ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 167 เปิดใช้งานร้านค้าปริศนา

เนื้อหมูที่เพิ่งวางขายไม่นานล้วนถูกซื้อจนหมด เซียวหมิงเยวี่ย ยังไม่มีเวลาตรวจสอบจำนวนเหรียญปริศนาที่มีอยู่ จึงหันกลับไป เชือดหมูต่อ

หลังจากเชือดหมูทั้งหมดแล้ว เธอจัดการแพ็กของและส่งสินค้า เนื้อหมูที่เหลือถูกเก็บไว้ในตู้เย็นของโกดัง ตอนนี้เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึก เหนื่อยล้า เธอลงมือกินเนื้อแดดเดียวสองห่อและแตงโมครึ่งลูกเพื่อ คลายความหิว

ฟู่กุ้ยส่งเสียงร้องคร ่าครวญ ร้องขอกินเนื้อแดดเดียวด้วย เซียวห มิงเยวี่ยจึงฉีกเนื้อแดดเดียว 5 ห่อให้มันกินเป็นของว่าง

หลังจากหญิงสาวทำการสังหารหมู่ในพื้นที่มิติ ก็ยังมีหมูเหลือ รอดอยู่อีก 4 ตัว ก่อนวันสิ้นโลก เธอซื้อหมูทั้งหมด 10 ตัว และได้ เชือดเป็นเสบียงสำรองไปแล้ว 6 ตัว

หมูที่เธอเพิ่งเชือดเป็นหมูใหม่ชุดที่สอง ส่วนหมูเก่าทั้ง 4 ตัวล้วน เป็นแม่หมูที่ตั้งท้อง ซึ่งสามารถเชือดได้อีกหลังจากที่พวกมันทั้งหมด คลอดลูกแล้ว

ส่วนด้านของวัว มีแม่วัวตั้งท้อง 3 ตัวและคลอดลูกออกมาแล้ว ลูกวัวเกิดใหม่ทั้งหมด 3 ตัว เป็นตัวผู้ 2 ตัว และตัวเมีย 1 ตัว ซึ่งพวก มันยังคงไม่หย่านม

ก่อนวันสิ้นโลก เธอซื้อวัวมา 6 ตัว ครั้งก่อนฆ่าวัวตัวผู้ไป 3 ตัว เหลือไว้เป็นเนื้อสัตว์สำรอง และจำเป็นต้องเก็บวัวตัวเมียไว้เพื่อรีดนม มาเลี้ยงลูกวัวด้วย

ดังนั้นเมื่อรวมทั้งวัวโตเต็มวัยและวัวเด็ก จึงยังคงเหลือทั้งหมด 6 ตัว

ลูกแพะชุดแรกที่เกิดมาโตเต็มวัยแล้ว มีแพะทั้งหมด 6 ตัว เป็น แพะตัวเมีย 4 ตัว และแพะตัวผู้ 2 ตัว หากปล่อยให้พวกมันผสมพันธุ์ กันเอง อาจจะมีลูกแพะเพิ่มอีกก็ได้

ส่วนแม่ของพวกมันโดนเซียวหมิงเยวี่ยเชือดตั้งแต่รอบที่แล้ว แพะตัวเมียสองตัวนั้น ถ้าไม่รีบเชือดเพื่อกินเนื้อ เดี๋ยวจะแก่เกินไปจน กินไม่อร่อย

สรุปจำนวนสัตว์เลี้ยงในพื้นที่มิติคือ หมู 4 ตัว วัว 6 ตัว และแพะ 6 ตัว

คอกหมูที่เคยอัดแน่น ตอนนี้กลับโล่งโจ้ง เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึก เหมือนว่าสัตว์น้อยลงไปมาก และยังรู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง

ในเล้าไก่ยังมีไก่อีกด้วย โดยมีไก่โตเต็มวัยประมาณ 12 ตัว ขณะที่ลูกไก่มีจำนวนนับไม่ถ้วน พวกมันวิ่งวุ่นไปทั่ว เซียวหมิงเยวี่ย พลันเวียนหัวเมื่อเห็นพวกมัน และรู้สึกว่ายากเกินไปที่จะไล่จับ

ในวงการปศุสัตว์ สัตว์ตัวเมียมีค่ามากกว่าตัวผู้ เนื่องจากตัวเมีย สามารถให้กำเนิดลูกได้ ในขณะที่ตัวผู้จะถูกฆ่าเพื่อกินเนื้อเท่านั้น ดังนั้นไก่ตัวเมียจึงมีคุณค่ากว่ามาก

เซียวหมิงเยวี่ยฆ่าเฉพาะไก่ตัวผู้ หากไก่ตัวไหนกล้ารังแกแม่ไก่ ตัวอื่นด้วยท่าทียโส เธอจะไล่มันออกไปราวกับเป็นขยะไร้ค่า กล้าดี ยังไงถึงมารังแกแม่ไก่ผู้สูงศักดิ์แบบนี้?

ถ้ายังทำตัวเกเรอีก เธอจะตัดคอมัน ถอนขน หั่นเป็นชิ้น ๆ แล้ว เทน ้ามันลงหม้อเพื่อทำเมนูไก่จานอร่อยให้เจ้าฟู่กุ้ย

เซียวหมิงเยวี่ยกินอาหารจนหนังท้องตึง เธอจึงไปที่ลำธารเพื่อดู ว่าปลาไนเติบโตมากแค่ไหน และมีตัวไหนที่โตเต็มวัยแล้วบ้าง

เธอพบปลาไนที่โตเต็มวัยหลายตัว

เซียวหมิงเยวี่ยหยิบอวนจับปลา แล้วช้อนปลาไนตัวใหญ่ขึ้นมา 4 ตัว เธอเก็บไว้หนึ่งตัวเพื่อให้คุณยายตุ๋นเป็นมื้อเย็น ส่วนอีก 3 ตัว นำไปวางขายบนร้านค้าออนไลน์ แทบจะทันทีที่เธอตั้งจำนวนสินค้า คงคลัง 3 ตัว พวกมันก็ถูกแย่งซื้อไปจนหมดเกลี้ยง

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกประหลาดใจมาก คนรวยในเมืองเผิงจิงมือไว กันเสียจริง ๆ พวกเขาไม่มีอะไรทำกันเลยหรือไง?

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ บางคนได้มีการจัดให้แม่บ้านหรือบอดีการ์ด ของพวกเขาเฝ้าดูแอปพลิเคชันของมูนฟาร์มอยู่ตลอดเวลา

เจ้าของมูนฟาร์มเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ นึกอยากจะ วางขายสินค้าใหม่ก็ขายในทันที โดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า

ในเมื่อพวกเขาอยากกินปลาจากมูนฟาร์ม แล้วจะไม่ให้เฝ้า หน้าจอตลอดเวลาได้อย่างไร?

เซียวหมิงเยวี่ยเท้าสะเอวมองดูฝูงปลาตัวเล็กในลำธาร ปลาบาง ตัวมีขนาดยาวเกือบครึ่งแขนแล้ว แต่มันยังใหญ่ไม่พอ

เธอต้องการขายแต่ปลาตัวใหญ่เท่านั้น ปลาที่มีขนาดยาวเท่า แขนผู้ใหญ่ถึงจะนำมาขายได้ เวลาตุ๋นจะได้หอมอร่อย กินได้หลาย มื้อ คุ้มค่ากับราคา

เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานดังขึ้นอีกครั้ง…

[ขอแสดงความยินดีกับนายท่านที่สะสมเหรียญปริศนาได้ครบ 20,000 เหรียญ และสามารถเปิดใช้งานร้านค้าปริศนาได้สำเร็จ ขอให้นายท่านใช้จ่ายอย่างมีความสุข]

เมื่อขายเนื้อหมูจนหมด เงินหยวนจะถูกแปลงเป็นเหรียญปริศนา โดยอัตโนมัติ ตอนนี้เธอสะสมเหรียญปริศนาครบ 20,000 เหรียญ แล้ว ไอคอนร้านค้าปริศนาพลันสว่างขึ้น

เซียวหมิงเยวี่ยตื่นเต้นมาก เธอเฝ้ารอมาเป็นเวลานาน ในที่สุด ร้านค้าปริศนาก็เปิดใช้งานแล้ว เธอรีบเปิดร้านค้าปริศนาเพื่อดูว่ามี อะไรขายบ้าง

ในร้านมีเพียงสินค้าชิ้นเดียวที่สว่างอยู่ สินค้าอื่น ๆ ทั้งหมดอยู่ใน สถานะที่ยังไม่ปลดล็อก ไม่รู้เลยว่ากำลังขายอะไร

สินค้าชิ้นเดียวที่ขายอยู่มีชื่อเรียกว่า ยายืดขาถลึงตา

ราคาขายอยู่ที่ 20,000 เหรียญปริศนาพอดิบพอดี

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกงุนงง ยานี้มันอะไรกัน???

แล้วทำไมยาถึงมีราคาแพงขนาดนี้ ราคาตั้ง 20,000 เหรียญ ปริศนา จำเป็นต้องรู้ด้วยว่าเงิน 1,000 หยวนแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญ ปริศนาได้แค่ 1 เหรียญเท่านั้น และเหรียญปริศนา 20,000 เหรียญ คือผลงานทั้งหมดที่เธอเก็บหอมรอมริบมาเป็นเวลานาน

แต่ว่า ชื่อยืดขาถลึงตานั้นดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด นี่มันทักษะ ของจี้กง*[1] ไม่ใช่หรือไง

เซียวหมิงเยวี่ยเงยหน้าขึ้นตะโกนว่า “ระบบ แกล้อฉันเล่นหรือไง ยายืดขาถลึงตานี่มันทำอะไรได้บ้าง?”

[นายท่าน ยายืดขาถลึงตาสามารถกินได้]

“ฉันแค่อยากถามว่ากินแล้วมีประโยชน์ยังไง?”

[นายท่าน ประโยชน์ของยายืดขาถลึงตาคือ ผลลัพธ์จากการกิน ยายืดขาถลึงตา]

เซียวหมิงเยวี่ยหมดคำจะพูด “…”

“ไม่ได้เรื่อง!” เธอตะคอกด้วยความโกรธ

แม้จะโกรธ แต่เธอก็ยังคลิกซื้อมันอยู่ดี ซื้อมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน ตอนที่กำลังจะจ่ายเงิน มือของเธอสั่นเทา รู้สึกเจ็บปวดหัวใจ นี่มัน 20,000 เหรียญปริศนา ตั้ง 20,000 เลยนะ!

[การซื้อสำเร็จ]

ฟิ่ว~

กล่องไม้ตกลงมาจากท้องฟ้า

เซียวหมิงเยวี่ยเก็บมันขึ้นมา กล่องไม้นี้มีกลิ่นหอมของยาอ่อน ๆ สัมผัสแล้วรู้สึกอบอุ่น แม้แต่กล่องที่ใส่ยาก็ไม่ใช่ของธรรมดา

หญิงสาวยิ่งอยากรู้สรรพคุณของยายืดขาถลึงตามากขึ้น มันจะ เหมือนกับของจี้กงในละครที่เคยเห็นในทีวีหรือเปล่า ซึ่งรักษาได้ทุก โรค แม้ตายก็ยังฟื้นได้?

มันช่างดูแฟนตาซีเหลือเกิน แต่สินค้าจากพื้นที่มิติ ย่อมต้องเป็น สินค้าชั้นเลิศ และมีโอกาสเป็นไปได้สูง

เธอเปิดกล่องออก ภายในมีลูกกลอนสีดำ 5 เม็ดนอนนิ่งอยู่ กลิ่น หอมแรงของยาโชยมาเตะจมูก เซียวหมิงเยวี่ยสูดหายใจเข้าลึก รู้สึก สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นหอมของยาแทรกซึมเข้าสู่เส้น ลมปราณ แขนขาของเธอเต็มไปด้วยพลัง

ภายในกล่องมีการแกะสลักตัวอักษร 8 ตัว

รักษาทุกโรค กินแล้วโรคหาย

ดวงตาของเซียวหมิงเยวี่ยเปล่งประกาย ความรู้สึกเจ็บปวดใจเมื่อ ครู่นี้หายเป็นปลิดทิ้ง คุ้มค่ากับเหรียญปริศนา 20,000 เหรียญจริง ๆ!

ถ้าคุณตากินยาไปสักเม็ด โรคอัลไซเมอร์จะหายไปไหม?

เซียวหมิงเยวี่ยเชื่อมั่นในความวิเศษและความลึกลับของพื้นที่มิติ ยานี้ต้องเป็นยาดีอย่างแน่นอน แม้จะไม่วิเศษขนาดนั้น แต่กินแล้วก็ ไม่มีโทษ แน่นอนว่าดีต่อร่างกาย

หญิงสาวออกจากพื้นที่ด้วยใจจดจ่อ เธอเห็นข้อความมากมาย บนมือถือ ซึ่งล้วนมาจากลูกค้าของมูนฟาร์ม

[ยูนิคอร์นสีรุ้ง] : โอ๊ย ๆ ๆ ๆ ๆ ทำไมไม่แจ้งก่อนแล้วค่อยขายปลา แล้วทำไมขายแค่ 3 ตัวเอง ฉันกดซื้อไม่ทัน ไม่เคยกินปลาที่อร่อย ขนาดนี้มาก่อน อยากกินมันอีกจะแย่แล้ว

[สุขใจมากล้น] : ตกใจมาก มูนฟาร์มไม่ได้ขายแค่ผักกับผลไม้ หรอกเหรอ ทำไมถึงมีหมูขายด้วยล่ะ มือฉันสั่นจนทำอะไรช้าไปหมด เลยสั่งมาได้แค่หัวหมูหนึ่งหัว (หัวเราะทั้งน ้าตา) เถ้าแก่บอกฉันที หัว หมูเอาไปทำอาหารกินยังไงได้บ้าง?

[ประกายระยิบระยับ] : แย่งซื้อตีนหมูมาได้ เถ้าแก่ส่งชิ้นใหญ่ ๆ ให้ด้วยนะ รักนะคะ~

[บ้านพี่เลี้ยงเด็กฟางฟาง] : เมื่อไหร่เถ้าแก่จะเอาไข่มาขายอีก คุณผู้หญิงที่บ้านชอบกินไข่จากฟาร์มของคุณมาก เธอถามฉัน หลายวันแล้ว

[เอ้อระเหยลอยชาย] : กำลังแนะนำร้านมูนฟาร์มให้คุณปู่ฟังอยู่ พอดี ไม่คิดว่าจะมีสินค้าใหม่ขึ้นซะงั้น นี่ซื้อมาได้หลายอย่างเลย ง ่า ง ่า ง ่า~

…

เซียวหมิงเยวี่ยสังเกตเห็นไอดีชื่อ [เอ้อระเหยลอยชาย] เธอคนนี้

ซื้อผลไม้จากมูนฟาร์มอยู่บ่อย ๆ และที่อยู่ของเธอก็อยู่ที่วิลลาบน ภูเขาไม่ไกลจากกรมเกษตรกรรม เรียกได้ว่าเป็นภูเขาสองลูกที่อยู่ ติดกัน

มีใครบ้างที่จะอาศัยอยู่บนภูเขาได้ ประกอบกับชื่อของเธอที่ใช้ ชื่อว่า ‘เอ้อระเหยลอยชาย’ ทำให้เซียวหมิงเยวี่ยสงสัยว่าเธอคือจี้ซาน ซาน น้องสาวของจี้เหวินซี

เซียวหมิงเยวี่ยเลื่อนดูข้อความอีกเล็กน้อยแล้วปิดมือถือ จะเป็น ใครก็ช่างเถอะ ตอนนี้เธอมีสิ่งสำคัญอย่างยิ่งที่ต้องทำ นั่นก็คือให้คุณ ตากินยายืดขาถลึงตา!

[1] จี้กง เป็นบุคคลในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ มีความผูกพันกับ ศาสนาออกบวชตั้งแต่อายุยังน้อย แต่การปฏิบัติตัวแปลกแตกต่างไป จากหลวงจีนอื่นทั่วไป