ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 499 แข่งกันแสดง

เมิ่งจิ่งโจวก้มหัวยอมจ ำนนภำยใต้อ ำนำจบำตรใหญ่ของลู่หยำง
จ ำใจตกลงตำมเงื่อนไขก่อนหน้ำนี้ ครำวนี้ยกย่องลู่หยำง ครำวหน้ำลู่
หยำงจะยกย่องเขำ
อัจฉริยะสองคนของยุคปัจจุบันประมือกัน แม้จะเป็นกำรแสดง แต่
ทั้งสองคนไม่มีควำมคิดที่จะเก็บก ำลังแต่อย่ำงใด
ด้ำนล่ำงเวทีมีแต่ผู้บ ำเพ็ญที่ผ่ำนกำรต่อสู้มำอย่ำงโชกโชน หำก
ลดก ำลังลง จะถูกมองออกได้ง่ำย ทั้งสองจึงต่ำงใช้ก ำลังเต็มที่
ทั้งสองคนต่อสู้ดุจลมพัด พลัง ควำมเร็ว ปฏิกิริยำตอบสนอง…
ไม่เพียงแต่ท ำให้อัจฉริยะรุ่นเดียวกันที่แข่งขันบนเวทีเดียวกันตะลึง
เมื่อเทียบกับสองคนนี้ กำรชนะกำรแข่งขันระดับแคว้น ได้เป็นตัวแทน
แคว้นมำเข้ำร่วม ก็ไม่มีควำมหมำยอะไร อัจฉริยะกับอัจฉริยะยังคงมี
ช่องว่ำงอันใหญ่หลวง
แม้แต่ผู้บ ำเพ็ญที่สลำยพลังเริ่มบ ำเพ็ญใหม่เหล่ำนั้นก็ยังตื่นตะลึง
ในใจ
พวกเขำพยำยำมอย่ำงยิ่งในกำรสลำยพลังเริ่มบ ำเพ็ญใหม่ แต่
ยังคงไม่อำจเทียบกับอัจฉริยะตัวจริง
กำรแย่งชิงยุคทองช่ำงน่ำหวำดกลัวยิ่งนัก!

ลู่หยำงใช้วิชำกระบี่อันประณีต แม้แต่หมิงไท่ยังยอมรับว่ำสู้ไม่ได้
วิชำหมัดของเมิ่งจิ่งโจวก็ได้รับกำรถ่ำยทอดจำกผู้อำวุโสที่สำม แสดง
จุดเด่นของผู้บ ำเพ็ญร่ำงกำยออกมำอย่ำงเต็มที่ ทุกส่วนของร่ำงกำย
ถูกฝึกฝนจนไร้ข้อบกพร่อง แม้แต่บรรพบุรุษขั้นข้ำมพิบัติที่มำชมก็
ยังหำข้อต ำหนิไม่ได้
“สำยเลือดตระกูลเมิ่งช่ำงน่ำหวำดกลัวนัก…”
มีบรรพบุรุษสรรเสริญเบำๆ ตระกูลเมิ่งก่อควำมวุ่นวำยในเมือง
หลวง สร้ำงควำมเดือดร้อนแก่ผู้คน แต่ยังคงนั่งบนต ำแหน่งตระกูล
ใหญ่อันดับหนึ่งได้อย่ำงมั่นคง อำศัยพลังอันเด็ดขำดที่ไม่มีผู้ใด
โต้แย้งได้
พลังที่ตระกูลเมิ่งแสดงออกมำ ท ำให้บรรพบุรุษขั้นข้ำมพิบัติ
เหล่ำนี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ
และพลังที่ตระกูลเมิ่งแสดงออกมำนั้น ยังไม่ใช่ทั้งหมดที่พวกเขำ
เห็น
ลำยหมัดอันยิ่งใหญ่แผ่พลังบริสุทธิ์หยำง ปรำบปีศำจสังหำรผี
สั่นสะเทือนฟ้ำดิน ไม่มีสิ่งใดทนทำน แม้แต่สัตว์ร้ำยก็ต้องหลบซ่อน
ภำยใต้ลำยหมัดอันเกรียงไกร
คมกระบี่ล้นเหลือ ดุจแม่น ้ำไหลบ่ำ ตัดลำยหมัดขำดสะบั้น
ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่ำงดุเดือด ยำกแยกแพ้ชนะ อัจฉริยะที่มำชม
กำรต่อสู้ต่ำงบีบมือด้วยควำมตื่นเต้น จับจ้องเวทีด้ำนบนไม่กะพริบตำ

เพียงมีสมำธิจดจ่อ จึงจะติดตำมกำรเคลื่อนไหวของทั้งสองคนได้
ทัน
นี่คือผู้ที่อยู่รุ่นรำวครำวเดียวกันกับพวกเขำอย่ำงแท้จริง สิ่งที่ได้
เรียนรู้จำกพวกเขำจะเป็นประโยชน์อย่ำงยิ่งต่อกำรต่อสู้ในอนำคต
ฮึก!
เมิ่งจิ่งโจวไม่ระวังถูกคมกระบี่เฉือนผ่ำนไหล่ พลังเลือดลมรั่วไหล
เสียเปรียบ ลู่หยำงไม่รอช้ำ ไม่ให้เขำมีโอกำสหำยใจหำยคอแม้แต่
น้อย
“เมิ่งจิ่งโจว อย่ำยอมแพ้!”
มีคนตะโกนควำมรู้สึกในใจออกมำ เมิ่งจิ่งโจวเป็นตัวแทนของ
อัจฉริยะรุ่นปัจจุบัน เป็นควำมหวังของพวกเขำ พวกเขำไม่อยำกให้
คนของลัทธิสวรรค์ชนะ
“เอำชนะรองประมุขลู่คนนี้ให้ได้!”
“ให้พวกเขำรู้ว่ำตอนนี้เป็นแคว้นต้ำเซี่ย ไม่ใช่ยุคโบรำณที่พวก
เขำท ำตัวหยิ่งผยองอีกแล้ว!”
เสียงเชียร์ดังมำเข้ำหูเมิ่งจิ่งโจว แต่น่ำเสียดำยที่ต่อหน้ำกำรแสดง
อันยอดเยี่ยม เสียงเชียร์ใดก็ไร้ประโยชน์
“หกท่ำสั่นสะเทือนฟ้ำ!” เมิ่งจิ่งโจวได้รับก ำลังใจ เส้นเลือดปูด
โปน ดวงตำแดงก ่ำ เตรียมใช้ชีวิตเข้ำแลก

ลู่หยำงยื่นสองนิ้ว ลำกผ่ำนใบกระบี่ ใช้เลือดบูชำกระบี่ ใช้วิชำ
สุดท้ำย
“วิชำกระบี่ทะลวงมำยำ!”
โครม!
ทั้งสองใช้พลังวิเศษทั้งหมดที่มี ท ำกำรตัดสินรอบสุดท้ำย
ก่อให้เกิดเมฆควันคลุ้งทั่วทั้งเวที
ฉึก——
ร่ำงหนึ่งลอยกระเด็นออกไป ไอเลือดไม่หยุด อำกำรบำดเจ็บ
สำหัส
“คนของลัทธิสวรรค์ถูกกระเด็นออกไปแล้ว!”
บำงคนดีใจ รองประมุขลู่ผู้นี้บำดเจ็บสำหัส นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคย
เกิดขึ้นมำก่อนเลย!
ลู่หยำงคุกเข่ำข้ำงหนึ่ง กระบี่ปักลงบนเวที ได้รับผลกระทบอย่ำง
รุนแรง สีหน้ำเลื่อนลอย
แต่ผู้คนยังไม่ทันได้ดีใจ ควันก็สลำยไป เมิ่งจิ่งโจวนอนคว ่ำอยู่
บนพื้น เลือดไหลนองเต็มพื้น ลมหำยใจอ่อนแรง บำดเจ็บหนักกว่ำลู่
หยำงเสียอีก!

นิ้วของเมิ่งจิ่งโจวขยับเล็กน้อย ลืมตำอย่ำงยำกล ำบำก พยำยำม
จะลุกขึ้นหลำยครั้ง แต่แขนขำเหมือนไม่ฟังค ำสั่ง ไม่ว่ำอย่ำงไรก็ลุก
ไม่ขึ้น
เขำจึงต้องไม่เต็มใจยอมแพ้กำรลุกขึ้น
ในทำงกลับกัน ลู่หยำง แม้จะบำดเจ็บสำหัสจนคุกเข่ำ แต่ยังมีแรง
ที่จะยิ้ม มีแรงที่จะพูด
ผลแพ้ชนะชัดเจนแล้ว
กรรมกำรกัดฟัน ปล่อยให้คนยุคโบรำณคว้ำแชมป์ นี่เป็นควำม
อัปยศของแคว้นต้ำเซี่ย แต่เขำเป็นกรรมกำร ไม่อำจล ำเอียงเข้ำข้ำง
ฝ่ำยใด
“ข้ำขอประกำศ เมิ่งจิ่งโจว… พ่ำยแพ้”
สองค ำสุดท้ำยติดอยู่ในปำกเขำ สั่นเทำ ต้องใช้เวลำครู่ใหญ่จึง
เปล่งออกมำได้
กรรมกำรเข้ำไปดูอำกำรบำดเจ็บของเมิ่งจิ่งโจว ถอนหำยใจโล่
งอก โชคดี บำดเจ็บหนัก แต่ไม่ถึงกับเป็นอันตรำยถึงชีวิต ไม่กระทบ
ต่อพื้นฐำน
รำชำแห่งสวรรค์ทั้งห้ำก้ำวขึ้นเวที พยุงรองประมุข
“รองประมุข ท่ำนไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ฮึก ไม่ถึงตำย นี่เป็นกำรต่อสู้ที่สนุกมำกจริงๆ” ลู่หยำงยิ้มแม้มุม
ปำกจะมีเลือด
รำชำเพลิงทองรีบหยิบขวดยำเล็กออกมำ เปิดฝำขวด กลิ่นหอม
ของยำวิเศษฟุ้งไปทั่วเวที เขำเทยำสีทองสองเม็ด ป้อนให้ลู่หยำง ลู่
หยำงนั่งสมำธิอยู่กับที่ อำกำรบำดเจ็บและพลังวิเศษฟื้นคืนอย่ำง
รวดเร็ว
……
เมิ่งจิ่งโจวแพ้แล้ว
ตัวแทนของอัจฉริยะขั้นแก่นทองค ำตอนกลำงของยุคปัจจุบันแพ้
แล้ว
หลำยคนไม่อำจยอมรับควำมจริงนี้ได้
อีกนิด เพียงแค่อีกนิดเท่ำนั้นก็จะชนะแล้ว!
ยำของผู้อำวุโสที่เจ็ดได้ผลดี ลู่หยำงฟื้นคืนสู่สภำพเดิมอย่ำง
รวดเร็ว เขำถูกรำชำแห่งสวรรค์ทั้งห้ำแวดล้อม ยิ้มพลำงลุกขึ้น เงย
หน้ำมองประมุขส ำนักทั้งห้ำและเจียงชุน พระชำยใหญ่ที่มีสีหน้ำเคร่ง
ขรึม
“ดูเหมือนว่ำอัจฉริยะยุคปัจจุบันก็มีควำมสำมำรถเช่นกัน สู้ได้ไม่
เลวนัก น่ำเสียดำยที่มีเพียงแค่มีควำมสำมำรถเท่ำนั้น ก็เท่ำนี้เองสินะ”

พูดจบ ผู้คนด้ำนล่ำงเวทีก็ตื่นเต้นต่อต้ำน ค ำพูดนี้ช่ำงโอหัง
“เท่ำนี้เอง” หมำยควำมว่ำอย่ำงไร? ทุกคนเห็นควำมแตกต่ำงอัน
เล็กน้อยระหว่ำงสองคน แค่รำยละเอียดเล็กน้อยก็อำจเปลี่ยนผลแพ้
ชนะได้ หำกต่อสู้กันอีกครั้ง ใครจะรู้ว่ำใครจะชนะ!
“ค ำพูดของรองประมุขลู่นั้น แสดงว่ำไม่เห็นอัจฉริยะยุคปัจจุบัน
อยู่ในสำยตำแล้วสินะ ท่ำนควรรู้ถึงค ำกล่ำวที่ว่ำ คนเหนือคน ฟ้ำ
เหนือฟ้ำ ใต้หล้ำนี้ไม่ใช่ของลัทธิสวรรค์ของท่ำนเพียงผู้เดียว” เจ้ำ
ส ำนักลู่มองรองประมุขลู่อย่ำงมีนัย ใครก็ฟังออกถึงน ้ำเสียงข่มขู่
รองประมุขลู่หัวเรำะเย็นชำ รำวกับก ำลังหัวเรำะควำมเขลำใน
ค ำพูดของเจ้ำส ำนักลู่ “คนเหนือคน ฟ้ำเหนือฟ้ำ? นั่นเป็นเพียง
ข้ออ้ำงของคนปัญญำอ่อนที่พ่ำยแพ้ ด้ำนพรสวรรค์ ใครเล่ำจะเทียบ
ข้ำได้?”
รำชำแห่งเก้ำวิญญำณมองผู้คนด้ำนล่ำงอย่ำงดูแคลน “หำก
ไม่ใช่เพรำะเซียนยุคโบรำณกดขี่รองประมุข รองประมุขก็คงเป็น
เซียนตั้งแต่ยุคโบรำณแล้ว ไยต้องรอถึงวันนี้?”
รองประมุขลู่ช ำเลืองมองรำชำแห่งเก้ำวิญญำณผู้มีสีหน้ำเคร่ง
ขรึม โบกมืออย่ำงร ำคำญ “ผู้พิทักษ์เก้ำวิญญำณ พอเถอะ วันนี้ข้ำ
อำรมณ์ดี อย่ำพูดเรื่องไม่สบำยใจพวกนี้อีกเลย”
“รับทรำบ”

รำชำแห่งเก้ำวิญญำณไม่พูดอะไรอีก ถอยไปก้ำวหนึ่ง นิ่งดั่งรูป
ปั้นดินเผำ
ผู้คนพำกันสูดลมหำยใจเฮือก ควำมตื่นตะลึงในใจไม่อำจ
บรรยำยออกมำเป็นค ำพูดได้ รองประมุขลู่ผู้นี้มีพรสวรรค์สูงส่งถึงขั้น
ที่เซียนต้องอิจฉำแล้วหรือ?
นี่ต้องเป็นพรสวรรค์ที่น่ำสะพรึงกลัวเพียงใด?
ในบันทึกที่ชัดเจน เซียนมีเพียงเซียนทั้งสี่ยุคโบรำณ และ
พรสวรรค์ของเซียนทั้งสี่แสดงออกมำอย่ำงไร ไม่เคยมีบันทึกใดๆ
กล่ำวอีกนัยหนึ่ง พรสวรรค์ของรองประมุขลู่นั้นอยู่ในระดับที่ไม่
เคยมีบันทึกใดๆ ในประวัติศำสตร์ทั้งในอดีตและปัจจุบัน
“เป็นเพียงกำรคุยโม้เท่ำนั้น หำกรองประมุขลู่มั่นใจเช่นนั้น ไม่
ทรำบว่ำจะลองประลองฝีมือกับข้ำสักตั้งหรือไม่?”
ท่ำมกลำงสำยตำประหลำดใจของผู้คน เจ้ำส ำนักลู่กระโดดลง
จำกที่นั่งชมกำรแข่งขัน ลงสู่เวทีอย่ำงมั่นคง
“พูดถึงเจ้ำส ำนักลู่ก็อยู่ในขั้นแก่นทองค ำตอนกลำงเช่นกัน ถือ
เป็นคู่ต่อสู้ที่เหมำะสม เพียงแต่น ้ำเสียงของท่ำนนั้น ข้ำไม่ชอบ” รอง
ประมุขลู่เล่นนิ้วมือ พูดอย่ำงช้ำๆ

สองคนสบตำกัน เหมือนมีประกำยไฟปะทะกัน รำชำแห่งสวรรค์
ทั้งห้ำรู้กำลเทศะถอยออกไป เพื่อไม่ให้รบกวนควำมสนุกของรอง
ประมุข
“สู้กันไหม?”
“สู้!”