ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 789 มอบของขวัญใหญ่

แม้ว่าเซียนห่านไห่จะควบคุมรูปแบบของผลของการบำเพ็ญ
พื้นที่ ซึ่งไม่ได้นับว่าอ่อนแอในหมู่กึ่งเซียน แต่เมิ่งจิ่งโจวคิดว่าเมื่อตน
บำเพ็ญถึงขั้นกึ่งเซียน ก็สามารถสู้กับเซียนห่านไห่ได้แน่นอน!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นเอ้าย่ากับเซียนห่านไห่ส่ง
สัญญาณตากันไปมา ชัดเจนว่าเซียนห่านไห่เพลิดเพลินกับมันมาก
เมิ่งจิ่งโจวรู้เลยว่าครั้งก่อนที่เซียนห่านไห่ถูกลากเข้าห้องลับไป
รีดเค้นพลังนั้น เป็นความสมัครใจของเขาเอง ไม่เช่นนั้นเขาคงใช้
รูปแบบของผลของการบำเพ็ญพื้นที่ว่างหนีไปนานแล้ว!
อิจฉารากฐานโสดงั้นเหรอ รอให้ข้าบำเพ็ญถึงขั้นกึ่งเซียน ข้าจะ
ให้เจ้าได้พบกับหมัดสาปโสดระดับกึ่งเซียนเสียบ้าง!
ในที่สุด ราชามังกรเฒ่าก็ปรากฏตัว
พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าภาพวันเกิด ทุกคนในงานพร้อม
ใจกันลุกขึ้น อวยพรวันเกิดราชามังกรเฒ่า เสียงดังกึกก้องราวกับ
คลื่นซัดสาดและเสียงภูเขาถล่ม ผู้บำเพ็ญระดับสูงทั้งหมดของทะเลตง
ไห่มารวมตัวกัน ณ ที่นี้ ร่วมกันอวยพร ในทะเลตงไห่มีเพียงราชา
มังกรเฒ่าเท่านั้นที่จะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ มีเพียงเอ้าย่าและเซียน
ห่านไห่ที่เป็นข้อยกเว้น พวกเขามีลำดับอาวุโสสูงกว่าราชามังกรเฒ่า
จึงไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้

“พอๆ ไม่ต้องนอบน้อมกับไอ้คนแก่อย่างข้าขนาดนี้” ราชามังกร
เฒ่านั่งบนที่นั่งประธาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมตตา บอกให้ทุก
คนไม่ต้องเคร่งครัด งานวันเกิดที่สำคัญที่สุดคือการผ่อนคลาย
สาวหอยมุกและเผ่ามนุษย์ปลากำลังเริงระบำในกลางท้องพระโรง
ลีลาการร่ายรำงดงามตระการตา ทำให้ผู้ชมเคลิบเคลิ้มหลงใหล
การเต้นรำก็เป็นหนึ่งในวิธีการบำเพ็ญเช่นกัน ผู้บำเพ็ญที่เข้าสู่
เต๋าด้วยการเต้นรำมีอยู่ไม่น้อย เพียงแต่มีผู้บำเพ็ญน้อยคนที่เลือก
วิธีการบำเพ็ญแบบนี้
จนถึงปัจจุบัน ผู้ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในการเข้าสู่เต๋าด้วย
การเต้นรำก็คือโจวเทียน
นับตั้งแต่โจวเทียนปรากฏตัว ก่อตั้งประเทศปีศาจ ผู้บำเพ็ญที่
เดินบนเส้นทางเข้าสู่เต๋าด้วยการเต้นรำก็ค่อยๆ เพิ่มจำนวนมากขึ้น
:
“หาวิธีอื่นที่จะออกจากไข่มุกบ้านี่ไม่ได้เลย ไม่เช่นนั้นก็ทุบมันทิ้ง
เสียเลยดีกว่า” เซียนอมตะพูดอย่างภาคภูมิใจ สุดท้ายก็ต้องกลับมา
ใช้วิธีที่นางคิดขึ้นตั้งแต่แรกนั่นแหละ
ลู่หยางไม่มีทางเลือกอื่น จึงจำต้องเห็นด้วยกับวิธีของเซียนอมตะ
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ นอกจากการเต้นรำในน ้า
ยังมีการเป่าดนตรีศักดิ์สิทธิ์จากตระกูลหอยสังข์ หรือบัณฑิตสัตว์น ้า

แต่งกลอนประพันธ์บท สรรเสริญความยิ่งใหญ่และพระคุณของราชา
มังกรเฒ่า เหล่าผู้อาวุโสตระกูลมังกรแปลงร่างกลับเป็นร่างแท้ แสดง
วิชาอาคม หรือแสดงละครเวที นำเสนอวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ที่ราชา
มังกรเฒ่าเคยทำในสมัยหนุ่มๆ
ราชามังกรเฒ่าเมื่อเห็นเช่นนั้น ยกจอกสุราสูง หัวเราะร่าอย่าง
สนุกสนาน ราวกับอ่อนวัยลงสองพันปี
ผู้อาวุโสปีกดำนั่งอยู่ข้างล่างรู้สึกอึดอัดมาก วีรกรรมเหล่านี้ล้วน
มีเรื่องราวที่ไม่ค่อยมีใครรู้ซ่อนอยู่เบื้องหลัง มีสองสามคนที่รู้ เขา
อยากจะพูดออกมานัก แต่พิจารณาว่านี่เป็นงานวันเกิด หากแสดงให้
เห็นภาพเจ้าภาพวันเกิดถือไม้เท้ายืนตีคนคงจะไม่ดีนัก
ผู้อาวุโสเสี่ยวน ้าก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน
การแสดงละครเวทีจบลง ต่อไปเป็นช่วงมอบของขวัญวันเกิด
ราชามังกรเฒ่าในวัยหนุ่มเคยเป็นนักเที่ยว ใช้ชีวิตอย่างอิสระ มี
บุตรธิดาถึงสามสิบคน
ต้องรู้ว่ายิ่งผู้บำเพ็ญมีวิทยายุทธ์สูง ยิ่งยากที่จะมีทายาท เรื่องนี้
แม้แต่ในตระกูลมังกรก็ไม่ยกเว้น
ยกตัวอย่างเช่นเอ้าหลิง ครั้งก่อนเอ้าหลิงกับเซียนห่านไห่รักใคร่
กันเหนียวแน่น ไม่ได้ออกจากห้องเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มๆ เอ้าหลิงก็
ยังไม่ตั้งครรภ์

“พระบิดา นี่คือยาเม็ดวิเศษเก้าวิวัฒน์หนึ่งเม็ด ที่ข้าขอให้ยอด
อาจารย์หลอมยาแห่งแคว้นต้าเซี่ยหลอมไว้ สามารถปรับสมดุล
ร่างกาย บำรุงกายและพลัง”
รัชทายาทแห่งวังมังกรเปิดกล่อง ข้างในคือยาเม็ดวิเศษที่มี
ลวดลายยาเก้าเส้น เมื่อเปิดออก ก็ได้กลิ่นหอมฟุ้ง นับเป็นยาวิเศษ
ชั้นเลิศจริงๆ
“พระบิดา นี่คือดอกเขียวห้าสีไม่โรยราหนึ่งดอก ที่ข้าเก็บมาจาก
ก้นทะเลเหวลึกวิญญาณ”
ดอกเขียวห้าสีไม่โรยราไม่มีวันเหี่ยวเฉา มีความหมายถึงความ
ยั่งยืน เหมาะสำหรับเป็นของขวัญมาก เพียงแต่ดอกไม้นี้เติบโตใน
เหวลึกวิญญาณ ที่นั่นมีสัตว์ปีศาจขั้นรวมร่างนับไม่ถ้วน อันตราย
รายล้อม การเก็บดอกเขียวห้าสีไม่โรยรามาได้ แสดงให้เห็นถึงความ
กตัญญูของเจ้าชายสองแห่งวังมังกร
โอรสและธิดาทั้งสามสิบกว่าพระองค์ทยอยกันมอบของขวัญ
บางอย่างเน้นประสิทธิภาพ บางอย่างเน้นความตั้งใจ จุดร่วมคือ
สิ่งของเหล่านี้ล้วนหายากมาก
ทุกครั้งที่มีการนำของขวัญออกมา ก็ทำให้ทุกคนร้องว่าน่าทึ่ง
สมกับเป็นวังมังกรที่รวยจนน ้ามันไหลนอง แม้แต่การให้ของขวัญก็
ยังให้ของมีค่าขนาดนี้

ของขวัญส่วนใหญ่ของพวกผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างยังสู้ไม่ได้
“ดอกเขียวห้าสีไม่โรยราสวยดีนะ” เซียนห่านไห่พึมพำ ปากเคี้ยวยา
เม็ดวิเศษเก้าวิวัฒน์ เพื่อฟื้นฟูพลังหยาง
เมิ่งจิ่งโจวมองเซียนห่านไห่ด้วยสายตาประหลาด บรรพบุรุษ
ท่านพกของพวกนี้ติดตัวด้วยหรือ?
เซียนห่านไห่โกรธเงียบๆ ส่งเสียงสื่อจิตอธิบาย “นี่เป็นสิ่งที่ข้าเพิ่ง
ใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญพื้นที่เอามาจากสำนักของพวก
เรา!”
เมิ่งจิ่งโจวร้อง อ๋อ
จากนั้นเขาเห็นเซียนห่านไห่ยื่นมือไปใต้โต๊ะ แอบใช้รูปแบบของ
ผลของการบำเพ็ญพื้นที่ว่าง เปิด “ประตูพื้นที่ว่างเล็กๆ” ตรงไปยังเหว
ลึกวิญญาณ เก็บดอกเขียวห้าสีไม่โรยรามาหนึ่งดอก
“รอเลี้ยงวันเกิดเสร็จจะมอบให้เอ้าย่า” เซียนห่านไห่พูดอย่างดีใจ
เมื่อโอรสธิดา ผู้อาวุโสตระกูลมังกร และผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่าง
ทั้งหลายมอบของขวัญครบแล้ว ก็ถึงคราวที่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติจะ
แสดงความจริงใจ
จากของขวัญทั้งหมดที่คนก่อนหน้าส่งมา สิ่งที่ราชามังกรเฒ่า
ชอบมากที่สุดคือหญ้าบรรพมังกรที่เอ้าเหรินส่งมา เขาเรียกให้เอ้าเห
รินนำหญ้าบรรพมังกรขึ้นมา เพื่อที่เขาจะได้พิจารณาอย่างละเอียด

ราชามังกรเฒ่าเคารพบรรพบุรุษตระกูลมังกรอย่างยิ่ง นั่นคือเอ้า
หลิงบรรพบุรุษโบราณ ผู้ได้ฉายากึ่งเซียนที่แข็งแกร่งที่สุด เชื่อมโยง
มาถึงเขาก็ชอบทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเอ้าหลิง
เขาพิจารณาหญ้าบรรพมังกรที่มีรูปร่างเหมือนกรงเล็บมังกร
อย่างละเอียด ราวกับเห็นภาพในยุคโบราณ ที่บรรพบุรุษตระกูลมังกร
อย่างใส่ใจดูแลหญ้าบรรพมังกร และหญ้าบรรพมังกรเติบโตอย่าง
แข็งแรง
“ท่านราชามังกร ผู้น้อยมีสิ่งหนึ่ง ที่เกี่ยวข้องกับบรรพบุรุษตระกูล
มังกรเช่นกัน” ท่านเต๋าซานซานใช้สองมือยกกล่องไม้ขึ้น เพื่อแสดง
ความเคารพต่อราชามังกรเฒ่า
แม้ว่าการมาของเซียนห่านไห่ทำให้เขารู้สึกตึงเครียดไปบ้าง แต่
เมื่อคิดว่าหญ้าเซียนท่าสูญมีผลกับกึ่งเซียนด้วย เขาก็รู้สึกสบายใจ
ขึ้น
“โอ้ เกี่ยวข้องกับบรรพบุรุษตระกูลมังกรด้วยหรือ ในกล่องมี
อะไร?” ราชามังกรเฒ่าสนใจขึ้นมา แม้ว่าเผ่าทะเลและมนุษย์จะมี
ความขัดแย้งกันบ่อยครั้งในทะเลตงไห่ แต่เขาในฐานะผู้นำเผ่าทะเลก็
ยังชื่นชมเต๋าซานซานผู้นำมนุษย์ผู้นี้
บรรพบุรุษตระกูลมังกรเป็นบุคคลในตำนานของทะเลตงไห่
อิทธิพลของเขาไม่ด้อยไปกว่าอิทธิพลของเจียงเหลี่ยนอี๋ในเขตปีศาจ
เลย

ทุกคนรวมสายตามาที่ท่านเต๋าซานซาน
ล้วนอยากรู้ว่าในกล่องบรรจุอะไรไว้
ท่านฟังสมุทรและผู้อาวุโสหกทิศที่แท้ก็ยังขาดประสบการณ์ พอ
นึกถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ก็มีเหงื่อเย็นๆ ผุดออกมา
ท่านเต๋าซานซานยิ้มน้อยๆ สีหน้าสงบ พูดอย่างไม่เร่งรีบว่า “สิ่ง
สำคัญที่สุดของของขวัญคือความประหลาดใจ ท่านราชามังกรลอง
เปิดดูด้วยตัวเองไหม?”
“ก็ดี”
เอ้าย่าที่ยืนอยู่ข้างๆ รับกล่องไม้ ส่งให้ราชามังกรเฒ่า
ท่านเต๋าซานซานเห็นเช่นนั้นก็รู้ว่าแผนการนี้สำเร็จไปครึ่งหนึ่ง
แล้ว
ความจริงแล้วในกล่องไม่มีสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับบรรพบุรุษตระกูล
มังกร นี่เป็นเพียงข้ออ้างเพื่อให้ราชามังกรเฒ่าเปิดกล่องไม้ด้วย
ตัวเอง และสัมผัสกับพิษของหญ้าเซียนว่างเปล่าในระยะใกล้เท่านั้น
ราชามังกรเฒ่าเปิดกล่องไม้อย่างใจร้อน
ได้ยินเสียงดังปัง ราวกับมีอะไรแตกออก กล่องพ่นควันหนาทึบ
ออกมา บดบังสายตา ร่างสองร่างปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อราชา
มังกรเฒ่าเห็นร่างหนึ่งในนั้นชัดเจน ก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก ตื่นเต้น

จนพูดอะไรไม่ได้นานเป็นนาที เขากุมหน้าอก ตาพลิกไปมา เกือบจะ
หมดสติไป
ท่านเต๋าซานซานใช้วิชายุทธ์ต่อต้านพิษของหญ้าเซียนว่างเปล่า
เขาไม่คิดว่าพิษของหญ้าเซียนว่างเปล่าจะร้ายแรงขนาดนี้ หนาแน่น
จนสามารถบดบังจิตและสายตาได้
มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มเย็นชา เดินไปข้างหน้าอย่างไม่ใส่
ใจ “ท่านราชามังกร ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ข้าส่งมาให้นี้ ท่านชอบ
ไหม?”
“ช… ชอบ”
“ตอนนี้ท่านรู้สึกว่าจิตใจมัวหมอง วิญญาณไม่มั่นคง ราวกับเห็น
ภาพลวงตาใช่หรือไม่?”
“ใช่”
ท่านเต๋าซานซานเดินพลางพูดพลาง สีหน้าเหมือนกับแผน
สำเร็จแล้ว เมื่อเขาเข้าใกล้ราชามังกรเฒ่าและเห็นร่างสองร่างในกลุ่ม
ควัน ร่างกายของเขาก็แข็งค้าง
ควันจางลง เผยให้เห็นร่างของเอ้าหลิงและลู่หยาง
ท่านเต๋าซานซานยืนอึ้งอยู่กับที่ สายตาเลื่อนลอย
ทำไมบรรพบุรุษตระกูลมังกรถึงอยู่ที่นี่?
ข้าติดพิษด้วยหรือ?