ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 153 ศึกสามเส้า

หลังจากปรสิตสายพันธุ์ใหม่ระบาดในเมืองเผิงจิง ปลิงก็ตามมา อย่างรวดเร็ว และยึดครองพื้นที่ใต้น ้าหนึ่งในสามอย่างฉับไว สัตว์ทั้ง สามชนิดต่างก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด และกินกันเองเป็นอาหาร

แม้จะคาดการณ์ถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่ใต้น ้านี้แล้ว แต่ผู้ประสบภัย ในเขตเมืองทางใต้ก็ได้รับผลกระทบไม่น้อย ไม่ว่าคูน ้าเล็กหรือใหญ่ ทุกพื้นที่ที่มีน ้าล้วนสามารถพบเจอสัตว์ทั้งสามนี้

ฤดูฝนที่ยาวนานเป็นเรื่องน่าหงุดหงิดอยู่แล้ว เมื่อผู้คนพบเห็น สัตว์ทั้งสามชนิดทั่วทุกพื้นที่ก็ยิ่งรำคาญใจ โดยเฉพาะหนอนเน่าดำ สายพันธุ์ใหม่และปลิง ชนิดหนึ่งมีกลิ่นเหม็น อีกชนิดหนึ่งก็มีรูปร่าง น่าขยะแขยง

คนที่เคยรู้สึกขยะแขยงกับหนอนฟัน ตอนนี้กลับรู้สึกว่าหนอน ฟันนั้นอ้วนกลมน่ารัก แถมเมื่อเอามาทอดก็อร่อยมาก

ต่างจากอีกสองชนิดที่มีลำตัวเรียวยาว ยืดหดได้ขณะที่เลื้อยไป มาบนพื้น แค่เห็นก็รู้สึกขนลุก

และที่สำคัญ ต่างจากหนอนฟันที่อาศัยอยู่แค่ในคูน ้าเล็ก ๆ หนอนเน่าดำและปลิงคลานไปทั่วทุกหนแห่ง มันสามารถคลานเข้าไป ในบ้านของคุณอย่างเงียบงันและซ่อนตัวอยู่ในรองเท้าโดยที่คุณไม่ รู้ตัว

แม้แต่เด็ก ๆ ก็ไม่ค่อยออกจากบ้านแล้ว เพราะกลัวว่าจะเหยียบ หนอนเน่าดำหรือปลิงโดยไม่ได้ตั้งใจ ถ้าพวกมันเกาะติดรองเท้าหรือ กางเกง แล้วเผลอเอาเข้ามาในบ้าน มันจะรอโอกาสโผล่มากัดคุณ โดยไม่รู้ตัว ซึ่งเจ็บปวดจนต้องสะดุ้งโหยง

แต่ถึงไม่ออกจากบ้าน แขกผู้ไม่พึงประสงค์ก็มาเยือนถึงที่ ผู้ประสบภัยที่อาศัยอยู่ในชั้นใต้ดินและโรงจอดรถใต้ดินนั้นเป็นกลุ่ม คนที่โชคร้ายที่สุด

ณ บ้านตระกูลเซียว

“ไอ้พวกเวรเอ๊ย มันเข้ามาในบ้านได้ยังไงเนี่ย น่าขยะแขยง ชะมัด” พ่อเซียวขมวดคิ้วพลางสาปแช่งไม่หยุด ขณะที่โรยเกลือลง บนพื้น

เนื่องจากบ้านตระกูลเซียวเป็นบ้านเดี่ยวติดพื้น ย่อมหนี ‘แขกผู้ ไม่พึงประสงค์’ เหล่านี้ไปไม่ได้ มีหนอนเน่าดำจำนวนไม่น้อยที่คลาน เข้ามาทางประตูหน้า และยังมีปลิงให้เห็นประปรายที่คลานอยู่ตามมุม กำแพง

แมลงไม่มีกระดูกสันหลังเหล่านี้กลัวเกลือมากที่สุด

เมื่อถูกพ่อเซียวโรยเกลือใส่ แมลงพวกนั้นก็บิดตัวอย่างรุนแรง หลังจากดิ้นรนอยู่นาน พวกมันก็ทยอยตายไปทีละตัว

แม่เซียวเตือนว่า “โรยเยอะ ๆ หน่อย เกลือพวกนี้หมดอายุแล้ว ปี นั้นตอนคนแห่ซื้อเกลือ บ้านเราซื้อมาสามลัง ตอนนี้ยังเหลืออีกตั้ง สองลัง โรยที่ประตูกับใต้กำแพงให้หมดเลย”

พ่อเซียวตอบรับ “รู้แล้ว ผมจะโรยเกลือเป็นกำแพงระหว่างประตู กับสวนผัก แบบนี้แมลงไม่มีทางเข้าบ้านได้แน่นอน เชื่อมือผมได้ เลย”

หลังจากโรยเกลือที่ประตูจนทั่วแล้ว พ่อเซียวก็ฉีกซองเกลืออีก สองซอง โรยเป็นเส้นตรงบนพื้นเพื่อกั้นเป็นกำแพง ด้วยวิธีนี้แม้แมลง จะผ่านประตูหน้าเข้ามา ก็ไม่มีทางผ่าน ‘กำแพงเกลือ’ นี้ไปได้

แบบนี้ก็ปลอดภัยแน่นอนแล้ว

เซียวหมิงเยวี่ยไม่ได้อยู่เฉยเช่นกัน เธอกำลังถูพื้นด้วยน ้ายาฆ่า เชื้อ ตอนนี้แมลงระบาดหนัก ไม่รู้ว่าพวกมันพาเชื้อแบคทีเรียอะไรมา ด้วยบ้าง ดังนั้นระวังไว้ก่อนดีกว่า

ก่อนวันสิ้นโลก เธอตุนน ้ายาฆ่าเชื้อไว้เยอะ ทั้งน ้ายาฆ่าเชื้อที่มี ส่วนผสมของโซเดียมไฮโปคลอไรต์ แอลกอฮอล์ น ้ายาฆ่าเชื้อ 84 แล้วยังมีทิชชูเปียก สเปรย์ฆ่าเชื้อแบบพกพา และอื่น ๆ อีกมากวาง ซ้อนกันหลายกล่องในโกดังของมิติ

ตอนนี้ตระกูลเซียวใช้น ้ายาฆ่าเชื้อสำหรับซักเสื้อผ้า เพื่อฆ่าเชื้อ โรคบนเสื้อผ้าอย่างทั่วถึง ท้ายที่สุดพวกมันเป็นเสื้อผ้าที่ใส่ไปนอก บ้าน เผื่อว่ามีแบคทีเรีย ไวรัส หรือสิ่งสกปรกติดเสื้อผ้ากลับมาด้วย

และเพื่อให้สนามหญ้ามีกลิ่นหอม กลบกลิ่นผักและเล้าไก่ จึงมี การใช้น ้ามันหอมระเหยอยู่ตลอดเวลา และยังสามารถขับไล่แมลงได้ อีกด้วย

ขณะที่เซียวหมิงเยวี่ยถูพื้น เธอก็พูดกำชับกับแม่เซียวว่า

“แม่คะ อย่าลืมใช้ทิชชูเปียกฆ่าเชื้อที่ให้ไปนะ แล้วยังมีสเปรย์ฆ่า เชื้อด้วย แม่ต้องฉีดบนเสื้อผ้าบ่อย ๆ โดยเฉพาะรองเท้ากับกางเกง หนูได้ยินมาว่ามีคนใส่ถุงเท้าข้อสั้นออกไปข้างนอก แล้วโดนหนอน เน่าดำเจาะเข้าที่น่องจนต้องผ่าตัดเพื่อเอามันออก”

แม่เซียวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้แม่ใส่ รองเท้าบูตยางสูง ขากางเกงก็มัดแน่น เมื่อกี้แม่เติมน ้าเกลือใส่ขวด สเปรย์ไว้แล้ว จะเอาไว้ฉีดบนรองเท้าบ่อย ๆ แมลงไม่มีทางเข้าใกล้ หรือเกาะติดรองเท้าได้แน่นอน

อีกอย่าง เสื้อเกราะกันกระสุนที่ลูกเอากลับมาก่อนหน้านี้ แม่ใส่ แล้วชอบมาก เสื้อกันกระสุนของตำรวจใส่สบาย ข้างในอบอุ่น แล้วยัง น ้าหนักเบาด้วย

ปืนพกใหม่ใหญ่กว่าปืนอันเก่านิดหน่อย ตอนนี้แม่พกปืนออกไป นอกบ้านทุกวัน รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นตำรวจเข้าไปทุกที”

พ่อเซียวหัวเราะเสียงดัง แล้วพูดแซวว่า “เจ้าหน้าที่ตำรวจเจี่ย งช่างน่าเกรงขาม เป็นตำรวจหญิงแห่งตระกูลเซียวของเรา”

เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตาม เธอนำปืนทั้งหมดไป แลกเปลี่ยนปืนกับผู้กำกับเหยียนมาแล้ว หลังจากลงทะเบียน เธอก็ ได้รับปืนและกระสุนตามที่ร้องขอ รวมถึงเสื้อเกราะกันกระสุนอีกสิบ ตัว ทำให้ตอนนี้ทุกคนในบ้านได้รับเสื้อเกราะคนละตัว

ทั้งอบอุ่น ทั้งรู้สึกปลอดภัย ยอดเยี่ยมจริง ๆ

แม่เซียวฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าของเธอหมองหม่นลง “จริง ด้วยสิ ตอนนี้เกิดภัยพิบัติแมลง ในชุมชนมีคนเสียชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้จัดการซูกังวลมากจนแม้จะประชุมทุกวันก็ยังไม่สามารถหาทาง ออกได้ ภัยพิบัติมากมายตามกันมาติด ๆ พระเจ้าต้องการอะไรกัน แน่?”

เมื่อเห็นคนตายจำนวนมากถูกเจ้าแห่งยมโลกพาตัวไปทุกวัน แม่ เซียวที่เคยหวาดกลัวอย่างมากในตอนแรก ค่อย ๆ เปลี่ยนมาเป็นเคย ชิน เธอเห็นคนตายมากมายจนรู้สึกชินชาไปเสียแล้ว

เซียวหมิงเยวี่ยขมวดคิ้ว “เมื่อแมลงระบาดหนัก น ้าจะเต็มไปด้วย ไข่แมลง โดยเฉพาะไข่ของแมลงเน่าดำ แต่บางคนยังกล้าดื่มน ้าโดย ไม่ผ่านการต้ม นี่ไม่เป็นการรนหาที่ตายหรือยังไง?”

ปัจจุบันมีคนจำนวนมากเสียชีวิตจากการดื่มน ้าดิบ

แมลงจะพยายามหาวิธีเข้าไปในร่างกายมนุษย์เพื่อดื่มกินเลือด เนื้อให้ได้ แต่บางคนกลับขี้เกียจต้มน ้า ดื่มน ้าดิบโดยตรง ทำให้ไข่ แมลงทั้งหมดถูกดื่มเข้าไปในท้อง

ทีนี้ก็เยี่ยมไปเลย ไข่แมลงเหมือนมาถึงสวนสนุก พวกมันเติบโต และขยายพันธุ์อย่างรวดเร็วในร่างกายมนุษย์ กัดกินเลือดเนื้อและ ทรมานร่างคนผู้นั้นจนตาย

พวกมันใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนก็สามารถกินคนจากภายในจน หมด

วิธีการตายแบบนี้เลวร้ายยิ่งกว่าการประหารชีวิตด้วยการยิงเป้า อย่างน้อยนั่นก็เป็นการตายแบบทรมานน้อยที่สุด

พ่อเซียวรู้สึกสงสัย “เมื่อกี้พ่อเดินผ่านจุดแจกอาหาร เห็นมีคนไป รับน ้าร้อนด้วย ทำไมคนพวกนั้นถึงไม่ไปรับน ้าบ้างล่ะ?”

แม่เซียวถอนหายใจ “ก็เพราะขี้เกียจไง!”

หากอยู่ในอาคารสูงยังดี เนื่องจากมีสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย ต่อการต้มน ้าดื่ม แต่ที่จอดรถใต้ดินมีข้อจำกัด

รัฐบาลคำนึงถึงผู้ประสบภัยในโรงจอดรถใต้ดินที่ไม่สามารถต้ม น ้าเองได้ จึงจัดเตรียมน ้าร้อนไว้ให้และมีแจกจ่ายทุกวัน เพียงรับน ้า ร้อนใส่กาต้มน ้าก็เพียงพอสำหรับการดื่มสองวัน ซึ่งอยู่ด้านข้างจุด แจกอาหาร

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนขี้เกียจจำนวนมาก ไม่ยอมต่อคิวไปรับ น ้าร้อนจากพื้นที่ส่วนกลางมาดื่ม

หลังจากเซียวหมิงเยวี่ยถูพื้นเสร็จและล้างไม้ถูพื้นให้สะอาด เธอก็ ฉีดน ้ายาฆ่าเชื้อบนไม้ถูพื้น จากนั้นโยนไว้ที่มุมห้อง เสร็จสิ้นภารกิจ!

เครื่องปรับอากาศยังคงเปิดโหมดลดความชื้นอยู่เสมอ ทำให้พื้น แห้งอย่างรวดเร็ว

เซียวหมิงเยวี่ยล้มตัวลงบนโซฟา คว้าเมล็ดแตงโมหนึ่งกำมือแล้ว ค่อย ๆ แกะกินพวกมันอย่างสบายใจ

ในเวลานี้ จู่ ๆ โทรศัพท์ของแม่เซียวก็ดังขึ้น ซึ่งเป็นสายจาก ผู้จัดการซู

“ประชุมเหรอคะ? ตอนนี้เลย? ได้ค่ะ ๆ ๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

แม่เซียววางสายและพึมพำออกมา “เลยเวลาเลิกงานแล้ว ทำไม ถึงต้องประชุมกะทันหันด้วยนะ?”

“ผมจะไปส่งคุณเอง” พ่อเซียวพูด

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันกลับมาหลังประชุมเสร็จ มันคงใช้เวลาไม่ นาน”

พ่อเซียวจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ “งั้นก็ได้ ขับรถระวังด้วยนะ”

แม่เซียวพยักหน้ารับ หันไปคว้ากระเป๋าและใส่เสื้อกันฝน จากนั้น หยิบสเปรย์ขวดเล็กมาพ่นใส่รองเท้าบูตก่อนเดินออกไป