ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 611 การท้าทาย

เสียงเงียบชั่วครู่ขณะพิธีการสิ้นสุด เมื่อสายฟ้าแห่งเซียนสี่สาย
ฟาดลงมา หมายความว่าประเทศปีศาจได้ก่อตั้งขึ้นแล้ว โจวเทียน
เป็นผู้ปกครองรุ่นแรก
การได้เห็นการก่อตั้งประเทศปีศาจกับตา นับว่าคุ้มค่าแก่การ
เดินทางมา
โจวเทียนสีหน้าเคร่งขรึม น ้าเสียงทุ้มต ่า เบนสายตาไปยังตระกูล
หงส์ที่ได้รับเชิญมาร่วมงาน
“ตระกูลหงส์ ประเทศปีศาจตั้งขึ้นแล้ว ยามนี้ต้องการผู้ช่วย หาก
พวกเจ้าเต็มใจเข้าร่วมประเทศปีศาจในตอนนี้ ข้าสัญญาว่าจะ
ปกครองพวกเจ้าอย่างอุดมสมบูรณ์!”
“หากไม่เต็มใจ ยุคทองใกล้จะมาถึง เพื่ออนาคตของเผ่าปีศาจ
ข้าคงต้องใช้วิธีการบางอย่างแล้ว!”
กลุ่มอำนาจต่างๆ ที่มาร่วมงานตกใจ โจวเทียนกำลังจะใช้กำลัง
ยึดครองตระกูลหงส์ รวบรวมเขตปีศาจในคราวเดียวหรือ?
ผู้คนจากตระกูลหงส์รู้สึกหนาวสะท้าน พวกเขาคาดการณ์ได้ว่า
หลังจากโจวเทียนสถาปนาประเทศปีศาจแล้วจะโจมตีตระกูลหงส์ แต่
ไม่คิดว่าจะทำเร็วเพียงนี้

ผู้อาวุโสตระกูลหงส์เจียงหมิงจื่อลุกขึ้นสะบัดแขนเสื้อ แค่นเสียง
เย็นชา เปลวไฟเล็กๆ ลอยออกจากร่าง ตั้งท่าระวังตัว
“ท่านโจวเทียน อย่าคิดว่าข้าไม่รู้แผนการของท่าน รวบรวมเขต
ปีศาจ รวมทะเลตงไห่ ประเทศปีศาจจะกลายเป็นอำนาจใหญ่ที่สุดใต้
หล้า แผนต่อไปของท่านคือบุกแคว้นต้าเซี่ยและประเทศพุทธ!”
“เมื่อถึงเวลานั้น นอกจากตระกูลต้อเจียงของท่าน เผ่าพันธุ์อื่นก็
เป็นเพียงเนื้อป่น เป็นเพียงกองทัพแนวหน้าในสงคราม เพื่อสนอง
ความทะเยอทะยานของท่านเท่านั้น!”
โจวเทียนปล่อยพลังกดดัน นี่คือพลังกดดันของเขารวมกับเทพ
จักรพรรดิปีศาจสิบคน กดทับลงบนร่างเจียงหมิงจื่อ กระดูกส่งเสียง
ลั่นเอี๊ยดอ๊าด
โจวเทียนสีหน้าเย็นชา ดูแคลนเจียงหมิงจื่อที่พยายามต่อต้านสุด
ชีวิต: “เจ้าช่างไร้มารยาท แม้แต่เจียงเหลียนอี๋เห็นข้า ยังต้องสุภาพ
เรียกข้าว่าสหายร่วมทาง!”
“เจ้าโลกทัศน์แคบ ไม่ได้ผ่านเหตุการณ์ในยุคโบราณ ไม่อาจ
ร่วมรู้สึกกับข้า ไม่รู้ถึงความน่ากลัวของมหาวิบัติยุคทอง เจ้ามีสิทธิ์
อะไรมาคาดเดาความคิดของข้า?!”
“เพียงคำพูดไร้มูลความจริง ก็จะเหมาเอาว่าข้าเป็นศัตรูของใต้
หล้า ช่างไม่รู้ว่าตัวอักษร ‘ตาย’ เขียนอย่างไร!”

โจวเทียนแผ่พลังอำนาจน่าสะพรึง เขาไม่ได้โกรธที่เจียงหมิงจื่อ
คาดเดาอย่างเลื่อนลอย ตรงกันข้าม การคาดเดาของเจียงหมิงจื่อ
ถูกต้องแม่นยำ
ประเทศปีศาจเพิ่งตั้ง รากฐานยังไม่มั่นคง ยังไม่สามารถ
เผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างแคว้นต้าเซี่ยและประเทศพุทธ
พร้อมกัน เขาต้องแสดงความโกรธ ตำหนิเจียงหมิงจื่อว่าพูด
เหลวไหล
ช่างไม่คิดว่าตระกูลหงส์ก็มีคนฉลาดเช่นกัน น่าเสียดายที่ฉลาด
ผิดที่!
เจียงหมิงจื่อแอบยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อ เขายังมีสมบัติล ้าค่าที่
บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้อีกหลายชิ้น สามารถใช้ลงโทษโจวเทียนอย่าง
รุนแรงในช่วงสำคัญ
ฉับ ฉับ!
สองร่างปรากฏขึ้นยืนเคียงข้างเจียงหมิงจื่อ
“นั่นคือบรรพบุรุษของตระกูลมังกรเขตปีศาจ!”
“และตระกูลมังกรทะเลตงไห่ด้วย!”
ตระกูลมังกรเขตปีศาจกับตระกูลหงส์เจริญร่วมกัน ทุกข์ร่วมกัน
หากประเทศปีศาจยึดครองตระกูลหงส์ ตระกูลมังกรจะเป็นรายต่อไป
พวกเขาไม่อาจยืนดูโจวเทียนรังแกตระกูลหงส์ได้

สองตระกูลมังกรเปิดเผยผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติที่อยู่ในเงามืด
ตระกูลมังกรและหงส์ สามผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ!
“ไร้ความสามารถ”
โจวเทียนหัวเราะเยาะ สิบเทพจักรพรรดิปีศาจปรากฏตัว เพียง
คำสั่งจากเขา สิบเทพจักรพรรดิก็จะโจมตีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติทั้ง
สามของตระกูลมังกรและหงส์
วิธีการสู้รบของเขาเหมือนกลิ้งก้อนหิมะ สามารถควบคุมศัตรูที่
พ่ายแพ้ ทำให้กองกำลังของตนเองแข็งแกร่งยิ่งขึ้น
เขากล้าอ้างว่าเป็นอันดับหนึ่งรองจากเซียนตามคำของผู้เฒ่ายุค
โบราณ นี่แหละคือความมั่นใจของเขา
เขารวมพลังกับผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติสิบคน ต่อสู้กับกึ่งเซียนยุค
โบราณคนไหนก็ต้องชนะแน่นอน!
อย่างไรก็ตาม โจวเทียนก็ไม่กล้าโจมตีแบบไม่ระวัง ในสามคนนี้
ยังมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติของตระกูลมังกรทะเลตงไห่ หากโจมตีคน
ของตระกูลมังกรทะเลตงไห่จริงๆ ในอนาคตคงยากที่จะควบคุมทะเล
ตงไห่
ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์อึดอัดชั่วขณะ
โชคดีที่โจวเทียนคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้ก่อนแล้ว

“ฮ่าๆๆ ประเทศปีศาจตั้งขึ้นแล้ว เตรียมที่จะรวมเป็นหนึ่ง เรื่อง
ใหญ่อย่างนี้จะขาดลัทธิสวรรค์ของพวกเราได้อย่างไร?”
ด้านล่างมีคนหัวเราะร่า คนข้างๆ รีบหลีกทาง เผยพื้นที่ว่าง
ตรงกลางพื้นที่ว่างคือรองประมุขลู่และคนชุดดำ
ทั้งสองกระโดดขึ้นสู่ลานฟ้าในคราวเดียว แม้จะมีเพียงสองคน
แต่กลับสร้างสถานการณ์เทียบเท่ากับอีกสองฝ่าย
“พวกเจ้าคือใคร!”
โจวเทียนขมวดคิ้ว มองสองคนนี้ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“เป็นรองประมุขลู่แห่งลัทธิสวรรค์!”
“เป็นเขา! เขามาด้วย!”
“เข้าใจแล้ว โจวเทียนเป็นกึ่งเซียนยุคโบราณ คนของลัทธิสวรรค์
จึงต้องมาแน่นอน”
“ได้ยินว่ารากเหง้าของลัทธิสวรรค์คือสวรรค์ยุคโบราณ มีเทพถั่ว
คุ้มครอง เป็นเซียนตัวจริง!”
“นี่เป็นการปะทะขององค์กรยุคโบราณหรือ?”
“คนชุดดำคนนั้นคือใคร เป็นราชาแห่งสวรรค์ผู้พิทักษ์หรือ?”
“เป็นไปได้!”

ผู้ชมด้านล่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที การปรากฏตัวของลัทธิสวรรค์
ทำให้สถานการณ์ยิ่งวุ่นวาย จะเกิดอะไรขึ้น? จะมีการต่อสู้กันหรือ?
มู่ไป๋อี้และรองประมุขสี่แฝงตัวอยู่ในฝูงชน ในที่สุดก็ได้เห็นลัทธิ
สวรรค์ปรากฏตัว
“ลัทธิสวรรค์มาจริงๆ ตอนที่โจวเทียนส่งบัตรเชิญให้องค์กรต่างๆ
รองประมุขลู่อยู่ในเขตปีศาจพอดี การปรากฏตัวในเขตปีศาจในช่วง
สำคัญเช่นนี้ ต้องมีแผนการแน่!”
“ใช่ ไม่รู้แต่ว่าคนชุดดำคนนั้นคือใคร หากเป็นเพียงราชาแห่ง
สวรรค์ผู้พิทักษ์ คงรับมือสถานการณ์นี้ไม่ได้ หากต้องการเทียบเคียง
กับโจวเทียน เป็นไปได้หรือไม่ว่าประมุขลัทธิสวรรค์มาเอง?”
ทั้งสองคนกระซิบกระซาบ แม้ตระกูลต้อเจียงจะไม่ได้เชิญพวก
เขามา แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการมาชมความครึกครื้น
ในแผนสำหรับลัทธิจิ่วอิ่วที่รองประมุขลู่มอบให้ มีหัวข้อหนึ่งชื่อ
ว่า “การสร้างพันธมิตรในเขตปีศาจ” แรกเริ่มพวกเขายังสงสัยว่าเผ่า
ปีศาจมีหลากหลายตระกูล พวกเขาควรติดต่อใคร?
ตอนนี้คำตอบเปิดเผยแล้ว โจวเทียนรวบรวมเขตปีศาจ พวกเขา
ต้องติดต่อกับประเทศปีศาจ!
“เป็นไปได้หรือว่านี่อยู่ในการคาดการณ์ของรองประมุขลู่… หรือ
จะพูดว่า การสถาปนาประเทศปีศาจเป็นฝีมือของลัทธิสวรรค์?”

สองคนสบตากัน มองเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของกันและ
กัน นี่เป็นเพียงรองประมุข แต่การคำนวณช่างน่าสะพรึงเช่นนี้ แล้ว
ประมุขจะเป็นบุคคลเช่นไรกัน?!
น่ากลัว
โจวเทียนมุมปากยกยิ้มเยาะ: “สวรรค์? สิ่งไร้สาระ!”
สวรรค์เป็นสิ่งที่เซียนทั้งสี่ยุคโบราณแต่งขึ้น จะมีอยู่จริงได้
อย่างไร?
ผู้มีหูไวสังเกตน ้าเสียงไม่เป็นมิตรของโจวเทียน เขาดูเหมือน…
ไม่ยอมรับสวรรค์?
ขณะที่ลู่หยางกำลังจะแสดงความสามารถเฉพาะหน้า เสียงหยาม
หยันดังขึ้น
แต่เสียงนี้มาจากตระกูลต้อเจียงทางโต๊ะหลักด้านล่าง
“ช่างเหมือนแมวเหมียวหรือหมาจิ้งจอกต่างๆ อะไรๆ ก็ขึ้นมาบน
ลานฟ้าได้เสียแล้ว”
เจ้าของเสียงกระโดดขึ้นลานฟ้าทันที เชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองลู่
หยางอย่างดูถูก สายตาว่างเปล่า
“เจ้าก็คือรองประมุขลู่ในตำนานที่สามารถต่อสู้กับลู่หยางของ
สำนักเวิ่นเต๋าได้เสมอตัว ดูเหมือนจะเก่งกาจนัก มองดูแล้วไม่เห็นมี
อะไรพิเศษนี่!”

“ข้าว่าทั้งเจ้าและลู่หยาง ต่างก็เป็นอัจฉริยะที่มีการโฆษณาเกิน
จริง ไม่ต่างอะไรกับในป่าไม่มีเสือ ลิงก็อวดตัวเป็นราชา”
“ท่านคือ?”
“โจวหยุนอู๋!”
ศิษย์รับถ่ายทอดโดยตรงของโจวเทียน อัจฉริยะยอดเยี่ยมแห่ง
ตระกูลต้อเจียง โจวหยุนอู๋!