ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 459 นิ้วทองของเซียนอมตะท ำให้นำงรำบรื่น สะดวกสบำย

เซียนอมตะเมื่อได้ยินค ำเตือนของศิษย์พี่ใหญ่ สีหน้ำบ่งบอก

ควำมรู้สึกอันน่ำสนใจยิ่งนัก รำวกับข้ำรำชกำรที่ทุ่มเทท ำงำนมำทั้งปี 

พอเพิ่งก้ำวออกประตูไปพักผ่อน ก็ถูกเจ้ำนำยเรียกกลับมำจัดกำร

งำนเร่งด่วนเสียแล้ว 

เซียนอมตะพลันนึกได้ว่ำตนเองกลับชำติมำเกิดใหม่ ยังมีนิ้วทอง

ช่วยเหลือด้วย และก็เพรำะมีนิ้วทองนี่แหละ ที่ท ำให้นำงกลับชำติมำ

เกิดใหม่แล้วชีวิตรำบรื่นสะดวกสบำย 

“ลู่หยำง เจ้ำช่วยข้ำจัดกำรหน่อย” 

ไฟกองที่สำมลุกลำมมำถึงหัวลู่หยำงอีกครั้ง ลู่หยำงกลับมำ

ควบคุมร่ำงกำยตนเองอีกครั้ง 

ลู่หยำง: “……” 

รอดูวันไหนข้ำจับวิญญำณขั้นข้ำมพิบัติสักสำมดวง แล้วท ำตัว

เป็นรักษำกำรเจ้ำส ำนักบ้ำง จะให้เจ้ำมำท ำงำนแทนข้ำบ้ำง! 

ศิษย์พี่ใหญ่คว้ำตัวลู่หยำงกลับมำที่ยอดเขำเทียน 

 

 

“พวกนี้ทั้งหมดเป็น…” ศิษย์พี่ใหญ่ยกเอกสำรรำชกำรมำกอง

หนึ่ง นำงสะสมเอกสำรไว้ส่วนหนึ่ง

 

ตอนที่ไปช่วยอำจำรย์ออกจำกคุก 

และอีกส่วนหนึ่งตอนไปประชุมที่พระรำชวัง 

สะสมทีละน้อย ก็กลำยเป็นกองเอกสำรมำกมำยเช่นนี้ 

“เรื่องที่ต้องจัดกำรก่อนคือส่งใครไปแคว้นจี๋” ศิษย์พี่ใหญ่เตือนลู่

หยำงให้พิจำรณำควำมส ำคัญเร่งด่วนของงำน 

อู๋อวี่เต๋ำสั่งกำรว่ำเป้ำหมำยต่อไปคือแคว้นจี๋ รำชส ำนักและห้ำ

ส ำนักใหญ่จ ำเป็นต้องกวำดล้ำงแคว้นจี๋อย่ำงละเอียด เพื่อดูว่ำจะพบ

ร่องรอยของผู้บ ำเพ็ญจำกแคว้นต้ำอวี๋หรือไม่ 

“หำกพูดถึงผู้อำวุโสทั้งเก้ำ……” 

ลู่หยำงครุ่นคิด หำกต้องช่วยเหลือ แคว้นจี๋มีกว่ำสำมร้อยเมือง 

ส่งคนไปน้อยคงไม่พอ แล้วควรส่งไปกี่คนถึงจะเหมำะสม? 

ผู้อำวุโสที่หกออกไปไม่สะดวก ผู้อำวุโสที่แปดออกไปแล้วอำจ

ถูกจับกุม ทั้งสองท่ำนนี้ไม่สำมำรถส่งออกไปได้ 

ขณะที่ลู่หยำงก ำลังครุ่นคิด ศิษย์พี่ใหญ่ก็เตือนอีกว่ำ: “ส ำนักเวิ่น

เต๋ำมีผู้อำวุโสเพียงเก้ำท่ำนก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมำยควำมว่ำมีผู้

บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงเพียงเก้ำคน รองผู้ดูแลต ำหนักรับภำรกิจ 

ผู้รับผิดชอบโรงอำหำรยอดเขำร้อยเซียน ผู้ดูแลถนนกำรค้ำ เจ้ำของ

หอไป๋เซียง… ล้วนอยู่ในรุ่นเดียวกับบรรดำผู้อำวุโส” 

 

 

ศิษย์พี่ใหญ่เอ่ยรำยชื่อคนมำกมำยที่ลู่หยำงไม่เคยเห็นหน้ำ 

“ผู้ที่อยู่รุ่นเดียวกับบรรดำผู้อำวุโสมีหลำยคน เพียงแต่บำงคน

ออกไปปฏิบัติภำรกิจภำยนอก บำงคนก็เกษียณอยู่ในส ำนัก บำงคน

ดูแลดินแดนลับ แม้วิทยำยุทธ์จะสู้บรรดำผู้อำวุโสไม่ได้ แต่เมื่อเทียบ

กับผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงทั่วไปภำยนอก ก็ยังเหนือกว่ำไม่น้อย” 

ก่อนหน้ำนี้ลู่หยำงยังแปลกใจ ตัวเองยังมีศิษย์พี่ศิษย์น้องตั้ง

มำกมำย ส่วนผู้อำวุโสรุ่นนั้นจะมีแค่เก้ำคนได้อย่ำงไร คนที่เหลือ

หำยไปไหนหมด 

หลังจำกที่ศิษย์พี่ใหญ่อธิบำย ลู่หยำงจึงเข้ำใจว่ำ ท่ำนผู้อำวุโส

ทั้งแปดและอำจำรย์นับว่ำเป็นพวกขยันขันแข็ง ส่วนคนที่เหลือล้วน

ซุกซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ลู่หยำงมองไม่เห็น 

อย่ำงเช่นโรงอำหำรที่ผลิตอำวุธวิเศษมำกมำย ลู่หยำงไปซื้อ

อำวุธมำหลำยครั้งแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินว่ำโรงอำหำรมี

ผู้รับผิดชอบ 

หรืออย่ำงหอไป๋เซียง ลู่หยำงไปมำแล้วไม่ใช่หนึ่งหรือสองครั้ง แต่

ไม่เคยเห็นเจ้ำของเลยสักครั้ง 

“แล้วท่ำนเถำในหอคัมภีร์ล่ะ?” ลู่หยำงนึกถึงชำยชรำใจดีที่เคย

พบที่หอคัมภีร์

 

ตอนที่เขำเขียนวิชำยุทธ์ 

“ท่ำนเถำอยู่รุ่นเดียวกับท่ำนอำจำรย์ทวด ท่ำนเกษียณไปแล้ว ไม่

ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภำยนอก” 

 

 

“เอำล่ะ งั้นก็ส่งผู้อำวุโสสอง สำม สี่ รวมถึงรองผู้ดูแลต ำหนักรับ

ภำรกิจ ผู้รับผิดชอบโรงอำหำรยอดเขำร้อยเซียน ผู้ดูแลถนนกำรค้ำ 

เจ้ำของหอไป๋เซียง รวมทั้งหมดเจ็ดคนไปแคว้นจี๋” 

ผู้อำวุโสใหญ่ควรอยู่ประจ ำต ำหนักรับภำรกิจ ผู้อำวุโสที่ห้ำและ

เจ็ดเป็นก ำลังหลักในกำรหำรำยได้ของส ำนักเวิ่นเต๋ำ ทั้งหมดนี้ไม่

ควรออกไป 

“รองผู้ดูแลต ำหนักรับภำรกิจมีสองคน” 

“ทั้งสองคนก็ให้ไปด้วย รวมเป็นแปดคน” ลู่หยำงโบกมือหน้ำตำ

เฉย มอบหมำยให้บรรดำผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงชั้นยอดเหล่ำนี้รีบไป

แคว้นจี๋เพื่อให้ควำมช่วยเหลือ 

“ข้ำจะแจ้งพวกเขำทันที” ศิษย์พี่ใหญ่พยักหน้ำรับ อำสำจัดกำร

ให้เอง 

หลังจำกศิษย์พี่ใหญ่จำกไป ลู่หยำงได้คิดอีกที่ คนที่อยู่รุ่น

เดียวกับบรรดำผู้อำวุโสคงมีไม่แค่สองสำมคนนี้ จะไม่ใช่เพรำะศิษย์พี่

ใหญ่ต้องกำรส่งคนเหล่ำนี้ไป จึงได้บอกให้ตนรู้เฉพำะรำยชื่อเหล่ำนี้

ใช่หรือไม่? 

“ไม่มีทำงๆ” ลู่หยำงส่ำยหน้ำ คิดว่ำตัวเองคิดมำกไป 

ลู่หยำงคว้ำเอกสำรบนสุดมำพลิกดู เป็นจดหมำยเชิญงำนเฉลิม

ฉลองของแคว้นอนุ่ย 

 

 

ในจดหมำยเชิญระบุว่ำ หวังให้ส ำนักเวิ่นเต๋ำส่งศิษย์รุ่นเยำว์มำ

ร่วมงำนเฉลิมฉลอง ต่อจำกนั้นก็เป็นค ำพูดสวยหรูทั่วไป และใน

หมำยเหตุยังระบุเป็นพิเศษว่ำ หำกเป็นไปได้ อย่ำส่งศิษย์ชื่อลู่หยำง

และเมิ่งจิ่งโจวมำเข้ำร่วม 

ลู่หยำง: “……” 

ข้ำกับเมิ่งจิ่งโจวท ำอะไรผิด พวกเรำไม่ใช่แสดงฝีมือเจิดจรัสใน

งำนฉลองแคว้นชิง จนท ำให้ทั่วทั้งใต้หล้ำรู้จักงำนฉลองแคว้นชิง

หรอกหรือ! 

หำกมองดูงำนฉลองของทุกแคว้น มีเพียงงำนฉลองแคว้นชิงที่มี

ชื่อเสียงที่สุด ซึ่งเพียงพอจะพิสูจน์ควำมตั้งใจของลู่หยำงทั้งสอง 

ลู่หยำงตอบกลับ: ให้เหวยหนำนเฟยและจินชินชินไปเข้ำร่วมงำน

เฉลิมฉลอง 

ทั้งสองคนเป็นศิษย์ที่เข้ำส ำนักเวิ่นเต๋ำพร้อมกับลู่หยำง คนหนึ่ง

ตั้งแต่เด็กได้รับกำรช่วยเหลือจำกศิษย์พี่ไต้ปู้ฟำน อีกคนตอนเด็ก

เผลอกินผลชิงมู่เซียนเข้ำไป ทั้งสองคนยึดลู่หยำงเป็นแบบอย่ำงใน

กำรฝึกฝน ควำมเร็วในกำรฝึกฝนด้อยกว่ำลู่หยำงและอีกสี่คน แต่ก็

โดดเด่นที่รำกฐำนมั่นคง ค่อยๆ ก้ำวไปทีละขั้น เมื่อพวกเขำอยู่ใน

ระดับเดียวกับลู่หยำง ก็อำจจะสู้กับหลี่หำวเหรินได้ พวกเขำจะเป็น

ก ำลังส ำคัญของส ำนักเวิ่นเต๋ำในอนำคต 

 

 

กำรเข้ำร่วมงำนใหญ่เช่นนี้บ่อยๆ จะมีประโยชน์มำกส ำหรับ

อนำคตของพวกเขำ 

เช่น อำจมีผู้บ ำเพ็ญจำกแคว้นต้ำอวี๋โผล่มำในงำนเฉลิมฉลอง

โดยไม่คำดคิด ซึ่งจะช่วยเปิดมุมมองใหม่ๆ 

เอกสำรชุดถัดไปคือหนังสือรำชกำรจำกดินแดนพุทธะทองมำถึง

ส ำนักเวิ่นเต๋ำ 

ในหนังสือบอกว่ำ ศิษย์พี่รองที่ลู่หยำงไม่เคยพบหน้ำฝึกร่ำงทอง

หกจั้งส ำเร็จ ทั้งวันเอำแต่ขนย้ำยพระพุทธรูปในวัดออกไป แล้วตัวเอง

เปิดใช้ร่ำงทองหกจั้งนั่งแทน เนื่องจำกร่ำงทองหกจั้งถูกฝึกจนดี

เกินไป ดูน่ำเลื่อมใสยิ่งกว่ำพระพุทธรูปเสียอีก ท ำให้พระสงฆ์ไม่ทัน

สังเกตเห็น 

ผ่ำนไปหนึ่งสัปดำห์ พระเถระผู้เฒ่ำถึงได้สังเกตเห็นว่ำสิ่งที่พวก

เขำกรำบไหว้บูชำไม่ใช่พระพุทธรูป แต่เป็นศิษย์พี่รอง 

ในช่วงหนึ่งสัปดำห์นั้น ศิษย์พี่รองเปิดใช้สภำวะร่ำงทองหกจั้งอยู่

ตลอด 

จำกน ้ำเสียงในหนังสือรำชกำร ดูเหมือนนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ศิษย์พี่

รองท ำเรื่องแบบนี้ ชำวดินแดนพุทธะทองหวังให้ส ำนักเวิ่นเต๋ำรีบตำม

ตัวศิษย์พี่รองกลับไป 

“ศิษย์พี่รองสมกับเป็นศิษย์พี่รอง เห็นปุ๊บก็รู้ว่ำเป็นผู้สืบทอด

ปณิธำนของอำจำรย์” ลู่หยำงยกย่องอย่ำงจริงใจ 

 

 

ต่อมำคือค ำเชิญจำกหอกระบี่ ค ำเชิญแนบมำพร้อมกับจดหมำย

หนึ่งฉบับ ในจดหมำยระบุว่ำปรมำจำรย์รอบรู้แห่งหอกระบี่ตัดสินเป็น

เอกฉันท์ว่ำท่ำนเต๋ำปู้อวี่คือผู้น ำวิถีกระบี่ในยุคปัจจุบัน และหวังให้

ท่ำนเต๋ำปู้อวี่ไปรับป้ำยภำษิต ‘ยอดฝีมือแห่งวิถีกระบี่’ ที่หอกระบี่ เมื่อ

ถึงเวลำนั้นจะมีบรรดำปรมำจำรย์วิถีกระบี่มำร่วมงำน หอกระบี่ยินดี

ต้อนรับอำจำรย์ไปเยือน 

หอกระบี่ตั้งอยู่ในแคว้นซู่ เป็นส ำนักที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในบรรดำ

ส ำนักอันดับหนึ่ง เป็นตัวแทนของวิถีกระบี่อันถูกต้องและดั้งเดิม ใน

อดีตหอกระบี่เคยเป็นส ำนักชั้นเลิศ แต่หลังจำกที่ปรมำจำรย์สูงสุด

แห่งวิถีกระบี่สิ้นลมหำยใจอย่ำงสงบ หอกระบี่จึงถอยลงมำเป็นส ำนัก

อันดับหนึ่ง 

แม้ปรมำจำรย์สูงสุดแห่งวิถีกระบี่จะจำกไป แต่ค ำสอนของเขำ

ยังคงอยู่ รำกฐำนยังคงอยู่ หอกระบี่มีผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงกว่ำสิบคน 

ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชำญวิถีกระบี่ น่ำเกรงขำมยิ่งนัก 

อำจกล่ำวได้ว่ำพลังอ ำนำจของหอกระบี่ยังแข็งแกร่งกว่ำส ำนัก

ควบคุมศพซึ่งเป็นส ำนักชั้นเลิศครึ่งๆ กลำงๆ เสียอีก 

หอกระบี่เป็นตัวแทนของวิถีกระบี่อันถูกต้องและดั้งเดิม ในขณะที่

ท่ำนเต๋ำปู้อวี่เป็นตัวแทนของวิถีกระบี่ระดับสูงสุด 

 

 

ท่ำนเต๋ำปู้อวี่เคยไปประลองกระบี่ที่หอกระบี่มำแล้ว เอำชนะผู้

บ ำเพ็ญจำกหอกระบี่ติดๆ กันหลำยสิบคน สุดท้ำยยังเอำชนะประมุข

หอกระบี่ได้อีก 

แต่หอกระบี่ยังคงไม่ยอมรับท่ำนเต๋ำปู้อวี่ กำรที่ครั้งนี้จะมอบป้ำย

ภำษิตให้ท่ำนเต๋ำปู้อวี่ เป็นกำรถอยลงหนึ่งก้ำวใช่หรือไม่? 

ขณะนั้นศิษย์พี่ใหญ่ได้แจ้งข่ำวเสร็จแล้ว และกลับมำพบลู่หยำง

ก ำลังครุ่นคิดพิจำรณำค ำเชิญจำกหอกระบี่ 

“จะให้อำจำรย์ไปรับป้ำยภำษิตที่หอกระบี่หรือ?” 

“ใช่ แบบนี้จะช่วยคลี่คลำยควำมสัมพันธ์ระหว่ำงอำจำรย์กับหอ

กระบี่ได้หรือไม่?” 

“เลิกคิดเถอะ อำจำรย์ไม่มีทำงไปหรอก” 

“ท ำไม?” ลู่หยำงสงสัย “อำจำรย์ไม่อยำกปรองดองกับคนของหอ

กระบี่หรือ?” 

“หอกระบี่ยอมรับอำจำรย์นำนแล้ว ยอมรับสถำนะของอำจำรย์ใน

วิถีกระบี่ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่จะมอบป้ำยภำษิตให้อำจำรย์ แต่อำจำรย์

ไม่เคยไปสักครั้ง” 

“อำจำรย์ไม่สนใจชื่อเสียงเกียรติยศหรอกหรือ?” 

“เพรำะผู้ที่ได้รับเชิญให้ไปงำนล้วนเคยมีเรื่องกับอำจำรย์ หำก

อำจำรย์ไป ก็เท่ำกับเดินเข้ำกับดัก” 

 

 

“……ศัตรูของอำจำรย์นี่มีอยู่ทุกที่จริงๆ ว่ำแต่ จะส่งอำจำรย์ไป

แคว้นจี๋ได้ไหม?” 

ศิษย์พี่ใหญ่ครุ่นคิดแล้วตอบอย่ำงจริงจัง: “เจ้ำเป็นรักษำกำรเจ้ำ

ส ำนัก อำจำรย์เป็นเจ้ำส ำนัก เจ้ำออกค ำสั่งให้อำจำรย์ไม่ได้หรอก” 

“งั้นก็ไม่ได้สินะ?” 

“แต่ข้ำสำมำรถเขียนจดหมำยฉบับหนึ่ง แนะน ำให้อำจำรย์ไป

แคว้นจี๋ได้” 

เฉินโม่ไป๋ นักเรียนมัธยมปลำยเซียนปีสำม ก ำลังพยำยำม

ทบทวนเตรียมสอบเข้ำมหำวิทยำลัยต้ำเต๋ำ เดิมทีควำมฝันสูงสุดใน

ชีวิตของเขำก็แค่บรรลุขั้นสร้ำงฐำน จนกระทั่งเขำสำมำรถข้ำมไปยัง

โลกบ ำเพ็ญเซียนอีกใบหนึ่งได้ แล้วควำมฝันของเขำก็เปลี่ยนไป……