ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 654 มือสังหาร

“เอ่อ… ตอนนี้ปล่อยนางไป แล้วไปมอบตัวที่ที่ว่าการเอง จะนับว่า
โทษเบา” ลู่หยางเดินกลับเข้าห้องอีกครั้ง เตือนมือสังหารอย่างจริงใจ
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นห้องพักของหญิงสาวห้องข้างๆ มือสังหารปีน
หน้าต่างเข้ามา ต้องการลอบสังหารหญิงสาว แต่ถูกเขาบังเอิญมา
เห็นเข้า
“แกก็ต้องตายด้วย!”
มือสังหารที่ถือกริชเห็นลู่หยางกลับมาอีกครั้ง ดวงตาวาบขึ้นด้วย
แสงเย็น แต่ในทันใดนั้นเขาก็ถูกลู่หยางกดลงกับพื้น
“ข้าเดาว่าเจ้าคงไม่รับโทษแน่”
ลู่หยางใช้มือเดียวปราบมือสังหาร น ้าเสียงสงบนิ่ง
มือสังหารตกตะลึง เขาแทบมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของลู่
หยาง ก็ถูกจับได้เสียแล้ว
“ขั้น… ขั้นสร้างฐาน?!”
เขาผู้เป็นมือสังหารขั้นเก้าของฝึกลมปราณถูกจับในพริบตา อีก
ฝ่ายต้องเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานแน่!
เช่นนี้ก็ได้แต่ฆ่าตัวตายแล้ว!

ลู่หยางคว้าศีรษะเขาขึ้นมา งัดฟันหน้าสองซี่ออก ในฟันซ่อนยา
พิษร้ายแรง จากนั้นก็เก็บผ้าขี้ริ้วจากพื้น ยัดเข้าไปในปาก ป้องกัน
การกัดลิ้นตัวเอง
เขายังกดจุดตามร่างกายอีกหลายจุด ปิดกั้นเส้นลมปราณ ทำให้
เขาไม่อาจขยับเขยื้อน
มือสังหารชุดดำสิ้นหวังแล้ว ผู้มาที่ไม่คาดคิดผู้นี้เป็นใครกันแน่
เป็นองครักษ์ที่เป้าหมายจ้างมาหรือ ทำไมถึงคุ้นเคยกับวิธีการฆ่าตัว
ตายนัก
แต่เขายังมองข้ามอีกสิ่งหนึ่ง เขาทายาพิษที่ออกฤทธิ์ช้าบนกริช
ก่อนออกฤทธิ์ใครก็ไม่อาจสังเกตเห็น เมื่อออกฤทธิ์แล้วแม้แต่เซียนก็
ช่วยไม่ได้ เป้าหมายถูกเขาแทงจนบาดเจ็บแล้ว ชีวิตไม่รอดแน่
แม้จะรู้ก็ไร้ประโยชน์ ยาพิษของเขาหาได้ยากยิ่ง แม้แต่ตัวเขาเอง
ก็ไม่มียาแก้
ลู่หยางหยิบยาลูกกลอนออกมาจากแผ่นหยกประจำตัว ส่งให้
หญิงสาวที่ยังไม่คลายความตกใจ
“เจ้าถูกพิษแล้ว มีพิษบนกริชของเขา เรียกว่าพิษวิญญาณปีศาจ
เขียว จะออกฤทธิ์หลังสามวัน วิญญาณปีศาจเขียวจะมาเอาชีวิต
ไม่ใช่พิษหายากอะไร ยาแก้พิษของข้าสามารถรักษาได้”
พิษนี้เป็นพิษที่เขาทดลองบนเขาตานติ่งเล่นๆ จนเบื่อ

“อะ? อา ขอบคุณ”
หญิงสาวงงงัน กินยาแก้พิษ เย็นเฉียบ รู้สึกสบาย จิตใจก็สงบลง
ไม่น้อย
หญิงสาวระงับความรู้สึกในใจ มองลู่หยางด้วยความซาบซึ้ง
“ขอบคุณผู้มีพระคุณ ข้าชื่อ……”
“หยุด อย่าบอกว่าเจ้าชื่ออะไร มาจากที่ไหน มีสถานะอะไร หรือ
ทำไมถึงมีมือสังหารมาฆ่าเจ้า ข้าเป็นเพียงแขกห้องข้างๆ ไม่รู้อะไร
ทั้งนั้น ข้าเห็นว่าเจ้ามีวิทยายุทธ์ติดตัว ส่วนวิทยายุทธ์ของมือสังหาร
นั้นข้าทำลายเสียแล้ว เจ้าสามารถลากเขาไปแจ้งความเองได้”
ลู่หยางชำนาญในการตัดบทหญิงสาวอย่างคล่องแคล่ว
เขาท่องยุทธภพมาหลายปี อาศัยการก่อเรื่อง เขามองออกใน
แวบเดียวว่านี่เป็นเรื่องยุ่งยาก ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังเกี่ยวพันกับเรื่อง
มากมายเพียงใด
“ฮ่าๆ ลู่หยาง ข้าได้ยินเสียงจากห้องเจ้า ก็รู้ว่าเจ้าเกิดเรื่องอีก
แล้ว!” เสียงหัวเราะสดใสของเมิ่งจิ่งโจวดังมาจากด้านหลังลู่หยาง
เมิ่งจิ่งโจวเข้ามาในห้อง รอยยิ้มบนใบหน้าค้างไว้
สถานการณ์ในห้องชัดเจน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทำไมไอ้หมอนี่ถึงได้ช่วยสาวงามอยู่เรื่อย
“คุณหนู เจ้าเกิดเรื่องอะไรถึงถูกไล่ฆ่าหรือ”

ลู่หยางเพิ่งจะห้ามปราม ก็ได้ยินหญิงสาวแนะนำตัวว่า:
“ข้าชื่อฝูหลิง มาจากเมืองเสวียนที่อยู่ถัดไป ตระกูลของข้าทำ
ธุรกิจผ้า ข้ามาที่นี่เพื่อขยายกิจการของตระกูล”
“ข้าแสดงพรสวรรค์ในการค้ามาตั้งแต่เด็ก บิดาหลายครั้งเคยคิด
จะมอบกิจการทั้งหมดให้ข้าดูแล แต่ถูกแม่เลี้ยงของข้าขัดขวาง”
“แม่เลี้ยงเชื่อว่ากิจการของตระกูลควรสืบทอดโดยบุตรชายของ
นาง จึงสร้างความยากลำบากให้ข้าเรื่อยมา โชคดีที่ข้าผ่านอุปสรรค
เหล่านั้นมาได้ทั้งหมด”
“มือสังหารคราวนี้น่าจะเป็นฝีมือของแม่เลี้ยงข้า โชคดีที่คุณชาย
ช่วยไว้ ฝูหลิงจึงรอดพ้นจากภัยครั้งนี้”
ลู่หยางส่ายหน้าเบาๆ “มือสังหารคนนี้น่าจะไม่ใช่แม่เลี้ยงเจ้าส่ง
มา”
ฝูหลิงประหลาดใจยิ่ง ดวงตาฉายแววสงสัย
“คุณชายมีเหตุผลเช่นไร”
“เมื่อเจ้ามาที่นี่เพื่อขยายกิจการของตระกูล แม่เลี้ยงเจ้าก็ควรรอ
ให้เส้นทางการค้าในเมืองนี้เปิดก่อนจึงค่อยกำจัดเจ้า การฆ่าเจ้าเร็ว
เช่นนี้เท่ากับทิ้งกิจการที่นี่ไป”
ฝูหลิงครุ่นคิดอย่างจริงจัง มีความเป็นไปได้แบบนั้นจริงๆ
“หรือว่าเป็นเพราะข้าไปตลาดมืด”

“ว่าอย่างไรนะ”
“คุณชายคงไม่ทราบ ไม่ไกลจากที่นี่มีตลาดมืดแห่งหนึ่ง ข้าไป
ตลาดมืดคืนนี้ เห็นเห็ดหลินจือยี่สิบปีรูปร่างดี จึงซื้อมา อาจเป็นไปได้
หรือไม่ที่ข้าได้ของถูก สิ่งที่ซื้อไม่ใช่เห็ดหลินจือ แต่เป็นอย่างอื่น”
“เจ้าเอาออกมาให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่”
ด้วยบุญคุณที่ช่วยชีวิต ฝูหลิงเชื่อว่าลู่หยางไม่มีทางทำร้ายผู้อื่น
จึงนำเห็ดหลินจือที่ซื้อจากตลาดมืดออกมา
เห็ดหลินจือมีขนาดเท่าฝ่ามือ สีแดงเข้ม บนหมวกมีลายวงกลม
เป็นชั้นๆ
“คุณหนูเดาถูกครึ่งหนึ่ง สิ่งนี้เป็นเห็ดหลินจือ แต่ไม่ใช่เห็ดหลินจื
อธรรมดา แต่เป็นเห็ดหลินจือสายฟ้าพิบัติอายุสามร้อยปีเต็ม เคยถูก
ฟ้าผ่ามาก่อน เพราะเคยเผชิญมหันตภัย จึงมีลักษณะแตกต่างจาก
เห็ดหลินจือสามร้อยปีทั่วไป”
“ดูเหมือนคุณหนูจะโชคดีนะ”
ลู่หยางในฐานะเพื่อนของราชายาน้อย ได้เรียนรู้ความรู้ด้านพืช
พรรณมากมายจากพวกราชายาน้อย
“แต่นี่ก็ยังไม่ใช่สาเหตุที่เจ้าถูกลอบสังหาร”
“เหตุใดหรือ” ดวงตาของฝูหลิงฉายแววสงสัย

“มือสังหารคนนี้มียาพิษซ่อนอยู่ในฟันหน้า เห็นได้ชัดว่าเป็นมือ
สังหารมืออาชีพ ไม่ใช่คนที่เห็นของมีค่าแล้วเกิดความโลภ เขาปีน
หน้าต่างเข้ามาเพื่อเอาชีวิตเจ้า”
ฝูหลิงครุ่นคิด แล้วกล่าวว่า “ข้ามีคนรักตั้งแต่เด็ก เขารักใคร่ข้า
และคนรักของข้าเป็นคนที่เก่งกาจมาก มีศิษย์หญิงของสำนักหนึ่ง
ชอบคนรักของข้า แต่ถูกเขาปฏิเสธ ด้วยเหตุผลว่าแม้ศิษย์หญิงจะดี
แต่หากไม่ได้พบข้าก่อน อาจจะชอบนางก็ได้”
“อาจเป็นไปได้ว่าศิษย์หญิงของสำนักนั้นส่งมือสังหารมาฆ่าข้า”
ลู่หยางครุ่นคิด เรื่องนี้เป็นไปได้ ชั่วขณะหนึ่งยังหาจุดผิดสังเกต
ไม่ได้
“เจ้าว่าศิษย์หญิงผู้นั้นมาจากสำนักใด”
มือสังหารดิ้นไปมาบนพื้น ปากถูกลู่หยางยัดผ้าไว้ พูดอะไรไม่ได้
สักคำ
เขาฟังฝูหลิงและลู่หยางวิเคราะห์ไปครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็พ่นผ้า
ออกมาได้
“เอ่อ… ขออนุญาตพูดสักประโยคได้หรือไม่”
ทั้งสามคนก้มลงมองมือสังหารพร้อมกัน

มือสังหารถูกสามคนจ้องจนใจเสีย แต่ก็ยังพูดว่า “คุณหนูฝูหลิง
ใช่ไหม ขอโทษด้วย ข้าคงจำคนผิด เป้าหมายของข้าอยู่ห้องตรงข้าม
ชื่อคงเย่ว์”
ฝูหลิง: “……”
ลู่หยาง: “……”
เมื่อได้ยินมือสังหารพูดเช่นนี้ เมิ่งจิ่งโจวราวกับคลี่ปริศนาได้
แสดงสีหน้ารู้แจ้ง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
ลู่หยางแปลกใจ “เจ้ารู้อะไรหรือ”
“ข้าเจอโจรผู้บำเพ็ญในห้องของข้า เขาซ่อนตัวเก่งมาก แต่ก็ถูก
ข้าค้นพบ หลังจากข้าจับตัวได้ เขาสารภาพว่าเตรียมจะขโมยเห็ด
หลินจือ”
ตอนนี้ซื่อฉันก็เดินเข้ามาด้วย “อืม อาตมากำลังจะไปหาสอง
ศิษย์พี่ที่ห้อง ทำไมสองศิษย์พี่มาอยู่ที่นี่”
“มีอะไรหรือ”
“เป็นอย่างนี้ อาตมาเจอหญิงสาวคนหนึ่งที่พักอยู่ที่นี่ในระเบียง
ชื่อคงเย่ว์ นางบอกว่าถูกมือสังหารคนหนึ่งจ้องหมายเอาชีวิต เห็นว่า
อาตมามีวิทยายุทธ์ จึงอยากขอให้อาตมาปกป้อง อาตมาอยากถาม
ความเห็นจากศิษย์พี่ทั้งสอง”