ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 653 พระภิกษุผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูง

แม้จะล้มเหลวในกำรฝึกจิตใจ แต่ซื่อฉันในฐำนะพระภิกษุ
ผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูงที่เชี่ยวชำญในพุทธธรรม ก็ไม่ย่อท้อ
“ศิษย์พี่ทั้งสองไม่ต้องกังวลที่อำตมำท ำลำยกฎ”
“เส้นทำงกำรบ ำเพ็ญเต็มไปด้วยควำมยำกล ำบำก ไหนเลยจะ
รำบเรียบไร้คลื่น ควำมล้มเหลวเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
“ก็เพรำะมีควำมล้มเหลว เรำจึงรู้ว่ำควำมส ำเร็จนั้นมีค่ำ”
“ก็เพรำะรู้รสชำติของกำรปล่อยใจไปกับกำมตัณหำ เมื่อฝึก
จิตใจส ำเร็จจึงจะยิ่งแข็งแกร่ง”
“……แล้วถ้ำพระเจี๋ยซำรู้ว่ำเจ้ำท ำลำยกฎล่ะ จะท ำอย่ำงไร”
“เรื่องนี้มีแค่พวกเรำสำมคนที่รู้ บรรพชิตไม่พูดเท็จ แต่สองศิษย์
พี่ไม่ใช่บรรพชิต หำกอำจำรย์ถำม ขอรบกวนให้โกหกด้วย”
ลู่หยำงเชิญให้ซื่อฉันนั่งลงคุยกัน ไม่ต้องยืนพูด “แล้วถ้ำพระเจี๋ย
ซำถำมเจ้ำล่ะ”
ซื่อฉันได้ยินดังนั้น สีหน้ำเปลี่ยนไปเล็กน้อย นึกถึงผลลัพธ์หำก
อำจำรย์รู้เรื่อง แต่แล้วก็ผ่อนคลำยลง “เช่นนั้นอำตมำก็คงต้องฝึกวิธี
ปิดปำกบ้ำงแล้ว”
ลู่หยำง: “……”

สมกับเป็นพระภิกษุผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูง คิดกำรณ์ได้รอบคอบ
จริงๆ
เมิ่งจิ่งโจวมองศิษย์พี่ซื่อฉันด้วยสำยตำหม่นหมอง แววตำเศร้ำ
สร้อย
ร่ำงเซียนแท้หยำงยังมีสตรีได้ กระทั่งพระก็ยังไปหอนำงโลมได้
อีก!
มีแต่ข้ำคนเดียวที่โชคร้ำยสินะ!
“พระพุทธเจ้ำเคยตรัสว่ำ ล้มที่ไหนก็ต้องลุกที่นั่น เมื่ออำตมำ
ล้มเหลววันนี้ ก็ต้องรอให้อำตมำหำเงินได้แล้ว วันหน้ำจึงสู้ใหม่
อำตมำตั้งใจจะพักในเมืองนี้สักสองสำมวัน สองศิษย์พี่มีแผนอย่ำงไร
บ้ำง”
เมิ่งจิ่งโจวท ำท่ำหยุดด้วยมือ “เจ้ำแน่ใจหรือว่ำนี่เป็นค ำพูดของ
พระพุทธเจ้ำ”
ซื่อฉันยิ้ม ม้วนแขนเสื้อกว้ำง จุ่มนิ้วชี้ลงในน ้ำ วำดวงกลมสำมวง
บนโต๊ะ อธิบำยว่ำ:
“พุทธศำสนำสอนว่ำอดีต ปัจจุบัน และอนำคตเป็นหนึ่งเดียวกัน
มีพระพุทธเจ้ำในอดีต พระพุทธเจ้ำในปัจจุบัน และพระพุทธเจ้ำใน
อนำคต อำตมำเป็นศิษย์พุทธ แน่นอนว่ำต้องมีเป้ำหมำยคือกำร
ส ำเร็จเป็นพระพุทธเจ้ำ แม้ว่ำตอนนี้อำตมำยังไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้ำ

แต่ในอนำคตต้องเป็นแน่ เมื่ออดีต ปัจจุบัน และอนำคตเป็นหนึ่ง
เดียวกัน ค ำพูดของอำตมำก็คือค ำพูดของพระพุทธเจ้ำมิใช่หรือ”
เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่ำซื่อฉันเข้ำร่วมวัดเสวียนคงนับเป็นควำมสูญเสีย
ของส ำนักเวิ่นเต๋ำ
ลู่หยำงสอบถำมเซียนอมตะผู้สร้ำงพุทธศำสนำด้วยมือเดียว เขำ
ไม่ค่อยเข้ำใจเรื่องพุทธศำสนำนัก
“เซียนน้อย พุทธศำสนำมีค ำสอนแบบนี้หรือ”
“จ ำไม่ได้แล้ว ข้ำแค่รับผิดชอบเล่ำนิทำน ส่วนทฤษฎีไม่ใช่หน้ำที่
ของข้ำ”
เซียนอมตะก ำลังขดตัวอย่ำงเกียจคร้ำนบนบัลลังก์ดอกบัว
เหมือนแมวน้อยที่โก่งตัวยืดเส้นยืดสำย
ตอนนี้พื้นที่จิตวิญญำณของลู่หยำงกลำยเป็นวัดสักกำระกว้ำง
ใหญ่ หลังคำกระเบื้องเคลือบแก้ว ใต้ชำยคำประดับด้วยเชิงชำย
ประตูและหน้ำต่ำงแกะสลักอย่ำงประณีต
ภำยในวัดเต็มไปด้วยธูปควันโชย บูชำร่ำงแท้ของเซียนอมตะ
ผู้สร้ำงพุทธศำสนำ และบัลลังก์ดอกบัวของนำง
นำงคือผู้สร้ำงพุทธศำสนำ ตอนนี้พระสงฆ์ทั้งหมดล้วนเป็นศิษย์
หลำนของนำง

เมื่อได้พบกับศิษย์หลำนคนหนึ่ง จึงถือโอกำสตกแต่งพื้นที่จิต
วิญญำณของผู้น ำสองอย่ำงลู่หยำง เพื่อเปลี่ยนบรรยำกำศ
“แล้วใครรับผิดชอบทฤษฎีล่ะ”
“ทุกคนยกเว้นข้ำ”
“……”
“ขอถำมหน่อย ศิษย์พี่ซื่อฉันเตรียมจะใช้วิธีใดหำเงิน”
จำกกำรที่ซื่อฉันคิดจะหำเงินด้วยกำรแจ้งเบำะแสตลำดมืด ลู่
หยำงสงสัยในควำมสำมำรถในกำรหำเงินของซื่อฉันมำก
“ท ำพิธีกรรมสิ”
“อ๋อ ถูกต้อง เจ้ำเป็นพระนี่นำ” ลู่หยำงนึกขึ้นได้ว่ำซื่อฉันเป็นคน
ของวัดเสวียนคง
ซื่อฉันมองลู่หยำงอย่ำงสงสัย แล้วก้มลงมองชุดของตัวเอง
ทั้งจำกกำรแต่งกำยและกำรกระท ำ ใครๆ ก็ต้องเห็นว่ำเขำเป็น
บรรพชิตอยู่แล้ว
“เช่นนั้นอำตมำจะไปพักผ่อนสักคืน พรุ่งนี้เช้ำค่อยมำพบกับสอง
ศิษย์พี่ที่นี่”
“เดี๋ยวก่อน เจ้ำยังมีเงินอยู่หรือเปล่ำ จะไปพักที่ไหน” ลู่หยำงฉุด
รั้งซื่อฉันที่ท ำอะไรรวดเร็วและก ำลังจะจำกไป

หำกก่อนหน้ำนี้ซื่อฉันเพียงแค่ไม่มีเงินซื้อเลือดของเมิ่งเฒ่ำ แต่
ยังมีเงินไปหอนำงโลม หลังจำกไปหอนำงโลมแล้ว จะมีเงินเหลือ
หรือไม่ก็เป็นเรื่องยำก
ซื่อฉันถูกลู่หยำงดึงกลับมำ จึงอธิบำยว่ำ “อำตมำไม่มีเงินแม้แต่
น้อย แต่เดินทำงไปทั่วใต้หล้ำ ทุกที่ล้วนเป็นบ้ำน อำตมำเล็งสะพำน
โค้งไว้แล้ว แม้จะไม่กันลม แต่กันฝนได้ คืนนี้ไม่มีลมไม่มีฝน พอดีกับ
กำรพักแรม”
ลู่หยำงไร้ค ำพูด พวกเรำต่ำงเป็นศิษย์ส ำนักเซียน พวกเรำสอง
คนพักโรงแรม แต่เจ้ำพักใต้สะพำน จะดูดีหรือ
“ไหนๆ พวกเรำสองคนก็หำเงินได้ไม่น้อยคืนนี้ เมิ่งเฒ่ำเชิญพัก
โรงแรมแล้วกัน”
เมิ่งจิ่งโจวมองลู่หยำงด้วยสำยตำเดือดดำล เจ้ำท ำตัวเป็นคนดีแต่
ให้ข้ำจ่ำยเงินหรือ
ลู่หยำงปลอบประโลมเมิ่งเฒ่ำ “ข้ำให้เจ้ำท ำควำมดี ลองคิดดู ซื่อ
ฉันเป็นใคร เขำเป็นพระภิกษุผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูงแห่งวัดเสวียนคง เจ้ำ
มักก่อกรรมท ำชั่ว ครั้งนี้ได้ให้ที่พักแก่พระภิกษุผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูง
นับเป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ เห็นแก่ที่เจ้ำแบ่งลิ่นซือให้ข้ำ ข้ำจึงมอบ
โอกำสดีๆ นี้ให้เจ้ำ”
“ไปให้พ้น” เมิ่งจิ่งโจวไม่ใส่ใจกลอุบำยของลู่หยำง แต่กำรพัก
โรงแรมก็เสียลิ่นซือสองสำมก้อน เลี้ยงก็เลี้ยง

“พอดีไม่เคยเห็นพิธีกรรมทำงพุทธศำสนำ พอดีจะพักที่นี่สักสอง
สำมวัน ดูเจ้ำท ำพิธีกรรมเป็นอย่ำงไรบ้ำง”
“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณสองศิษย์พี่แล้ว”
เมื่อเห็นทั้งสองคนยินดีอยู่ในเมืองนี้ ซื่อฉันก็ดีใจจำกใจจริง
ใครจะรู้ว่ำเขำอำจมีโอกำสเรียนรู้หมัดทั้งสองแบบ และเรียนรู้จำก
ศิษย์พี่เมิ่งถึงวิธีควบคุมควำมต้องกำรในใจ
เลือดของรำกฐำนโสดทั่วไปไม่มีผลเช่นนี้ ศิษย์พี่เมิ่งต้องเค้น
ตัวเองถึงขีดสุด จึงสร้ำงเลือดเพิ่มพลังหยำงได้
เขำยังทนยี่สิบหยดไม่ไหว ไม่กล้ำจินตนำกำรว่ำศิษย์พี่เมิ่งที่มี
เลือดเต็มตัวทนได้อย่ำงไร
พูดถึงกำรพักโรงแรม เมิ่งจิ่งโจวมีควำมทรงจ ำที่ไม่ค่อยดีนัก
“พวกเรำพักโรงแรมสำมแห่งติดต่อกัน ทั้งสำมแห่งล้วนเกิดเรื่อง
คงไม่ถึงขั้นเกิดเรื่องครั้งที่สี่หรอกนะ”
ลู่หยำงมั่นใจในโชคของตนเองเสมอ “ไม่หรอก เจ้ำลองคิดดู
พวกเรำผ่ำนอะไรมำบ้ำง เจอผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำง ขั้นข้ำมพิบัติ กึ่ง
เซียนสู้กันมำกี่ครั้ง ก็ผ่ำนไปได้อย่ำงรำบรื่น แม้แต่ผิวหนังยังไม่ถลอก
สักแห่ง”
“นี่แสดงให้เห็นชัดว่ำพวกเรำมีโชคดี”

เมิ่งจิ่งโจวคิดในใจ เจ้ำควรคิดก่อนว่ำท ำไมพวกเรำถึงได้เจอผู้มี
พลังระดับสูงต่อสู้กันเยอะขนำดนี้
ทั้งสำมคนหำโรงแรมส ำหรับผู้บ ำเพ็ญได้อย่ำงรำบรื่น โรงแรม
แบบนี้มีกลไกรวบรวมพลังวิเศษภำยใน ช่วยให้ผู้บ ำเพ็ญบ ำเพ็ญได้
หำกมีเพียงลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจว จะพักที่ไหนก็ได้ พวกเขำสอง
คนเพียงอ้ำปำกใช้วิชำ “กลืนฟ้ำ” ยังได้ผลดีกว่ำกลไกรวบรวมพลัง
วิเศษเสียอีก
แต่พอมีซื่อฉันเพิ่มมำก็ไม่ได้
“เจ้ำของร้ำน ห้องระดับฟ้ำสำมห้อง” เมิ่งจิ่งโจวนำนๆ จะได้หำ
เงิน วันนี้อำรมณ์ดี ค่ำห้องทั้งสำมคนเขำเลี้ยงเอง
เจ้ำของร้ำนเป็นผู้ชำย ดูเหมือนจะไม่เกิดเหตุกำรณ์น้องเขยแย่ง
มรดกขึ้น
ห้องระดับฟ้ำมีเพียงพอ จะไม่เกิดเหตุกำรณ์ผู้บ ำเพ็ญต่อสู้กัน
เพื่อแย่งห้องพัก
ทั้งสำมคนมำถึงห้องของตนอย่ำงรำบรื่น
ลู่หยำงผลักประตูเข้ำไป เห็นภำยในห้องรกรุงรัง ตู้เสื้อผ้ำและโต๊ะ
ล้มระเนระนำด หน้ำต่ำงเปิดกว้ำง ลมเย็นพัดเข้ำมำ บนเตียงมีชำย
หญิงคู่หนึ่งก ำลังต่อสู้กัน ชำยสวมชุดด ำถือกริช ในดวงตำเต็มไป

ด้วยควำมมุ่งมำด หญิงสวมเสื้อผ้ำไม่เรียบร้อย ดิ้นรนสุดก ำลัง ที่คอมี
รอยเลือด ซึ่งสอดคล้องกับรอยเลือดบนกริช
ห้องมีกลไกป้องกันเสียง เสียงไม่อำจส่งออกไปได้
หญิงที่ก ำลังต่อสู้สุดชีวิตเห็นลู่หยำงรำวกับเห็นควำมหวัง
ลู่หยำงถอยออกจำกห้อง มองหมำยเลขห้อง
เข้ำห้องผิด