ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 458 เซียนน้อยตรวจส ำนักเวิ่นเต๋ำ

คนธรรมดำให้ควำมส ำคัญกับวันเกิดทุกปี แต่ส ำหรับผู้บ ำเพ็ญ

เซียนกลับแตกต่ำงออกไป พวกเขำมีชีวิตยืนยำวนับร้อยนับพันปี 

และบำงคนมักเข้ำภวังค์บ ำเพ็ญเป็นเวลำนำน หำกต้องฉลองวันเกิด

ทุกปี คงเบื่อจนตำยเสียก่อน 

ธรรมเนียมของผู้บ ำเพ็ญคือฉลองเล็กทุกสิบปี ฉลองใหญ่ทุก

ร้อยปี 

เช่นเดียวกับผู้บ ำเพ็ญ ส ำนักเซียนก็ถือปฏิบัติเช่นนี้ 

งำนฉลองครบรอบหนึ่งแสนสองหมื่นปีของส ำนักเวิ่นเต๋ำ นับเป็น

วำระแห่งกำรฉลองใหญ่อย่ำงยิ่ง 

ในดินแดนกลำง มีสองสำมส ำนักที่มีประวัติศำสตร์ยำวนำนกว่ำ

ส ำนักเวิ่นเต๋ำ ในบรรดำห้ำส ำนักเซียนใหญ่ ส ำนักเวิ่นเต๋ำถือก ำเนิด

ก่อนใครทั้งหมด 

ในวำระนี้ ส ำนักใหญ่น้อยจำกทั่วสำรทิศย่อมมำร่วมแสดงควำม

ยินดี ทั้งรำชส ำนัก ส ำนักเซียนอีกสี่แห่ง และส ำนักชั้นเลิศทั้งหลำย 

ส่วนส ำนักอันดับหนึ่งนั้น จะมำร่วมได้หรือไม่ยังเป็นที่ถกเถียง 

กล่ำวได้ว่ำ กำรได้มำร่วมแสดงควำมยินดีกับส ำนักเวิ่นเต๋ำนั้น 

ถือเป็นเกียรติอย่ำงหนึ่งเลยทีเดียว 

ลองนึกภำพควำมคึกคักของส ำนักเวิ่นเต๋ำในอีกสองเดือน

ข้ำงหน้ำดูสิ 

เมื่อนึกถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกสองเดือน ลู่หยำงถึงกับรู้สึกขน

หัวลุก 

เขำเพิ่งอยู่ในขั้นแก่นทองค ำเท่ำนั้น ท ำไมต้องมำท ำเรื่องพรรค์นี้

ด้วย? จะเร็วเกินไปหรือไม่? 

“อะไรกัน เจ้ำจะท ำอะไรเองที่ไหนกัน ที่จริงข้ำต่ำงหำกเล่ำที่เป็น

ผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก!” เซียนอมตะแก้ไขควำมเข้ำใจของลู่หยำง

ทันที่ 

นำงเพิ่งรับต ำแหน่งมำหมำดๆ ก็จุดไฟสำมกอง กองแรกก็พุ่งเป้ำ

ไปที่ลู่หยำงเลย 

“เอ้ำ ปล่อยให้ข้ำยืมร่ำงเจ้ำหน่อย” 

นี่คือค ำสั่งจำกเจ้ำส ำนัก ไม่อำจขัดขืน ลู่หยำงจ ำใจยอมให้นำง

ใช้ร่ำง 

เซียนอมตะครอบครองร่ำงของลู่หยำง ยืดเส้นยืดสำยอย่ำง

เพลิดเพลิน ใบหน้ำเปื้อนรอยยิ้ม 

“เฮ้ๆ มีร่ำงกับไม่มีร่ำง เป็นคนละควำมรู้สึกจริงๆ เลยนะ” 

เซียนอมตะเหลือบตำมองอวี้จือ จุดไฟกองที่สอง “แล้วเจ้ำล่ะ 

เด็กอวี้ ประกำศให้คนทั้งส ำนักเวิ่นเต๋ำรู้ซะว่ำ ข้ำขึ้นด ำรงต ำแหน่งผู้

รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักแล้ว” 

“เจ้ำค่ะ” อวี้จือแสดงท่ำทีต่อผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักดีกว่ำที่ท ำ

ต่อเจ้ำส ำนักตัวจริงเสียอีก เซียนอมตะสั่งอะไร นำงก็ท ำตำมทุกอย่ำง 

…… 

ภำยใต้กำรประชำสัมพันธ์ของศิษย์พี่ใหญ่ ข่ำวที่ลู่หยำงได้เป็นผู้

รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักอีกครั้งแพร่สะพัดไปทั่วส ำนักเวิ่นเต๋ำอย่ำง

รวดเร็ว 

“อะไรนะ? ลู่หยำงได้เป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักอีกแล้วหรือ 

ครั้งนี้เขำท ำอะไรอีกล่ะ!” 

“เจ้ำส ำนักเป็นคนแต่งตั้งลู่หยำงให้เป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก

เองหรือ?” 

“ปกติเจ้ำส ำนักมักให้ศิษย์พี่ใหญ่เป็นผู้รักษำกำรแทนมิใช่หรือ 

ท ำไมครั้งนี้ถึงเปลี่ยนมำเป็นลู่หยำงล่ะ?” 

มีนักปั้นน ้ำเป็นตัวคนหนึ่งเมื่อได้ยินข่ำวนี้ ก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง 

ก่อนจะกระซิบกระซำบอย่ำงลึกลับกับคนอื่นๆ ว่ำ “ตำมที่ข้ำวิเครำะห์ 

กำรเปลี่ยนแปลงผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักในครั้งนี้ อำจเกี่ยวข้องกับ

กำรชิงอ ำนำจในหมู่ผู้น ำระดับสูง!” 

คนอื่นๆ ได้ฟังก็สะดุ้งในใจ พวกเขำล้วนเป็นคนฉลำด เข้ำใจ

ควำมหมำยของอีกฝ่ำยทันที่ “ท่ำนหมำยควำมว่ำ เจ้ำส ำนักรู้สึกว่ำ

ศิษย์พี่ใหญ่ครองอ ำนำจนำนเกินไป จึงต้องกำรใช้ลู่หยำงมำแทนที่ 

และหวังให้ศิษย์พี่น้องต่อสู้แย่งชิงอ ำนำจระหว่ำงกันหรือ?” 

“ไม่ ข้ำหมำยควำมว่ำ ศิษย์พี่ใหญ่ต้องกำรพักผ่อน เลยให้เจ้ำ

ส ำนักกลับมำ แต่เจ้ำส ำนักไม่ยอม จึงแต่งตั้งลู่หยำงให้ท ำหน้ำที่แทน” 

“……” 

“ดูเหมือนจะวิเครำะห์ได้อย่ำงมีเหตุผลอยู่บ้ำง” 

…… 

เซียนอมตะใช้ร่ำงของลู่หยำงเดินเตร็ดเตร่อย่ำงสบำยอำรมณ์ใน

ส ำนัก ใบหน้ำเปื้อนรอยยิ้มกว้ำงท ำให้ลู่หยำงดูอ่อนเยำว์ลงไปหลำยปี

เลยทีเดียว 

“คำรวะเจ้ำส ำนัก” 

“คำรวะเจ้ำส ำนัก” 

บรรดำศิษย์พี่และศิษย์น้องของลู่หยำง ไม่สิ ตอนนี้ในสำยตำของ

ลู่หยำง ทุกคนคือศิษย์ของส ำนักเวิ่นเต๋ำทั้งหมด พวกเขำล้วนแสดง

ควำมเคำรพต่อลู่หยำงอย่ำงเป็นทำงกำร 

“ดีๆ ทุกคนสบำยดี” เซียนอมตะพยักหน้ำรับ ยกมือขึ้นเล็กน้อย

เป็นเชิงบอกว่ำไม่ต้องมีพิธีรีตองมำกนัก นำงเพิ่งรับต ำแหน่งได้เพียง

ครึ่งชั่วยำม ยังมีเวลำอีกสองเดือนเต็มๆ 

นำงเดินมำถึงเวทีประลองที่ศิษย์ทั้งหลำยมักใช้ฝึกฝน บนเวทีมี

ศิษย์สองคนในขั้นแปรร่ำงเซียนก ำลังต่อสู้กันอย่ำงดุเดือด ฝ่ำยหนึ่ง

ก ำลังปล่อยสำยฟ้ำเปรี้ยงปร้ำง อีกฝ่ำยเปลี่ยนแปลงห้วงมิติ ทั้งสอง

ฝ่ำยใช้วิชำอันวิจิตรพิสดำรต่อสู้กัน จนตำลำยไปหมด 

ศิษย์ที่ล้อมอยู่รอบๆ ต่ำงมองลู่หยำงอย่ำงระแวดระวัง กลัวว่ำลู่

หยำงจะใช้วิชำค ำพูดเป็นกฎเข้ำร่วมกำรต่อสู้ข้ำมขั้นอีก 

ลู่หยำงเองก็จ้องตัวเองอย่ำงระแวดระวังไม่แพ้กัน 

เซียนอมตะยืนอยู่ข้ำงเวทีประลอง สองมือไพล่หลัง เงียบขรึมมอง

กำรต่อสู้ของทั้งสอง ไม่มีทีท่ำว่ำจะขึ้นเวที่ 

ตอนนี้ลู่หยำงได้รับควำมช่วยเหลือจำกนำงจนสำมำรถหลอม

แก่นทองอมตะส ำเร็จแล้ว ไม่จ ำเป็นต้องขึ้นไปต่อสู้ข้ำมขั้นเพื่อสร้ำง

ภำพอมตะอีกต่อไป 

ขึ้นไปต่อสู้ไปเพื่ออะไร ก็แค่ทั้งสองคนบนเวทีจะแกล้งท ำเป็นไม่รู้

ว่ำตนเป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก แล้วรุมซ้อมตนเองอย่ำงหนัก 

นี่คือค ำเตือนจำกแก่นทองอมตะ ซึ่งได้ผลดียิ่ง 

เซียนอมตะฟังค ำแนะน ำของแก่นทองอมตะ ยืนนิ่งอยู่ด้ำนล่ำง

เวที่ กดควำมรู้สึกอยำกป่วนไว้ในอก ไม่กล้ำขึ้นไปบนเวที่ 

“ต่อสู้กันก็พอใช้ได้” นำงวิจำรณ์เรียบๆ ประโยคหนึ่ง น ้ำเสียงนิ่ง

สงบ แสดงถึงท่วงท่ำของผู้ทรงพลัง 

เซียนอมตะไม่มีธุระอะไรเป็นพิเศษที่ต้องลงจำกภูเขำ เพียงแค่

ต้องกำรมำอวดสถำนะใหม่เท่ำนั้น 

นำงเดินต่อไปที่ร้ำนเนื้อย่ำง ‘มำอีกครั้ง’ ในย่ำนกำรค้ำ พอดีกับ

ที่เซียนอมตะชำยและบรรดำผู้น ำลัทธิอมตะก ำลังอยู่ที่นั่นพอดี 

กลุ่มเซียนอมตะมำครบทีม บรรดำผู้น ำลัทธิอมตะก็มำกันครบ 

รวมพลังกันอย่ำงยิ่งใหญ่ 

ผู้น ำลัทธิอมตะต่ำงตื่นเต้นยินดี เป็นอย่ำงที่คิดไว้จริงๆ ติดตำมลู่

หยำงมีอนำคตแน่ สองสำมวันก่อนลู่หยำงยังเป็นเพียงศิษย์ตัวเล็กๆ 

แต่ตอนนี้ได้เป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักแล้ว 

อำจำรย์หลิวและอำจำรย์เกำต่ำงสีหน้ำประหลำด สิ่งนี้ปลุกควำม

ทรงจ ำในอดีตอันไกลโพ้น ครั้งล่ำสุดที่ลู่หยำงเป็นผู้รักษำกำรแทน

เจ้ำส ำนัก ก็หลอกให้พวกเขำทั้งสองมำเป็นพ่อครัวย่ำงเนื้อที่นี่ 

ชั่วแป๊บเดียวก็ผ่ำนไปสี่เดือนแล้ว 

“ธุรกิจเป็นอย่ำงไรบ้ำง?” 

“ขอบคุณหัวหน้ำใหญ่ ธุรกิจเป็นไปได้ดีมำก” คนอื่นอำจไม่

สังเกตควำมเปลี่ยนแปลงของลู่หยำง แต่เซียนอมตะชำยในฐำนะ

ตัวแทนอันดับสำมของสำยอมตะ ผู้เป็นเจ้ำของรูปแบบของผลกำร

บ ำเพ็ญอมตะเป็นเค้ำ จะไม่รู้ได้อย่ำงไรว่ำคนที่ควบคุมร่ำงตอนนี้คือ

เซียนอมตะ? 

“พยำยำมท ำงำนให้หนัก ร้ำนเนื้อย่ำงเป็นหน้ำตำของสำยอมตะ

ของเรำ อย่ำท ำให้เสียชื่อเสียงล่ะ!” เซียนอมตะก ำชับ 

“รับทรำบ!” ได้รับกำรยอมรับจำกผู้น ำ ทุกคนต่ำงรู้สึกได้ก ำลังใจ 

“อืม ท่ำทีดีมำก ตอนนี้ลัทธิจิ่วอิ่วก ำลังขยำยตลำด เปิดร้ำนไป

ทั่ว เด็กอวี้ก็ปฏิบัติตำมค ำสั่งข้ำ ไปขอร้องฝ่ำบำทไว้ ฝ่ำบำทบอกว่ำ

จะสนับสนุนกำรเปิดร้ำนของพวกเรำอย่ำงเต็มที่” 

เมื่อได้เป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก กำรที่ผู้รักษำกำรแทนคน

ก่อนรำยงำนเนื้อหำกำรประชุมให้ผู้รักษำกำรแทนคนปัจจุบันทรำบก็

เป็นเรื่องปกติมำก 

“ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยหรือ!” บรรดำผู้น ำลัทธิอมตะรู้สึกซำบซึ้ง 

พวกเขำคิดว่ำต ำแหน่งผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักเป็นเพียงต ำแหน่ง

เกียรติยศ ไม่นึกว่ำจะมีอ ำนำจจริง เพียงประโยคเดียวก็สำมำรถสั่ง

ศิษย์พี่ใหญ่ ยังท ำให้ฝ่ำบำทลงมำช่วยเหลือด้วยตนเอง 

ด้วยควำมช่วยเหลือจำกรำชส ำนัก ร้ำนเนื้อย่ำง ‘มำอีกครั้ง’ ต้อง

ผงำดขึ้นทั่วดินแดนกลำงแน่นอน กลำยเป็นผู้น ำวงกำรเนื้อย่ำง 

“มีใครวำดรูปเป็นบ้ำง? วำดภำพเจ้ำส ำนักมำตรวจกำรณ์ที่นี่ 

แล้วแขวนไว้ที่หน้ำร้ำน” 

เซียนอมตะได้ยินมำว่ำ ร้ำนค้ำที่มีอักษรที่ฝ่ำบำทเขียนแขวนไว้

จะมีชื่อเสียงมำกในหมู่ชำวบ้ำน ร้ำนใดที่เปิดกิจกำรแล้วสำมำรถ

แขวนตัวอักษรของฝ่ำบำทได้ ธุรกิจจะรุ่งเรืองมำก 

ในฐำนะเซียน ที่ยังเป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก สองสถำนะ

รวมกัน ไม่ได้เกียรติเหนือฝ่ำบำทหรอกหรือ? 

“ข้ำเอง” เซียนอมตะชำยอำสำท ำงำนล ำเลียงให้หัวหน้ำใหญ่ 

นี่เป็นโอกำสที่เซียนอมตะมอบให้ ต้องคว้ำไว้ให้ได้ 

ในฐำนะตัวแทนอันดับสำม เขำรู้ดีที่สุดว่ำหัวหน้ำใหญ่ทรงพลัง

แค่ไหน 

ไม่นำนเซียนอมตะชำยก็วำดภำพเสร็จ 

ในภำพ ลู่หยำงยืนตรงกลำง เซียนอมตะชำยและบรรดำผู้น ำลัทธิ

อมตะยืนล้อมรอบลู่หยำง ภำพที่ออกมำดูเหมือนทุกคนก ำลังเทิดทูน

ลู่หยำงเป็นผู้น ำ 

ภำพนี้ถูกแขวนไว้ที่หน้ำร้ำนอย่ำงเหมำะสม ใครผ่ำนไปมำก็ต้อง

มองสองตำ 

ลู่หยำงลูบคำงอย่ำงครุ่นคิด รู้สึกเหมือนเนื้อหำในภำพมี

บำงอย่ำงผิดปกติ แต่ก็บอกไม่ถูกว่ำผิดปกติตรงไหน 

เซียนอมตะยังคงอยำกเดินชมอีกหลำยที่ เช่น ไปยังยอดเขำของ

ผู้อำวุโสใหญ่จนถึงผู้อำวุโสที่แปด ให้ชื่อของตนเป็นที่เลื่องลือใน

ส ำนักเวิ่นเต๋ำ แต่แผนยังเริ่มได้ไม่ทันไร ก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่ปรำกฏตัว

ข้ำงกำยอย่ำงไม่รู้ที่มำ 

“เจ้ำส ำนัก ท่ำนควรจัดกำรงำนของส ำนักได้แล้ว”