ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 556 แรงจูงใจและค ำอธิบำย

“ที่แท้ศิษย์พี่รองเดินทำงไปยังดินแดนพุทธะก็มีเหตุผลเช่นนี้
นี่เอง?”
ลู่หยำงตกตะลึง เขำนึกว่ำศิษย์พี่รองเป็นคนตำไม่มีแว่น ไปก่อ
เรื่องกับพี่ใหญ่ จนถูกพี่ใหญ่เนรเทศไปทำงตะวันตกสำมหมื่นลี้ ศิษย์
พี่รองจึงต้องไปขอทำนในดินแดนพุทธะ เร่ร่อนตำมท้องถนน ปลอม
ตัวเป็นพระพุทธรูปในวัด ชีวิตแร้นแค้นยำกไร้ น่ำสงสำรนัก
ไม่คิดว่ำตนเองคิดมำกไปเอง
“น่ำเสียดำยที่ผ่ำนมำหลำยปีแล้ว เขำยังไม่พบเบำะแสอะไรที่มี
ประโยชน์ ซ ้ำร้ำยยังถูกดินแดนพุทธะส่งตัวกลับหลำยครั้ง จึงต้อง
ลักลอบข้ำมไปทุกครั้ง” พี่ใหญ่ส่ำยศีรษะอย่ำงเสียดำย เซียนผู้
ควบคุมกำลเวลำ กำรตำมหำเบำะแสเกี่ยวกับเขำช่ำงยำกเหลือเกิน
บำงทีตนอำจไปเยือนส ำนักธำตุทั้งห้ำ สังเกตต้นไม้แห่งสวรรค์ให้
ละเอียดก็ได้
“หำกต้นไม้แห่งสวรรค์ฟื้นชีวิตอีกครั้ง หำกเซียนแห่งกำลเวลำยัง
มีชีวิตอยู่ เขำอำจกลับมำสิงสถิตในต้นไม้แห่งสวรรค์อีกได้หรือไม่?”
เซียนอมตะพยักหน้ำ “เป็นไปได้ เพรำะร่ำงเซียนยำกจะสร้ำงใหม่
หำกใช้ร่ำงเดิมได้ก็ย่อมใช้ร่ำงเดิม”

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ข้ำพบเซียนอิงเทียนและคนอื่นๆ ในดินแดน
เซียนของส ำนักธำตุทั้งห้ำ”
“เกิดอะไรขึ้น? ท่ำนผู้อำวุโสโปรดเล่ำให้ละเอียด” พี่ใหญ่ตั้งท่ำ
เตรียมรับมือ ท ำไมลู่หยำงกับท่ำนผู้อำวุโสไปส ำนักธำตุทั้งห้ำเพียง
ครั้งเดียว แต่กลับได้ข้อมูลมำกมำยเช่นนี้?
เซียนอมตะเล่ำรำยละเอียดสิ่งที่พบในดินแดนเซียนอย่ำงละเอียด
เน้นย ้ำประสบกำรณ์ที่เซียนแห่งกำลเวลำเปิดช่องทำงข้ำมกำลเวลำ
และสนทนำกับนำง แน่นอนว่ำ เรื่องที่เซียนอิงเทียนและเซียนฉี่หลิน
เล่นหมำกห้ำเม็ดเพื่อไม่ต้องกินอำหำรนั้น นำงไม่ทรำบ
อวี้จือขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เมื่อข้ำเข้ำสู่ดินแดนเซียน ข้ำไม่เห็นเงำประวัติศำสตร์ปรำกฏ
ไม่คิดเลยว่ำในกำรเล่นหมำกของเซียนเหล่ำนั้นจะซ่อนเรื่องส ำคัญถึง
เพียงนี้”
ลู่หยำงงุนงง ตำมที่เซียนอมตะกล่ำว ผู้ที่เข้ำใจบำงสิ่งจำกกำร
เล่นหมำก ล้วนเห็นเงำประวัติศำสตร์ แล้วเหตุใดพี่ใหญ่จึงมองไม่
เห็น?
เซียนอมตะกลอกตำ รู้สึกว่ำลู่หยำงยังขำดตนไม่ได้ ช่ำงโง่เขลำ
“เซียนอิงเทียนให้คนรุ่นหลังเห็นเงำประวัติศำสตร์เพียงเพื่อยกระดับ
ควำมยิ่งใหญ่ของตน เด็กอวี้ระดับเดียวกับข้ำ ให้นำงเห็นเงำ
ประวัติศำสตร์จะมีประโยชน์อะไร?”

ลู่หยำงคิดตำม นั่นก็จริง แม้พี่ใหญ่จะหยั่งรู้อะไรบำงอย่ำง ก็คงไม่
ประหลำดใจกับวิธีกำรของเซียนอิงเทียนนัก
“เปรียบเทียบแล้ว เซียนอิงเทียนคงเป็นผู้มีปัญญำในบรรดำห้ำ
เซียนยุคโบรำณ จึงพิจำรณำทุกอย่ำงรอบคอบถี่ถ้วนเช่นนี้”
“เจ้ำพูดเหลวไหลอะไร? สมองอันเป็นเลิศย่อมเป็นข้ำสิ เซียนอิง
เทียนพวกนั้นจะฉลำดเกินข้ำได้อย่ำงไร?”
“หำกพวกเขำฉลำดเท่ำข้ำ คงคิดหำทำงรวมตัวกันสี่คน แอบ
ลอบฆ่ำข้ำอย่ำงเงียบๆ แล้วค่อยชุบชีวิตข้ำในอนำคต ปัญหำทุกอย่ำง
ก็จบสิ้น ไม่ใช่หรือ?”
ลู่หยำง “……”
ต้องยอมรับว่ำ นี่ก็เป็นวิธีหนึ่ง เพียงแต่ไม่ใช่วิธีที่คนธรรมดำจะ
คิดได้
“ข้ำคิดว่ำท่ำนผู้อำวุโสคงพูดว่ำ สี่เซียนบอกเรื่องกำรสนทนำกับ
ท่ำนในอดีต และท่ำนในอดีตก็ฆ่ำตัวตำยทันทีเพื่อป้องกันกำรถูกฆ่ำ”
“นั่นคือแผนที่สอง” เซียนอมตะวำงแผนอย่ำงรอบคอบเสมอ ไม่
เคยคิดแค่ทำงเดียว
อวี้จือรำวกับไม่ได้ยินกำรพูดคุยภำยในสำยอมตะ วิเครำะห์ว่ำ
“กำรที่ท่ำนผู้อำวุโสถูกลอบสังหำรคือควำมจริง สี่เซียนที่เหลือรู้จำก
ท่ำนว่ำท่ำนจะถูกฆ่ำ พวกเขำย่อมเตรียมกำรบำงอย่ำงไว้ หำก

เตรียมกำรไม่ได้อยู่ที่ตัวท่ำน ก็ต้องอยู่ที่ตัวพวกเขำเอง เตรียมหนทำง
รอดในภำยหลัง”
“พูดเช่นนี้ สี่เซียนยุคโบรำณอำจยังมีชีวิตอยู่ แม้แต่เซียนแห่ง
กำลเวลำก็อำจไม่ใช่ข้อยกเว้น พวกเขำซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง
ประวัติศำสตร์ ไม่เคยออกโรง เพรำะสภำพร่ำงกำยย ่ำแย่ หรือมี
เหตุผลอื่นใด?”
“จำกกำรที่ท่ำนทั้งสองไม่อำจได้ยินข้อมูลเกี่ยวกับท่ำนผู้อำวุโส
ในเงำประวัติศำสตร์ รวมถึงช่องทำงข้ำมกำลเวลำถูกตัดขำด แสดง
ว่ำมีพลังอื่นขัดขวำงทั้งหมดนี้”
ผลกำรบ ำเพ็ญกำลเวลำแม้จะอ่อนแอ ก็ไม่น่ำส่งผ่ำนได้เพียงห้ำ
ค ำ และเซียนแห่งกำลเวลำเองก็กล่ำวว่ำมีบำงสิ่งรบกวน
“ดูเหมือนมีพลังบำงอย่ำงดัดแปลงประวัติศำสตร์ ท ำให้คนรุ่น
หลังไม่อำจรับรู้ข้อมูลของท่ำนผู้อำวุโสจำกประวัติศำสตร์”
กำรที่ลำยเซ็นในต ำรำอำหำรเซียนเปลี่ยนจำก “เซียนอมตะ”
เป็น “เซียนอิงเทียน” หรือกำรที่เซียนยุคโบรำณพูดโดยเปลี่ยน
“เซียนอมตะ” เป็น “เซียนแห่งกำลเวลำ” ฯลฯ ล้วนยืนยันประเด็นนี้
“ดูเหมือนข้อมูลในต ำรำโบรำณไม่อำจเชื่อถือได้ทั้งหมด บำง
แห่งถูกแก้ไขแล้ว”

“ผู้ที่ท ำเช่นนี้ได้ น่ำจะเป็นผลกำรบ ำเพ็ญสำยใยโชคชะตำ ผล
กำรบ ำเพ็ญชะตำกรรม ผลกำรบ ำเพ็ญจิตส ำนึก ผลกำรบ ำเพ็ญ
ค ำพูดเป็นกฎ หรือสิ่งในลักษณะนี้”
พี่ใหญ่พึมพ ำในปำก เงยหน้ำสบตำกับลู่หยำงชั่วครู่ คิดว่ำลู่
หยำงยังเด็กเกินไป ไม่ควรรับรู้สิ่งเหล่ำนี้มำกนัก จึงไม่พูดต่อ
ลู่หยำงคิดในใจว่ำ พี่ใหญ่จะไม่พูดเลยหรือพูดให้จบก็ได้นี่ พูด
ครึ่งๆ กลำงๆ แล้วหยุดแบบนี้หมำยควำมว่ำอย่ำงไร?
ในนั้นเขำรู้จักเพียงผลกำรบ ำเพ็ญสำยใยโชคชะตำ
ควำมสำมำรถนั้นพอจะเดำได้จำกอำจำรย์หลวงรุ่นที่สอง
ผลกำรบ ำเพ็ญสำยใยโชคชะตำสำมำรถลวงสวรรค์ข้ำมทะเล
แม้แต่เซียนก็ลืมตัวตนของตนเองได้!
ผู้ที่สำมำรถฆ่ำเซียนได้ก็มีเพียงเซียน ควำมหมำยของพี่ใหญ่คือ
ในยุคโบรำณมีเซียนคนที่หก เซียนผู้นั้นถือครองผลกำรบ ำเพ็ญ
สำยใยโชคชะตำ และใช้มันลบควำมรู้สึกถึงตัวตนของตนเองหรือ?
ผลกำรบ ำเพ็ญอีกสำมประเภทคงมีผลคล้ำยกัน!
หำกมีเซียนคนที่หกจริง เซียนอมตะก็แข็งแกร่ง ผลกำรบ ำเพ็ญ
ของเซียนคนที่หกต้องต้ำนทำนเซียนอมตะได้อย่ำงแน่นอน!
ลู่หยำงแอบขอควำมช่วยเหลือจำกเซียนอมตะ เพรำะเซียนอมตะ
ย่อมรู้จักผลกำรบ ำเพ็ญเหล่ำนี้ดี

สิ่งที่เขำไม่รู้คือ ขณะที่เขำส่งสำยตำไปหำเซียนอมตะ พี่ใหญ่ก็
ส่งสำยตำเตือนเซียนอมตะเช่นกัน
เซียนอมตะก็คิดว่ำลู่หยำงไม่ควรรู้เรื่องมำกมำยเช่นนี้ จึงไม่ยอม
อธิบำยว่ำผลกำรบ ำเพ็ญเหล่ำนี้ท ำอะไรได้บ้ำง
“พูดถึงแรงจูงใจที่คนเบื้องหลังฆ่ำท่ำนผู้อำวุโส เขำมีแรงจูงใจ
อะไร?”
นี่คือสิ่งที่ลู่หยำงยังคิดไม่ตกมำตลอด สมมติว่ำอีกฝ่ำยถือครอง
ผลกำรบ ำเพ็ญสำยใยโชคชะตำ แต่เซียนอมตะไม่เคยแสวงหำศัตรู
ทั้งยังมีควำมสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับสี่เซียนยุคโบรำณ กำรฆ่ำเซียน
อมตะย่อมกวนใจสี่เซียนยุคโบรำณ มีเหตุผลอะไรที่ท ำให้เขำสร้ำง
ศัตรูและเสี่ยงชีวิตเช่นนั้น?
“แรงจูงใจ……เหตุผล……”
“แรงจูงใจ……เหตุผล……”
“ต้องมีแน่นอน เหตุผลที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของตัวเขำเอง
……”
เขำฉุกคิดบำงอย่ำงขึ้นมำ ดวงตำเปล่งประกำยด้วยควำมตื่นเต้น
“เป็นไปได้หรือไม่ว่ำเป็นผลกำรบ ำเพ็ญประเภทกลืนกิน? ยิ่งกลืนกิน
ผลกำรบ ำเพ็ญมำก พลังก็ยิ่งมหำศำล?”
“ชั่วครำวให้เรียกผลกำรบ ำเพ็ญนี้ว่ำผลกำรบ ำเพ็ญกลืนกิน”

“ถ้ำในยุคโบรำณไม่ได้มีเซียนห้ำคน แต่มีเจ็ดคน เซียนคนที่หก
คือผลกำรบ ำเพ็ญสำยใยโชคชะตำ เซียนคนที่เจ็ดคือผลกำรบ ำเพ็ญ
กลืนกิน เซียนคนที่เจ็ดกลืนกินเซียนคนที่หก ได้ควำมสำมำรถของ
ผลกำรบ ำเพ็ญสำยใยโชคชะตำ และปิดกั้นกำรรับรู้ถึงตัวตนของ
ตนเอง”
“เซียนคนที่เจ็ดเพื่อเพิ่มพลัง จึงจับจ้องเซียนอมตะ ลงมือลอบ
โจมตี พยำยำมกลืนกินผลกำรบ ำเพ็ญอมตะ เพื่อเป็นผู้ที่ไม่ตำยไม่
สลำย เพียงแต่มีบำงอย่ำงผิดพลำด อำจเพรำะสี่เซียนยุคโบรำณมำ
ทัน ท ำให้เซียนคนที่เจ็ดกลืนกินไม่ส ำเร็จ!”
“นี่ก็อธิบำยได้ว่ำท ำไมลัทธิอมตะถึงมีอยู่ เขำก่อตั้งลัทธิอมตะ
เพื่อกลืนกินผลกำรบ ำเพ็ญอมตะที่เป็นเค้ำ!”
ทุกอย่ำงเข้ำใจได้แล้ว!
เซียนอมตะก็ตื่นเต้นตบไหล่ลู่หยำง รู้สึกว่ำนี่คือควำมจริง “พูด
ได้มีเหตุผลนัก!”
อวี้จือตัดบทสนทนำของทั้งสอง “พอแล้วศิษย์น้อง เรื่องนี้เจ้ำไม่
ควรเข้ำไปยุ่งมำกนัก อันตรำยเกินไป สิ่งที่เจ้ำต้องท ำตอนนี้คือ
บ ำเพ็ญเซียนอย่ำงสงบเสงี่ยม”
“อืม”