ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 722 เซียนหมื่นวิชาตัวจริงและตัวปลอม

“อะไรกัน?” กู๋เสียสงสัยว่าตนฟังผิดไป
ทำไมจู่ๆ ถึงเอ่ยถึงภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้าขึ้นมา?
สรุปแล้วเจ้าเป็นกึ่งเซียนหรือข้าเป็นกึ่งเซียนกันแน่?
ที่สำคัญ เขาไม่เคยได้ยินว่ามีสายฟ้าชื่อ “ภัยพิบัติเก้าสิบเก้า
สายฟ้า” ด้วยซ ้า!
ภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้านี่มันอะไรกัน! ข้าอ่านตำราตกหล่น
ตรงไหนหรือไง?
จากภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้า กู๋เสียเห็นภัยพิบัติสวรรค์ยู่ชิง ภัย
พิบัติสายฟ้าโลกหุบเขา ภัยพิบัติสายฟ้าม่วงจี๋เมี่ย… ราวกับว่าภัย
พิบัติสายฟ้าทั้งหมดถูกรวมเข้าด้วยกัน
ตึงตังง!
ภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้ายังไม่ทันปรากฏตัวเต็มที่ เพียงแค่
อานุภาพทำให้ยอดเขาราบเรียบไปหลายลูก มีก้อนหินขนาดใหญ่
หลายก้อนตกลงมาจากฟ้า หล่นใกล้เท้าพวกเขา
นอกภาพมายา มุมตาของไต้ปู้ฟานกระตุก

เดิมทีเขาต้องการดูว่าท่านปู่จะเอาชนะมารในใจอย่างไร แต่มาร
ในใจของท่านปู่ยังไม่ปรากฏ แสงสายฟ้าจู่ๆ ก็สว่างจ้าทำให้ตาเขา
พร่าไปหมด
“นี่เป็นมารในใจของใคร!”
คนธรรมดาคนไหนที่มารในใจมีฤทธิ์ใหญ่ขนาดนี้ ตอนเขาข้าม
พิบัติเลื่อนขั้นรวมร่างยังเจอสายฟ้าที่ไม่รุนแรงเท่านี้เลย!
“คนที่ชื่อกู้จวินเย่” วิญญาณแม่น ้าใช้น ้าสร้างเก้าอี้ขึ้นมา นั่งไขว่
ห้างอยู่ข้างๆ กล่าว
เขาควบคุมมารในใจทั้งหมด รู้ว่ามารแต่ละตัวเกิดจากใคร
ไต้ปู้ฟานหันขวับ จ้องเมิ่งจิ่งโจว “เจ้าต้องอธิบายเรื่องนี้”
เมิ่งจิ่งโจวคิดจะลากลู่หยางมารับผิดชอบด้วยกัน แต่จู่ๆ นึกขึ้น
ได้ว่าลู่หยางหายไปก่อนการทดสอบรอบสองเริ่ม เขาคิดในใจว่า หรือ
ว่าไอ้ลู่หยางรู้ว่าจะมีปัญหา เลยรีบหนีไปก่อน?
“เด็กๆ นี่นา จินตนาการสมบูรณ์ก็เป็นเรื่องปกติ”
“มารในใจของท่านปู่คืออะไร?” ไต้ปู้ฟานถามวิญญาณแม่น ้า
ด้วยความอยากรู้
วิญญาณแม่น ้าโบกมือ “ก่อนหน้านี้เขาอาจมีมารในใจ แต่
ตอนนี้ไม่มีแล้ว หากเขาไม่ไปรวมกลุ่มเพราะว่างเกินไป ก็คงผ่านไป
ได้เลย”

……
เซียนบรรพกาลไม่มีมารในใจจริงๆ ในยุคแคว้นต้าอวี๋เคยมี แต่
หลังจากเห็นผู้บำเพ็ญในยุคเดียวกันที่ยอดเขาคุมขัง เห็นว่ามารใน
ใจล้วนถูกจับไปหมด มารในใจของเขาก็หายไป
กู๋เสียมองสายฟ้าที่หมุนวนอยู่เหนือศีรษะจนมุมตากระตุก เขาจะ
ลงมือก็ต้องเปิดเผยตัวตนแน่ ไม่ลงมือก็ต้องถูกสายฟ้าฟาดตายแล้ว
ล้มเหลว
ทำไมก่อนหน้านี้คิดไม่ออกมารวมกลุ่มกับพวกเจ้าสามคนเนี่ย?
เซียนบรรพกาลไม่เคยเห็นสายฟ้าที่มีอานุภาพใหญ่โตขนาดนี้
เขาชมเชยเสียงเบา “สมกับเป็นเซียนหมื่นวิชา แม้แต่มารในใจก็ยัง
แข็งแกร่งถึงเพียงนี้”
กู๋เสียแสดงสีหน้าตกตะลึงยิ่งกว่าตอนเจอสายฟ้า “ใครเป็นเซียน
หมื่นวิชา?”
เซียนบรรพกาลชี้ไปที่กู้จวินเย่ “เขาน่ะสิ เขาคือเซียนหมื่นวิชา
กลับชาติมาเกิด”
กู๋เสียตะลึงงัน เขาเป็นเซียนหมื่นวิชา แล้วข้าเป็นใคร?
ไม่นานกู๋เสียก็รู้ว่ากู้จวินเย่เป็นตัวปลอม
ช่างไม่รู้จักตาย!

เดี๋ยวก่อน ไม่ถูก ชาวโลกรู้เพียงว่าเขาเซียนหมื่นวิชาเป็นผู้
บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ ไม่รู้ว่าที่จริงเขาเป็นกึ่งเซียนมานานแล้ว และผู้
บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติไม่มีทางเจอภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้า!
กู้จวินเย่รู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นกึ่งเซียน?
เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถามกู้จวินเย่ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่า
เซียนหมื่นวิชาเป็นกึ่งเซียน ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?”
กู้จวินเย่หันหน้ามา ดวงตาฉายแววอ้างว้าง ราวกับกำลังหวนนึก
ถึงชาติก่อน “กึ่งเซียนอะไรกัน เซียนหมื่นวิชาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นข้าม
พิบัติแน่นอน”
“ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติจะผ่านภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้าได้
อย่างไร!” กู๋เสียโกรธมาก รู้สึกว่าตนถูกหลอก
มุมปากของกู้จวินเย่แย้มรอยยิ้มเยาะ อย่างมีนัยสำคัญกล่าวว่า
“เป็นเซียนก็คือเป็นเซียน ไม่สำเร็จก็คือไม่สำเร็จ มีคำว่ากึ่งเซียนได้
อย่างไร?”
“เป็นเพียงคำพูดเหลวไหลของชาวโลกเท่านั้น”
กู๋เสียตั้งใจจะแย้ง แต่พิจารณาอย่างละเอียดแล้ว กลับรู้สึกว่ากู้จ
วินเย่พูดมีเหตุผล
กู้จวินเย่ไม่สนใจกู๋เสียอีก ที่จริงเขาไม่รู้ว่ามีขั้นกึ่งเซียนด้วยซ ้า
เมื่อครู่เพียงแค่ต่อบทสนทนาตามคำพูดของกู๋เสียเท่านั้น

เขามองภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้าที่ก่อตัวเต็มที่บนท้องฟ้า กล่าว
เนิบๆ “ไม่เป็นไร เหตุเกิดจากข้า ก็ให้ข้าจบมันเอง”
ภายใต้สายตาตกตะลึงของทั้งสามคน กู้จวินเย่ค่อยๆ ลอยขึ้น
เผชิญหน้ากับสายฟ้าโดยตรง!
กู้จวินเย่อาบอยู่ท่ามกลางสายฟ้า ยืนมั่นไม่สั่นคลอน ราวกับร่าง
จากยุคโบราณกาลก่อนสรรพสิ่งปรากฏขึ้น ณ ขณะนี้ ยืนยงอยู่ชั่วนิ
รันดร์!
ณ ขณะนี้ กู๋เสียรู้สึกว่าอีกฝ่ายคือเซียนหมื่นวิชาตัวจริง ส่วนตน
คือของปลอม
ทันใดนั้น กู๋เสียและเซียนห่านไห่ก็นึกขึ้นได้พร้อมกัน กู้จวินเย่
เป็นคนธรรมดาแน่นอน เหตุที่เขาสามารถลอยขึ้นไปเผชิญหน้ากับ
สายฟ้า ไม่ว่าสายฟ้าจะฟาดเขาอย่างไรก็ไม่เป็นอะไร เป็นเพราะที่นี่
คือภาพมายา!
มารในใจคือสิ่งที่จินตนาการขึ้น พลังของตนเองก็สามารถ
จินตนาการขึ้นได้เช่นกัน!
ทั้งสองคิดถึงตรงนี้ จึงสงบจิตใจ
พลังสามารถอาศัยจินตนาการได้ช่างดี
เซียนห่านไห่รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่ดี พอดีได้ดูว่ามารในใจของ
ตนคืออะไร

หากเขาไม่เปิดใจ วิญญาณแม่น ้าย่อมไม่สามารถดึงมารในใจ
ของเขาออกมาได้
พลังของกู๋เสียและเซียนห่านไห่พุ่งทะยานในชั่วพริบตา
จินตนาการจากคนธรรมดาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ ยืนเคียงข้าง
กู้จวินเย่ ร่วมต้านทานสายฟ้า
เซียนบรรพกาลจินตนาการไม่พอ ได้แต่ยืนดูอยู่ด้านล่าง
ทั้งสามคนร่วมมือต้านทานสายฟ้า
“ทำไมสายฟ้านี้มีพลังมากขนาดนี้?” เมื่อได้สัมผัสด้วยตนเอง กู๋
เสียกระซิบเบาๆ ว่าไม่ดีแล้ว ตระหนักว่าสายฟ้านี้ดุร้ายยิ่งกว่าที่เห็น
……
อีกด้านหนึ่ง โจวสิ่งเอ้อร์ก็จมอยู่ในมารในใจ ถูกมารดาตำหนิ
“ข้าให้กำเนิดเลี้ยงดูเจ้ามานาน ต่อไปหาบ้านที่ดีแต่งเข้าไป จะ
ได้หาลิ่นซือให้พี่ชายเจ้าบำเพ็ญ!”
โจวสิ่งเอ้อร์ยอมรับโดยดี ไม่กล่าวอะไรแม้แต่คำเดียว
……
สายฟ้าตกลงมา บรรจุอานุภาพมหาศาล ราวกับจะสร้างใหม่ทั้ง
ฟ้าและดิน ปรับเปลี่ยนโลกหุบเขา
“นี่คือภัยพิบัติสวรรค์ยู่ชิง” กู้จวินเย่แนะนำ นี่เป็นภัยพิบัติสวรรค์
ยู่ชิงที่เขาเคยเห็นในตำราโบราณที่วางขายบนพื้น

กู๋เสียถูกฟาดจนปากมีควันออกมา อย่าว่าแต่ใช้เล่ห์เพทุบายคัด
ทั้งสามคนออกเลย ตัวเขาเองไม่ถูกคัดออกก็นับว่าดีแล้ว
เซียนห่านไห่เป็นรากฐานสายฟ้าจริงๆ การจัดการสายฟ้ามีวิธี
ของตัวเอง ดีกว่ากู๋เสียหน่อย
กู้จวินเย่ไม่รู้ว่าจินตนาการฉากต้านทานสายฟ้ากี่ครั้งแล้ว
ยกเว้นสายฟ้าลำดับที่แปดสิบเอ็ด ที่เหลือล้วนผ่านไปได้
……
“เจ้าเป็นรากฐานสองชนิดอะไรนะ? งั้นก็ดี เจ้าย้ายรากฐานของ
เจ้าให้พี่ชายเจ้าสิ ให้เขาบำเพ็ญไป พรสวรรค์ในการบำเพ็ญของเขา
ต้องสูงกว่าเจ้าแน่นอน!”
โจวสิ่งเอ้อร์ยังคงถูกมารดาสั่งสอน มารดาหน้าตาดุร้าย น ้าลาย
กระเด็น นางก้มหน้า ไม่กล้าโต้แย้ง
……
“นี่คือภัยพิบัติสายฟ้าม่วงจี๋เมี่ย!”
สายฟ้าสีม่วงตกลงมา ทะลวงอากาศ ทำลายสรรพสิ่ง ทั้งสามคน
ถูกระเบิดจนแทบหมดลมหายใจ
กู๋เสียตัวดำไปทั้งร่าง เซียนห่านไห่และกู้จวินเย่ก็ไม่ได้ดีไปกว่า
กัน ทั้งสามคนถูกสายฟ้าแปดสิบลำฟาดจนร่างกายไม่มีเนื้อที่
สมบูรณ์เหลือ

กู๋เสียจ้องกู้จวินเย่อย่างเคียดแค้น รอให้ข้าบุกยึดสำนักเวิ่นเต๋า
เมื่อไร คนแรกที่ต้องตายคือเจ้า!
แคร้ง——
สายฟ้าลำดับที่แปดสิบเอ็ดตกลงมา ทั้งสามคนต้านทานอย่าง
เต็มที่ ในที่สุดก็ผ่านพ้นไปได้
ตึง! ทั้งสามคนร่วงลงพื้นพร้อมกัน ตกลงไปในหลุม ลมหายใจ
รวยริน
……
“เจ้าหมายความว่า ในการทดสอบเข้าสำนัก มีกึ่งเซียนปลอมตัว
เข้ามา?” ศิษย์พี่ใหญ่ได้ฟังรายงานจากลู่หยาง เปลือกตายกขึ้น
เล็กน้อย
“ใช่ คนผู้นั้นชื่อกู๋เสีย แต่ชื่อจริงไม่ทราบ”
ลู่หยางกำลังจะพูดอะไรต่อ ก็ถูกศิษย์พี่ใหญ่ยกมือขัด
“ศิษย์น้องรอสักครู่ ข้ารู้สึกว่ามีคนเอาข้าเป็นมารในใจ ข้าไป
ดูก่อน”
……
“ในที่สุดก็จบแล้ว” กู๋เสียถอนหายใจโล่งอกอย่างที่ไม่ได้ทำมา
นาน เขากังวลว่าหากถูกฟาดต่อไป ก็จะอดทนไม่ไหวต้องใช้รูปแบบ
ของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้า

รูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าไม่มีทางเป็นสิ่งที่คน
ธรรมดาจินตนาการออกมาได้ หากใช้ออกมาจะต้องเปิดเผยตัวแน่
กู๋เสียปิดกั้นการตรวจสอบของวิญญาณแม่น ้า ในสายตาของ
วิญญาณแม่น ้า กู๋เสียไม่มีมารในใจ
ตอนนี้น่าจะจบแล้ว
กู๋เสียยังหายใจไม่ทันหายไปสองครั้ง ก็รู้สึกว่าบนท้องฟ้าปรากฏ
พลังกดดันมหาศาล ยิ่งน่ากลัวกว่าภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้าก่อน
หน้า
เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นหญิงผู้บำเพ็ญนางหนึ่งลอยอยู่บนฟ้า
หันหลังให้ดวงอาทิตย์ มองไม่เห็นใบหน้า ดั่งเทพเจ้า
มารในใจของเซียนห่านไห่——อวี้จือ