ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 833 ลวงของจริงด้วยของปลอม

ลู่หยางมีชื่อเสียงโด่งดัง เกียรติยศเลื่องลือไปไกล จงอี้ไม่ได้โง่
หากตนเองไปต่อสู้กับลู่หยางตัวต่อตัว คนที่แพ้ย่อมเป็นตัวเขาเอง
ทุกคนด้านล่างได้ยินความปรารถนาของจงอี้ ต่างพร้อมใจกัน
เงยหน้าขึ้นมองลู่หยาง แม้แต่พวกที่ต้องการเรียกลู่หยางเป็นพี่ใหญ่ก็
ไม่มีข้อยกเว้น
อย่างไรเสีย นี่คือความปรารถนาของผู้ชนะเลิศ ย่อมต้องเป็นจริง
และการเรียกพี่ใหญ่นั้น หลังจากต่อสู้แล้วก็ยังสามารถเรียกได้
“เมิ่งเฒ่า ทำยังไงดี?” ลู่หยางเหงื่อเย็นไหลไม่หยุด รู้สึกว่าตัวเอง
ที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ดูราวกับหมูขาวตัวใหญ่ ต้องเผชิญหน้ากับฝูง
หมาป่าที่หิวโซ
เมิ่งจิ่งโจวคาดการณ์สถานการณ์เช่นนี้ล่วงหน้าแล้ว ส่ง
สัญญาณให้ลู่หยางไม่ต้องกังวล “วางใจได้ ข้าได้ยื่นเรื่องกับทางการ
แล้ว กิจกรรมของพวกเราดำเนินตามขั้นตอนที่ถูกต้องตามกฎหมาย
ไม่ถือเป็นการรวมกลุ่มต่อสู้ แม้จะเกิดการต่อสู้เป็นกลุ่มก็ไม่เป็นไร”
“……แล้วข้าล่ะ?”
“เจ้าถือเป็นความเสียหายที่อยู่ในเกณฑ์ปกติ”

“ไอ้เมิ่งเฒ่าเวร!” ลู่หยางใช้แรงทำลายเก้าอี้และเชือกแล้ววิ่งหนี
ทันที หากไม่หนีตอนนี้ คงไม่มีโอกาสได้หนีอีก
เมิ่งจิ่งโจวเห็นภาพนี้แล้วหัวเราะเย็นชา เรื่องที่เมิ่งคนเดียว
กลายเป็นเมิ่งหลายคนเมื่อไม่นานมานี้เขายังจำฝังใจ ช่วยพ่อข้าตีข้า
สินะ!
ถ้าไม่ตอบแทน คงนอนไม่หลับ!
“พี่น้องทั้งหลาย บุก! พวกเราร่วมกันเอาชนะลู่หยาง!” ไม่รู้ว่าใคร
ด้านล่างตะโกนขึ้นหนึ่งเสียง ทันใดนั้น เหล่าคุณชายก็กรูกันเข้ามา
ท่าไม้ตายต่างๆ พุ่งเข้าหาลู่หยางราวกับแจกฟรี
ลู่หยางสงสัยว่าคนที่ตะโกนเสียงนี้คงเป็นพวกที่ไอ้เมิ่งจิ่งโจว
เตรียมไว้
การแข่งขันชิงความยิ่งใหญ่ของลู่หยางครั้งที่หนึ่ง รอบแรกจบลง
รอบสองเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ผู้บำเพ็ญที่ถูกคัดออกในรอบแรก
ทั้งหมดฟื้นคืนชีพ เข้าร่วมการแข่งขันรอบสอง!
“ย่นพื้นที่!” ลู่หยางราวกับกำลังว่ายน ้า ดำดิ่งลงไปในดินเพื่อ
หลบการโจมตี ป่าลั่วเทียนมีต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า รากไม้
เกี่ยวพันกันซับซ้อน ลู่หยางซ่อนตัวอยู่ในรากไม้เหล่านี้ ยากที่จะ
ค้นหา
“เขาอยู่ที่ไหน!”

“ใช้จิตค้นหา!”
“ไม่ได้ จิตของเขาแข็งแกร่งเกินไป ป้องกันตัวเองไว้ หาไม่เจอ!”
ลู่หยางราวกับฉลามในทะเลลึก แหงนหน้ามองนักท่องเที่ยวผู้ไร้
เดียงสาเหล่านี้จากทะเลเบื้องล่าง โดยที่นักท่องเที่ยวไม่รู้เลยว่า
อันตรายได้แอบย่องมาถึงแล้ว
“วาดคุกใต้ดิน!”
ลู่หยางวาดวงกลมใต้ดิน คุณชายที่ยืนอยู่รอบนอกจู่ๆ ก็ตกลงไป
ในกรงขังใต้ดิน
คุณชายผู้นี้กำลังจะร้องขอความช่วยเหลือ ก็ได้ยินลู่หยางขู่ด้วย
น ้าเสียงขนหัวลุก “อย่าร้อง ร้องอีกข้าจะใช้หมัดอรหันต์”
ขอบคุณท่านเต๋าปู้อวี่ หมัดอรหันต์ของลู่หยางก็มีชื่อเสียงโด่งดัง
ไม่แพ้กัน
คุณชายผู้นั้นรีบปิดปากพยักหน้า แสดงจุดยืนของตน
ลู่หยางพอใจและเคลื่อนไหวต่อไป ค้นหาเป้าหมายต่อไป
สอง สาม สี่……มีคนถูกลู่หยางหลอกเข้าไปในคุกใต้ดินมากขึ้น
เรื่อยๆ ลั่วอู่ซวงเป็นคนแรกที่พบความผิดปกติ
“ไม่ถูกต้อง ทำไมหายไปหลายคนแล้ว!”
“ได้ยินว่าลู่หยางได้รับการถ่ายทอดวิชาจากไส้เดือนยุคโบราณ
ไม่เพียงแต่สามารถมุดเข้าไปใต้ดิน ยังสามารถสร้างคุกใต้ดินได้อีก

ด้วย!” จงอี้พูดอย่างจริงจัง แผ่จิตออกไป จ้องมองพื้นดินด้านล่างด้วย
ความตื่นเต้นและระแวดระวัง เม็ดเหงื่อไหลลงมาจากแก้ม
หากถูกลู่หยางลากลงไปใต้ดินคงอับอายยิ่งนัก
ลู่หยางเห็นทุกคนรู้ทันแผนการของตนแล้ว จึงหยุดการกระทำ
ชั่วคราว
“ไม่ต้องสนใจอะไรมากมาย ในเมื่อเขาซ่อนตัวอยู่ใต้ดินหาไม่เจอ
ก็พลิกดินทั้งหมดขึ้นมาเลย!” มีคุณชายโกรธจัด ต่อยลงบนพื้นดิน
หนึ่งหมัด พื้นดินแตกออกเป็นรอยแยกหลายสาย
คนอื่นๆ เห็นดังนั้นต่างทำตาม บ้างใช้พลัง บ้างใช้เวทมนตร์ธาตุ
ดินและไม้ ป่าลั่วเทียนราวกับมีชีวิต ดินทุกตารางนิ้วกำลังพลิกตัวขึ้น
ลู่หยางกลายเป็นคนตัวเล็กเพียงหนึ่งนิ้ว ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนดิน
ที่ถูกพลิกขึ้นมา แม้จะทำเช่นนั้น ก็ยังถูกทุกคนที่มีสายตาดีค้นพบ
“อยู่ตรงนั้น!” ซุนฉวนเซียนชี้ไปที่ลู่หยางตัวเล็กและตะโกนเสียง
ดัง
“ดาบมังกรน ้าแข็ง!”
“ไม้เดียวเสียดฟ้า!”
“ทลายดินหิน!”

ลู่หยางเห็นว่าไม่อาจหลบเลี่ยงได้ จึงต้องเปลี่ยนกลับเป็นขนาด
ปกติ พร้อมกับกระตุ้นไฟสามรสและเปลวเพลิงแท้ของนกทอง เพลิง
แท้ทั้งสองรวมเป็นหนึ่ง กลายเป็นกำแพงเพลิง
มังกรน ้าแข็งกระทบกับเพลิงแท้ เกิดเสียงซู่ซ่าของไอน ้า บดบัง
สายตาของทุกคน
ลู่หยางฉวยโอกาสนี้โจมตีอย่างรวดเร็ว ต่อยได้กี่คนก็เอาเท่านั้น
“หมัดอรหันต์!”
ซุนฉวนเซียนอยู่ใกล้ลู่หยางที่สุด จึงได้รับสิทธิพิเศษในการ
สัมผัสหมัดอรหันต์เป็นคนแรก
“ไม่ดีแล้ว!” ซุนฉวนเซียนยกมือขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ
ทันใดนั้นก็นึกถึงผลอันน่าสะพรึงกลัวของหมัดอรหันต์ตระกูลลู่
พยายามเปลี่ยนจากการป้องกันเป็นการหลบหลีก แต่สายเกินไป
โดนหมัดของลู่หยางเข้าเต็มๆ กระเด็นออกไป
สิ่งที่กระเด็นออกไปพร้อมกับร่างกายคือเส้นผม
“รีบหลบ อย่าแตะต้องเขา!” คนข้างๆ ตะโกน ไม่กล้าต่อสู้ซึ่งหน้า
ต่างหลบหลีก ลู่หยางราวกับหมาป่าเข้าฝูงแกะ ทุกที่ที่เขาผ่านไป ฝูง
แกะล้วนหลบหนี

ในช่วงวิกฤต จงอี้ก้าวออกมาควบคุมสถานการณ์ “ทุกคนไม่
ต้องกลัว ข้าได้เรียนรู้วิชาต้องห้ามของพุทธ ‘วิชาอมตะยืนยง’ รับรอง
ว่าผมของทุกคนจะงอกใหม่ได้!”
ทุกคนได้ยินดังนั้น จึงกลับมามีความกล้าหาญอีกครั้ง ต่อสู้กับลู่
หยางอย่างไม่กังวล
ลู่หยางตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก แม้เขาจะแข็งแกร่งเพียงใด
ก็ไม่อาจเอาชนะคนมากมายขนาดนี้ได้ในเวลาเดียวกัน และคน
เหล่านี้ก็ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญอิสระที่ไร้รากเหง้า พลังการต่อสู้ในระดับขั้น
เดียวกันล้วนโดดเด่นเหนือชั้น
ลู่หยางถูกตี เมิ่งจิ่งโจวดูอย่างสนุกสนาน ส่งเสียงเชียร์อยู่ข้างๆ
“ลู่เฒ่า ทางซ้าย ทางซ้ายมีคนจะตีเจ้า……เอ้า ข้าเตือนเจ้าแล้ว
ทำไมเจ้ายังถูกตีอีกล่ะ?”
“ออกแรงหน่อย พวกเจ้าไม่ได้กินข้าวมาหรือไง”
“ลู่เฒ่า อย่าแค่ป้องกันสิ โจมตีบ้างสิ!”
“ดูพวกเจ้าสิ ต่อสู้ยังไม่รู้จักต่อสู้ วิทยายุทธ์พวกนี้ฝึกมาได้
อย่างไร ใช้แรงสิ!”
“เมิ่งเฒ่า นี่เจ้าบังคับข้า!” ลู่หยางโกรธจัด คิดว่าข้าทำอะไรเจ้า
ไม่ได้งั้นเหรอ!

ลู่หยางเปลี่ยนท่าไม้ตาย ไม่ได้ใช้ทั้งหมัดและเวทมนตร์พร้อมกัน
เหมือนเมื่อครู่ แต่มุ่งเน้นที่หมัดเพียงอย่างเดียว รูปแบบของหมัดก็
เปลี่ยนไป แต่กลับคมกริบกว่าเดิม ทำให้ทุกคนปรับตัวไม่ทัน
เมิ่งจิ่งโจวยิ่งดูการเคลื่อนไหวของลู่หยางก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา
ทันใดนั้น เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่าพลังบางส่วนในร่างกายของตนถูก
แบ่งออกไป ลอยไปยังลู่หยางที่กำลังต่อสู้อยู่ในฝูงชน ร่างของลู่หยาง
เปลี่ยนไป กลายเป็นร่างที่เหมือนตัวเอง
มวยเลียนแบบของเมิ่งจิ่งโจว!
เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกไม่ดี หันหลังวิ่งหนี แต่ลู่หยางที่กลายเป็นร่างของ
เมิ่งจิ่งโจวไม่ให้โอกาสนี้ ฝ่าฝูงชนที่ขวางกั้น รวดเร็วเข้าใกล้เมิ่งจิ่ง
โจว
ทุกคนที่กำลังเตรียมโจมตีเห็นดังนั้น จึงรีบหยุดการกระทำของ
ตน มองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าควรโจมตีใคร
“ลู่เฒ่า เจ้ากล้าเปลี่ยนเป็นร่างของข้า!” เมิ่งจิ่งโจวคนหนึ่งจับคอ
เสื้อของอีกคนด้วยความโกรธ
“พูดบ้าอะไร ข้าคือเมิ่งจิ่งโจว เจ้ามันไอ้หมาไร้ยางอายต้องการ
โยนความผิดให้คนอื่น!”
“ข้าคือของจริง!”
“ข้าต่างหากที่เป็นของจริง!”

“น้องสาว ข้าคือพี่ชายของเจ้า!” เมิ่งจิ่งโจวคนหนึ่งกระโดดขึ้น
ไปบนเรือนยอดไม้ ร้องขอความช่วยเหลือจากเมิ่งจิ่งอวี้ที่กำลังดู
ความสนุก
อีกคนหนึ่งก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ พูดเสียงอ่อนโยนว่า
“น้องสาว เจ้าจำพี่ชายไม่ได้แล้วหรือ?”
เมิ่งจิ่งอวี้เห็นพี่ชายสองคนกระโดดขึ้นมา ตกใจจนปากอ้าค้างไป
นาน
นางมองพี่ชายคนหนึ่ง แล้วมองอีกคนหนึ่ง เห็นว่าพี่ชายทั้งสอง
เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน จึงลังเลเล็กน้อย
“พี่ชายเคยบอกในจดหมายว่า เขาสามารถชนะพี่ลู่หยางได้
บ่อยๆ ลองให้พวกท่านต่อสู้กัน ใครชนะคนนั้นคือพี่ชายของข้า?”