ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 564 เพียงมือเดียวปกฟ้า!

ฉิงตงฟันสั่น ตัวสั่นงันงก เขาไม่เคยพบเห็นการดำรงอยู่ที่น่า
สะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน อีกฝ่ายเพียงยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็รู้สึกราวกับ
ถูกความหนักอึ้งโถมทับ หายใจไม่ออก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเต็ม
ปอด
อีกฝ่ายยังเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาด้วย—สัตว์เล็กน้อย
“รบกวนการบำเพ็ญสงบของข้า ช่างกล้าหาญเหลือเกิน!”
เมิ่งจิ่งโจวเบิกตาดุดัน ไม่ต้องแสดงโทสะก็แผ่พลังข่มขวัญ พลัง
บำเพ็ญในหล้าหล้าต่างชะงักงัน!
ฉิงตงตกใจสุดขีด พลังวิเศษชะงักค้าง นี่คือพลังของผู้แข็งแกร่ง
ขั้นสร้างฐานผู้หลอมพลังบำเพ็ญเป็นรากฐานเท่านั้น!
เผ่าแมลงเฉียงสามารถหาผู้อุปถัมภ์เช่นนี้ได้อย่างไร!
“ช่างน่ารำคาญ”
ผู้ยิ่งใหญ่อีกผู้หนึ่งตื่นขึ้น เสียงเนือยๆ ท่าทีเย็นชา ราวกับเป็น
กระบี่ที่กำลังจะถูกชักออกจากฝัก เพียงแค่ดึงออกมานิดเดียว แสง
กระบี่แวววาวก็ทำให้ทุกคนไม่อาจลืมตามอง

หากกล่าวว่าการปรากฏตัวของเมิ่งจิ่งโจวทำให้พลังบำเพ็ญแข็ง
ค้าง การปรากฏตัวของลู่หยางก็เหมือนเพิ่มไอสังหารเข้าไปในพลัง
บำเพ็ญที่แข็งค้างนั้น!
อีก…อีกผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐาน
ฉิงตงแทบอยากตาย หากรู้ว่าเผ่าแมลงเฉียงมีความสัมพันธ์กับผู้
ทรงพลังขั้นสร้างฐานถึงสองคน เขาจะไม่มาบังคับแต่งงานเด็ดขาด
ขั้นสร้างฐานหมายถึงอะไร? ในรัศมีห้าลี้รอบนี้ มีผู้ปกครองเป็น
แพะเฒ่าตัวหนึ่ง ไม่ว่าเผ่าแมลงเฉียงหรือเผ่าแมลงจั่ง ทุกปีต้องส่ง
บรรณาการให้แพะเฒ่า ขอความคุ้มครอง
แพะเฒ่าตัวนั้นก็คือผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสร้างฐาน!
เมิ่งจิ่งโจวแผ่มือหนึ่ง ราวกับขุนเขา กดลงไปยังเผ่าแมลงจั่ง
ฉิงตงเห็นเช่นนั้นก็ต่อสู้สุดชีวิต ใช้วิชาลับของเผ่าแมลงจั่ง แปลง
ร่างเป็นต้นกำเนิด ยกระดับพลังชั่วคราวจากขั้นฝึกลมปราณระดับสี่
ขั้นต้นเป็นขั้นฝึกลมปราณระดับสี่ตอนปลาย!
“ท่านฆ่าข้า ผู้ปกครองแพะจะไม่ปล่อยท่านไว้แน่!”
“เสียงดังน่ารำคาญ มีผู้ปกครองแพะอะไร ต่อให้มันมา ข้าก็จะ
ปราบมันเช่นกัน” เมิ่งจิ่งโจวไม่หวั่นต่อคำขู่ของฉิงตง มือใหญ่ยังคง
กดทับลงมา

ฉิงตงเห็นว่าขู่ไม่สำเร็จ ได้แต่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด “วงล้อลมพัด
ฟ้า!”
ฉิงตงหมุนตัวอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นดอกสว่านลมเล็กๆ ลมพัดสี
เขียวพัดโหม หญ้าและใบไม้บนพื้นถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด แค่
วิชานี้ ไม่มีใครในเผ่าแมลงเฉียงต้านทานได้
ฉิงตงตาแดงก ่า ตะโกนพุ่งเข้าใส่มือใหญ่
น่าเสียดายที่เมื่อเผชิญกับพลังที่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์ เทคนิค
ใดๆ ล้วนไร้ประโยชน์ มือใหญ่มีอำนาจที่ไม่อาจต้านทาน วงล้อลม
พัดฟ้าสัมผัสฝ่ามือไม่รู้สึกอะไรเลย
เมิ่งจิ่งโจวเผชิญการโจมตีของฉิงตง ดวงตาไม่มีแม้แต่ความ
เคลื่อนไหว เพียงเอ่ยออกมาคำเดียวเบาๆ
“ปราบ”
วงล้อลมพัดฟ้าไร้ผล ฉิงตงกลับถูกย้อนกลับ ตกลงสู่พื้นดิน มอง
มือใหญ่ที่ใกล้เข้ามาทุกที ด้วยความสิ้นหวัง รู้สึกอย่างลึกซึ้งถึงความ
แตกต่างระหว่างเขากับผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐาน
ผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐาน เพียงมือเดียวปกฟ้า
มือใหญ่ของเมิ่งจิ่งโจวหยุดอยู่เหนือศีรษะของฉิงตงไม่ถึงครึ่งนิ้ว
สงบเรียบร้อยเก็บกลับ หันหลังประสานมือ ใช้คาถาพัดกระแสลม
เบาๆ สะบัดเส้นผมและชายเสื้อให้พลิ้วไหว

“ข้าบดขยี้เจ้า ก็เหมือนบดขยี้แมลงตัวหนึ่งง่ายดาย เปื้อนมือข้า
เปล่าๆ”
“รบกวนการบำเพ็ญสงบของข้า ครั้งนี้เพียงให้บทเรียนเจ้า หาก
มีครั้งหน้า ก็ใช้ความตายไถ่โทษเถิด”
“ขอรับ ขอรับ ขอรับ”
ผู้ยิ่งใหญ่ใจดี ไม่เปิดฉากฆ่า รอดพ้นเคราะห์ร้ายหนึ่งครั้ง ฉิงตง
ไม่กล้าไม่ตอบรับ
หัวหน้าเผ่าแมลงเฉียงมองตะลึงงัน เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าทั้ง
สองท่านนี้จะเป็นผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐาน เผ่าเล็กๆ อย่างพวกเขามี
โชคได้สร้างความสัมพันธ์กับผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐานสองท่าน หาก
เรื่องนี้เล่าออกไป ใครจะกล้ารังควานพวกเขา?
ฉือสุ่ยมองร่างสูงใหญ่ของเมิ่งจิ่งโจวด้วยความเคารพบูชา นี่
แหละคือผู้แข็งแกร่งในใจเขา
หากไม่มีพลังเช่นนี้ เขาจะปกป้องคนที่รักที่สุดได้อย่างไร?
เขาตัดสินใจแล้ว หลังเรื่องนี้จบลง เขาจะออกจากเผ่าชั่วคราว
ออกไปผจญภัยในโลกภายนอก ต้องฝึกฝนจนแข็งแกร่งเทียบเท่าเมิ่ง
จิ่งโจวให้ได้!
“เพื่อนร่วมทางผู้ใดกันมาส่งเสียงอึกทึกในดินแดนข้า ยังคิดจะ
เปิดฉากฆ่าฟันบนดินแดนข้า เกินไปแล้วกระมัง?”

เสียงชราแผ่วดังมาจากไกล ทำเอาหัวหน้าเผ่าแมลงเฉียงและฉิ
งตงต่างสะดุ้งโหยง
นี่คือเสียงของแพะเฒ่า พวกเขาทั้งสองมีโอกาสได้เห็นแพะเฒ่า
เพียงแค่ในงานฉลองวันเกิดปีละครั้งเท่านั้น ได้เห็นจากระยะไกล
ผู้ที่นั่งข้างๆ แพะเฒ่าล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นฝึกลมปราณระดับ
แปดเก้า และหนึ่งในนั้นมีโอกาสทะลวงสู่ขั้นสร้างฐาน ช่างเป็น
อัจฉริยะเหลือเกิน!
โอกาสมีถึงหนึ่งในสิบ!
แพะเฒ่าขนนุ่มละมุนเดินออกมาจากป่าเขา เมื่อเห็นเช่นนั้น สอง
เผ่าก็คุกเข่าลงพร้อมกัน แพะเฒ่าไม่สนใจเผ่าแมลงอ่อนแอ มองจ้อง
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว
มีเพียงผู้บำเพ็ญระดับเดียวกันจึงจะมีสิทธิ์พูดคุยกับมัน
มันกำลังบำเพ็ญอยู่ รู้สึกถึงคมกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวผ่าน
มาแล้วหายไปยังทางใต้ของอาณาเขตตน เห็นได้ชัดว่ามีผู้ทรงพลัง
ขั้นสร้างฐานรุกล ้าอาณาเขตมัน
เช่นเดียวกับสัตว์วิเศษในป่าลึก สัตว์วิเศษในเขตปีศาจมี
ความรู้สึกเรื่องอาณาเขตรุนแรงกว่า การบุกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ
หากไม่มีคำอธิบาย อาจถือเป็นการประกาศสงคราม

ผู้ทรงพลังสามท่านตั้งตระหง่านบนผืนดิน เผ่าแมลงบนพื้นเงย
มองสามผู้ทรงพลังที่ทั้งวิทยายุทธ์และร่างกายล้วนเหนือกว่าพวกเขา
มากมาย เกิดความเลื่อมใสยำเกรง
“ฮึ”
ลู่หยางแค่นเสียงเย็นชา
“ข้านึกว่าเป็นการดำรงอยู่ที่ยิ่งใหญ่แล้ว ที่แท้เป็นเพียงสัตว์วิเศษ
ขั้นสร้างฐานตัวหนึ่ง ข้าจะฆ่าหรือไม่ฆ่าเป็นอย่างไร?”
คำพูดของลู่หยางแฝงคมกระบี่แม้แต่ในเสียงจมูก ทำเอาแพะเฒ่า
สะดุ้ง
“พลังกดข่มนี้…พวกท่านคือผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำ!”
แพะเฒ่าร้องเสียงดัง คนอื่นอาจไม่รู้สึก แต่มันรู้สึกได้ชัดเจนถึง
พลังกดข่มบนร่างของลู่หยาง พลังกดข่มลึกล ้าดั่งเหวดั่งห้วงทะเล
ไม่ใช่ขั้นสร้างฐานอย่างมันจะเทียบได้!
และเมิ่งจิ่งโจวที่อยู่ข้างกายลู่หยาง พลังไม่ด้อยกว่าลู่หยางแม้แต่
น้อย
“อะไรนะ พวกเขาคือผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำ?!”
สีหน้าหัวหน้าเผ่าแมลงเฉียงแปรเปลี่ยนทันที ดีใจจนเกือบหมด
สติ

เขามีวาสนาอันใด มีสิทธิ์ได้คุยกับผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นแก่นทองคำ
แถมยังพูดคุยอย่างเปิดอกมาตลอดคืน
ช่างเป็นเกียรติยศอันเจิดจ้าต่อบรรพบุรุษ
“ขั้นแก่นทองคำ!!!”
ฉิงตงขาสั่น นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่อีกครั้ง เขาคิดว่าเมิ่งจิ่งโจวล
ดมือกลับไปเพราะเห็นแก่หน้าผู้ปกครองแพะ แต่ดูเหมือนว่า แม้แต่
ผู้ปกครองแพะเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าคนทั้งสองก็ไม่ต่างจากสิ่งใด
รอดมากจริงๆ
“สองผู้เฒ่าเดินทางมาเยือน ไม่ได้ต้อนรับให้สมเกียรติ ขอเชิญสู่
ที่พักอันต ่าต้อยของข้า?” แพะเฒ่าเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าที
เปลี่ยนไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศา เชิญทั้งสองไปเยี่ยมเยือน
แพะเฒ่าเคยมีโอกาสได้เห็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำสามสี่ท่าน
แต่ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำเหล่านั้น เมื่อเทียบกับสองท่านนี้ ยังคงมี
ความแตกต่างราวกับเมฆากับโคลนตม
จะว่าไปสองท่านนี้อาจเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำตอนกลาง
หรือ?
ยิ่งต้องสร้างความสัมพันธ์อันดี
ถึงไม่อาจสร้างความสัมพันธ์อันดี ก็ต้องสร้างวาสนากันไว้

ลู่หยางพยักหน้าเบาๆ เมื่อคืนเขาก็เคยพูดว่า อย่าไปอวดอ้างต่อ
หน้าแมลงเล็กๆ อย่างน้อยต้องหาผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐานมาช่วยเชิด
หน้าชูตา
เมื่อครู่นี้เขาตั้งใจปล่อยคมกระบี่ก็เพื่อดึงดูดแพะเฒ่าให้มา
แผนสำเร็จแล้ว
“ไม่จำเป็นต้องรับรอง พวกเราสองคนพูดคุยกับเผ่าแมลงเฉียง
เล็กน้อย เมื่อคืนพักที่นี่ รู้สึกดีมาก”
แพะเฒ่ารีบผงกศีรษะ “ข้าก็รู้สึกว่าเผ่าแมลงเฉียงไม่เลว แม้จะ
เป็นเผ่าแมลง แต่มีความมุมานะน่าทึ่ง อนาคตมีความหวัง ข้าหลาย
ครั้งอยากเชิญชาวหนุ่มมากพรสวรรค์ของเผ่าแมลงเฉียงมาที่ข้า แต่
ไม่เคยหาโอกาสที่เหมาะสมได้”
แพะเฒ่ารู้ดีว่า นี่คือการบอกให้มันคุ้มครองเผ่าแมลงเฉียง
“เข้าใจก็ดี ไปเถิด” เมิ่งจิ่งโจวโบกมือ ไล่แพะเฒ่า แพะเฒ่าก็ยังดี
ใจไม่หาย
เผ่าแมลงจั่งก็ฉวยโอกาสนี้รีบออกจากที่แห่งนี้ หากสองท่านอยู่ๆ
นึกถึงเรื่องเมื่อครู่ เปลี่ยนใจฆ่าพวกมันจะทำอย่างไร?
“พอแล้ว พวกเราก็ควรไปได้แล้ว” ลู่หยางยืดตัว พักค้างที่เผ่า
แมลงเฉียงหนึ่งคืน ได้เห็นสิ่งแปลกใหม่หลายอย่าง
“สองท่านโปรดรอก่อน ข้ามีของจะมอบให้ทั้งสองท่าน”

หัวหน้าเผ่าแมลงเฉียงขบเขี้ยวตัดสินใจ สมบัตินี้เผ่าพวกเขา
บังเอิญพบ ด้วยความสามารถพวกเขา คงปกป้องไม่ได้แน่ ยังอาจนำ
ความเดือดร้อนถึงตายมาให้
เช่นนั้นแล้ว สู้มอบให้ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตทั้งสองท่านนี้เสียดีกว่า
นักรบเผ่าแมลงเฉียงขุดแผ่นป้ายจากพื้น แล้วยกมา
แผ่นป้ายเรียบง่ายโบราณ บนพื้นผิวยังมีดินที่ไม่ได้ทำความ
สะอาดติดอยู่ ดูเหมือนเป็นของดีที่มีอายุมาก
“นี่คือ…” ลู่หยางลังเลเล็กน้อย นึกในใจว่านี่แหละคนดีตอบแทน
คนดี แผ่นป้ายนี้ดูก็รู้ว่าไม่ธรรมดา
หัวหน้าเผ่าแมลงเฉียงสั่งให้คนรอบข้างถอยออกไป เงยหน้ามอง
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวอย่างจริงจัง กล่าวอย่างเคร่งขรึม:
“นี่คือสิ่งที่พวกเราพบโดยบังเอิญตอนที่ขุดพื้นก่อตั้งเผ่า ตามคำ
เล่าลือ ผู้ที่ถือแผ่นป้ายนี้จะสามารถเปิดสถานที่ซ่อนสมบัติของผู้เฒ่า
กึ่งขั้นทารกแรกกำเนิดได้!”
แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำสองท่าน เมื่อเผชิญกับสถานที่
ซ่อนสมบัติของผู้เฒ่ากึ่งขั้นทารกแรกกำเนิด ก็คงจะใจเต้นกระมัง?
ลู่หยาง: “……”
เมิ่งจิ่งโจว: “……”