ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 291 โลกกลม เซียวหมิงเยวี่ยยุยงให้แตกหัก

ฟู่กุ้ยพุ่งตัวเข้าไปในป่า ขณะที่เสี่ยวฮุยฮุยน้องชายของมันก็รีบ ตามไปติด ๆ ก่อนหายวับเข้าไปในป่าทันที

เสียงคำรามของเสือดังก้องขึ้น เสียงดังอึกทึกครึกโครมดังมา จากป่า ใบไม้ไหวเอนไปมา

“เจ้าสองตัวนั้นกำลังทำอะไรกันน่ะ” เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มอย่างเอ็นดู

ปล่อยพวกมันไปเถอะ

ยังมีเหรียญปริศนาเหลืออีกสองแสน ดูซิว่ามีอะไรให้ซื้ออีก

ชื่อสินค้า : ยาตัวหอม

ราคาสินค้า : 60,000 เหรียญปริศนา

รายละเอียดสินค้า : หลังทานแล้ว ร่างกายจะปล่อยกลิ่นหอมสด ชื่น ชวนให้หลงใหล ชายหนุ่มและหญิงสาวจะพากันลุ่มหลงหัวปักหัว ปำ เริ่มต้นได้ที่ตัวคุณ

“ไร้สาระ ชิ้นต่อไป”

ชื่อสินค้า : ยาเสริมโชคลาภ

ราคาสินค้า : 100,000 เหรียญปริศนา

รายละเอียดสินค้า : ทานแล้วจะโชคดี พบเจอแต่สิ่งดี ๆ ห่างไกล จากโชคร้าย โชคของคุณจะดีขึ้นนิดหน่อย

“อันนี้น่าสนใจดี จะเอามาพิจารณาดูแล้วกัน”

เซียวหมิงเยวี่ยพึมพำกับตัวเอง และเลื่อนดูสินค้าต่อไป

ชื่อสินค้า : น ้ายาบำรุงกำลังมังกรผยองเสือผงาด

ราคาสินค้า : 200,000 เหรียญปริศนา

รายละเอียดสินค้า : บอกลาอาการหย่อนยานสมรรถภาพทาง เพศ เจ็ดครั้งต่อคืนไม่ใช่ฝันอีกต่อไป ทานแล้วฮอร์โมนเพศชายพลุ่ง พล่าน พาคุณกลายเป็นชายชาตรีเหนือชายชาตรี!

เซียวหมิงเยวี่ยคิ้วกระตุก “…”

อะไรวะเนี่ย???

ข้าม ข้ามไปเลย

จากสินค้าสามชิ้นที่เหลืออยู่ มีเพียงยาเสริมโชคลาภเท่านั้นที่

สามารถดึงดูดสายตาเธอได้ ขณะที่อีกสองชิ้นถูกเพิกเฉยทันที

[ขอแสดงความยินดีกับนายท่าน ที่ซื้อยาเสริมโชคลาภสำเร็จ ขอแจ้งเตือนว่า สามารถทานได้คนละหนึ่งเม็ดเท่านั้น การทานหลาย เม็ดไม่ส่งผลเพิ่มประสิทธิภาพ]

กล่องสีแดงขนาดเล็กตกลงมาในมือเธอ เมื่อเปิดออก กลิ่นหอม ประหลาดก็ลอยออกมาติดจมูก ซึ่งกลิ่นนั้นค่อนไปทางหอมหวาน

ภายในกล่องสีแดงมีเม็ดยาสีชมพู 6 เม็ด กลิ่นหวาน ๆ นั้นมา จากเม็ดยาเหล่านี้

เซียวหมิงเยวี่ยหยิบเม็ดยาขึ้นมาหนึ่งเม็ดและใส่เข้าปาก รสชาติ เหมือนลูกอมรสองุ่นเขียว หวานอมเปรี้ยว อร่อยมาก

เนื่องจากทานหลายเม็ดไม่ส่งผลเพิ่มประสิทธิภาพ เธอจึงไม่ทาน เพิ่มอีก และตั้งใจเก็บไว้ให้ครอบครัว

เอาล่ะ หมดเวลาช้อปปิ้งสำหรับวันนี้แล้ว เธอใช้เหรียญปริศนา ทั้งหมด 1.5 ล้านเหรียญ กระทั่งเหลือเพียง 100,000 เหรียญเท่านั้น

ใครเห็นก็ต้องว่าเธอใช้เงินเปลืองแน่ ๆ ใช่ไหม?

เอาเถอะ ไหน ๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว เธอจึงเริ่มทำข้าวต้ม เพราะ อยากลองใช้ห้องเก็บของหยุดเวลาเพื่อเก็บข้าวต้มไว้กินภายหลัง

ชีวิตช่างมีความสุขจริง ๆ

…

วันต่อมา

ขณะที่เซียวหมิงเยวี่ยตั้งใจออกไปทานอาหารกลางวัน เธอก็ บังเอิญเจอกับเซียวฮ่วนฮ่วนและคุณย่าที่กำลังจะออกไปข้างนอก เช่นกัน ช่างสมกับคำว่าโลกกลมเสียจริง ๆ พวกเธอถึงต้องเจอหน้า กันเร็วขนาดนี้

เซียวหมิงเยวี่ยทักทายด้วยสีหน้าปกติ “สวัสดีตอนกลางวันค่ะ เพื่อนบ้านคนใหม่”

ดูเหมือนเธอจะเดาถูก คุณย่ามาที่เมืองบันเทิงด้วยเช่นกัน

“แกมาทำอะไรอยู่ที่นี่!”

เซียวฮ่วนฮ่วนและคุณย่าเบิกตากว้าง แต่เพียงสองวินาทีเท่านั้น ดวงตาที่ฉายความตกใจของพวกเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียด ชังอย่างท่วมท้น

ใบหน้าของหญิงชราและหญิงสาวบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ เซียวหมิงเยวี่ยนึกสงสัย พวกเขามาอาศัยอยู่ในห้องของคู่สามีภรรยา ไร้บุตร แล้วถูกเชร็คเข้าสิงหรืออย่างไร?

ทำไมถึงช่างมีนิสัยเหมือนกับเชร็ค ซึ่งชอบโกรธใส่ทุกคนที่พบ เห็น?

“ฉันจะอยู่ที่นี่ก็ไม่แปลก ฉันมีเงิน ฉันก็อยู่ได้” เซียวหมิงเยวี่ยยิ้ม อย่างไม่ใส่ใจ

ประโยคนี้ทำให้เซียวฮ่วนฮ่วนโกรธมาก เธอทำท่าจะพุ่งเข้าหา “แกมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ที่นี่ ทำไมแกถึงไม่แข็งตายไปซะ!”

เซียวหมิงเยวี่ยยื่นมือข้างหนึ่งออกไปสกัดกั้น “เฮ้ ๆ ใจเย็นหน่อย สิ ถ้าต่อสู้และทะเลาะวิวาทในเมืองบันเทิง เธอจะถูกไล่ออกนะ พวก เธอเพิ่งมาถึงก็ก่อเรื่องแล้วเหรอ? ถ้ายังมาตะโกนใส่ฉันอีก ฉันจะแจ้ง ตำรวจนะ”

เซียวฮ่วนฮ่วนรีบเบรกกะทันหันด้วยความกลัว และหยุดยืน ตรงหน้าเซียวหมิงเยวี่ย สายตาจ้องเขม็งด้วยความไม่พอใจ

แน่นอนว่าพวกเขารู้กฎเกณฑ์ของเมืองบันเทิง ผู้ดูแลของ โรงแรมได้เตือนซ ้าแล้วซ ้าเล่าหลายครั้ง

สำหรับพวกเขาแล้ว เมืองบันเทิงเปรียบเสมือนสรวงสวรรค์ ร้านอาหารหรูหราโอ่อ่า ไม่มีเหล่าเมนูแมลงที่ไม่น่ารับประทาน แต่มี ทั้งข้าวสวย ผัก และเนื้อสัตว์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ประสบภัยพิบัติด้านนอกได้ แค่ฝันถึง

นอกจากนี้ยังมีห้องพักที่กว้างขวางและสะอาด มีน ้าร้อนให้ดื่มไม่ อั้น สามารถอาบน ้าร้อนได้ด้วย มีเครื่องทำความร้อน และมีเสื้อผ้า สะอาดให้ใส่ ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแมลงที่โผล่มาอย่างกะทันหันกัด หรือถูกคนเลวรังแก

นี่มันสวรรค์ชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

เมื่อย้อนกลับไปคิดถึงวันที่อาศัยอยู่ในโรงจอดรถใต้ดิน มันทั้ง อึดอัด สกปรก เปรียบเสมือนหนูท่อระบายน ้าที่เหม็นเน่า

เมื่อพวกเขามีโอกาสเข้ามา พวกเขาจะไม่มีทางออกไปอีก ต่อให้ ต้องตาย ก็ขอตายอยู่ในเมืองบันเทิง

ดังนั้น แม้ว่าเซียวฮ่วนฮ่วนจะเกลียดชังเซียวหมิงเยวี่ยมากแค่ ไหน แต่เธอก็ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าต่อ

เธอกลัวกฎเกณฑ์ของเมืองบันเทิง และไม่กล้าทำผิด

“อีกอย่าง ฉันไม่มีทางแข็งตายข้างนอกหรอก เพราะฉันมีเงินไง ล่ะ พวกเธอยากจนขนาดนั้น ทนทุกข์ทรมานมาตั้งสองปีแล้ว ทำไม ถึงยังมีชีวิตอยู่อีกเนี่ย? ถ้าเป็นฉัน คงทนไม่ไหวและฆ่าตัวตายไป แล้ว” เซียวหมิงเยวี่ยพูดด้วยท่าทีไร้เดียงสา

คำพูดของเซียวหมิงเยวี่ยฟังดูเบาโหวง ทว่าจงใจพูดจี้จุดเจ็บ ของฝ่ายตรงข้าม แค่ลองคิดดูก็รู้ว่าพวกเขาต้องเผชิญกับความ ยากลำบากมากมายในช่วงสองปีที่ผ่านมา

เป็นเรื่องยากสำหรับคนที่ผ่านอะไรมามากมายจะกล้าเชิดหน้า ยืดอก เพราะกลัวจะถูกพูดถึงอดีตอันเลวร้าย

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เซียวฮ่วนฮ่วนและคุณย่าก็ยิ่งแค้นเคือง

คุณย่าชี้ไปทางเซียวหมิงเยวี่ยด้วยมืออันสั่นเทา “กะ… แก นาง คนสารชั่ว นางคนเนรคุณ แกยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ? อย่าลืมว่าแก ยังใช้แซ่เซียว! ไม่เลี้ยงดูย่าแท้ ๆ ของตัวเอง แต่กลับไปช่วยเหลือคน นอก ใจไม้ไส้ระกำ!”

“พูดถึงคุณยายของฉันหรือคะ? คุณยายของฉันมีชีวิตที่ดีในช่วง สองปีที่ผ่านมา เธอกินอิ่มนอนอุ่น มีน ้ามีนวลขึ้นเยอะ พ่อแม่ของฉัน ก็กตัญญูรู้คุณมาก แล้วคุณย่าละคะ ลูกชายคนโตที่แสนภาคภูมิใจ ดูแลดีไหม?” เซียวหมิงเยวี่ยเลิกคิ้วถาม

ใบหน้าของคุณย่าแข็งทื่อ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน พยายามจะพูดอะไรบางอย่างหลายครั้ง แต่ใบหน้าแดงก ่า พูดไม่ออก

ส่วนเซียวฮ่วนฮ่วนพ่นลมหายใจเย็นชา แสดงความเหยียดหยาม

เซียวหมิงเยวี่ยพูดช้า ๆ แต่ชัดเจน “นอกจากนี้ นามสกุลของฉัน คือเซียว ส่วนนามสกุลของพวกคุณคือหวง เราไม่ใช่ครอบครัว เดียวกันแล้ว เวลาเจอฉันก็เลิกมาตะโกนใส่เหมือนหมาบ้าสักที”

คุณย่าและเซียวฮ่วนฮ่วนตกตะลึงไปชั่วครู่

เซียวฮ่วนฮ่วนโพล่งออกทันใด “แกรู้ได้ยังไง?”

คุณย่ากลับมาได้สติ สีหน้าเปลี่ยนเป็นภูมิใจ “รู้แล้วก็ดี เชื้อสาย ตระกูลหวงย่อมดีกว่าตระกูลเซียวอยู่แล้ว สมัยก่อนฉันน่าจะ โหดเหี้ยมกว่านี้ น่าจะโยนลูกชายคนทรยศอย่างพ่อแกลงแม่น ้าให้ ตาย ๆ ไปซะ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องยุ่งยากแบบนี้!”

เซียวหมิงเยวี่ยหัวเราะเบา ๆ “คุณย่าคะ หลังจากใช้ชีวิตด้วย ความยากลำบากเป็นเวลาสองปี ทำไมคุณถึงยังไม่เข้าใจอะไรเลย? คิดดูสิ ถ้าไม่มีชายคนรักเก่ามาช่วย ลูกชายและหลานสาวของคุณจะ สนใจไยดีแบบนี้หรือ? แน่นอนว่าพวกเขาก็จะทำเหมือนเดิม ใช้งาน คุณย่าเหมือนทาส และด่าทอคุณย่าอยู่เสมอ ใช่ไหมละคะ?”

“ถ้าถามฉัน ฉันคิดว่าคุณย่าควรไปใช้ชีวิตที่ดีกับชายคนรักเก่า เถอะ จะไปสนใจหมาป่าตาขาวพวกนี้ทำไม? เมื่อไหร่ที่ชายชราคน นั้นตายลง คิดว่าพวกมันจะทำยังไงกับคุณย่าคะ?”

ใบหน้าของคุณย่าเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดทันที เพราะว่าสิ่งที่

เซียวหมิงเยวี่ยพูดมานั้นล้วนเป็นความจริง สองปีที่ผ่านมา คุณย่า ต้องทนทุกข์ทรมานมาพอสมควรกับลูกชายคนโต

เธอถูกดุด่าทุกวัน บางครั้งก็ถูกทุบตี และยังต้องทำงานสกปรก ทั้งหมด

หลังจากเจอเหล่าหวง ลูกชายและหลานสาวก็มีท่าทีที่ดีกับเธอ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดีกว่าตอนก่อนเกิดภัยพิบัติเสียอีก

คุณย่ารู้สึกกังวลใจขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ถึงแม้จะรักลูกชายคน โต แต่หลังจากได้ไปใช้ชีวิตสุขสบายที่เมืองบันเทิงทั้งวัน เธอก็ไม่ อยากกลับไปใช้ชีวิตที่ยากลำบากแบบนั้นอีกต่อไป มันไม่ใช่ชีวิตที่

มนุษย์ควรจะต้องเผชิญ

เธออายุมากแล้ว สมควรแก่เวลาที่จะได้พักผ่อนและใช้ชีวิตอย่าง มีความสุข