ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 505 ค ำสำปย้อนกลับ

ค ำสำปเป็นหนึ่งในรูปแบบกำรแสดงออกของสำยใยโชคชะตำ
คนทั่วไปที่ใช้ค ำสำป ต้องยอมจ่ำยรำคำที่เหมำะสมเป็นกำร
แลกเปลี่ยน
เช่น หมัดสำปโสดที่เมิ่งจิ่งโจวเข้ำใจได้เองโดยไม่มีครูสอน รำคำ
ที่ต้องจ่ำยคือต้องรักษำควำมบริสุทธิ์ไว้จนกว่ำจะบรรลุเซียน
อำจำรย์หลวงผู้ครอบครองรูปแบบของผลของกำรบ ำเพ็ญ
สำยใยโชคชะตำเป็นเค้ำ ไม่จ ำเป็นต้องจ่ำยรำคำใดๆ
เจ็ดภัยแปดทุกข์เป็นแนวคิดที่นิกำยพุทธเสนอขึ้น ครอบคลุม
ควำมทุกข์ทรมำนทั้งหมดในโลก เจ็ดภัยแปดทุกข์ถือเป็นค ำสำป
ระดับสูงสุด หมัดสำปโสดของเมิ่งจิ่งโจวเทียบกับเจ็ดภัยแปดทุกข์แล้ว
ยังไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้ำ
อำจำรย์หลวงผ่ำนควำมล้มเหลวซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ และเห็นชัดแล้ว
ว่ำ เมื่อมีเซียนอมตะอยู่ เมื่อมีอวี้จือที่สำมำรถขัดขวำงกระบวนท่ำสุด
ตำยของเขำได้ เขำไม่มีทำงหนีไปได้อีกแล้ว
เมื่อหนีไม่ได้ ก็ต้องทุ่มเต็มที่ลำกคนมำตำยด้วยสักคน!
ในบรรดำศัตรูทั้งหมด ลู่หยำงมีวิทยำยุทธ์ต ่ำที่สุด และกำรที่ผู้
บ ำเพ็ญแห่งแคว้นต้ำอวี๋เดินทำงมำส ำนักเวิ่นเต๋ำ ก็มีที่มำจำกลู่หยำง

ทุกครั้งที่แผนกำรของพวกเขำล้มเหลว ก็มีเงำของลู่หยำงปรำกฏ
กำรที่นักบวชขำวด ำถูกจับตัว หมำยควำมว่ำผู้ใต้บังคับบัญชำ
คนอื่นๆ ที่แทรกซึมเข้ำส ำนักเวิ่นเต๋ำคงถูกจับไปหมดแล้ว
พ่ำยแพ้ยับเยิน!
จะพูดว่ำส ำนักเวิ่นเต๋ำขัดขวำงกำรฟื้นฟูรำชวงศ์ต้ำอวี๋ก็ไม่ใช่
แต่ควรพูดว่ำลู่หยำง ก้อนหินขวำงทำงนี่ต่ำงหำกที่ขัดขวำง!
กำรที่เขำถูกจับไม่ส ำคัญ แคว้นต้ำอวี๋ยังมีอำจำรย์ ยังมีผู้บ ำเพ็ญ
ยุคกลำงและยุคปลำยของแคว้นต้ำอวี๋ที่ยังหลับใหล อย่ำงไรก็ยังมี
ควำมหวังที่จะลุกขึ้นมำใหม่
ดังนั้นจึงต้องก ำจัดลู่หยำง!
เขำสำปลู่หยำงด้วยค ำสำปที่โหดร้ำยและทรมำนที่สุด อย่ำว่ำแต่
ลู่หยำงที่อยู่ขั้นแก่นทองค ำเลย แม้แต่ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติก็ต้อง
ตำย!
ในสำยตำอำจำรย์หลวง โซ่ตรวนมำกมำยร่วงลงมำจำกฟำกฟ้ำ
โซ่ตรวนประกอบรวมกัน แฝงด้วยโลหิตและกำรลงทัณฑ์ ลงมำสู่โลก
มนุษย์ น ำควำมทรมำนอันเลวร้ำยที่สุดมำสู่โลกมนุษย์
โซ่ตรวนเหล่ำนี้แทนค ำสำป เป็นภำพที่แสดงออกของค ำสำป
แม้แต่ผู้เชี่ยวชำญเวทสำยใยโชคชะตำยังมองไม่เห็น มีเพียงอำจำรย์
หลวงผู้ศึกษำสำยใยโชคชะตำ จนรวบรวมเป็นรูปแบบของผลของ

กำรบ ำเพ็ญสำยใยโชคชะตำเป็นเค้ำ ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งเซียนเท่ำนั้น
ที่มองเห็นทั้งหมดนี้!
โซ่ตรวนหนักอึ้ง ส่งเสียงกระทบกันดังสนั่นรำวเสียงเทพ
กล้ำยืนใกล้ข้ำขนำดนี้ ตอนนี้เสียใจก็สำยเกินไปแล้ว!
อำจำรย์หลวงสังเกตสีหน้ำของคนเหล่ำนี้อย่ำงตื่นเต้น อยำกเห็น
ควำมเสียใจและโศกเศร้ำเต็มหน้ำพวกเขำ เสียใจที่ดูหมิ่นเขำ
โศกเศร้ำที่ลู่หยำงไม่อำจหนีพ้นควำมตำย
เขำเห็นสีหน้ำของลู่หยำงที่ไม่เปลี่ยนแปลง เห็นสีหน้ำงุนงงของ
เซียนอมตะ เห็นใบหน้ำไร้อำรมณ์ของอวี้จือ
แต่ไม่ได้เห็นควำมเสียใจและโศกเศร้ำที่ต้องกำร
โซ่ตรวนเข้ำใกล้ลู่หยำง ทว่ำทั่วร่ำงลู่หยำงกลับเปล่งประกำยสี
ทอง เผยให้เห็นเส้นที่แทนสำยใยโชคชะตำสองเส้น เส้นที่หนำมำก
พันรอบร่ำงเขำ เส้นหนึ่งเชื่อมโยงเซียนอมตะ อีกเส้นเชื่อมโยงอวี้จือ
โซ่ตรวนสัมผัสกับลู่หยำง พลันกระเด็นออก ตกลงบนร่ำง
อำจำรย์หลวง
อำจำรย์หลวงเห็นค ำสำปย้อนกลับอย่ำงชัดเจน เปล่งเสียงค ำรำม
ด้วยควำมไม่ยอมรับ “ไม่! ไม่!”
สำยใยโชคชะตำบนตัวเด็กนี่มันอะไรกัน?

แค่สำยใยโชคชะตำสองเส้นเท่ำนั้น ถึงกับสกัดค ำสำปอันน่ำ
ภำคภูมิใจของข้ำได้?!
คนที่ตบหน้ำข้ำเป็นเซียน เซียนจะมีสำยใยโชคชะตำแน่นแฟ้น
กับคนธรรมดำได้อย่ำงไร!
และอีกคนที่ขัดขวำงกำรใช้วิชำ สำยใยโชคชะตำของนำงกับลู่
หยำงก็สกัดกั้นค ำสำปได้!
แค่อำศัยสำยใยโชคชะตำก็สกัดกั้นค ำสำปได้ แสดงว่ำอีกฝ่ำยก็
ต้องเป็นเซียน!
หญิงสำวทั้งสองที่งำมเกินจะบรรยำยเป็นเซียนทั้งคู่!
นี่เป็นเรื่องตลกหรือ? ส ำนักเล็กๆ แห่งหนึ่ง จะมีเซียนถึงสองคน
ได้อย่ำงไร?
อย่ำว่ำแต่ส ำนักเลย แม้แต่รำชวงศ์ต้ำอวี๋ก็ไม่มี
ส ำนักเวิ่นเต๋ำนี่เป็นที่แบบไหนกันแน่? ค ำว่ำ “ถ ้ำเสือเหวมังกร”
ยังไม่พอจะบรรยำยควำมอันตรำยของที่นี่
แม้แต่กำรโจมตีวังหลวงยังปลอดภัยกว่ำมำส ำนักเวิ่นเต๋ำ
อำจำรย์หลวงรู้สึกว่ำมีเปลวไฟลุกโชนในอก เผำไหม้จนต้องกลิ้ง
ไปมำบนพื้น รำวกับมีลูกบอลน ้ำครอบศีรษะเขำไว้ ท ำให้เหมือนคน
ธรรมดำ ขำดอำกำศหำยใจ
ค ำสำปย้อนกลับ ภัยจำกไฟ ภัยจำกน ้ำ ในบรรดำเจ็ดภัย

“เกิดอะไรขึ้น?”
ลู่หยำงงุนงง อำจำรย์หลวงจ้องเขำอย่ำงดุร้ำย พึมพ ำอะไรยำว
เหยียดที่เขำฟังไม่ทัน แล้วก็กลิ้งไปมำบนพื้น ร้องครวญครำงอย่ำง
ทรมำน
“ค ำสำปย้อนกลับไง เมื่อกี้เขำพยำยำมใช้เจ็ดภัยแปดทุกข์สำป
เจ้ำ เจ้ำมีข้ำคุ้มครอง ไม่กลัวค ำสำปพวกนี้ ในฐำนะผู้ร่ำยค ำสำป เขำ
จึงถูกค ำสำปแทน”
เซียนอมตะมองอำจำรย์หลวงเหมือนมองคนโง่ สมกับที่ไม่ค่อย
ฉลำด
นักบวชขำวด ำเห็นอำจำรย์หลวงใช้ไม้ตำยหลำยครั้ง แต่ถูก
ป้องกันอย่ำงง่ำยดำย หัวใจจมดิ่งสู่ก้นเหว
รำกฐำนของส ำนักเวิ่นเต๋ำลึกล ้ำเกินคำดคิด
“ผู้น ำใหญ่ ช่วยคุ้มครองข้ำบ้ำงสิ?” ผู้น ำสำมเข้ำมำใกล้อย่ำงไร้
ยำงอำย
เซียนอมตะเหลือบมองเขำแวบหนึ่ง โบกมือ “ไป ไป ไป คุ้มครอง
เจ้ำท ำไม ถ้ำเจ้ำโดนค ำสำป จิตวิญญำณระเบิดสักสองสำมครั้ง ค ำ
สำปก็หำยไปเกือบหมดแล้ว”
ผู้น ำสำมหลบไปอย่ำงหงอยๆ ไปพูดคุยกับนักบวชขำวด ำต่อ

“พี่ชำย เจ้ำถูกจับได้อย่ำงไร เป็นพวกเดียวกับเจ้ำโง่ที่ก ำลังกลิ้ง
อยู่บนพื้นนี่และแทรกซึมส ำนักเวิ่นเต๋ำหรือ? เจ้ำไม่รู้หรือว่ำส ำนักเวิ่น
เต๋ำเป็นดินแดนของผู้น ำใหญ่ของข้ำ?”
“ในอดีต เซียนทั้งสี่ยุคโบรำณยังไม่กล้ำมำที่ดินแดนของผู้น ำ
ใหญ่ของข้ำตำมใจชอบ มำแล้วก็ต้องระวังตัว ไม่กล้ำแม้แต่จะหำยใจ
แรง”
นักบวชขำวด ำ “……”
บัดซบ อย่ำพูดอีกเลย ยิ่งพูดข้ำยิ่งเสียใจ
“โชคดีที่ข้ำรีบเข้ำร่วมกับส ำนักเวิ่นเต๋ำ ไม่เช่นนั้นคงถูกทรมำน
เหมือนเจ้ำ” ผู้น ำสำมดีใจที่ยอมแพ้ได้ทันเวลำ เมื่อเห็นว่ำเซียนอมตะ
เป็นผู้บังคับบัญชำของตน ก็รีบยอมจ ำนน
“แล้วตอนนี้ท่ำนเป็นแขกผู้มีเกียรติหรือเป็นอำจำรย์เฒ่ำของ
ส ำนักเวิ่นเต๋ำ?”
“นักโทษ”
นักบวชขำวด ำ “……”
“ไม่ว่ำอย่ำงไร ในที่สุดก็จับผู้บ ำเพ็ญแห่งแคว้นต้ำอวี๋ได้ทั้ง
หมดแล้ว น่ำยินดี” ลู่หยำงปรบมือ ช่วงนี้เขำโชคไม่ค่อยดี ออกไป
ข้ำงนอกก็มักเจอผู้บ ำเพ็ญแห่งแคว้นต้ำอวี๋ ครำวนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้
แล้ว

“ฮ่ะๆ นี่ก็ต้องขอบคุณข้ำผู้เป็นเจ้ำส ำนัก บริหำรจัดกำรเก่ง”
เซียนอมตะเท้ำสะเอว ยกควำมดีควำมชอบให้ตนเอง ยิ้มจนปิดปำก
ไม่มิด
“ท่ำนเซียนเก่งมำก! มีท่ำนเซียนอยู่ ผู้บ ำเพ็ญแห่งแคว้นต้ำอวี๋มี
ค่ำอะไรกัน!” ลู่หยำงปรบมือต่อ ค ำชมไม่ขำดสำย พยำยำมเยินยอ
เซียนอมตะ
“จับได้ทั้งหมด?” นักบวชขำวด ำได้ยินลู่หยำงพูดเช่นนี้ ใจหำย
วำบ
ลู่หยำงหันไปยิ้มให้นักบวชขำวด ำ พูดอย่ำงไม่ใส่ใจ “รู้จัก
ฮ่องเต้อวี๋องค์ที่หกอู๋อวี่เต๋ำไหม? เขำก็อยู่ที่นี่ ข้ำกับท่ำนเซียนจับเขำ
มำพร้อมกัน”
“ฝ่ำบำทถูกพวกท่ำนจับ?!” นักบวชขำวด ำตำเบิกกว้ำง ในกำร
ต่อสู้ที่เมืองฮั่นสุ่ย อู๋อวี่เต๋ำไร้ข่ำวครำว เขำยังนึกว่ำอู๋อวี่เต๋ำและคน
อื่นๆ บำดเจ็บหนัก ซ่อนตัวฟื้นฟูก ำลังอยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่คิดว่ำจะถูก
ส ำนักเวิ่นเต๋ำจับตัวไปแล้ว?
ลู่หยำงคนนี้ถึงกับเป็นอุปสรรคของแคว้นต้ำอวี๋ของพวกเขำ!
เขำคิดว่ำผลกระทบต่อแผนกำรของลู่หยำงในเมืองฮั่นสุ่ย คือ
กำรเปิดเผยตัวตนของหวังหมิง แต่ไม่นึกว่ำแม้แต่ฝ่ำบำทก็ถูกลู่หยำง
จับได้

ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้สนใจกำรโอ้อวดของลู่หยำงและเซียนอมตะ
นำงก ำลังเตรียมสอบปำกค ำอำจำรย์หลวงที่กลิ้งไปมำบนพื้น ร้อง
ครวญครำงด้วยควำมเจ็บปวด
“ข้ำถำม เจ้ำตอบ”
“อำำำำ!”
“แคว้นต้ำอวี๋ของพวกเจ้ำมีผู้บ ำเพ็ญทั้งหมดกี่คน?”
“อำำำำ!”
“หลังจำกล้มเหลวครั้งนี้ แคว้นต้ำอวี๋ยังมีแผนส ำรองอีกหรือไม่?”
“อำำำำ!”
อำจำรย์หลวงไม่ใช่ไม่ยอมสำรภำพ แต่เจ็ดภัยแปดทุกข์ช่ำงร้ำย
กำจเกินไป เจ็บปวดจนพูดไม่ออกแม้แต่ค ำเดียว
อวี้จือรู้สึกจนปัญญำ เคยซักถำมคนมำไม่น้อย แต่เพิ่งเคยเจอ
สถำนกำรณ์แบบนี้ครั้งแรก