ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 504 พวกเราสามคน

อาจารย์หลวงสับสนอย่างยิ่ง ห้องว่างชั่วคราวที่เขากับเซียน
อมตะชายสร้างขึ้นนั้น เขาเป็นผู้สร้าง นอกจากเขาผู้เป็นเจ้าของห้อง
แล้ว ไม่ควรมีใครสามารถเปิดมิติหลบหนีไปได้
แต่สถานการณ์ตอนนี้คือ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา เซียน
อมตะชายกอดเขาหนีออกจากห้องว่างไปพร้อมกัน
พลังของรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้า?
ตอนนี้มีเพียงคำอธิบายแบบนี้เท่านั้น
นักบวชขาวดำรู้สึกงุนงง เขารู้สึกว่าคนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่าง
กะทันหันคล้ายอาจารย์หลวง แต่ใบหน้าที่บวมปูดเขียวช ้าเต็มไปด้วย
บาดแผล ช่างแตกต่างจากอาจารย์หลวงในความทรงจำอย่างสิ้นเชิง
เซียนอมตะชายเห็นลู่หยาง เซียนอมตะ และศิษย์พี่ใหญ่ทั้งสาม
คนอยู่พร้อมกัน รู้สึกคุ้นเคยกับฉากนี้อย่างยิ่ง จิตวิญญาณยังวูบ
โหวงเป็นระยะ เกิดปฏิกิริยาตอบสนอง
แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้เขาอยู่ฝ่ายเดียวกัน อาจารย์หลวง
ต่างหากที่จะถูกซ้อม
“ผู้นำใหญ่ ผู้นำสอง ในที่สุดท่านก็มาช่วยข้าแล้ว!”

เซียนอมตะชายร้องไห้คร ่าครวญ สิบวันที่ผ่านมาเขาไร้ที่พึ่ง ต้อง
จิตวิญญาณระเบิดใส่อาจารย์หลวงทุกวัน ช่างทรมานยิ่งนัก รูปแบบ
ของผลการบำเพ็ญอมตะเป็นเค้าเหี่ยวเฉา จิตวิญญาณก็หม่นหมอง
ลง ฟื้นฟูได้ยาก
ตามหลักการแล้ว เมื่อประมุขและคนอื่นๆ พบว่าเขาหายตัวไป ก็
ควรเรียกชื่อและฉายาของเขาที่รูปปั้น เขาก็จะสามารถออกจากห้อง
ว่างชั่วคราวได้
เขารอสิบวันแล้ว ก็ยังไม่ได้ยินประมุขเรียกชื่อเขา
เขาสันนิษฐานว่า หากอาจารย์หลวงทำให้คนลืมตัวตนของ
อาจารย์หลวงได้ ก็น่าจะทำให้ประมุขและคนอื่นๆ ลืมตัวตนของเขา
ได้เช่นกัน
“ดูท่าทางน่าอายของเจ้าสิ สิบวันยังชนะไม่ได้” เซียนอมตะมอง
ผู้นำสามที่ร้องไห้คร ่าครวญด้วยความรังเกียจ กำชับให้เขายืนห่าง
จากนางสามก้าว
เซียนอมตะโบกมือเบาๆ จิตวิญญาณมืดหม่นของผู้นำสามพลัน
สดใสราวกับได้เกิดใหม่ ฟื้นคืนเป็นปกติ
แม้แต่รูปแบบของผลการบำเพ็ญอมตะเป็นเค้าที่เหี่ยวเฉาก็กลับ
เต่งตึงขึ้น
“กลับไปฝึกให้ดีๆ ผลของการบำเพ็ญของข้าไม่ได้มีแค่พลัง
เท่านี้ เจ้ารู้จักแต่จิตวิญญาณระเบิด”

เซียนอมตะมีประสบการณ์จิตวิญญาณระเบิดอันล ้าเลิศ เพียง
มองสภาพอันน่าเวทนาของผู้นำสามและอาจารย์หลวง ก็รู้ว่าเป็นผล
จากการจิตวิญญาณระเบิดต่อเนื่องของผู้นำสาม
“ขอรับ!”
“อย่างนี้ค่อยดูดีหน่อย เอาละ ไปหลบอยู่ข้างหลังเถอะ”
ผู้นำสามหลบอย่างหงอยๆ ไปอยู่ข้างหลังผู้นำใหญ่และผู้นำสอง
ด้านหลังของเซียนอมตะและลู่หยางคือนักบวชขาวดำที่ถูกมัดไว้
กับเสา
“พี่ชาย เจ้าทำผิดอะไรมา ถึงได้ถูกซ้อมจนสภาพเละเทะแบบนี้?”
เซียนอมตะชายอดสงสัยไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยาก
เห็น ตอนนี้เขามีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ
นักบวชขาวดำ “……”
อาจารย์หลวงมองด้วยสายตาเฉียบคม ได้ยินเซียนอมตะชาย
เรียกเซียนอมตะและลู่หยางว่า “ผู้นำใหญ่” “ผู้นำสอง”
หมายความว่าในสายอมตะสามคนที่เขาพูดถึง เขาอยู่ลำดับที่
สาม?
เป้าหมายของพวกเขาในการมาที่นี่ ลู่หยางอยู่ลำดับที่สอง?
เขารู้สึกว่าสายอมตะลึกลับน่ากลัว ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน ต้องหนีไป
ให้เร็วที่สุด

ผู้นำสามยังยากต่อการรับมือขนาดนี้ หากผู้นำสองและผู้นำใหญ่
ทั้งอยู่ที่นี่ ถ้าต่อสู้กันจริงๆ เขาจะรอดชีวิตได้หรือ?
เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใช้รูปแบบของผล
ของการบำเพ็ญสายใยโชคชะตาเป็นเค้า กำจัดการรับรู้ถึงตัวตนของ
ตนเอง
ที่นี่มีแต่คน อีกฝ่ายคงไม่กล้าจิตวิญญาณระเบิดอย่างไร้ความยั้ง
คิด ทำร้ายผู้บริสุทธิ์แน่!
มุมปากเขาแย้มรอยยิ้ม เดินอย่างองอาจผ่านหน้าเซียนอมตะไป
แม้แผนการของพวกเขาที่สำนักเวิ่นเต๋าจะล้มเหลว แต่ตราบใดที่เขา
ยังอยู่ อาจารย์ยังอยู่ แคว้นต้าอวี๋ก็ยังฟื้นฟูได้!
ปึง——
เซียนอมตะเห็นอาจารย์หลวงเดินผ่านหน้านาง ยังยิ้มเหมือนคน
บ้า ไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเลย
นางยกมือขึ้นตบอาจารย์หลวงทันทีโดยไม่รู้ตัว
อาจารย์หลวงหมุนกลางอากาศครึ่งรอบ ศีรษะกระแทกพื้นล้มลง
ไป
“อาจารย์หลวงเป็นคนโง่หรือ?” เซียนอมตะสงสัย แม้แต่การหนีก็
หนีไม่เป็น

อาจารย์หลวงที่ผู้บำเพ็ญแห่งแคว้นต้าอวี๋ยกย่องว่าปัญญาล ้าฟ้า
มีความสามารถแค่นี้?
เมื่อเทียบกันแล้ว ชัดเจนว่านางฉลาดกว่า
“น่าจะเป็นคนโง่” ลู่หยางพยักหน้าเห็นด้วย คนที่วางแผนแทรก
ซึมสำนักเวิ่นเต๋าแบบนี้ ไอคิวคงสูงไปไม่ถึงไหน
อาจารย์หลวงนอนบนพื้นตะลึงงัน เป็นไปได้อย่างไร? เขาเปิดใช้
รูปแบบของผลของการบำเพ็ญสายใยโชคชะตาเป็นเค้าแล้ว ทำไมยัง
ถูกคนพบเห็นได้?
เว้นเสียแต่……
“เซียน?!”
อาจารย์หลวงเบิกตากว้าง ในที่สุดก็ตระหนักถึงความร้ายแรง
ของสถานการณ์ ผู้นำใหญ่แห่งสายอมตะเป็นเซียน?!
เป็นเรื่องตลกหรือ? ตลอดประวัติศาสตร์ มีเซียนคนไหนที่ถูก
ขนานนามว่า “อมตะ”?
“เข็มทำลายวิญญาณ!”
อาจารย์หลวงหยิบเข็มทำลายวิญญาณเข็มสุดท้าย เข็มนี้เคยทำ
ให้วิญญาณของเซียนอมตะชายแตกกระจาย!
เล็งเซียนอมตะ หัวเข็มพุ่งออกไป เร็วจนมองไม่เห็น ยังแฝง
คุณสมบัติ “การถูกลืม” อีกด้วย

เซียนอมตะยื่นสองนิ้ว คีบเข็มทำลายวิญญาณไว้อย่างสบายๆ
พิจารณาอย่างสนใจ “อะไรเนี่ย? อ๋อ เป็นสมบัติของเซียนที่แยก
วิญญาณได้นี่เอง ออกแบบมาอย่างแยบยล ลองดูพลังหน่อย”
นางแทงตัวเองด้วยความอยากรู้ เข็มทำลายวิญญาณแตกสลาย
แต่นางปลอดภัยดี
“อะไรกัน ก็แค่นี้เอง?”
เซียนอมตะขมวดคิ้ว ของพวกนี้คงใช้ได้แค่กับกึ่งเซียน กับนางที่
มีวิญญาณเซียนอันทรงพลังไร้ประโยชน์สิ้นดี
อาจารย์หลวงเห็นภาพนี้ เลือดในกายเย็นเฉียบ เข็มทำลาย
วิญญาณที่เขาภาคภูมิใจที่สุดกลับไม่สามารถสร้างผลกระทบแม้แต่
น้อย!
ต้องรู้ว่า แม้แต่อาจารย์ที่เป็นอาจารย์หลวงคนแรก ก็ไม่อยาก
โดนแทงแม้แต่เข็มเดียว!
เขาค่อยๆ หลับตาลง ผ่านการต่อสู้ทางจิตใจอันดุเดือด เมื่อลืม
ตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความคลั่ง ราวกับคนบ้า “เซียน อย่า
คิดว่าตกอยู่ในเงื้อมมือท่านแล้วท่านจะชนะ วันนี้ข้าจะให้ท่านได้เห็น
ว่า กึ่งเซียนที่บำเพ็ญมากว่าหมื่นปีไม่ใช่เป็นฝ่ายที่จะถูกรับมือได้
ง่ายๆ แม้ข้าจะต้องทิ้งชีวิตนี้ ก็จะฉีกวิญญาณท่านออกมาสักชิ้น!”
“ข้าขอใช้ชีวิตบูชาแคว้นต้าอวี๋!”

อาจารย์หลวงเลือดไหลทะลักจากทั้งเจ็ดช่อง นำอายุขัยมาเป็น
เครื่องบูชา แลกกับความคลั่งเดือดชั่วคราว นี่เป็นผลงานของรูปแบบ
ของผลของการบำเพ็ญสายใยโชคชะตาเป็นเค้าเช่นกัน
สายใยโชคชะตา ยังมีความหมายของการแลกเปลี่ยนอันเท่า
เทียม
อายุขัยของกึ่งเซียนยาวนานอย่างน้อยหนึ่งแสนปี อาจารย์หลวง
รู้สึกถึงอายุขัยที่พรั่งพรูสูญเสีย วันมรณะนับถอยหลังเข้ามาใกล้ แต่
ร่างกายกลับแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ หากสู้กับเซียนอมตะชายอีกครั้ง เขา
มั่นใจว่าจะสามารถจับกุมอีกฝ่ายได้ทั้งๆ ที่ถูกจิตวิญญาณระเบิด!
น่าเสียดายที่กระบวนท่านี้หากใช้แล้วไม่มีทางย้อนกลับ หลังจาก
การปะทุพลัง อายุขัยจะเหลืออีกเพียงสองสามปี
ห้องว่างปั่นป่วน พลังบำเพ็ญกระจายไปทั่ว จิตวิญญาณเหมือน
ถูกเข็มแทง ความหวาดกลัวที่ไม่ทราบที่มาครอบงำจิตใจ
เซียนอมตะชายและนักบวชขาวดำสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน หัว
ใจเต้นระรัว รู้สึกถึงภัยอันตรายถึงชีวิตจากกระบวนท่านี้!
“นี่พวกเจ้าบีบให้ข้าต้องใช้กระบวนท่าสุดท้าย… ให้เจ้าได้พบกับ
กระบวนท่าสุดยอดของข้า……”
โครม!

ศิษย์พี่ใหญ่เห็นอาจารย์หลวงพยายามสะสมพลัง จึงส่งเท้าไป
หนึ่งที เตะเขาล้มลงไปกับพื้น
พลังที่สะสมก็สลายไป เกิดความว่างเปล่า
อายุขัยที่บูชาไปก็กลืนเข้าสู่ฟ้าดิน ไม่ได้คืนกลับมา
“เป็นไปไม่ได้ กระบวนท่านี้ไม่มีทางถูกขัดขวาง!”
อาจารย์หลวงร้องลั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ การ
มาสำนักเวิ่นเต๋าครั้งนี้ ทุกการตัดสินใจของเขาล้วนไม่ได้ผล สุดท้าย
แม้แต่กระบวนท่าฆ่าตัวตายยังถูกขัดขวาง!
ลู่หยางถอนหายใจ เดินมาเผชิญหน้ากับอาจารย์หลวง ชี้ที่
ตัวเองพลางกล่าว “ยอมจำนนเถอะ มีพวกเราสามคนอยู่ตรงนี้ อย่าว่า
แต่ท่านเลย แม้แต่เซียนอิงเทียนมาก็ต้องยอมแพ้”
อาจารย์หลวงสูดลมหายใจลึก จ้องลู่หยางเขม็ง ในเมื่อไม่มีทาง
หนี ไม่มีทางสู้ ก็จะพาเจ้าตายไปด้วย!
เขาเปิดใช้อีกความสามารถหนึ่งของรูปแบบของผลของการ
บำเพ็ญสายใยโชคชะตาเป็นเค้า——คำสาป
“ข้า จินปู่ชวน ขอสาบานว่า เจ้าจะต้องเผชิญกับความทุกข์
ทรมานทั้งแปด คือ ความทุกข์จากการเกิด ความทุกข์จากความชรา
ความทุกข์จากความเจ็บป่วย ความทุกข์จากความตาย ความทุกข์
จากความรักที่ไม่สมหวัง ความทุกข์จากการพบคนที่เกลียดชัง ความ

ทุกข์จากการพลัดพรากจากคนที่รัก และความทุกข์จากกิเลส
ของปัญจขันธ์ทั้งห้า! เจ้าจะเผชิญภัยพิบัติทั้งเจ็ด คือ ภัยจากไฟ ภัย
จากน ้า ภัยจากรากษส ภัยจากกระบี่และไม้ ภัยจากวิญญาณ ภัยจาก
โซ่ตรวน และภัยจากศัตรู! ขณะมีชีวิต วิทยายุทธ์ของเจ้าจะไม่
ก้าวหน้าอีกต่อไป หลังความตาย วิญญาณเจ้าจะแตกสลาย!”