ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 803 ต่อสู้เต็มก ำลังกับอวี้จือ

“จัดไปผู้น ำสำม!”
จำกกำรแนะน ำแบบซ่อนเร้นของลู่หยำง เซียนอมตะมีควำม
ฉลำดเพิ่มขึ้นอย่ำงก้ำวกระโดด รู้ว่ำก่อนต่อสู้ควรส่งคนไปลองดูฝีมือ
ก่อน
“เอ้ำหลิง เหลี่ยนอี๋ พวกเจ้ำสองคนต้องสังเกตวิธีกำรต่อสู้ของ
เด็กอวี้ให้ดี!”
เซียนอมตะชำยอยำกปฏิเสธ แต่ด้วยข้อจ ำกัดของผลกำร
บ ำเพ็ญอมตะ ท ำให้ถูกเซียนอมตะควบคุม อยำกปฏิเสธก็ไม่มี
ประโยชน์ ต้องออกไปอยู่ดี
เมื่อเห็นเซียนอมตะรวบรวมก ำลังพลพร้อมเต็มที่ เหมือนจะ
ตัดสินชีวิตในกำรต่อสู้ครั้งนี้ ดวงตำอันสงบรำวกับผืนน ้ำในทะเลสำบ
ของอวี้จือก็เกิดระลอกคลื่น
ผู้น ำสำมกล้ำหำญที่สุด ภำยใต้กำรควบคุมของเซียนอมตะ จึง
โจมตีก่อน “ฝ่ำมือเสรีใหญ่!”
สำยตำของผู้น ำสำมเด็ดเดี่ยว ฟำดฝ่ำมือออกไป แสงสว่ำงระเบิด
ออก รำวกับน ้ำป่ำที่ทะลักมำ ไม่ต่ำงจำกสำยฟ้ำฟำดลงมำนับหมื่น

สำย บริเวณที่ฝ่ำมือผ่ำนไป ช่องว่ำงเหมือนถูกฉีกออกเป็นรอยแยก
อำนุภำพน่ำตกใจยิ่งนัก!
อวี้จือเองก็ผลักฝ่ำมือออกไปเช่นกัน ในสำยตำคนอื่น ฝ่ำมือนี้ไม่
มีพลังโจมตี ไม่มีปรำกฏกำรณ์ผิดปกติใดๆ มีเพียงผู้น ำสำมเท่ำนั้นที่
สัมผัสได้ถึงควำมน่ำสะพรึงกลัวของฝ่ำมือนี้
ฝ่ำมือของอวี้จือยังไม่ทันสัมผัสถูกผู้น ำสำม ร่ำงของผู้น ำสำมก็
เริ่มแตกร้ำวตั้งแต่มือขวำที่ยกขึ้น
“ฟื้นฟู!”
ผู้น ำสำมตะโกนเสียงดัง ดวงวิญญำณที่แตกสลำยกลับประกอบ
ตัวเข้ำด้วยกันอีกครั้ง
อวี้จือบีบคอผู้น ำสำม น ้ำแข็งเริ่มก่อตัวจำกบริเวณคอและ
แพร่กระจำยอย่ำงรวดเร็ว
ผู้น ำสำมยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกแช่แข็งเป็นรูปปั้นน ้ำแข็งไป
เสียแล้ว
อวี้จือโยนผู้น ำสำมไปด้ำนข้ำง กล่ำวเสียงเรียบ “คนต่อไป”
เผชิญกับสถำนกำรณ์อันยำกล ำบำกเช่นนี้ เซียนอมตะยังคง
รักษำควำมสงบเยือกเย็นไว้ได้ นำงโบกมือ สั่งกำรกองทัพของตน
“เข้ำโจมตีพร้อมกัน!”

เอ้ำหลิงและเหลี่ยนอี๋สมกับเป็นแม่ทัพสองคนส ำคัญของเซียน
อมตะ ได้รับค ำสั่งก็เข้ำโจมตีทันที
เซียนอมตะยิ่งมีควำมมุ่งมั่นในกำรบุกเข้ำไปในแนวหน้ำเหมือน
ฮ่องเต้ผู้สถำปนำรำชวงศ์ นำงน ำหน้ำ แม้จะออกช้ำกว่ำแต่ไปถึงก่อน
พุ่งเข้ำไปเร็วกว่ำทั้งเอ้ำหลิงและเหลี่ยนอี๋
“วิชำก ำปั้นเซียน!”
ลู่หยำงหลบอยู่ด้ำนหลังสุด ได้เห็นกับตำเมื่อเซียนอมตะทั้งสำม
คนต่อสู้ ใช้เทคนิคกำรต่อสู้หลำกหลำย ศำสตร์เซียนปรำกฏต่อเนื่อง
ศิษย์พี่ใหญ่ฆ่ำฟันไปทั่วทุกทิศทำง ไม่มีใครต้ำนได้
อำกำศอบอวลไปด้วยกลิ่นอำยของควำมเฉียบขำดและควำม
ตำย สำยอมตะทั้งสำมคนล้มลงตำมล ำดับ ตำยสนิทไม่อำจตำยยิ่ง
กว่ำนี้
ลู่หยำงเห็นศิษย์พี่ใหญ่ที่ใบหน้ำไร้อำรมณ์เดินมำทำงตน เขำตัว
สั่นงันงก
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ำไม่ได้อยู่ฝ่ำยเดียวกับพวกนำงนะ!” ลู่หยำงรีบ
แสดงจุดยืนทันที เขำเป็นขุนนำงใต้รำชวงศ์หวงโต้วโต้วก็เพียงเพื่อ
เป็นมำตรกำรชั่วครำว ควำมจงรักภักดีที่แท้จริงของเขำคือศิษย์พี่
ใหญ่อวี้จือ!

“ข้ำรู้” ศิษย์พี่ใหญ่กล่ำวอย่ำงสงบ ไม่อำจมองเห็นควำมยินดี
โกรธ เศร้ำ หรือสนุก “ท่ำนผู้อำวุโสเซียนน้อยและพวกนำงคงต้อง
ตำยสักพัก เจ้ำอยู่เป็นเพื่อนพวกนำงที่นี่เถอะ ข้ำไม่รอแล้ว”
“อ๋ำ”
หลังจำกผ่ำนไปหนึ่งชั่วธูป เกิดปำฏิหำริย์ขึ้น เซียนอมตะทั้งสำม
คนตำยแล้วฟื้นคืนชีพ กลับคืนสู่โลกมนุษย์
“โชคดีที่ข้ำเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว ได้ใช้วิชำแกล้งตำย”
สำยอมตะทั้งสำมคนดีใจ หลีกเลี่ยงสถำนกำรณ์ที่จิตแห่งเต๋ำ
แตกสลำย
ลู่หยำงคิดว่ำพวกเจ้ำแพ้แล้วจิตแห่งเต๋ำก็คงไม่เป็นไรหรอก
“ผู้น ำสองเป็นอย่ำงไรบ้ำง มีบำดเจ็บหรือไม่”
“อืม ข้ำไม่ได้ต่อสู้กับศิษย์พี่ใหญ่” ลู่หยำงรู้สึกว่ำตนเองต้อง
ยืนยันจุดยืนให้มั่นคง ไม่อำจตำมเซียนอมตะไปท ำเรื่องวุ่นวำยทุกครั้ง
“งั้นเด็กอวี้โจมตีเจ้ำหรือไม่?”
“ก็ไม่” หำกอวี้จือลงมือ ลู่หยำงก็คงต้องนอนอยู่กับเซียนอมตะ
และพวกนำงแล้ว
เซียนอมตะตบมือทีหนึ่ง “งั้นเจ้ำก็เสมอกันนะสิ”
“คิดไม่ถึงว่ำพวกเรำจะเสมอกับเด็กอวี้ ต้องพยำยำมต่อไป!”

ลู่หยำง: “…”
เซียนน้อย ควำมเข้ำใจของท่ำนเกี่ยวกับควำมเสมอกันกว้ำง
เกินไปแล้วหรือไม่?
จำกนั้นเขำก็ชี้ไปที่ผู้น ำสำมที่ถูกแช่แข็งเป็นรูปปั้นน ้ำแข็ง “ก็
ไม่ได้เสมอกันทั้งหมด ผู้น ำสำมแพ้”
เซียนอมตะโบกมือ “ไม่เป็นไร เตะเขำออกจำกสำยอมตะก็แล้ว
กัน ถือว่ำเมื่อกี้เขำไม่ได้เข้ำร่วมกำรต่อสู้”
“ข้ำคิดดูแล้ว กำรต่อสู้ครั้งนี้เตรียมกำรเร่งรีบเกินไป กำรต่อสู้
ครั้งหน้ำควรเตรียมพร้อมล่วงหน้ำ” เซียนอมตะเริ่มทบทวน พยำยำม
ไม่ล้มลุกคลุกคลำนซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำในที่เดียวกัน
ในใจลู่หยำงคิด เตรียมสุสำนไว้ล่วงหน้ำหรือ?
งั้นจำรึกบนหลุมศพของข้ำต้องเขียนว่ำ: รองประมุขลัทธิสวรรค์
เสียชีวิตจำกควำมวุ่นวำยภำยในลัทธิสวรรค์
“ใช่แล้ว ครั้งนี้ไม่ได้เรียกพวกรำชันยำน้อย!” เซียนอมตะนึกถึง
ก ำลังรบส ำคัญอีกกลุ่มหนึ่ง
พลังกำรต่อสู้ของพวกรำชันยำน้อยก็ไม่ควรมองข้ำม
“ไป ไป ไป ไปสวนสมุนไพรกัน” เซียนอมตะชวนลู่หยำง
“แล้วผู้น ำสำมล่ะ?”
“ไม่ต้องสนใจ น ้ำแข็งจะละลำยเอง”

ลู่หยำงพำศิษย์น้องทั้งสองไปยังสวนสมุนไพร
ที่ประตูสวนสมุนไพร ท่ำนปู่ป๋ำก ำลังงีบหลับ คิดวำงแผนว่ำจะสั่ง
สอนศิษย์ใหม่โจวซิงเอ้อร์อย่ำงไร
ไม่ได้สั่งสอนมำนำน ลืมวิธีกำรสอนไปแล้ว
“สมัยก่อนศิษย์หลำนอวี้สอนลู่น้อยอย่ำงไรนะ จ ำได้ว่ำเริ่มจำก
กำรหมุนโอ่งใหญ่หรือ?”
ลู่หยำงเพิ่งมำถึงประตูสวนสมุนไพร ก็ได้ยินท่ำนปู่ป๋ำหวนระลึก
ถึงเรื่องในอดีตที่เขำไม่อยำกจ ำ
“โอ้ เป็นลู่น้อยนี่เอง” ท่ำนปู่ป๋ำลืมตำเห็นลู่หยำง แล้วมองเห็นเอ้ำ
หลิงและเหลี่ยนอี๋ที่ยืนอยู่ด้ำนหลัง ตกใจจนกระเด็นหงำยหลังตกจำก
เก้ำอี้โยก
ท ำไมบรรพบุรุษมังกรและหงส์ถึงอยู่ที่นี่?
“ท่ำนผู้อำวุโสเหลี่ยนอี๋ท่ำนเคยพบแล้ว ข้ำไม่ต้องแนะน ำแล้ว
ส่วนท่ำนนี้คือท่ำนผู้อำวุโสเอ้ำหลิง ก็อยู่ในลัทธิสวรรค์ของพวกเรำ
เช่นกัน”
ท่ำนปู่ป๋ำนึกถึงข่ำวที่ส่งมำจำกทะเลตงไห่ สีหน้ำแปลกประหลำด
เขำอยำกรู้ว่ำลู่หยำงใช้อะไรมำล่อลวงกันแน่ ก่อนหน้ำนี้หลอก
บรรพบุรุษหงส์มำอยู่ในลัทธิสวรรค์ ทีหลังก็หลอกตระกูลมังกรมำอยู่
ในลัทธิสวรรค์อีก

“พวกเรำอยำกเข้ำไปเดินเล่นในสวนสมุนไพรสักหน่อย ได้
ไหม?” ลู่หยำงมีกึ่งเซียนสองคนยืนอยู่ด้ำนหลัง พูดอย่ำงมั่นใจกว่ำ
แต่ก่อนมำก
“จะเก็บสมุนไพรหรือ?”
“ไม่ใช่ แค่อยำกเข้ำไปพูดคุยกับพวกรำชันยำน้อยเท่ำนั้น”
“งั้นเข้ำไปเถอะ”
ขณะนี้หญ้ำเซียนแปรกำยถูกเลี้ยงไว้ในส่วนที่พลังวิเศษอุดม
สมบูรณ์ที่สุดของสวนสมุนไพร “ข้ำบอกพวกเจ้ำนะ อย่ำคิดว่ำพวก
เจ้ำมำก่อนแล้วจะยิ่งใหญ่ พวกเรำรำชันยำน้อยเปรียบกันที่อำยุ
เข้ำใจไหม ที่อำยุ!” หญ้ำเซียนแปรกำยกระแทกน ้ำเสียงสั่งพวกตุ๊กตำ
โสม
พวกตุ๊กตำโสมล้วนเกิดหลังยุคโบรำณ พูดถึงอำยุก็น้อยกว่ำ
หญ้ำเซียนแปรกำยมำกทีเดียว
แต่ตุ๊กตำโสมชัดเจนว่ำไม่ยอมรับเรื่องนี้ พวกมันเคลื่อนไหวใบ
และรำกแล้วยิ้มอย่ำงดุร้ำย “โจมตีเข้ำ ให้มันรู้ซะว่ำอะไรเรียกว่ำก ำลัง
คือควำมเคำรพ!”
เหล่ำรำชันยำน้อยเข้ำโจมตีพร้อมกัน บ้ำงก็ใช้ใบตี บ้ำงก็ใช้รำก
ฟำด ท ำให้หญ้ำเซียนแปรกำยโดนทุบจนครวญครำงไม่หยุด
เมื่อทั้งสำมมำถึงสวนสมุนไพร ก็ได้เห็นภำพนี้พอดี

ลู่หยำงไม่รู้ว่ำตนควรเข้ำไปห้ำมเหตุกำรณ์นี้ หรือรอให้พวก
รำชันยำน้อยต่อสู้เสร็จก่อนจึงค่อยปรำกฏตัว
ในไม่ช้ำลู่หยำงก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป ต้นอวโตต้นใหญ่เห็นลู่
หยำงและคณะแล้ว จึงแยกพวกรำชันยำน้อยกับหญ้ำเซียนแปรกำย
“เจ้ำหนุ่มมนุษย์ เจ้ำมำแล้วหรือ?” ตุ๊กตำโสมโบกรำกทักทำย
“เจ้ำเรียกใครว่ำเจ้ำหนุ่มมนุษย์ นี่คือผู้น ำสองแห่งสำยอมตะ พวก
เจ้ำยำน้อยให้ควำมเคำรพหน่อย!” เซียนอมตะโผล่ออกมำแสดง
อ ำนำจ
“เจ้ำ เจ้ำเป็นใคร!” หญ้ำเซียนแปรกำยเพิ่งเคยเห็นเซียนอมตะ
เป็นครั้งแรก ตกใจจนพูดติดอ่ำง
“ฮึ ฮึ ข้ำคือผู้น ำแห่งห้ำเซียนยุคโบรำณ ประมุขแห่งลัทธิสวรรค์
– เซียนอมตะ!”
“เซี เซียน?” หญ้ำเซียนแปรกำยตำเบิกกว้ำง ไม่กล้ำเชื่อว่ำใน
ร่ำงของลู่หยำงจะซ่อนเซียนอยู่
ไม่น่ำแปลกใจที่พลังกำรต่อสู้ของลู่หยำงสูงมำก คงเป็นผลจำก
กำรสั่งสอนของเซียนแน่นอน
“ครั้งนี้ข้ำพำผู้ปกป้องทั้งสี่แห่งลัทธิสวรรค์มำสองคน มำเยี่ยม
พวกเจ้ำ พร้อมกับแจ้งข่ำวดี!”

“ข่ำวดีอะไร ข่ำวดีอะไร” รำชันยำน้อยสูงสำมนิ้วห้อมล้อมลู่หยำง
กระโดดโลดเต้นเป็นวงกลม ต้อนรับเซียนอมตะที่อยู่บนศีรษะของลู่
หยำงมำตรวจเยี่ยม
“เมื่อครู่พวกเรำทั้งสี่ต่อสู้กับเด็กอวี้ เสมอกัน”
“เสมอกัน เก่งจัง!” รำชันยำน้อยมองเซียนอมตะด้วยสำยตำเต็ม
ไปด้วยควำมชื่นชม ในแววตำเต็มไปด้วยควำมใฝ่ฝัน
“ข้ำคิดว่ำครั้งหน้ำพำพวกเจ้ำไปด้วย อำจจะเปลี่ยนแปลง
สถำนกำรณ์กำรต่อสู้ได้ พวกเจ้ำเต็มใจเข้ำร่วมหรือไม่?”
“เต็มใจ!” พวกรำชันยำน้อยตะโกนพร้อมกัน
เซียนอมตะพยักหน้ำ พอใจกับค ำตอบของรำชันยำน้อยมำก แค่
ควำมมุ่งมั่นนี้ก็ดีกว่ำผู้น ำสำมแล้ว