ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 298 หลานหลานอาละวาดที่บ้านลุงใหญ่
“หลานหลาน มาสิ ถึงแล้ว เดินระวัง ๆ นะ”
ลุงใหญ่ค่อย ๆ ประคองหญิงสาวอย่างระมัดระวัง หลานหลาน แกล้งทำท่าอ่อนแอ จับเอวตัวเองพลางเบ้ปากร้อง
“ถ้าฉันไม่ท้อง พี่คงไม่พาฉันมาที่นี่หรอกใช่ไหม”
ลุงใหญ่แตะการ์ดเพื่อเปิดห้อง “มันไม่เหมือนกันสักหน่อย ตอนนี้
เธอกำลังท้องกำลังไส้ ต้องการคนดูแล ไม่อาจปล่อยให้ลูกชายสุดที่
รักของผมลำบากได้ ว่าแต่ ไอ้แก่ตายยากนั่นคงนอนอยู่แน่ ๆ นอน หลับทุกบ่าย พวกเราไปคุยกันในห้องนั่งเล่นเถอะ เงียบ ๆ หน่อยนะ”
หลานหลานตอบอย่างไม่เต็มใจว่า “รู้แล้วค่ะ”
ในกระเป๋าถือของหลานหลาน หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่ากำลังอยู่ในสาย
เมื่อเข้าไปในห้อง ประตูห้องนอนล็อกไว้ คุณย่าและเซียวฮ่วนฮ่ วนนั่งอยู่บนโซฟา บนพื้นยังมีที่นอนปูไว้ ปกติผู้เฒ่าหวงใช้ห้องนอน คนเดียว พวกเขาสามคนจึงปูที่นอนบนพื้นห้องนั่งเล่น
เมื่อเห็นลุงใหญ่กลับมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง คุณย่าและ เซียวฮ่วนฮ่วนก็รู้สึกประหลาดใจมาก
เซียวฮ่วนฮ่วนนึกถึงคำพูดของเซียวหมิงเยวี่ย จึงตั้งสติและรีบ ถามทันทีว่า
“เธอเป็นใคร?”
“ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือแฟนสาวของฉัน ชื่อหลานหลาน ต่อไปนี้
เธอจะเป็นแม่เลี้ยงของแก ตอนนี้เธอกำลังท้องอยู่ และเป็นเด็กผู้ชาย ด้วย ทุกคนต้องช่วยดูแลหลานหลานให้ดี”
ลุงใหญ่พูดด้วยน ้าเสียงสั่งการ
เซียวฮ่วนฮ่วนลุกพรวดขึ้น “หนูไม่เห็นด้วย! พ่ออายุปาไปตั้ง เท่าไหร่แล้ว ยังจะไปหาเด็กสาวมาอีก เธอเด็กกว่าหนูด้วยซ ้า เป็น เด็กเป็นเล็ก เที่ยวไปยั่วยวนผู้ชายคราวพ่อ ไร้ยางอายจริง ๆ!”
เธอหายใจแรง จ้องมองไปที่ท้องของหลานหลานตาเขม็ง ความรู้สึกกังวลและตื่นตระหนกอันมหาศาลท่วมท้นในใจ
ลุงใหญ่ตวาดกลับทันใด “แล้วทำไมฉันต้องขอความยินยอมจาก แกด้วย? ในบ้านนี้ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจคนเดียว!”
หลานหลานร้องไห้สะอื้น “ที่รัก ดูเหมือนว่าลูกสาวของคุณจะไม่ ชอบฉัน และไม่ชอบน้องชายคนนี้ด้วย งั้นเราเลิกลากันดีกว่า ฉะ… ฉันขอตัวก่อน”
“ไม่ คุณอย่าไปเลยนะ”
คำพูดของหลานหลานเหมือนกับการราดน ้ามันลงบนเปลวไฟ ของลุงใหญ่
ลุงใหญ่ระเบิดโทสะ เขาชี้นิ้วไปที่เซียวฮ่วนฮ่วน
“ถ้ายังทำให้แม่เลี้ยงของแกโกรธอีก ก็ไสหัวออกไปจากเมือง บันเทิงได้เลย พอดีจะได้เหลือที่ว่างให้ลูกชายฉันด้วย เห็นหน้าแก แล้วรำคาญลูกตา เหมือนกับแม่แกที่ตายไปไม่ผิด”
สีหน้าของเซียวฮ่วนฮ่วนซีดเผือดสลับกับแดงก ่า
คุณย่ามองดูหลานหลาน ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท้องแล้วเหรอ? เด็กผู้ชายด้วย ดีจริง ๆ ยอดเยี่ยมไปเลย บ้านเราจะมีทายาทสืบสกุล แล้ว รอเหล่าหวงตื่นก่อน เขาคงจะดีใจมาก เขาจะต้องยกเงินทั้งหมด ให้หลานชายตัวน้อยแน่ ๆ”
หลานหลานยิ้มอย่างอ่อนโยน คุณผู้หญิงที่สนับสนุนบอกไว้แล้ว ว่า หญิงชราคนนี้ไม่ใช่คนดี ดังนั้นจะต้องเล่นงานเธอซะ
หลานหลานสั่ง “ฉันหิวน ้า ไปเอาน ้ามาให้ฉันหน่อย”
คุณย่าอึ้งไปชั่วครู่ รู้สึกงุนงง
“หูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินเหรอว่าหลานหลานบอกว่าหิวน ้า ไป เอาน ้ามาสิ” ลุงใหญ่บ่นด้วยความหงุดหงิด
คุณย่ากลับมาได้สติ และรีบลุกไปรินน ้าให้
หลานหลานเดินไปหาเซียวฮ่วนฮ่วน ก่อนพูดด้วยน ้าเสียงเยาะ เย้ย “ลูกสาว ลุกออกไปหน่อยสิ แม่จะนั่งตรงนี้”
“ใครเป็นลูกสาวแก!”
เซียวฮ่วนฮ่วนจ้องมองด้วยความโกรธ เธออยากจะสาปแช่งต่อ แต่เมื่อเห็นสายตาของลุงใหญ่ที่เหมือนจะกินตนเอง หญิงสาวจึงกลืน คำพูดลงคอและลุกออกจากโซฟาให้อีกฝ่าย
หลานหลานนั่งลงอย่างเย่อหยิ่ง พูดจาดูถูกว่า
“ว่าแต่ลูกสาว ได้ยินมาว่าเธอไม่มีลูกชาย แถมหย่ากับสามีแล้ว ด้วยใช่ไหม? ผู้หญิงอย่างเราจะไม่มีลูกชายได้ยังไง เธอนี่มันไร้ ประโยชน์จริง ๆ! สมควรแล้วที่อายุจะสี่สิบ แต่ยังต้องเกาะพ่อแม่กิน อยู่”
หลานหลานรวบรวมข้อมูล และพูดจี้ใจดำเซียวฮ่วนฮ่วนตรง ๆ แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการทำงานอันยอดเยี่ยม
“แกพูดเรื่องไร้สาระอะไร ฉันขอให้แกมาสนใจเรื่องของฉันหรือ ไง? คิดว่าตัวเองเป็นใคร และเคยทำอะไรมาก่อน ยังไม่แน่ใจด้วยซ ้า ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของพ่อฉันจริงหรือเปล่า แล้วแกรู้ได้ยังไงว่าเป็น เด็กผู้ชาย? พ่อ อย่าปล่อยให้คนอื่นหลอก จนต้องไปเลี้ยงลูกคนอื่น นะ!”
เซียวฮ่วนฮ่วนเริ่มใจเย็นลง คำพูดของเธอชัดเจนในความหมาย ใครเป็นพ่อของเด็กก็ควรเลี้ยงดูไม่ใช่เหรอ?
เมื่อหลานหลานได้ยินดังนั้น เธอก็เริ่มสะอื้นไห้ด้วยความเสียใจ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรไม่ดี ฉันแค่พูดตรงไปตรงมา คิดอะไรก็พูด
ออกมาแบบนั้น ถ้าฉันพูดอะไรผิดไป ก็แค่บอกฉันตรง ๆ ทำไมถึง ต้องมาดูถูกฉันแบบนี้ด้วย?”
“เทียนหลง ฉันไปตรวจเลือดที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองเพื่อตรวจ เพศของเด็ก แต่เธอกลับพูดว่าเด็กไม่ใช่ของคุณ…” ดวงตาของ หลานหลานแดงก ่า ดูน่าสงสารยิ่ง
เมื่อเห็นหลานหลานร้องไห้ ลุงใหญ่รู้สึกใจสลาย
ในอดีต ผู้หญิงสวยระดับหลานหลาน เขาคงได้เพียงมองผ่าน หน้าจอมือถือเท่านั้น ทั้งชีวิตเขาไม่เคยได้สัมผัสกับโชคลาภแบบนี้
มาก่อน จึงราวกับถูกมนต์สะกดให้เชื่อฟังอย่างสุดหัวใจ
ลุงใหญ่มองลูกสาวตนด้วยสายตาเย็นชา “เซียวฮ่วนฮ่วน ความ อดทนของฉันมีขีดจำกัด แกไม่รู้จักดีชั่วเลยหรือยังไง? ถ้าแกเชื่อฟัง และมีเหตุผล เป็นลูกสาวกตัญญู ฉันก็คงเลี้ยงดูแกไปจนแก่ แต่ถ้าแก ยังปากเสียต่อไป อย่ามาโทษที่ฉันต้องใจร้าย”
เขามองเซียวฮ่วนฮ่วนด้วยความรังเกียจ รู้สึกไม่พอใจเธออย่าง มาก จึงพูดต่อด้วยถ้อยคำรุนแรง
“ยังไงซะฉันก็มีเมียและมีลูกชายแล้ว ในอนาคตฉันจะมีลูกอีกสัก กี่คนก็ได้ จะเที่ยวเล่นกินดื่มยังไงก็เรื่องของฉัน แม่กับน้องชายแก ตายไปแล้ว ทำไมแกถึงไม่ตายตามพวกมันไปสักที? วัน ๆ เอาแต่ทำ ตัวไร้ประโยชน์!”
เซียวฮ่วนฮ่วนพูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นสายตาเย้ยหยันและ รอยยิ้มอันภาคภูมิใจของหลานหลาน เธอก็แทบไม่สามารถหายใจได้ เต็มปอด หัวใจหนักอึ้งเหมือนกำลังจมดิ่งสู่ธารน ้าแข็ง
ดี เยี่ยมเลย ในตอนแรกเธอยังคงลังเลเล็กน้อย แต่ตอนนี้การ ลังเลของเธอดูจะเป็นเรื่องไร้สาระ
“หนูเข้าใจแล้วค่ะพ่อ”
เซียวฮ่วนฮ่วนพูดเสียงเบา แต่แววตาของเธอนั้นเต็มไปด้วย เจตนาร้าย
ลุงใหญ่พึมพำด้วยใบหน้าเย็นชา “ไร้ค่าจริง ๆ ถ้าไม่ด่าสักสอง สามคำ แกคงจำไม่ได้ว่าตัวเองนามสกุลอะไร”
ในเวลานี้ คุณย่ายกแก้วน ้ามาให้ น ้าในแก้วยังร้อนจัดจนมีควัน ฉุย
“น ้าเพิ่งต้มเสร็จ รอสักพักค่อยดื่มนะ”
หลานหลานเอื้อมมือไปแตะ รู้สึกแสบร้อนจนร้องอุทาน “คิดจะ เอามาลวกฉันหรือไง!”
“มือแดงหมดแล้ว คุณดูสิคะ” หลานหลานยื่นมือไปให้ลุงใหญ่ดู
ลุงใหญ่จับมือของหลานหลานด้วยความเป็นห่วง เขาหันไปจ้อง คุณย่าและด่าทอ
“เคยทำอะไรเป็นบ้างเนี่ย!”
คุณย่ายืนนิ่งด้วยความสับสน “น ้าในกาหมดแล้ว แม่เลยต้ม ใหม่…”
“แล้วทำไมไม่รอให้น ้าเย็นก่อนค่อยเอามาให้ฉันล่ะ? ทำอะไรก็ไม่ เป็น แบบนี้ ฉันจะหวังให้คุณมาดูแลฉันในอนาคตได้เหรอ? แล้วถ้า ลูกชายฉันโดนลวกจะทำยังไง?” หลานหลานพูดด้วยความรังเกียจ
ลุงใหญ่ตวาดใส่ “ออกไป!”
คุณย่าหดคอตัวสั่นเทิ้ม เธอพลันนึกถึงคำพูดของเซียวหมิงเยวี่ย เมื่อไม่นานมานี้ เมื่อลูกชายคนโตได้รับมรดกแล้ว เขาจะปฏิบัติต่อ เธออย่างไร?
ตั้งแต่ได้พบกับเหล่าหวง ลูกชายคนโตก็ปฏิบัติต่อเธอดีขึ้นมาก เริ่มแสดงความกตัญญูรู้คุณ แต่ผ่านไปได้เพียงไม่กี่วัน เขายังไม่ทัน ได้รับเงินเลยด้วยซ ้า ก็กลับมาทำตัวเหมือนเดิมอีกแล้ว
เมื่อมองย้อนกลับไปถึงสิ่งที่ประสบในช่วงสองปีที่ผ่านมา คุณย่า ไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจาก ได้สัมผัสกับความสุขสบายที่เมืองบันเทิง เธอก็ไม่อยากกลับไปใช้ ชีวิตแบบเดิมอีกต่อไป
เธออายุมากขนาดนี้แล้ว ควรจะได้พักผ่อนหย่อนใจอย่างสุข สบายเหมือนกับเหล่าหวง
คุณย่าเหลือบมองลูกชายคนโตที่กำลังเกลี้ยกล่อมหลานหลาน ช่วงนี้เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมากจริง ๆ และอยากให้เป็นแบบนี้
ตลอดช่วงชีวิตที่เหลืออยู่
ไม่ใช่ความผิดของลูกชายหรอก แต่เป็นเพราะเงิน ทั้งหมดเป็น เพราะอำนาจของเงิน
ดังนั้น เราต้องขัดขวางไม่ให้ลูกชายคนโตได้รับมรดกเร็วเกินไป ไม่งั้นเขาจะทอดทิ้งและไม่ดูแลเราอีก
ใช่แล้ว ต้องทำแบบนี้นี่แหละ
ผู้คนในห้องนี้ล้วนมีความคิดแตกต่างกันไป ในใจต่างก็มี แผนการของตัวเอง
ทันใดนั้น ประตูห้องนอนถูกเปิดออก ผู้เฒ่าหวงเดินออกมา พร้อมกับไม้เท้าและพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึมว่า
“เอะอะเสียงดังอะไรกัน ไม่รู้เหรอว่าฉันต้องพักผ่อนหลังมื้อ เที่ยง?”
ลุงใหญ่รีบเก็บอาการโมโห แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พ่อครับ ไม่มี อะไรหรอก แค่มีข่าวดีมาบอกก็เท่านั้น พ่อจะมีหลานชายแล้วนะ”
หลานหลานชันตัวลุกขึ้นยืน “สวัสดีค่ะคุณพ่อ”
แต่ผู้เฒ่าหวงกลับมีท่าทีที่เรียบเฉย เขาเพียงพยักหน้ารับ ก่อน หันไปพูดว่า
“ไปชงชาให้ฉันหน่อย”
คุณย่ารับคำ “ฉันจะไปชงให้เดี๋ยวนี้”
หลานหลานมองดูชายชราท่าทางเฉลียวฉลาดคนนี้ คำพูดของ คุณผู้หญิงที่สนับสนุนดูจะเป็นความจริง เขากำลังหลอกใช้ครอบครัว นี้ให้คอยปรนนิบัติตัวเอง ไม่เช่นนั้นทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เมื่อได้ยินว่าจะมีหลานชาย?
YOU MAY ALSO LIKE
