ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 491 วิธีใช้แก่นทองค ำฟื้นชีพ

“วิญญำณกระบี่ก็สำมำรถกลำยเป็นดวงวิญญำณได้หรือ?”
“วิญญำณกระบี่ทั่วไปย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่ประมุขหอกระบี่
ต่ำงกัน ท่ำนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งเซียน วิญญำณกระบี่ของท่ำนคง
ผ่ำนกำรสังหำรศัตรูมำอย่ำงยำวนำน ผ่ำนกำรช ำระล้ำงด้วยเลือด
ของผู้บ ำเพ็ญวิถีเซียนมำบ่อยครั้ง จึงได้รับวิถีเซียนอันล ้ำลึก”
“เจ้ำดูยำอมตะฉี่หลินในสวนยำสิ พืชนั่นไม่ได้ถูกช ำระด้วยเลือด
ของเซียนฉี่หลินจนเกิดจิตส ำนึกและกลำยเป็นพืชวิเศษหรอกหรือ?”
เมื่อคนหนึ่งกับผีหนึ่งมีอ ำนำจสูงขึ้น สูงขึ้นถึงต ำแหน่งเจ้ำส ำนัก
ผู้รักษำกำรแทน พวกเขำก็ได้ล่วงรู้ควำมลับบำงประกำร
อย่ำงเช่น ประมุขหอกระบี่
ต ำแหน่ง “ประมุข” นั้นเป็นค ำที่ใช้เรียกขำนผู้แข็งแกร่งระดับกึ่ง
เซียนเท่ำนั้น แม้กระทั่งเซียนอมตะชำยก็สำมำรถเรียกได้ว่ำประมุข
อมตะ
รูปแบบของผลของกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำที่ประมุขหอกระบี่
ครอบครองนั้นไม่มีผู้ใดล่วงรู้ สิ่งเดียวที่รู้กันคือ ท่ำนพยำยำมท ำให้
รูปแบบของผลของกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำสมบูรณ์ อำศัยโอกำสนี้

บ ำเพ็ญเป็นเซียน แต่สุดท้ำยล้มเหลว จบชีวิตด้วยกำรระเหิดหำย
กลำยเป็นอำกำศธำตุ
ศิษยำนุศิษย์ที่ท่ำนทิ้งไว้ไม่มีผู้ใดเหมำะสมที่จะสืบทอด หอกระบี่
จึงพ่ำยแพ้ซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ ตกต ่ำลงมำเป็นเพียงส ำนักอันดับหนึ่งใน
ปัจจุบัน
หำกหมิงไท่คือวิญญำณกระบี่ของประมุขหอกระบี่ กำรที่เขำสืบ
ทอดมรดกและต ำรำวิชำจำกประมุขหอกระบี่ก็เป็นเรื่องที่เข้ำใจได้
“เจ้ำน่ำจะรู้ว่ำ ยิ่งผู้บ ำเพ็ญมีวิทยำยุทธ์สูงส่งเท่ำใด ก็ยิ่งยำกที่จะ
มีทำยำท แม้แต่กึ่งเซียนที่เป็นคู่ครอง ก็ยิ่งยำกที่จะมีทำยำทด้วยซ ้ำ”
ลู่หยำงพยักหน้ำ เขำรู้เรื่องนี้ ปัจจุบัน พระโอรสและพระธิดำส่วน
ใหญ่ล้วนเป็นบุตรที่ฝ่ำบำทมีในยำมหนุ่ม ไม่ใช่เพรำะฝ่ำบำทชรำ
ภำพ ร่ำงกำยเสื่อมถอย สืบพันธุ์ไม่ได้ แต่เป็นเพรำะวิทยำยุทธ์ของฝ่ำ
บำทสูงเกินไป ท ำให้ยำกจะให้ก ำเนิดทำยำท
แน่นอน เป็นไปได้ว่ำท่ำนอำจไม่มีควำมสำมำรถในกำรสืบพันธุ์
จริงๆ ด้วย
“กึ่งเซียนบำงคู่ครองจึงหยดเลือด ผสมเลือดเซียนเข้ำด้วยกัน
หำกโชคดี ในเลือดนั้นก็จะเกิดสิ่งคล้ำยวิญญำณกระบี่ เมื่อเวลำผ่ำน
ไป ก็จะเกิดจิตส ำนึก กลำยเป็นดวงวิญญำณ ก็คือลูกของทั้งสองคน
นั่นแหละ”

“ดังนั้น ยิ่งผู้บ ำเพ็ญมีวิทยำยุทธ์สูงส่ง ยำมต่อสู้ก็ยิ่งต้อง
ระมัดระวัง ไม่ให้เลือดหยดออกมำ”
“เพรำะอะไรล่ะ?”
“เจ้ำลองคิดดู สองกึ่งเซียนต่อสู้กัน สู้กันจนเลือดตำแทบกระเด็น
จนแทบไส้ทะลัก แต่ก็ยังไม่สำมำรถตัดสินผู้แพ้ผู้ชนะได้ สุดท้ำยบอก
ว่ำวันพรุ่งนี้จะสู้กันต่อ”
“วันรุ่งขึ้น พอกลับมำ โอ้โห! เลือดเกิดจิตส ำนึกแล้ว ทั้งสองคนมี
ลูกด้วยกันแล้ว เจ้ำว่ำควรท ำอย่ำงไร?”
ลู่หยำง: “……”
พูดได้มีเหตุผลยิ่งนัก
“ในยุคโบรำณของพวกเรำ กึ่งเซียนที่ต่อสู้กันล้วนมีมำตรกำร
ควบคุม หำกไม่จ ำเป็นก็จะไม่ท ำให้เลือดออก แม้ว่ำเลือดจะออก
หลังจำกจบกำรต่อสู้ก็ต้องท ำควำมสะอำดครำบเลือดให้เรียบร้อย
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวำยภำยหลัง ไม่รู้ว่ำเป็นควำมรับผิดชอบ
ของใคร”
“ยิ่งไปกว่ำนั้น วิธีกำรให้ก ำเนิดทำยำทแบบนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกัน
อยู่ อย่ำงเช่น ตระกูลของเซียนฉี่หลิน ปฏิเสธที่จะใช้วิธีนี้อย่ำง
เด็ดขำด”
……

บนเวทีประลอง ทั้งสองฝ่ำยยืนนิ่ง เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้
“ส ำนักเวิ่นเต๋ำ หลี่หำวเหริน”
“ส ำนักควบคุมศพ จ้ำวปั้ว”
ทั้งสองประนมมือค ำนับ มำรยำทเรียบร้อย
“ขออำจหำญเรียนถำมศิษย์พี่หลี่” จ้ำวปั้วมีสีหน้ำเคร่งขรึม คู่
ต่อสู้เป็นศิษย์พี่จำกส ำนักเวิ่นเต๋ำ จึงไม่อำจประมำท
เขำได้เห็นควำมเก่งกล้ำของลู่หยำงมำแล้ว
รวมถึงเว่ยหนำนเฟยผู้บ ำเพ็ญวิชำควบคุมชีวิต
แต่พลังของเขำในวันนี้ก็มิใช่เหมือนเดิมอีกต่อไป ผ่ำนกำรชี้แนะ
จำกเจ้ำส ำนัก วิทยำยุทธ์ของเขำก้ำวหน้ำอย่ำงรวดเร็ว และซำกศพมี
ชีวิตของเขำก็เกิดกำรเปลี่ยนแปลงครั้งหนึ่งแล้ว
“ขอศิษย์น้องจ้ำวจงเป็นฝ่ำยลงมือก่อนเถิด”
จ้ำวปั้วไม่เกรงใจ เขำและซำกศพมีชีวิตโจมตีพร้อมกัน
ซำกศพมีชีวิตนั้นแข็งแกร่งรำวกับเหล็กกล้ำ ไม่กลัวควำม
เจ็บปวด มันพุ่งเข้ำชนหลี่หำวเหริน ประดุจภูเขำเคลื่อนที่ หลี่หำวเห
รินประนมมือตีออก แม้จะสำมำรถตีซำกศพมีชีวิตให้กระเด็นออกไป
ได้ แต่แขนของเขำเองก็ชำจำกแรงกระแทก
ก่อนที่หลี่หำวเหรินจะบรรเทำควำมเจ็บปวดได้ จ้ำวปั้วก็ชูเหรียญ
กระบี่ขึ้น เหรียญทองแต่ละเหรียญสว่ำงวำบ ลุกโชติช่วงด้วยพลังสี

ทองที่พวยพุ่ง ดูรำวกับคมกระบี่ บ้ำงก็ดูคล้ำยเปลวเพลิง พลังกำร
โจมตีน่ำตระหนก
“ผ่ำ!”
พลังสีทองรวมตัวเป็นคมกระบี่ แทงทะลุอำกำศ เสียงดังสนั่นรำว
กับฟ้ำผ่ำ เปล่งประกำยระยิบระยับดุจประกำยดำว
หลี่หำวเหรินไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย เขำเผชิญหน้ำกับเหรียญ
กระบี่และตบฝ่ำมือเข้ำใส่
ในชั่วขณะที่ฝ่ำมือสัมผัสกับคมกระบี่สีทอง เกิดกำรเปลี่ยนแปลง
อย่ำงกะทันหัน
ระหว่ำงฝ่ำมือกับคมกระบี่สีทองมีเยื่อบำงๆ ชั้นหนึ่ง เยื่อนั้น
ประกอบด้วยเศษชิ้นส่วนไม่เป็นระเบียบนับไม่ถ้วน บำงเบำแต่ทว่ำ
ยำกจะทะลวงทะลำย ปกป้องหลี่หำวเหรินจำกกำรโจมตีของคมกระบี่
สีทอง
“กำรกลืนกินพื้นที่ว่ำง?” หลัวหงเซียจ ำเทคนิคที่หลี่หำวเหริน
ใช้ได้
ช่ำงหลอมผู้เลิศล ้ำสำมำรถกลืนกินพื้นที่ว่ำงเพื่อน ำมำใช้
ประโยชน์ กลำยเป็นส่วนหนึ่งของอำวุธ แต่นี่ไม่ใช่เทคนิคที่ผู้บ ำเพ็ญ
ขั้นแก่นทองค ำตอนต้นจะเรียนรู้ได้เลย!
ผู้อำวุโสที่ห้ำมองหลี่หำวเหรินด้วยรอยยิ้มพึงพอใจยิ่ง

ระยะนี้หลี่หำวเหรินไม่ได้ฝึกฝนเพื่อยกระดับ แต่ก ำลังพยำยำม
เข้ำใจเทคนิคช่ำงหลอมนี้
จ้ำวปั้วประสบกำรณ์น้อย ไม่เคยเห็นเทคนิคช่ำงหลอมเช่นนี้มำ
ก่อน จึงสับสนเล็กน้อย หลี่หำวเหรินไม่ยอมเปิดโอกำสให้จ้ำวปั้ว
โต้ตอบ
เขำทะลำยเยื่อพื้นที่ว่ำง ใช้สองนิ้วเคำะเบำๆ บนเหรียญกระบี่ มี
จังหวะแฝงอยู่ภำยใน
ทุกครั้งที่เคำะ พลังของเหรียญกระบี่ก็ลดลงหนึ่งส่วน หลังจำก
เคำะสำมครั้งติดต่อกัน คมกระบี่ของเหรียญกระบี่ก็หม่นลง ไร้แสง
ม่ำนตำของจ้ำวปั้วหดเล็กลงทันใด เขำไม่สำมำรถควบคุม
เหรียญกระบี่ได้อีกต่อไป
“เหรียญกระบี่นี้คงเป็นของที่ศิษย์น้องจ้ำวเพิ่งได้มำ ยังไม่ได้ช ำระ
ล้ำงให้สมบูรณ์สินะ ครั้งหน้ำเวลำต่อสู้ควรใช้อำวุธที่เป็นของตัวเอง
จริงๆ” หลี่หำวเหรินพูดอย่ำงเนิบนำบ ตัดขำดกำรเชื่อมต่อระหว่ำง
เหรียญกระบี่กับจ้ำวปั้วชั่วครำว
นี่ก็เป็นเทคนิคที่ช่ำงหลอมมักใช้เช่นกัน
จ้ำวปั้วขบกรำมแน่น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้องใช้วิธีกำรที่เสี่ยงแล้ว
เขำกัดข้อมือตัวเอง ปล่อยเลือดรดซำกศพมีชีวิต ซำกศพมีชีวิต
เปิดรูขุมขนรับเลือดเหล่ำนั้น

ภำยใต้ผิวซีดขำวของซำกศพมีชีวิตมีเลือดไหลเวียน รำวกับว่ำ
มันมีชีวิตขึ้นมำจริงๆ
“โจมตีพร้อมกัน!”
ซำกศพมีชีวิตพุ่งเข้ำใส่ดุจช้ำงสำร จ้ำวปั้วทะยำนขึ้นสู่อำกำศ
ดุจเหยี่ยว
โดยปกติแล้ว กำรที่สองคนรวมพลังสู้กับคนเดียว เนื่องจำกทั้ง
สองมีประสบกำรณ์ไม่มำกพอ จึงยำกจะร่วมมือกันได้อย่ำงลงตัว
แต่จ้ำวปั้วกับซำกศพมีชีวิตไม่เหมือนกัน เขำและซำกศพมีชีวิต
สนิทสนมไร้รอยต่อ กำรร่วมมือกันจึงรำบรื่นไร้ที่ติ
ซำกศพมีชีวิตเหมือนเป็นอำจำรย์ศิลปะกำรต่อสู้ หมัดเท้ำรุนแรง
ทรงพลัง รำวกับง้ำวฟันขวำนฟำด แต่ละกำรโจมตีล้วนแฝงภัย
อันตรำยถึงชีวิต ดุจสำยฟ้ำซัดลงบนเวทีประลอง
จ้ำวปั้วลอยอยู่บนอำกำศ มือถือกระบี่ท้อและยันต์ มองหำช่องว่ำง
ในกำรป้องกันของหลี่หำวเหรินเพื่อโจมตี
หนึ่งคนหนึ่งซำกศพท ำให้หลี่หำวเหรินรับมือไม่ทัน ตกอยู่ใน
สถำนกำรณ์เสียเปรียบ
โครม!
จ้ำวปั้วและซำกศพมีชีวิตโจมตีหน้ำอกหลี่หำวเหรินพร้อมกัน หลี่
หำวเหรินกระเด็นออกไป

จ้ำวปั้วหอบหำยใจ กำรโจมตีแบบนี้ใช้พลังงำนมหำศำลทั้งจำก
เขำและซำกศพมีชีวิต จ ำเป็นต้องจบกำรต่อสู้อย่ำงรวดเร็ว
“แปะ แปะ แปะ——”
เสียงปรบมือโดดเดี่ยวดังมำจำกด้ำนล่ำงเวที ทั้งจ้ำวปั้วและผู้ชม
ต่ำงหันไปมองตำมเสียงด้วยควำมสงสัย
ผู้ที่ปรบมือมีใบหน้ำเหมือนกับหลี่หำวเหรินบนเวทีทุกประกำร
มันคือหลี่หำวเหรินอีกคน!
เป็นไปได้อย่ำงไร ไม่ใช่ว่ำหลี่หำวเหรินอยู่บนเวทีหรอกหรือ?
มีเพียงเจ้ำส ำนักและผู้อำวุโสจำกส ำนักใหญ่ๆ เท่ำนั้นที่ยิ้มบำงๆ
ดูเหมือนจะเข้ำใจเรื่องรำวทั้งหมด
“ศิษย์น้องจ้ำว ต่อสู้ได้ดีมำก ดูเหมือนว่ำร่ำงแยกเพียงร่ำงเดียว
ของข้ำไม่อำจเอำชนะเจ้ำได้จริงๆ”
“ร่ำงแยก?” จ้ำวปั้วขมวดคิ้ว ยังไม่เข้ำใจว่ำหลี่หำวเหรินท ำเช่นนี้
ได้อย่ำงไร
เป็นร่ำงแยกไม้เหมือนกับที่ศิษย์พี่ลู่หยำงใช้หรือไม่
หลี่หำวเหรินอธิบำยอย่ำงละเอียด “แก่นทองค ำของข้ำมีชื่อว่ำ
แก่นทองค ำฟื้นชีพ ตำมชื่อก็คือ สำมำรถท ำให้แขนขำที่ขำดงอก
ใหม่ ศีรษะที่ถูกตัดก็งอกใหม่ ขำที่ขำดก็งอกใหม่”

“ถ้ำเช่นนั้น ข้ำตัดร่ำงกำยทั้งหมด ก็จะสำมำรถประกอบเป็น
ร่ำงกำยสมบูรณ์อีกร่ำงหนึ่งได้หรือ?”
ม่ำนตำของจ้ำวปั้วหดเล็ก ยังมีวิธีเช่นนี้ด้วยหรือ?!
“จำกนั้นข้ำก็ขอค ำแนะน ำเรื่องวิชำควบคุมศพจำกศิษย์พี่หม่ำน
ข้ำใช้วิชำควบคุมศพควบคุมศพของข้ำเอง แม้พลังจะไม่เท่ำร่ำงจริง
แต่ก็มีพลังกำรต่อสู้รำวเจ็ดแปดส่วนของร่ำงจริง”
หลี่หำวเหรินมุมปำกยกยิ้ม ดุจสำยลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ “เมื่อร่ำง
แยกของข้ำไม่อำจเอำชนะเจ้ำได้ หำกข้ำและร่ำงแยกโจมตีพร้อมกัน
เจ้ำจะจัดกำรอย่ำงไร?”
จ้ำวปั้วใจหล่นวูบ กำรต่อสู้กับร่ำงแยกก็ยำกเย็นแสนเข็ญแล้ว
หำกศิษย์พี่หลี่ออกมือด้วยร่ำงจริง จะสู้ได้อย่ำงไร?
ศิษย์ขั้นแก่นทองค ำตอนต้นคนอื่นๆ ก็พำกันหวั่นไหวไม่น้อย
พลังกำรต่อสู้ที่หลี่หำวเหรินแสดงให้เห็นนั้นเป็นที่ประจักษ์แล้ว ยำก
จะรับมือ นี่เป็นเพียงร่ำงแยก หำกร่ำงจริงและร่ำงแยกรวมก ำลังกัน
ใครเล่ำจะสู้ได้?
ผู้ตัดสินร่ำงผอมแห้งมองหลี่หำวเหรินที่อยู่ด้ำนล่ำงเวทีแวบหนึ่ง
แล้วประกำศผลกำรแข่งขัน
“ตำมกฎกำรแข่งขัน หลังจำกเริ่มแข่งขันแล้ว หำกฝ่ำยหนึ่งอยู่
นอกเวทีประลอง ถือว่ำเป็นฝ่ำยแพ้”

“จ้ำวปั้ว ชนะ”
รอยยิ้มของหลี่หำวเหรินคำอยู่บนใบหน้ำ