ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 714 หลับไปแสนสองหมื่นปี ส ำนักของข้ำกลำยเป็น

ส ำนักอันดับหนึ่ง

เซียนบรรพกำลลังเลชี้ไปทำงด้ำนหลังของผู้อำวุโสที่แปด เตือน
ด้วยควำมหวังดี
“ข้ำจะไม่พูดถึงควำมคิดของข้ำก่อน แต่ดูเหมือนลูกหลำนรุ่น
หลังที่ชื่ออวี้จือผู้นี้จะไม่ค่อยเห็นด้วยกับควำมคิดของท่ำนนัก”
ผู้อำวุโสที่แปดหันหลังไป เห็นอวี้จือที่ใบหน้ำเย็นชำดุจน ้ำแข็ง
อวี้จือพูดเสียงเย็น “ผู้อำวุโสที่แปด กำรอยำกก้ำวหน้ำเป็นเรื่องดี
ข้ำจะรำยงำนควำมคิดของท่ำนต่ออำจำรย์ผู้เฒ่ำตำมควำมเป็นจริง”
ผู้อำวุโสที่แปดได้ยินแล้วเหงื่อเย็นผุดพรำยทั่วตัว หำกอำจำรย์รู้
เข้ำ ต้องส่งเขำไปขังที่ยอดเขำคุมขังแน่ ไม่ว่ำอย่ำงไรที่ยอดเขำคุม
ขังก็คงไม่ขำดเขำคนเดียวอยู่แล้ว
“อย่ำๆๆ พวกเรำค่อยๆ พูดกันดีๆ” ผู้อำวุโสที่แปดรีบเปลี่ยนไป
ยิ้มประจบประแจง
“นั่งลง”
ผู้อำวุโสที่แปดรีบนั่งลงบนที่นั่ง ยืดอกตั้งศีรษะ ท่ำทำงเรียบร้อย

เซียนบรรพกำลเบี่ยงตัวเล็กน้อย กระซิบถำมลู่หยำงที่นั่งข้ำงๆ
“ข้ำอยำกถำมมำนำนแล้ว ลูกหลำนรุ่นหลังที่ชื่ออวี้จือผู้นี้เป็นเจ้ำ
ส ำนักปัจจุบันหรือไม่?”
ลู่หยำงส่ำยหน้ำ “ไม่ใช่ แต่สิ่งที่นำงพูด เจ้ำส ำนักมักจะฟังเสมอ”
“เจ้ำส ำนักเชื่อฟังขนำดนั้นเลยหรือ?”
“ท่ำนบรรพบุรุษรู้หรือไม่ว่ำปัจจุบันแคว้นต้ำเซี่ยมีห้ำส ำนักเซียน
ใหญ่?”
“เคยได้ยินตอนฟังคนเล่ำนิทำน” เขำรู้ว่ำส ำนักของตนกลำยเป็น
ส ำนักชั้นน ำในปัจจุบันจำกกำรฟังคนเล่ำนิทำนจำกริมถนน
“ประมุขทั้งห้ำส ำนักเซียนรวมกันยังสู้ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้แม้แต่มือ
เดียว”
เซียนบรรพกำลเบิกตำกว้ำง ลูกหลำนรุ่นหลังที่ชื่ออวี้จือผู้นี้
แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เขำเคยได้ยินมำว่ำเจ้ำอำวำสวัดเสวียนคงเป็นผู้มีพลังขั้นข้ำม
พิบัตินะ
ลูกหลำนรุ่นหลังที่ชื่ออวี้จือผู้นี้มีพลังแข็งแกร่งถึงระดับใดกัน?
คงเป็นผู้ที่มีพลังเหนือชั้นในกลุ่มผู้มีพลังขั้นข้ำมพิบัติสินะ
ขณะนี้ ศิษย์พี่ใหญ่ก ำลังเล่ำประสบกำรณ์หลังจำกเซียนบรรพ
กำลฟื้นคืนสติ เล่ำถึงตอนที่จอมเทพกวนฉีและอีกสองคนแย่งชิงซำก

จักจั่นทอง เหล่ำผู้อำวุโสต่ำงเดือดดำลด้วยควำมโกรธ ทุบโต๊ะกัน
อย่ำงเกรี้ยวกรำด
“กล้ำดูหมิ่นบรรพบุรุษของพวกเรำ พวกผู้บ ำเพ็ญแคว้นต้ำเฉียน
เหล่ำนั้นอยำกตำยหรือไร!”
“อยู่ที่ไหน ไปจัดกำรมันเลย!”
“ถูกรำชส ำนักจับไปแล้ว”
“ไปบุกคุกกัน!”
“ใช่ๆๆ ไปบุกคุกกัน!”
กล้ำดูหมิ่นบรรพบุรุษของพวกเรำ ต้องให้พวกผู้บ ำเพ็ญแคว้น
ต้ำเฉียนได้เห็นฝีมือของส ำนักเวิ่นเต๋ำสักหน่อย
“บ้ำบอชัดๆ!” ผู้อำวุโสใหญ่สมกับเป็นพี่ใหญ่ ตวำดเสียงดังหนึ่ง
ที ผู้อำวุโสทั้งเจ็ดก็เงียบลงทันที
“พวกเรำเป็นถึงผู้น ำสำยธรรมะ บุกคุกมันจะเป็นเรื่องอะไรกัน?
ไม่รู้จักใช้สมองหำวิธีแก้ปัญหำอย่ำงถูกต้องบ้ำงหรือไร?”
“พี่ใหญ่หมำยควำมว่ำ?”
“พวกเรำก็ก่อเรื่องเข้ำไปในคุก จะได้อยู่กับจอมเทพกวนฉีไม่ใช่
หรือ?”
“ใช่ๆๆ พี่ใหญ่ช่ำงคิดได้ฉลำด”

“เป็นวิธีที่ดี”
เหล่ำผู้อำวุโสปรึกษำหำรือกันอย่ำงตื่นเต้นว่ำจะก่อเรื่องอย่ำงไร
เมื่อเห็นลูกหลำนรุ่นหลังเหล่ำนี้แลกเปลี่ยนทักษะในกำรก่อเรื่องอย่ำง
คล่องแคล่ว เซียนบรรพกำลรู้สึกว่ำภำพตรงหน้ำไม่เหมือนเหตุกำรณ์
ที่ควรเกิดขึ้นในส ำนักสำยธรรมะเลยสักนิด
“เสี่ยวเมิ่ง ส ำนักเวิ่นเต๋ำของพวกเรำปัจจุบันเป็นส ำนักสำยธรรมะ
จริงๆ ใช่หรือไม่?”
เมิ่งจิ่งโจวส่ำยหน้ำอย่ำงหนักแน่น “แล้วแต่สถำนกำรณ์ บำงครั้ง
ก็ปลอมตัวเป็นลัทธิมำร”
“หำ?”
เห็นเหล่ำผู้อำวุโสถกเถียงกันอย่ำงเข้มข้น ศิษย์พี่ใหญ่จึงเดินมำ
ข้ำงกำยเซียนบรรพกำล
“ท่ำนบรรพบุรุษ จะไปพบผู้บริหำรระดับสูงคนอื่นๆ อีกหรือไม่?”
“ไป”
“ดีเลย ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์น้องเมิ่ง พวกเจ้ำสองคนตำมมำด้วย
พวกเรำไปยอดเขำคุมขัง”
ยอดเขำคุมขังอยู่ห่ำงจำกพื้นที่หลักของส ำนักเวิ่นเต๋ำค่อนข้ำง
ไกล เซียนบรรพกำลตอนนี้เป็นเพียงคนธรรมดำ หำกเดินไปคงใช้
เวลำหลำยวันก็ยังไปไม่ถึง

อวี้จือเด็ดเมฆก้อนหนึ่งจำกขอบฟ้ำ ให้ทั้งสำมคนนั่งลงไป พำ
พวกเขำมำถึงยอดเขำคุมขัง
“ที่นี่คือที่ไหน?” เซียนบรรพกำลรู้สึกถึงควำมหนำวเหน็บอึมครึม
ของยอดเขำคุมขัง
“ยอดเขำคุมขัง ส ำนักของพวกเรำมีอ ำนำจบังคับใช้กฎหมำย
ที่นี่ขังผู้กระท ำผิดกฎหมำยแคว้นต้ำเซี่ยที่พวกเรำจับได้ในยำมปกติ”
พวกนักโทษที่ถูกขังในยอดเขำคุมขังเห็นลู่หยำงแล้ว ดวงตำ
พวกเขำวำบขึ้นด้วยควำมหวำดกลัวเล็กน้อย
แม้เด็กหนุ่มผู้นี้วิทยำยุทธ์ต ่ำ แต่ทุกครั้งที่นักโทษระดับร้ำยแรง
ถูกขังที่ยอดเขำคุมขัง มักเกี่ยวข้องกับเด็กหนุ่มผู้นี้
ครำวนี้อีกแล้ว จับใครมำอีกแล้ว
“อวี้จือน้อยมำแล้ว เสี่ยวลู่กับเด็กตระกูลเมิ่งก็อยู่ด้วยนี่นำ”
อำจำรย์ผู้เฒ่ำเดินออกมำจำกห้อง ยิ้มทักทำย แต่ดูเหมือนจะ
เคร่งเครียดอยู่บ้ำง
จำกนั้นเขำมองคนแปลกหน้ำเพียงคนเดียวในกำรเดินทำงครั้งนี้
แล้วถอนหำยใจโล่งอก
“ข้ำนึกว่ำจะจับกึ่งเซียนมำอีกคน ที่แท้ก็แค่คนธรรมดำคนหนึ่ง”
อำจำรย์ผู้เฒ่ำกลับสู่ท่ำทีปกติ ผ่อนคลำยยิ่งกว่ำปกติเสียอีก

เขำเปิดกรงขังที่ว่ำงอยู่ ออกปำกกับเซียนบรรพกำลอย่ำงไม่ใส่
ใจ “เข้ำไปเองก็แล้วกัน”
ลู่หยำงกระแอมเบำๆ “แฮ่มๆ อำจำรย์ผู้เฒ่ำเข้ำใจผิดแล้ว เขำ
ไม่ใช่นักโทษ”
“ไม่ใช่นักโทษหรือ?” อำจำรย์ผู้เฒ่ำงุนงง “แล้วเขำเป็นใคร?”
“เซียนบรรพกำล ฉีทงเทียน”
“……ใครนะ?”
“บรรพบุรุษของพวกเรำ เซียนบรรพกำล”
อำจำรย์ผู้เฒ่ำเบิกตำกว้ำง ดวงตำสะท้อนเงำร่ำงของเซียนบรรพ
กำล ใบหน้ำเต็มไปด้วยควำมไม่อยำกเชื่อ แล้วหันไปมองอวี้จือเพื่อ
ขอยืนยัน
อวี้จือพยักหน้ำ แสดงว่ำสิ่งที่ลู่หยำงพูดเป็นควำมจริง
อำจำรย์ผู้เฒ่ำมองลู่หยำงรำวกับเห็นผี ควำมตกตะลึงปรำกฏชัด
บนใบหน้ำ เจ้ำหนุ่มคนนี้ก่อเรื่องหนักกว่ำพวกปู้อวี่รวมกันเสียอีก ใน
เวลำเดียวกัน เขำค่อยๆ ปิดกรงขัง ท ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คิดถึงตอนที่พวกปู้อวี่ทั้งเก้ำคนตอนนั้น ก็แค่สร้ำงเรื่องกับพวก
ระดับเดียวกัน เขำพยำยำมสุดก ำลัง ก็ยังรับมือได้ แต่เจ้ำหนุ่มคนนี้
ช่ำงร้ำยกำจ ออกไปข้ำงนอกเจอผู้มีพลังขั้นรวมร่ำงขั้นข้ำมพิบัติกึ่ง

เซียนยุคโบรำณก็ยังไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ถึงกับพำบรรพบุรุษของพวก
เรำกลับมำแล้ว?!
“บังเอิญ ล้วนเป็นเรื่องบังเอิญ” ลู่หยำงพยำยำมพิสูจน์ควำม
บริสุทธิ์ของตน ไม่ใช่เขำหำเรื่อง แต่เป็นเรื่องที่มำหำเขำเอง
“ท่ำนผู้นี้คือ?” เซียนบรรพกำลท ำลำยบรรยำกำศอึดอัด ริเริ่ม
ถำมด้วยตนเอง
“อดีตเจ้ำส ำนักเวิ่นเต๋ำ ถัง เซิงอี้ วิทยำยุทธ์ขั้นข้ำมพิบัติ”
“ผู้น้อยถัง เซิงอี้ ขอคำรวะท่ำนบรรพบุรุษเซียน” อำจำรย์ผู้เฒ่ำ
ค ำนับอย่ำงยิ่งใหญ่
เซียนบรรพกำลรู้สึกไม่ชิน อยำกจะหลบเลี่ยง เขำเพิ่งเคยถูกผู้มี
พลังขั้นข้ำมพิบัติค ำนับเป็นครั้งแรก
เขำรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้ำง อยำกจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนำ มองไป
รอบๆ แล้วถำม “พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ที่นี่ขังใครบ้ำง สะดวกแนะน ำหน่อย
หรือไม่?”
“ขอให้ผู้น้อยแนะน ำท่ำนบรรพบุรุษเซียน ผู้ต้องขังในยอดเขำคุม
ขังส่วนใหญ่เป็นผู้บ ำเพ็ญแคว้นต้ำอวี๋ ส่วนน้อยเป็นผู้บ ำเพ็ญแคว้น
ต้ำเฉียน ล้วนเป็นผู้ที่ศิษย์คนนี้จับกลับมำ”
อำจำรย์ผู้เฒ่ำอำสำตนเอง ชี้ไปที่กรงขังหนึ่ง กล่ำวว่ำ “ที่นี่ขัง
พระอำจำรย์ชังเลย”

คนแรกที่แนะน ำก็ท ำให้เซียนบรรพกำลตกใจแล้ว เสียงแทบ
ควบคุมไม่อยู่ “พระอำจำรย์ชังเลย พระอำจำรย์สำยฟ้ำผู้ครอบครอง
สำยฟ้ำผู้นั้นนะหรือ?!”
ตำมต ำนำนเล่ำว่ำ พระอำจำรย์ชังเลยเป็นจุดสูงสุดของกำร
ฝึกฝนวิชำสำยฟ้ำในยุคนั้น ผู้บ ำเพ็ญสำยฟ้ำยกย่องให้เขำเป็นผู้เลิศ
แม้แต่ในยุคของเซียนบรรพกำล ก็ยังมีส ำนักสำยฟ้ำที่อ้ำงว่ำบรรพ
บุรุษของพวกเขำได้รับวิชำแท้จำกพระอำจำรย์ชังเลย เห็นได้ว่ำ
อิทธิพลของพระอำจำรย์ชังเลยใหญ่โตเพียงใด
“ที่นี่ขังนักบวชขำวด ำ”
“นักบวชขำวด ำหรือ? ตำมต ำนำนว่ำกันว่ำเขำเป็นมือขวำมือ
ซ้ำยของอำจำรย์หลวงที่สอง!”
อำจำรย์ผู้เฒ่ำเกำศีรษะ “แต่เดิมพวกเรำจับอำจำรย์หลวงที่สอง
ได้ แต่ระหว่ำงนั้นเกิดเหตุผิดพลำด เขำถูกค ำสำปย้อนกลับจนตำย”
จำกนั้นเขำก็รีบพูดต่อ “แม้จะไม่ได้จับอำจำรย์หลวงที่สอง แต่
ส ำนักของพวกเรำก็จับฮ่องเต้อวี๋องค์ที่หก อู๋อวี่เต๋ำได้”
“ฮ่องเต้อวี๋องค์ที่หก อู๋อวี่เต๋ำหรือ?!”
เซียนบรรพกำลมองดูชำยหนุ่มที่มีบุคลิกเฉกฮ่องเต้ในกรงขัง
ด้วยควำมตกตะลึงที่พูดไม่ออก

นี่คือฮ่องเต้อวี๋องค์ที่หก อู๋อวี่เต๋ำ ผู้มีพรสวรรค์สูงเป็นอันดับสอง
ในบรรดำฮ่องเต้อวี๋ทั้งหมด
โชคดีที่เปลี่ยนรำชวงศ์แล้ว ถ้ำเป็นในยุคของเขำ นี่เป็นข้อหำ
กบฏอย่ำงไม่ต้องสงสัย
“สองคนนี้ คนหนึ่งคือเจ้ำแห่งฝันร้ำย อีกคนคือกึ่งเซียนแห่ง
ควำมว่ำงเปล่ำ” อำจำรย์ผู้เฒ่ำชี้ไปที่ร่ำงวิญญำณสองดวง “ร่ำงเนื้อ
ของพวกเขำถูกน ำไปเป็นวัสดุตีอำวุธแล้ว”
อำจำรย์ผู้เฒ่ำเห็นเซียนบรรพกำลไม่มีปฏิกิริยำมำกนัก จึงตบ
หน้ำผำกตัวเอง “อ้อใช่ กึ่งเซียนแห่งควำมว่ำงเปล่ำท่ำนอำจไม่รู้จัก
เขำเป็นกึ่งเซียนปลำยยุคแคว้นต้ำอวี๋ที่แย่งชิงใต้หล้ำกับฮ่องเต้แห่ง
แคว้นต้ำเซี่ย”
เซียนบรรพกำลถูกข้อเท็จจริงที่น่ำตกใจเหล่ำนี้ซัดกระหน ่ำติดๆ
กัน จนสูญเสียกำรตอบสนอง สองตำเลื่อนลอยสิ้นสติ พูดอะไรไม่
ออก
กึ่งเซียนแห่งควำมว่ำงเปล่ำ เขำไม่เคยได้ยิน แต่เจ้ำแห่งฝันร้ำยผู้
มีชื่อเสียงลือเลื่องเป็นกึ่งเซียนที่เขำรู้จักดี อดีตจอมรำชันผู้ยิ่งใหญ่
แห่งหนึ่งของใต้หล้ำ ผู้แข็งแกร่งที่สุดในยุคที่แย่งชิงใต้หล้ำในปลำย
รำชวงศ์ต้ำเฉียน หำกไม่มีฮ่องเต้อวี๋องค์แรก เจ้ำแห่งฝันร้ำยคนนี้คง
เป็นผู้สถำปนำรำชวงศ์
ค ำถำมมำกมำยผุดขึ้นในสมอง

ผู้แข็งแกร่งระดับต ำนำนเหล่ำนี้ถูกจับมำได้อย่ำงไร?
ท ำไมดูเหมือนพลังของส ำนักเวิ่นเต๋ำจะยิ่งใหญ่กว่ำที่ยอดนิยำย
บรรยำยไว้เสียอีก?
ส ำนักที่ข้ำก่อตั้งนี้แข็งแกร่งถึงเพียงใดกัน?