ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 165 ทลายแนวป้องกันทางจิตใจให้สิ้นซาก
เซียวอวี่อยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน ้าตา เขามีเทปพันอยู่ที่ปากแล้ว จะพูดได้ยังไง ไอ้แก่นี่คงป่วยจิตแน่ ๆ!
คุณตายืนพิงไม้เท้า รอเขาพูดอย่างเงียบ ๆ เซียวอวี่เห็นไม้เท้า นั้นก็รู้สึกหวาดกลัว และรีบขดตัวเหมือนกุ้ง
ไม่รู้ว่าไอ้แก่นี้จะคลุ้มคลั่งแล้วฟาดไม้เท้าใส่เขาอีกตอนไหน
เซียวอวี่นอนขดตัวบนพื้น ขณะที่คุณตายืนนิ่งอยู่ด้านข้างสีหน้า เคร่งขรึม เมื่อเห็นว่าตาเฒ่านี่ไม่เคลื่อนไหว เซียวอวี่ก็ถอนหายใจ ด้วยความโล่งอก
เขายื่นหัวออกมาแอบมองเงียบ ๆ ทันใดนั้นไม้เท้าก็ฟาดลงมา กลางศีรษะของเขาอย่างแรงอีกครั้ง
ครั้งนี้คุณตาไม่ได้พูดอะไร
เซียวอวี่โกรธมากจนตาแดงก ่า ความโกรธทั้งหมดถูกปิดกั้นด้วย เทปกาวบนปาก และทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก
เขาอยากคำราม คำรามอย่างบ้าคลั่ง และฆ่าไอ้แก่ป่วยจิตนี่ให้ ตายไปซะ
เพราะเขาเจ็บ เจ็บมาก เจ็บจนเหมือนร่างจะระเบิดออกมา!
คุณตาส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง “เด็กนี่เกินเยียวยาแล้ว”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวอวี่ก็แทบคลุ้มคลั่ง เขาคิดว่าไอ้แก่นี่ต้องป่วย จิต มันป่วยอย่างไม่ต้องสงสัย!
ในเวลานี้ เซียวหมิงเยวี่ยกลับมาถึงบ้านในที่สุด เธอเปิดประตูเข้า มาและเห็นคุณตายืนอยู่ด้านหลังประตู ซึ่งทำให้เธอแปลกใจมาก
เมื่อเซียวอวี่บนพื้นเห็นเซียวหมิงเยวี่ย เขาก็พยายามดิ้นรนขยับ มาทางเธอ ดวงตาที่จ้องเขม็งมายังหญิงสาวแดงก ่า ราวกับต้องการ กินเธอทั้งเป็น
เซียวหมิงเยวี่ยเตะร่างที่เหมือนหนอนไหมออกไปด้านข้าง “ไปให้ พ้น”
เซียวอวี่ส่งเสียงฮึดฮัดด้วยความเจ็บปวด นอนขดตัวบนพื้น เหมือนสุนัขใกล้ตาย และทำได้เพียงหายใจหอบ
“คุณตา มาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ?” เซียวหมิงเยวี่ยถาม
คุณตาทำท่าทางลึกลับขณะดึงหลานสาวมาข้าง ๆ และกระซิบ บอก “นี่ ๆ อย่าเล่นกับเขานะ เด็กคนนั้นนิสัยไม่ดี”
เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก “หนูไม่เล่นกับเขา หรอกค่ะ คุณตาไปนอนเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว”
คุณตาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจแล้วเดินกลับเข้าบ้านด้วยไม้ ค ้ายัน
เซียวหมิงเยวี่ยกลับมาทักทายคนในบ้าน ในที่สุดคุณยายก็สบาย ใจ และช่วยพยุงคุณตาไปพักผ่อน วันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดของแม่เซียว เธอจึงจะช่วยลูกสาวจัดการกับเซียวอวี่ด้วยกัน
เซียวหมิงเยวี่ยหยิบมีดสั้นกรีดเทปกาวบนใบหน้าของเซียวอวี่ เพราะเธอไม่มีความอดทนที่จะแกะออกทีละนิด จึงเลือกใช้วิธีที่เร็ว ที่สุด
เทปกาวถูกกระชากออก ส่งผลให้ผิวหนังของเขาถูกดึงอย่าง รุนแรง เซียวอวี่เจ็บปวดอย่างมากจนพูดไม่ออก
เซียวหมิงเยวี่ยและแม่เซียวหันมาสบตากัน ผู้เป็นแม่เริ่มพูดก่อน
“เซียวอวี่ เรามีอะไรจะถามแกหน่อย”
ในที่สุดเซียวอวี่ก็กลับมามีสติ เขาตะคอกใส่ด้วยความโกรธ “นางชั่ว! นางแพศยาต ่าช้าต ่าทราม! พวกแกมันเป็นสัตว์เลือดเย็นไร้ หัวใจ กล้าดียังไงถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันจะโทรหาตำรวจ จะฟ้อง พวกแกให้หมด!”
“ฉันจะให้ตำรวจฆ่าพวกแกให้หมด รวมถึงไอ้แก่เมื่อกี้ด้วย พวก แกทุกคนไปลงนรกซะ!” เซียวอวี่คำรามลั่น
เซียวหมิงเยวี่ยแทงต้นขาของเขาด้วยมีดสั้น “ถ้าแกไม่ระวังปาก ตัวเองให้ดี ฉันจะฆ่าแกทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ”
“อ๊าก!!!’
เซียวอวี่แผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมเหงื่อเม็ดโตที่ผุด พรายเต็มหน้าผาก
“ได้ยินแล้วใช่ไหม? ตอบฉันมา” เซียวหมิงเยวี่ยโบกมีดในมืออีก ครั้ง
แม่เซียวยืนอยู่เคียงข้างและมองดูด้วยสายตาเย็นชายิ่ง แต่ในใจ เธอรู้สึกมีความสุขมาก หลังจากแต่งงานเข้ามาในตระกูลเซียว เธอ ต้องทนทุกข์ทรมานมากมายจากครอบครัวของพี่ชายสามี แต่ตอนนี้
เธอได้รับการปลดปล่อยแล้ว
เธอลากเก้าอี้มาสองตัว ตัวหนึ่งสำหรับเซียวหมิงเยวี่ย และอีกตัว สำหรับเธอเอง
เซียวอวี่รีบพยักหน้าทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัว เขาลืมไปว่าเซียวหมิงเยวี่ยไม่ใช่อารองของเขา นางผู้หญิงสารเลวคน นี้กล้าลงมือฆ่าคนอย่างเลือดเย็นจริง ๆ
เซียวอวี่หอบหายใจ “อารองอยู่ไหน ทำไมไม่ยอมออกมา เป็น เพราะรู้สึกผิดใช่ไหม?”
เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องตลก “พ่อของฉันจะไป รู้สึกผิดเรื่องอะไร?”
เซียวอวี่ตะคอกอย่างเย็นชา “พวกแกทำให้ครอบครัวของฉัน ต้องตกระกำลำบาก แต่พวกแกกลับเอาเงินของครอบครัวฉันไปใช้
ชีวิตสุขสบายขนาดนี้ ที่บ้านยังมีแปลงผักอีกด้วย เขาไม่ควรรู้สึกผิด หรือไง? เขาอยู่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะเซียวเฉียงเซิ่ง!”
เซียวหมิงเยวี่ยนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เธอขี้เกียจ เกินกว่าจะโต้เถียงกับเซียวอวี่เรื่องผิดชอบชั่วดี
คนโง่เขลามักมีตรรกะที่ไร้เหตุผล คิดว่าคนทั้งโลกติดหนี้
บุญคุณเขา
เซียวหมิงเยวี่ยจะมองไม่เห็นความคิดเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของ เขาได้อย่างไร เธอหัวเราะเยาะและพูดว่า
“พ่อไม่อยู่บ้าน ไม่มีใครปกป้องแกหรอก แกคิดว่าพ่อจะสงสาร แก เลยขอให้เขาออกมาสินะ คิดว่าพ่อจะพูดแทนแกจริง ๆ งั้นเหรอ?”
ความคิดของเซียวอวี่ถูกเปิดเผย ชายหนุ่มเหลือบมองไปรอบ ๆ และไม่เห็นร่างของพ่อเซียว นี่เขาใจไม้ไส้ระกำขนาดนี้เลยเหรอ? เขา ไม่สนใจหลานชายของตัวเองแล้วจริง ๆ เหรอ?
เซียวหมิงเยวี่ยพูดตรงเข้าประเด็นสำคัญ “แกมาที่ชุมชนฮว๋าฮั่น เพื่ออะไร มาฆ่าฉันเหรอ? แล้วก็ฆ่าครอบครัวฉันทั้งหมดใช่ไหม?”
เซียวอวี่กลืนน ้าลายลงคอ “ไม่ใช่ ฉันแค่บังเอิญมาแถวนี้”
การพูดความจริงตอนนี้ก็เหมือนกับการฆ่าตัวตาย เซียวหมิง เยวี่ยไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ เขาไม่ได้โง่เขลาถึงขนาดนั้น
เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มเยาะ “ซุนฮั่นตายแล้วนะ ฉันฆ่ามันด้วยตัวเอง รวมไปถึงแก๊งขยะอันธพาลนั่นด้วย พวกมันตายหมดแล้ว ตอนนี้ศพ คงถูกโยนลงหลุมหนอนฟัน และกลายเป็นอาหารให้หนอนฟัน เรียบร้อยแล้ว”
เซียวอวี่เบิกตากว้าง “ว่าไงนะ? แกรู้ได้ยังไง แกฆ่าพวกเขา หมดแล้วเหรอ?”
เขาถอยหลังสุดแรงเกิด สายตาที่จ้องมองลูกพี่ลูกน้องสาวเผย ความหวาดกลัวราวกับเห็นวิญญาณร้าย
“ในเมื่อแกรู้ทุกอย่างแล้ว จะมาถามฉันอีกทำไม แกต้องการอะไร จากฉัน?”
เซียวหมิงเยวี่ยเล่นมีดสั้นในมือ “ถามเล่นเฉย ๆ ไง ดูว่าแกจะพูด ความจริงไหม น่าเสียดายนะ แกดันโกหก”
ทันทีที่เธอพูดจบ คมมีดก็เสียบเข้าที่ต้นขาของเซียวอวี่อีกครั้ง
“ถ้าโกหกอีกก็จะโดนแทงแบบนี้อีก ค ่าคืนนี้ยังอีกยาวไกล ฉันมี เวลาเล่นกับแกอีกนาน”
“อึก…” เซียวอวี่อดไม่ได้ที่จะคร ่าครวญออกมาด้วยความ เจ็บปวด
ใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยว “นางชั่ว แกอยากจะทรมานฉันให้ตาย ใช่ไหม แกมันต ่าช้าที่สุด!”
เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มอย่างชั่วร้าย “ยินดีด้วย แกเดาถูกแล้ว”
คิดดูสิว่ามันน่าสนใจขนาดไหน ที่จะได้เล่นกับศัตรูที่เกลียดชัง มายาวนานถึงสองชาติภพ ตอนนี้เขาดูหมดหนทางและโกรธเคือง การได้ทำลายสภาพจิตใจของอีกฝ่ายเป็นเรื่องที่น่าพึงพอใจจริง ๆ
“ถ้าพวกแกประสบความสำเร็จ ชะตากรรมของฉันจะเป็นยังไง แกกับฉันต่างก็รู้ดี ดังนั้นพวกเรามันก็เลวทรามไม่ต่างหัน อย่ามาพูด ว่าใครชั่วร้ายกว่าใครเลย” เสียงของเซียวหมิงเยวี่ยเย็นเยือก
“แก!”
ร่างกายของเซียวอวี่สั่นสะท้าน ความรู้สึกหวาดกลัวพวยพุ่ง ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ หากเป็นก่อนหน้านี้เขาคงแสร้งทำเป็น เข้มแข็ง แต่ตอนนี้เขารู้สึกหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ
จิตใจของผู้หญิงคนนี้บิดเบี้ยวไปแล้ว!
แม่เซียวเฝ้ามองจากด้านหลังด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ตอนนี้เธอก็ถือ ว่าผ่านโลกมาเยอะแล้ว สำหรับคนอย่างเซียวอวี่ จะทรมานเขา อย่างไรก็ไม่ถือว่ามากเกินไป
เซียวหมิงเยวี่ยเลิกคิ้ว “จริงสิ ฉันมีข่าวดีมาบอกแกด้วยนะ ฉัน เจอกับลี่ลี่แล้ว อดีตภรรยาที่ทอดทิ้งสามีถังแตกอย่างแกไง หล่อนไป มีสัมพันธ์สวาทกับชายอ้วนคนหนึ่งและเอาอกเอาใจเขาเป็นอย่างดี”
สีหน้าเซียวอวี่ดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง ลี่ลี่คือความเจ็บปวดในชีวิต ของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขามอบหัวใจให้ใครสักคน แต่ผู้หญิงคนนั้น กลับทิ้งเขาไปและทำแท้งลูกของเขา
ยิ่งรักมาก ก็ยิ่งเกลียดมาก
เมื่อเห็นว่าเขากำลังโกรธ เซียวหมิงเยวี่ยจึงพูดต่อ “ท้องของเธอ ดูใหญ่ขึ้นอีกแล้วนะ แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ลูกของแก ถ้าลูกของแกยัง มีชีวิตอยู่ เด็กคนนั้นจะวิ่งมาหาแล้วเรียกแกว่าปะป๊าไหมนะ?”
ฆ่าคนโดยการทำลายจิตใจ ไม่ต่างอะไรกับฆ่ากายเนื้อ
YOU MAY ALSO LIKE
