิงคู่ใจทั้งเจ็ดสร้างแก่นทองคำ ล้วนเป็นแก่นทองคำชั้นหนึ่ง โดยแก่นทองคำของอัจฉริยะผู้นั้นเป็นหลัก แก่นทองคำของหญิงคู่ใจทั้งเจ็ดเป็นรอง รวมกันเป็นรูปแบบดาวเจ็ดดวงล้อมดวงหลัก เวลาต่อสู้อัจฉริยะผู้นั้นสามารถดึงพลังแก่นทองคำของหญิงคู่ใจมาใช้ได้ พลังเพิ่มขึ้นอย่างน้อยเจ็ดเท่า”

“นี่คือแก่นทองคำที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ข้ารู้”

“ขอบคุณ ไม่มีประโยชน์เลย”

ลู่หยางกลอกตา ถือว่าฟังเซียนอมตะเล่านิทานไป เขาจะไปหาหญิงคู่ใจเจ็ดคนที่ไหนล่ะ? คิดว่าเป็นเจ็ดกุมารน้อยหรือไง?

“ข้ายังรู้จักแก่นทองคำอีกแบบหนึ่ง แข็งแกร่งมาก แต่ข้าก็แค่ได้ยินมา ไม่แน่ใจว่าเรื่องจริงมีอยู่เท่าไหร่ นี่เป็นเรื่องที่เกิดก่อนยุคของข้า”

“ในยุคโบราณมีสามีภรรยาคู่หนึ่งเป็นผู้บำเพ็ญ ตอนแรกภรรยาสร้างแก่นทองคำก็ไม่มีอะไรผิดปกติ เป็นแก่นทองคำชั้นหนึ่งธรรมดา แต่เมื่อเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า แก่นทองคำก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ภรรยาเหมือนตั้งครรภ์”

“ภรรยาท้องสามปี แก่นทองคำก็หลุดออกจากร่างเอง แตกออกกลายเป็นทารก กลายเป็นทารกแรกกำเนิดภายนอกร่างของภรรยา”

“แล้วยังไงต่อ?”

“แล้วภรรยาก็พบว่านั่นไม่ใช่ทารกแรกกำเนิด แต่เป็นลูกของนาง”

“…เซียน ท่านไม่มีอะไรทำก็กลับไปนอนเถอะ”

“พวกนี้ล้วนเป็นความลับของยุคโบราณนะ คนทั่วไปข้าไม่เคยเล่าให้ฟังหรอก!”

เซียนอมตะไม่พอใจท่าทีไม่แยแสของลู่หยางมาก นางเป็นถึงหัวหน้าเซียนยุคโบราณ ผู้ครอบครองผลของการบำเพ็ญอมตะ ข้อมูลที่นางพูดแต่ละคำมีค่าเป็นพันทองเชียวนะ เข้าใจไหม ต้องทะนุถนอม!

เรื่องเล่าของเซียนอมตะเข้ากับความประทับใจที่ลู่หยางมีต่อนางเสมอมา – เชื่อถือไม่ได้ รู้ว่าสร้างเซียนเชื่อถือไม่ได้แล้ว เขาก็ไม่เดินทางลัดอีก เริ่มอ่านประสบการณ์การสร้างแก่นทองคำของเหล่าศิษย์พี่ อาจารย์อา และบรรพจารย์อย่างจริงจัง