ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 292 นกกระยางสู้กับหอยกาบ?

เซียวฮ่วนฮ่วนร้อนรนขึ้นมา “คุณย่าอย่าไปเชื่อมันนะ มันจงใจ ยั่วยุให้เราแตกคอกัน”

คุณย่าไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาของเธอยังคงสั่นระริก เห็นได้ชัด ว่าคำพูดของเซียวหมิงเยวี่ยจี้ใจดำเธอเต็ม ๆ

“ตอนนี้มาเรียกย่า เมื่อก่อนเห็นเรียกว่าอีแก่ตลอด” เซียวหมิง เยวี่ยพูดเสียงเรียบ

“แกหุบปากซะ! แกเป็นบ้าอะไร ฉันว่าแกคงอิจฉาล่ะสิ!”

เซียวฮ่วนฮ่วนตะโกนด้วยความโกรธ หล่อนรู้ได้อย่างไรว่า เมื่อก่อนเธอเรียกคุณย่าว่าอีแก่?

เซียวหมิงเยวี่ยยักไหล่ไม่สนใจ “ฉันจะอยากอิจฉาพวกเธอไป ทำไม?”

“จริงด้วย ชายชราแซ่หวงนั่นไม่เคยสนใจพวกเธอเลยตั้งหลายปี แล้วทำไมอยู่ ๆ ก็มาดีกับพวกเธอเฉยเลย? แถมยังพาพวกเธอมาอยู่ ในเมืองบันเทิงอีก ไม่ใช่ว่าเพราะไม่มีคนดูแล เลยให้พวกเธอมาคอย ดูแลแทนหรอกนะ?

แล้วถ้าวันหนึ่งเขาตายขึ้นมา และพวกเธอไม่มีเงิน แบบนั้นคงจะ ถูกไล่ออกจากเมืองบันเทิงทันที งั้นก็เลิกเห่าใส่ฉัน แล้วไป เพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันแสนสั้นนี้ซะเถอะ”

พูดจบ เซียวหมิงเยวี่ยก็หันหลังเดินจากไป

เซียวฮ่วนฮ่วนประคองแขนคุณย่าและรีบพูดว่า “คุณย่าอย่าไป ฟังคำพูดพล่อย ๆ ของมันนะคะ หนูกับพ่อจะดูแลคุณย่าเป็นอย่างดี”

“จ้ะ” คุณย่าตอบรับอย่างดีใจ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เซียวฮ่วนฮ่วนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อน พูดว่า

“แม้นางนั่นจะจองเวรจองกรรมกับเรา แต่สิ่งที่มันพูดก็ สมเหตุสมผล ถ้าคุณปู่เสียชีวิตกะทันหัน ใครจะได้รับมรดกของเขา หรือคะ? ถ้าพ่อไม่ใช่คนรับกองมรดกของเขา ไม่ช้าก็เร็วเราคงต้อง กลับไปอยู่บ้านพักพิงชั่วคราว และใช้ชีวิตที่ต ่าต้อยยิ่งกว่ามนุษย์”

การแสดงออกของเซียวฮ่วนฮ่วนดูโลภมาก เธอแนะนำว่า

“คุณย่าคะ ตาเฒ่าคนนั้นกำลังจะตาย อย่าให้เขาหลอกเราได้นะ เราต้องเอาเงินมาให้ได้! ด้วยเงินของเขา เราจะได้อยู่ที่นี่ตลอดไป ใช้ ชีวิตอย่างสุขสบาย คุณย่าอยากกินอะไรก็ได้กิน เดี๋ยวหนูจะคอยดูแล คุณย่าเอง”

คุณย่าคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “จริงนะ หลานพูดถูก ถึงแม้ว่า พ่อของหลานจะเป็นลูกชายคนเดียวของเขา แต่ก็ไม่ได้อยู่ในทะเบียน บ้านเดียวกัน จะต้องบังคับให้เขาเอาเงินออกมาให้ได้”

เซียวฮ่วนฮ่วนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย “ให้เขาเขียนพินัยกรรมสิ!”

เธอจ้องมองไปทางที่เซียวหมิงเยวี่ยจากไป กัดฟันพูดว่า “เอาเงิน มาให้ได้ก่อน รอให้เราได้เงินมาแล้ว เราก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกในชีวิต นี้ จากนั้นค่อยไปจัดการนางเซียวหมิงเยวี่ย”

คุณย่าพยักหน้า “ใช่แล้ว ถ้าพี่ชายของหลานอยู่ด้วยก็คงดี เมื่อ เหล่าหวงเห็นหลานชาย เขาคงยินดีมอบเงินให้โดยไม่คิดอะไร เด็กผู้ชายควรสืบทอดกองมรดกของครอบครัว”

ใบหน้าของเซียวฮ่วนฮ่วนฉายแววรังเกียจแวบหนึ่ง แต่น่า เสียดายที่เขาไม่อยู่แล้ว สมบัติทั้งหมดนี้ต้องตกเป็นของเธอเซียวฮ่ วนฮ่วนเท่านั้น

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ มุมปากของเซียวฮ่วนฮ่วนก็ยกยิ้มเล็กน้อยจน แทบมองไม่เห็น ตอนนี้เธอพลันรู้สึกว่า เซียวอวี่ตายไปได้ก็ดี!

…

เซียวหมิงเยวี่ยตรงไปร้านอาหารเพื่อทานอาหารกลางวันกับ ครอบครัว สิ่งที่เธอเพิ่งพูดนั้นไม่ไร้ประโยชน์ ประการแรกเธอต้องการ ให้พวกเขาทะเลาะกันเอง ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขายุ่งเหยิง จนไม่มีเวลามาสร้างปัญหา

ประการที่สอง เธอต้องการดูสถานการณ์ของชายชราแซ่หวง เมื่อเธอพูดถึงทรัพย์สินของชายชราแซ่หวงเมื่อครู่ ทั้งสองคนมีสีหน้า ครุ่นคิด เซียวหมิงเยวี่ยจึงแน่ใจว่าเธอเดาถูกต้อง

ชายชราคนนั้นแก่เกินไปและไม่มีลูกหลานมาดูแล ดังนั้นจึงเป็น หน้าที่ของลุงใหญ่ ท้ายที่สุดเขาก็เป็นลูกชายทางสายเลือด ย่อม ดีกว่าการจ้างคนนอก

คุณย่าซึ่งเป็นหญิงชราผู้โง่เขลามาทั้งชีวิต อาจจะไม่เข้าใจ คำพูดของเซียวหมิงเยวี่ย แต่เซียวฮ่วนฮ่วนจะต้องเข้าใจแน่นอน เพราะเธอเหมือนกับลุงใหญ่ เป็นคนเห็นแก่ตัวสุด ๆ

ตอนนี้เซียวอวี่ตายแล้ว ลุงใหญ่และเซียวฮ่วนฮ่วนมีโอกาสสูงที่

จะได้รับมรดก

ต่อหน้าทรัพย์สินมหาศาล คนเห็นแก่ตัวทั้งสองคนต่างก็อยาก ได้มาครอบครองเพียงผู้เดียว แต่ใครจะเป็นฝ่ายชนะ?

และคุณย่าจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย ส่งผลให้น ้ายิ่งขุ่นขึ้นไปอีก

ชายชราแซ่หวงไม่ใช่คนธรรมดาเช่นกัน เขาต้องการให้คนมา ดูแลเขา อยากใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเหมือนจักรพรรดิวัยเกษียณ

และเงินคือชิปต่อรองของเขา ดังนั้นเขาจะต้องกำเงินในมือให้ แน่น และไม่ยอมยกให้ใครง่าย ๆ

เขาไม่สนใจว่าเงินจะตกไปอยู่กับใครหลังจากเขาตาย ขอแค่มี คนมาดูแลเขาก็พอ

ช่างเป็นยีนเห็นแก่ตัวที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษจริง ๆ

รอดูได้เลย ครอบครัวตระกูลหวงจะต้องมีศึกแย่งชิงมรดกอย่าง ดุเดือด และแน่นอนว่าเซียวหมิงเยวี่ยจะรอชมละครน ้าเน่านั้น

“หมิงเยวี่ย ทำไมถึงดูมีความสุขจัง?”

ภายในห้องอาหารบุฟเฟ่ต์จู่หลาน เมื่อแม่เซียวเห็นเซียวหมิง เยวี่ยเดินเข้ามา และดูเหมือนว่าเธอกำลังอารมณ์ดี จึงรีบโบกมือเรียก

หญิงสาวนั่งลงและตอบว่า “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เจอคุณย่ากับ เซียวฮ่วนฮ่วนที่หน้าห้อง เลยปะทะคารมกับพวกเธอนิดหน่อย”

เมื่อได้ยินลูกสาวพูดถึงคนเหล่านั้น สีหน้าพ่อเซียวก็หมองหม่น ลงทันใด

“เธอไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด ไม่รู้สึกละอายใจต่อพ่อฉันเลย ต้อง เป็นคนแบบไหนกัน!”

“จะรู้สึกผิดอะไร คนแบบนั้นไม่มีทางรู้สึกผิดหรอกค่ะ” เซียวหมิง เยวี่ยพูด

คนโง่ ย่อมมีตรรกะของตัวเองที่ฟังดูสมเหตุสมผล ความคิดและ การกระทำทั้งหมดของเธอล้วนมีเหตุผล

คุณย่าไม่เพียงไม่รู้สึกผิด แต่ยังจะโทษทุกอย่างว่าเป็นความผิด ของคุณปู่ โทษว่าเขาไม่สามารถทำให้เธอมีชีวิตที่ดี เอาแต่โทษคน อื่นฝ่ายเดียว โดยไม่เคยหันมองตัวเองเลย

“หนูเจอคุณย่า ลุงใหญ่ และเซียวฮ่วนฮ่วน แต่ไม่เห็นป้าสะใภ้เลย เธอไปไหนนะ?” เซียวหมิงเยวี่ยถาม

“จริงด้วย ถ้าจะมาก็ควรจะมาด้วยกัน ทำไมเธอถึงไม่อยู่ที่นี่?” แม่ เซียวนึกสงสัยเช่นกัน

พ่อเซียวตะคอก “ช่างหล่อนเถอะ อาจจะถูกหวงเทียนหลง ทอดทิ้ง หรือไม่ก็ตายไปแล้วก็ได้”

เซียวหมิงเยวี่ยจิบน ้าชา คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น ไม่งั้นป้าสะใภ้ คงจะต้องมาด้วยแน่ ๆ

เธอเรียบเรียงคำพูด แล้วพูดถึงสิ่งที่เธอคาดเดาเมื่อครู่

หลังจากฟังจบ แม่เซียวก็พูดเสียงเรียบว่า “ตรงกับที่แม่เดาไว้ เหมือนกัน ชายชราแซ่หวงคนนั้น ลูกหลานคงไม่มาดูแล หรือไม่ก็ ตายไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกมันคงไม่มีโอกาสมาดูแลหรอก”

“โชคดีของพวกมันจริง ๆ หรือพวกมันจะได้รับกองมรดก? แล้วก็ กลับมาแก้แค้นพวกเราเหรอ? พ่อไม่ยอมรับเด็ดขาด คนแบบพวกมัน ไม่คู่ควรกับชีวิตที่ดีแบบนี้” พ่อเซียวขมวดคิ้ว

เซียวหมิงเยวี่ยยกยิ้มมุมปาก “พ่อคะ ลืมไปหรือเปล่าว่ายังมีซุน หนานหนานอีกคนอยู่ที่ชุมชนหวาฮั่น”

“ซุนหนานหนาน?”

พ่อกับแม่หันมองหน้ากัน ก่อนจะพูดพร้อมกันว่า “ลูก หมายความว่ายังไง?”

เซียวหมิงเยวี่ยเขย่าแก้วชาในมือเบา ๆ “ถ้าพวกมันไม่ได้รับกอง มรดกก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าพวกมันได้รับ หนูก็จะทำให้พวกมันมีชีวิต อยู่เพื่อรับมรดก แต่ไม่มีชีวิตอยู่เพื่อใช้เงิน เมื่อถึงเวลานั้น เงินก้อนนี้

ก็จะตกไปอยู่ในมือของซุนหนานหนาน ยังไงก็ดีกว่าให้ลุงใหญ่หรือ เซียวฮ่วนฮ่วน”

เมื่อได้ยินดังนั้น แม่เซียวก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก “ที่แท้ลูกก็ วางแผนไว้ทุกอย่างแล้วสินะ”

เธอไม่อยากอยู่ในเมืองบันเทิงร่วมกับพวกมัน ซึ่งเป็นเรื่องน่าอึด อัดมาก กลัวว่าวันดีคืนดีพวกมันจะมาหาเรื่อง

แม้ว่าพวกมันจะไม่รู้ว่าใครฆ่าเซียวอวี่ แต่แม่เซียวก็ยังกลัวและ ระแวงพวกมันอยู่เสมอ ซึ่งทำให้เหนื่อยเปล่าจริง ๆ

“ลูกสาวพ่อช่างคิดวางแผนอย่างรอบคอบจริง ๆ เก่งกว่าพ่อเยอะ เลย” สายตาของพ่อเซียวเต็มไปด้วยความชื่นชม

เซียวหมิงเยวี่ยขยิบตาอย่างซุกซน “นกกระยางสู้กับหอยกาบ ชาวประมงได้ประโยชน์*[1] รอดูเถอะค่ะ”

หลังจากทานอาหารเสร็จ เซียวหมิงเยวี่ยก็หยิบลูกอมสองลูก ออกมา “กินลูกอมล้างปากหน่อยสิคะ”

พ่อกับแม่เซียวไม่ได้คิดอะไรมาก รับลูกอมมาใส่ปากทันที “หวานดีนะ”

เซียวหมิงเยวี่ยมองพ่อกับแม่ที่กำลังทานลูกอมด้วยรอยยิ้ม

ครอบครัวเซียวทั้งสามคนไปรอลิฟต์เพื่อกลับห้อง บังเอิญเจอ คุณย่าและคนอื่น ๆ มารอลิฟต์ด้วยเช่นกัน เซียวฮ่วนฮ่วนและลุงใหญ่ กำลังช่วยประคองชายชราอยู่ด้านข้าง

ชายชราแซ่หวงท่าทางหยิ่งยโส ทำราวกับตนเป็นเจ้าที่เจ้าทาง

เมื่อสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน ทันใดนั้นบรรยากาศก็ตึงเครียด

[1] นกกระยางสู้กับหอยกาบ ชาวประมงได้ประโยชน์ มี ความหมายว่า สองฝ่ายที่ต่อสู้กันต่างไม่ได้รับผลประโยชน์ แต่กลับ ให้ฝ่ายที่สามกอบโกยผลประโยชน์ไป