ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 817 ความวุ่นวายที่ที่ว่าการเมือง

ที่ว่าการเมืองเยว่
ผู้ปกครองเมืองต้วนซิวเดินออกจากห้องสงบจิต มองไปทางคุก
ใหญ่ ขมวดคิ้วแน่น “ผู้ใดช่างกล้าหาญเพียงนี้ กล้ามาปล่อยคนที่นี่!”
เขาเคยเป็นแม่ทัพในกองทหาร ต่อมาถูกย้ายมาเป็นผู้ปกครอง
เมืองเยว่ ประสบการณ์ในกองทัพหล่อหลอมให้เขามีนิสัยสงบนิ่งใน
ยามวิกฤติ เขาวิเคราะห์สถานการณ์อย่างเยือกเย็น เรียก
ผู้ใต้บังคับบัญชา “กล้ามาปล่อยคนในเมือง อย่างน้อยต้องเป็นขั้น
รวมร่างตอนต้น รีบไปขอความช่วยเหลือจากสี่เมืองใกล้เคียง แล้วให้
พวกเขาแจ้งกองทัพที่ประจำการอยู่ใกล้ๆ!”
“ขอรับ!”
ต้วนซิวสวมชุดเกราะรบสีดำที่เคยใช้ในสงคราม สวมหมวก
เกราะ ราวกับย้อนกลับไปเมื่อร้อยกว่าปีก่อนในกองทัพ
“ท่านสามี นี่มันเกิดอะไร…”
“พ่อ เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ภรรยาและบุตรชายของต้วนซิวก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหว
ออกมาจากห้อง เห็นต้วนซิวสวมชุดเกราะรบ สีหน้าเต็มไปด้วยความ
กังวล

แววตาอันเด็ดเดี่ยวของต้วนซิวอ่อนลง เขากุมมือภรรยา พูด
อย่างจริงจัง “ก็แค่โจรพวกหนึ่ง พลังของข้าเจ้าก็รู้ดี จะไม่เป็นอะไร
หรอก”
อีกอย่าง เมืองเยว่ยังมีอาวุธลับที่ยังไม่ได้ใช้
“แต่ท่านต้องระวังตัวด้วยนะ”
ภรรยาและบุตรชายต่างเป็นห่วงต้วนซิว
ต้วนซิวโบกมือโดยไม่หันกลับไปมอง ตะโกนเสียงดัง “พอแล้ว
กลับไปพักผ่อนเถอะ”
หลังจากบอกลาภรรยาและบุตร ต้วนซิวมุ่งหน้าไปยังห้องลับใต้
ที่ว่าการเมือง
มีคนรู้น้อยมากว่า แท้จริงแล้วใต้เมืองเยว่ซ่อนกำแพงกำบัง
ปกป้องเมืองระดับขั้นรวมร่างไว้ เมื่อเปิดใช้งาน ถึงจะไม่อาจเอาชนะ
ศัตรูได้ แต่ก็รั้งศัตรูไว้รอกำลังเสริมมาถึงได้ไม่มีปัญหา
เขาหมุนหนังสือเล่มหนึ่งบนชั้นหนังสือ ชั้นหนังสือส่งเสียงดัง
เคลื่อนออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นประตูหิน เขาป้อนพลังวิเศษลงบน
ประตูหิน ประตูเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์ยาว
เขารีบเข้าไปในอุโมงค์ มาถึงห้องลับ
ขณะที่เขาเดินผ่านอุโมงค์ ตะเกียงน ้ามันที่ติดอยู่บนผนังหิน
สว่างขึ้นทีละดวง จนถึงส่วนลึกที่สุดของห้องลับ

“อะไรนะ!”
เมื่อเขามาถึงห้องลับ ตกใจทันที จุดศูนย์กลางของกำแพงกำบัง
ปกป้องเมืองที่สลักไว้บนผนังห้องลับถูกทำลายจนหมดสิ้น ไม่มีทาง
ซ่อมแซมได้เลย!
“นี่เป็นไปได้อย่างไร!”
หากไม่มีพลังวิเศษของเขาเป็นกุญแจ ไม่มีใครสามารถบุกรุก
เข้ามาที่นี่ได้!
“ผู้ปกครองเมืองต้วน รู้สึกตกใจมากหรือ?”
เสียงราวกับผีหลอนดังมาจากเบื้องหลังผู้ปกครองเมือง
“ใครกัน!” ผู้ปกครองเมืองต้วนหันขวับ ตั้งแต่ต้นจนจบเขาแผ่
พลังวิเศษไว้ตลอด แต่กลับไม่สังเกตเห็นว่ามีคนเข้ามาใกล้ตัวเอง
พลังของอีกฝ่ายเหนือกว่าตนเอง!
อีกฝ่ายแนะนำตัวด้วยชื่อที่ผู้ปกครองเมืองต้วนไม่เคยได้ยินมา
ก่อน “ลัทธิอู่ชิง อู่เล่ย์”
“เป็นพวกลัทธิอู่ชิงจริงๆ ด้วย!” ผู้ปกครองเมืองต้วนจ้องอู่เล่ย์อ
ย่างระแวดระวัง แอบสัมผัสแหวนเก็บของ หยิบหอกพู่แดงออกมา
“ดูเหมือนพวกเจ้าจะแบ่งกำลังเป็นสองทาง ฝ่ายหนึ่งไปปล่อยคน
อีกฝ่ายมาหน่วงเหนี่ยวข้า!”

อู่เล่ย์ส่ายหน้าเบาๆ พูดอย่างเรียบเฉย “การปล่อยคนเป็นเพียง
การอำพราง จุดประสงค์ของพวกเราครั้งนี้ คือการฆ่าท่านต่างหาก!”
“ช่างกล้า!”
หอกพู่แดงเคลื่อนไหวราวกับมังกรเหินฟ้า ปลายหอกเปล่ง
ประกายร้อนแรง เพลิงพลุ่งพล่าน แม้เขาจะอยู่ในขั้นฝึกความว่าง
เปล่า แต่ตอนนี้เขามีพลังเทียบเท่าขั้นรวมร่าง ไม่เกรงกลัวคนลัทธิอู่
ชิงที่ชื่ออู่เล่ย์ผู้นี้!
อู่เล่ย์แบมือทั้งสอง ปลายนิ้วมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปมา ก่อพายุ
สายฟ้าในห้องลับคับแคบ!
ผัวะ! — ผู้ปกครองเมืองต้วนอยู่กลางพายุฟ้าผ่า สายฟ้าเกรี้ยว
กราด หอกพู่แดงยังไม่ทันแทงถึงตัวอู่เล่ย์ ก็ถูกไฟฟ้าดูดจนควบคุม
ตัวเองไม่ได้ หอกตกลงพื้นดังโครม
“ผู้ปกครองเมืองต้วนไม่ทราบหรือว่า แม้แต่ในขั้นรวมร่าง ก็ยังมี
ความแตกต่างสูงต ่า?” อู่เล่ย์พูดด้วยน ้าเสียงที่ไม่มีความเยาะเย้ย
แม้แต่น้อย แต่เมื่อรวมกับสภาพแวดล้อมขณะนี้ กลับดูเหมือนการ
เยาะเย้ยอย่างหนัก!
“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!” ผู้ปกครองเมืองต้วนถูกไฟฟ้าดูดจน
ร่างกายชา แม้แต่กำลังกำหมัดก็ไม่มี มองอู่เล่ย์ด้วยความไม่อยาก
เชื่อ

แม้ว่าขั้นรวมร่างจะมีความแตกต่างสูงต ่า แต่ก็ไม่ควรตัดสินแพ้
ชนะในหนึ่งกระบวนท่า พายุฟ้าผ่าที่ใช้เมื่อครู่ กลับโจมตีจุดอ่อนของ
เขาทั้งหมด!
“มีอะไรเป็นไปไม่ได้หรือ?”
เสียงที่คุ้นเคยที่สุดดังขึ้นที่ด้านหลังอู่เล่ย์
“เหวินอู่?!”
ผู้ปกครองเมืองต้วนเบิกตากว้าง มองบุตรชายต้วนเหวินอู่ที่เดิน
ออกมาจากด้านหลังอู่เล่ย์
“เจ้าเป็นสายลับของลัทธิอู่ชิง?!”
ที่ตั้งของห้องลับ จุดอ่อนของตัวเอง หากบอกว่าทั้งหมดนี้เป็น
การเปิดเผยความลับของบุตรชาย ก็อธิบายได้ทั้งหมด!
ต้วนเหวินอู่มองบิดาที่ขยับไม่ได้ ยิ้มและกล่าว “ข้ายังไม่ได้เข้า
ร่วมลัทธิอู่ชิงอย่างแท้จริง หลังจากฆ่าท่านแล้ว ข้าถึงจะเป็นสมาชิก
ลัทธิอู่ชิง”
การเข้าร่วมลัทธิอู่ชิง ต้องฆ่าคนที่ใกล้ชิดที่สุด
และคนที่ใกล้ชิดที่สุดของต้วนเหวินอู่ คือบิดามารดา
แต่วิทยายุทธ์ของเขาต ่าเกินไป แม้ผู้ปกครองเมืองต้วนจะยืนให้
เขาโจมตี เขาก็ไม่อาจทำร้ายแม้แต่เส้นขนของผู้ปกครองเมืองต้วน

สักเส้น ต้วนซิวในฐานะผู้ปกครองเมือง มีวัตถุวิเศษเอาชีวิตรอดที่ราช
สำนักประทานให้
ดังนั้นเขาจึงต้องขอให้ผู้นำระดับสูงของลัทธิอู่ชิงลงมือ
ผู้นำระดับสูงของลัทธิอู่ชิงจะไม่ช่วยเขาเปล่าๆ เพื่อการนี้ เขา
สัญญาว่าจะช่วยเปิดคลังทรัพย์สินของเมืองเยว่ ให้อู่เล่ย์เลือกเอา
ตามใจ
“ทำไม!” ดวงตาของผู้ปกครองเมืองต้วนเต็มไปด้วยเส้นเลือด
พยายามต่อต้านสายฟ้าที่คุกคามในร่างกาย
“ทำไมงั้นหรือ? ท่านยังมีหน้ามาถามว่าทำไมอีก!” ต้วนเหวินอู่ได้
ยินคำถามนี้ ราวกับเส้นบางๆในใจขาดผึง สีหน้าคลุ้มคลั่ง “ท่าน
ไม่ได้ใช้อภิสิทธิ์ใดๆ แลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับสำนักให้ข้าเข้า
สำนักชั้นเลิศ สำนักอันดับหนึ่ง ทั้งไม่ให้ข้าใช้สมบัติในคลังทรัพย์สิน
เพิ่มวิทยายุทธ์ ทำให้ปีนี้ข้าอายุยี่สิบห้าแล้ว วิทยายุทธ์ยังคงอยู่ในขั้น
แก่นทองคำ!”
“ข้าเป็นบุตรชายผู้ปกครองเมือง ท่านกลับไม่เคยใช้อภิสิทธิ์ให้
ข้าแม้แต่ครั้งเดียว!”
“แม่ก็แค่ปลอบใจข้า บอกว่าข้าเกิดมาไม่เหมาะกับการบำเพ็ญ
สามารถเดินทางสายราชการได้!”
“เดินทางสายราชการ เดินทางสายราชการ เดินทางสายราชการ
ให้ข้ากลายเป็นคนแข็งทื่อเหมือนท่านงั้นหรือ!”

“พวกท่านเคยคิดถึงความรู้สึกของข้าไหม!”
“ในเมื่อตั้งชื่อข้าว่าเหวินอู่ (วรรณคดีการทหาร) แล้ว อู่
(การทหาร) อยู่ที่ไหนเล่า!”
อายุยี่สิบห้าอยู่ในขั้นแก่นทองคำ พรสวรรค์การบำเพ็ญนี้ไม่ช้า
แล้ว แต่นี่ไม่ใช่ผลจากการบำเพ็ญของต้วนเหวินอู่ แต่เป็นผลจาก
การที่ผู้ปกครองเมืองต้วนใช้เงินสะสมของตนช่วยบุตรชายยกระดับ
นี่เป็นขีดจำกัดแล้ว ต้วนเหวินอู่มีพรสวรรค์ต ่าเกินไป หากจะก้าว
ไปอีกขั้น สมุนไพรและสมบัติที่ต้องใช้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ปกครองเมืองต้วน
จะหาได้
“การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ทำร้ายผลประโยชน์ของชาวเมือง
เยว่ คลังทรัพย์สินเป็นของราชสำนัก ไม่ใช่ของส่วนตัวของพ่อ พ่อจะ
ให้เจ้าได้อย่างไร…”
“พอแล้ว ท่านไม่ต้องพูดอีก!” ต้วนเหวินอู่โกรธจัด “เมื่อท่านยืน
กรานจะรักษาศักดิ์ศรีผู้ปกครองเมือง ก็อย่าโทษว่าข้าไร้ความรู้สึก!”
ภายในลัทธิอู่ชิงมีวิธีเพิ่มพรสวรรค์ ต้องใช้เลือดจากหัวใจของ
ครอบครัวเป็นตัวยา ยิ่งครอบครัวมีวิทยายุทธ์สูง ประสิทธิภาพของตัว
ยาก็จะยิ่งดี
บิดาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นฝึกความว่างเปล่า เขาก็อาจเปลี่ยนแปลง
เป็นอัจฉริยะรากฐานคู่ได้!

“เหวินอู่…” ดวงตาของผู้ปกครองเมืองต้วนพร่ามัว มองต้วนเหวิน
อู่ที่ดูแปลกไป ในหัวมีภาพผุดขึ้นมาเป็นระลอก: การเกิดของลูกชาย
การเปล่งเสียงอ้อแอ้ การเรียนรู้การเดิน การปีนต้นไม้หาหยิบรังนก
ถูกอาจารย์ตีหลังมือ ร้องไห้ท่องตำรา ทดสอบรากฐาน พลังเข้า
ร่างกาย… เด็กที่ดีๆ
เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้
ต้วนเหวินอู่เห็นบิดาเป็นเช่นนี้ น ้าเสียงอ่อนลงทันใด ถอนหายใจ
กล่าว “พ่อ ข้ารักท่านและแม่ แต่ข้าอยากแข็งแกร่งยิ่งกว่า เพื่อการนี้
จำต้องเสียสละพวกท่าน หวังว่าพวกท่านจะเข้าใจข้า”
“ท่านเทพ รบกวนท่านลงมือด้วย!” ต้วนเหวินอู่โค้งคำนับให้อู่
เล่ย์ ในดวงตาวาบแสงฆาตกรรม “บิดามารดาของข้า และทุกคนใน
ที่ว่าการเมือง โปรดฆ่าให้หมด!”
หากราชสำนักรู้ว่าเขาเข้าร่วมลัทธิอู่ชิง แน่นอนจะใช้เรื่องนี้เป็น
เบาะแสสืบสวน ตามรังควาญไม่สิ้นสุด
เพื่อการนี้ เขาแจ้งความลัทธิอู่ชิงสาขาเมืองเยว่ จับกุมทุกคนใน
สาขา แล้วอู่เล่ย์และผู้นำระดับสูงอีกคนของลัทธิอู่ชิงจึงใช้เหตุนี้เป็น
ข้ออ้างลงมือ ปล่อยคนจากคุกใหญ่ ฆ่าบิดาที่ต่อต้านจนตัวตายและ
ทุกคนในที่ว่าการเมือง

และเขาจะปรากฏชื่อในรายชื่อผู้เสียชีวิต โลกนี้ไม่มีต้วนเหวินอู่
อีกต่อไป เขาสามารถเข้าร่วมลัทธิอู่ชิงได้อย่างราบรื่น ไม่ต้องกังวล
ว่าราชสำนักจะสืบหา
ลัทธิอู่ชิงถือเอาผลประโยชน์เป็นที่หนึ่ง เขาให้ผลประโยชน์
มากมายแก่ท่านเทพอู่เล่ย์ เมื่อเข้าร่วมลัทธิอู่ชิงแล้ว ย่อมได้รับการ
สนับสนุนจากท่านเทพอู่เล่ย์
อู่เล่ย์ไม่พูดอะไร สายฟ้าทั่วร่างเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง รวมสายฟ้า
บนฝ่ามือเป็นสายหนึ่ง
“ผู้ปกครองเมืองต้วน ลาก่อน”
ฉัวะ! ——
แสงกระบี่สายหนึ่งตกลงมาจากฟ้า ตัดระหว่างอู่เล่ย์กับผู้ปกครอง
เมืองต้วนเป็นรอยลึกมองไม่เห็นก้น ห้องลับรวมถึงห้องหนังสือ
ด้านบนถูกตัดเป็นรอยเช่นกัน
อู่เล่ย์เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว จ้องมองนักพรตถือกระบี่ชราผู้นั้น
บนท้องฟ้า เค้นคำพูดออกมาจากซอกฟัน
“ปู้อวี่!”
ท่านเต๋าปู้อวี่พิจารณาอู่เล่ย์ ค่อยๆ เทียบกับความทรงจำ เข้าใจ
ทันที

“เจ้าคืออู่เล่ย์หรือ? พวกเราไม่ได้เจอกันกว่าพันปีแล้วใช่ไหม ข้า
จำได้ว่าตอนข้าเข้าร่วมลัทธิอู่ชิง เจ้าอยู่ในขั้นรวมร่างตอนปลาย
ทำไมตอนนี้ยังอยู่ในขั้นรวมร่างตอนปลายอยู่อีก?”
“วิธีบำเพ็ญของลัทธิอู่ชิงพวกเจ้าดูจะใช้ไม่ได้ผลนะ”