ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 300 ชัยชนะของตัวร้าย

ด้วยความช่วยเหลือของหลานหลาน ลุงใหญ่จึงเปิดเผยตัวตนที่

แท้จริง และไม่รับใช้ผู้เฒ่าหวงอีกต่อไป แต่กลับกักขังอีกฝ่ายและยึด สมุดบัญชีธนาคารทั้งหมด

ผู้เฒ่าหวงสูญเสียอำนาจที่เหนือกว่า เขาเฉลียวฉลาดมาทั้งชีวิต แต่กลับพลาดท่าในตอนสุดท้าย ตกอยู่ในกำมือลูกชายแท้ ๆ ของ ตัวเอง พูดง่าย ๆ ว่าเขาประเมินธรรมชาติของมนุษย์ต ่าเกินไป

คิดว่าด้วยความสัมพันธ์ทางสายเลือดและแรงจูงใจอันยิ่งใหญ่ จากการสืบทอดมรดก เซียวเทียนหลงจะดูแลเขาจนแก่เฒ่า แต่แล้ว ทุกอย่างก็พังทลาย ใครจะคิดว่าเซียวเทียนหลงนั้นไร้หัวใจถึงขนาด นี้?

หากรู้ว่าทุกอย่างจะต้องกลายเป็นแบบนี้ เขาคงจ้างคนดูแลหรือ พยาบาลไปแล้ว

ลุงใหญ่มีศีลธรรมต ่า เย็นชาและเห็นแก่ตัว หลังจากดิ้นรนในช่วง ภัยพิบัติมาสองปี เขาไม่สนใจเรื่องความเป็นมนุษย์หรือพ่อแม่อีก ต่อไป และได้ทิ้งมันไว้เบื้องหลังนานแล้ว

ในที่สุดก็มีฟางเส้นสุดท้ายปรากฏขึ้นตรงหน้า ใครก็ตามที่เข้า มาขวางทางสู่ความร ่ารวยของเขา เขาจะถือว่ามันเป็นศัตรูคู่อาฆาต

จากคำบอกเล่าของหลานหลาน ตอนแรกชายชรายืนกราน อย่างหัวแข็ง แต่ต่อมาก็อ่อนลง พูดจาไพเราะ เสนอยกมรดกทั้งหมด แก่เซียวเทียนหลง เขาจึงเริ่มใจอ่อนและถูกล่อลวง

แต่พอหลานหลานพูดยุยง เขาจึงกลับมาด่าทอ บีบบังคับชาย ชราให้มอบเงินกับเขาตอนนี้

เมื่อเห็นว่าเขาปฏิเสธที่จะยอมรับข้อเสนอ ผู้เฒ่าหวงจึงพูดอย่าง ตรงไปตรงมาว่า ถ้าแกกล้าก็ฆ่าฉันซะเลยสิ ฆ่าฉันแล้วแกก็จะไม่ได้ เงินสักหยวนเดียว เว้นแต่จะดูแลฉันดี ๆ ถ้าฉันพอใจ ก็อาจจะแบ่ง บางส่วนให้

เซียวเทียนหลงเดือดดาลทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ธาตุแท้ของทุก คนถูกเปิดเผยแล้ว ยังคิดจะให้เขายอมรับใช้อย่างเชื่อฟังอีกเหรอ?

จากนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่ไม่ได้เงิน เขามักจะดุด่าและทุบตีผู้เฒ่า หวง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังไม่ให้ข้าวให้น ้ากับชายชราอีกด้วย หาก อยากกินข้าวหรือดื่มน ้า ชายชราก็ต้องจ่ายเงิน

ชายชราดื้อรั้นได้ไม่นาน ในที่สุดก็ต้องยอมจำนน ควักเงิน ออกมาซื้ออาหารและน ้าดื่ม รวมถึงซื้อความสงบสุข

เมื่อเป็นเช่นนี้ เซียวเทียนหลงก็ยิ่งเหลิง คิดว่าวิธีรุนแรงนั้นได้ผล นึกเสียใจที่ไม่ได้ทำตั้งแต่แรก

แม้จะไม่ได้รับเงินทั้งหมดของผู้เฒ่าหวง แต่ก็เพียงพอสำหรับเขา ที่จะใช้จ่ายได้สักระยะหนึ่ง ตราบใดที่ผู้เฒ่าหวงยังมีชีวิตอยู่ ทรัพย์สิน ทั้งหมดเหล่านั้นก็ต้องเป็นของเขา

เมื่อมีเงินก้อนใหญ่ในกระเป๋า เซียวเทียนหลงรู้สึกเหมือนตัวเอง ลอยได้ เดินเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจราวกับตนเป็นเศรษฐีใหม่

เวลาไปกินข้าวที่ร้านอาหาร เขามักชอบพูดออกคำสั่งกับ พนักงานเสิร์ฟ ถ้าอาหารมาเสิร์ฟช้า ก็จะพูดจาโอหังว่าพวกแกคน ยากจนมัวทำอะไรกันอยู่

เขาหยุดเสแสร้งทำเป็นสุภาพ เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง และใช้ชีวิต อย่างอิสระ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาคิดว่าตอนนี้ถึงเวลาเอาคืนศัตรูคู่อาฆาต จึงเริ่ม หาเรื่องทะเลาะกับพ่อและแม่เซียว…

ภายในร้านอาหาร

“อ้าว นี่มันน้องชายผู้ใจจืดใจดำของฉันไม่ใช่เหรอ?”

ลุงใหญ่ดูอวบอ้วนขึ้น ใบหน้ามันเยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความชั่ว ร้าย และยังมีความเย่อหยิ่งเหมือนตัวร้ายในละคร

เมื่อเห็นว่าพ่อเซียวยังคงเงียบ ลุงใหญ่จึงพูดต่อว่า

“คาดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ? ตอนนี้ฉันร ่ารวย มีเงินทองมากมาย แถม มีเมียสวยอีกด้วย แกนี่มันเห็นแก่ตัวที่สุด สองปีมานี้แกทำให้ฉันต้อง

ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แกคงไม่คิดว่าฉันจะพลิกกลับมาผงาดได้ อีกครั้งใช่ไหม?”

พ่อเซียวสังเกตเห็นเขาแล้ว แต่ขี้เกียจเงยหน้าขึ้นมอง

“ใครเป็นน้องชายของแก แกนามสกุลหวง ฉันนามสกุลเซียว พ่อ ของแกยังไม่เปลี่ยนนามสกุลให้แกอีกเหรอ? ไปให้พ้นหน้าซะ”

แม่เซียวมองทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา ด้านข้างเซียวเทียน หลงมีหญิงสาวรูปร่างเพรียวบางน่าดึงดูดใจยืนอยู่ ดูเหมือนว่าภรรยา ของเขาคงเสียชีวิตแล้ว และเขาก็มีคนรักใหม่เร็วเสียจริง

เมื่อนึกถึงพี่สะใภ้ที่ชอบบงการทุกสิ่งอย่าง แม่เซียวรู้สึกไม่ค่อย ชอบเธอเหมือนกัน ตายไปซะได้ก็ดี

ลุงใหญ่ถลึงตาอย่างน่ากลัว “พี่ชายก็เหมือนพ่อคนหนึ่ง แกกล้า ดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้?”

พ่อเซียววางตะเกียบลง “แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? พวกเราทุกคน ล้วนเป็นแขกของเมืองบันเทิง แล้วแกสูงส่งกว่าคนอื่นนักเหรอ? พอมี เงินหน่อยก็ลืมกำพืดตัวเอง จะพูดอีกครั้ง ไปให้พ้นหน้าซะ”

“ฉันจะฆ่าแกให้ได้!”

ดวงตาของลุงใหญ่ส่องประกายความเดือดดาล เขาก้าวออกไป ข้างหน้าเพื่อหวังจะคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายและดึงขึ้นมา

ในที่สุดเขาก็มีชีวิตที่ใฝ่ฝันมาโดยตลอด และต้องการมาเย้ยหยัน น้องชายตน แต่ไม่คาดคิดว่าพ่อเซียวจะตอบโต้ด้วยความเย็นชา เช่นนี้ แล้วจะไม่ให้เซียวเทียนหลงโกรธเคืองได้อย่างไร

พ่อเซียวขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ยื่นมือออกไปผลักอีกฝ่าย ก่อนจะเห็นลุงใหญ่เดินโซเซถอยหลังไปหลายก้าวราวกับว่าถูกโจมตี อย่างแรง จากนั้นล้มลงกับพื้นพร้อมกระอักเลือดออกมา

แม่เซียวตะลึงงัน พ่อเซียวมองเซียวเทียนหลงที่กระอักเลือดบน พื้นด้วยความประหลาดใจ

“ฉันแทบไม่ได้ออกแรงเลยนะ”

“ว้าย!”

หลานหลานปิดปากด้วยความตกใจ ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ ด้านข้างลุงใหญ่ ท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“ที่รัก ทำยังไงดีล่ะ จะทำยังไงดี? โอ้พระเจ้า ที่รักขา!”

แต่เธอไม่ยอมก้มตัวลงเพื่อช่วยพยุงเซียวเทียนหลงให้ลุกขึ้น เพราะเขากระอักเลือดออกมาเยอะมาก

เธอคิดว่ามันสกปรก กลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นโรคติดต่อ และไม่ อยากติดเชื้อไปด้วย

เนื่องจากเกิดการปะทะทางกายภาพ พนักงานเสิร์ฟจึงรีบโทรหา สายด่วนฉุกเฉินเพื่อแจ้งตำรวจ ไม่นานตำรวจก็มาถึง ด้วยเหตุนี้ พ่อ

กับแม่เซียวจึงต้องเดินทางไปยังสถานีตำรวจและอยู่ที่นั่นเป็นเวลาถึง ครึ่งวัน

จากการตรวจสอบกล้องวงจรปิด พบว่าทั้งสองฝ่ายมีความผิด ร่วมกัน แม้ว่าลุงใหญ่จะเป็นฝ่ายเริ่มต้นการทะเลาะวิวาท แต่พ่อเซียว เป็นฝ่ายลงมือก่อน โดยที่ลุงใหญ่ยังไม่ทันได้แตะต้องตัวเขา พ่อเซียว ก็ผลักอีกฝ่ายจนล้มลงพื้น

ด้วยเหตุผลของอาการบาดเจ็บของลุงใหญ่ ตำรวจจึงตัดสินใจ ทำการตักเตือนทั้งสองฝ่าย

หน้าสถานีตำรวจ คุณพ่อเซียวเดินออกมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขารู้สึกเจ็บใจเป็นอย่างมาก

“ผมไม่ได้ออกแรงอะไรเลยนะ แล้วทำไมเขาถึงอาเจียนเป็นเลือด มากมายแบบนั้น?”

แม่เซียวรู้สึกสงสัยเช่นกัน “แค่ผลักนิดเดียว มันจะรุนแรงอะไร นักหนา เว่อร์ซะไม่มี ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะแบล็กเมล์เราหรอกนะ?”

“ผมคิดไว้แล้ว เจอหน้าคนพวกนี้มีแต่เรื่องซวย!” พ่อเซียวโกรธ จัด

…

ภายในโรงพยาบาล

ลุงใหญ่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ขณะที่หลานหลานนั่งอยู่ข้างเตียง ด้วยความกังวล คอยถามไถ่อาการไม่หยุด

“รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังคะ? ฉันเป็นห่วงพี่มากเลย ขอให้พี่อย่าเป็น อะไรร้ายแรงเลยนะ”

ลุงใหญ่รู้สึกซาบซึ้งใจ “ดีขึ้นมากแล้ว ที่รักของผม เมื่อกี้คงทำ ให้คุณตกใจใช่ไหม?”

หลานหลานเช็ดน ้าตาที่ไม่มีอยู่จริง “แค่พี่ไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว ค่ะ”

ลุงใหญ่จับมือหลานหลาน รู้สึกเหมือนว่าชีวิตที่ผ่านมาช่างไร้ค่า นี่ต่างหากคือชีวิตที่เขาสมควรได้รับ เงินทองมากมาย และสาวงามอยู่ เคียงข้าง สุขสบายยิ่งกว่าเทวดาเสียอีก

เขาไอสองสามที “ไม่คิดว่าเจ้าเซียวเฉียงเชิ่งจะโหดร้ายขนาดนี้ ฉันจะจำเรื่องวันนี้ไว้ หนี้แค้นนี้ฉันจะต้องชำระให้ได้!”

ในเวลานี้ คุณย่าและเซียวฮ่วนฮ่วนรีบเข้ามาในห้อง คุณย่าพูด ด้วยความกังวล

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมถึงอาเจียนเป็นเลือดล่ะ?”

ลุงใหญ่ตวาดใส่ด้วยความโกรธ “ไม่ใช่เพราะลูกชายแม่หรือไงที่

ตีฉัน สั่งสอนลูกชายมาดีเสียเหลือเกินนะ!”

คุณย่าโมโหทันใด “เจ้ารองเหรอ? เขากล้าดียังไง?! แจ้งตำรวจ ต้องแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ ให้ตำรวจยิงไอ้สารชั่วนั่นซะ”

“แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องแจ้งตำรวจหรอก แล้วไอ้แก่นั่นล่ะ ตอนที่

ออกมาได้ล็อกประตูไว้หรือเปล่า?” ลุงใหญ่พลันนึกถึงผู้เฒ่าหวง

คุณย่ารีบตอบ “ล็อกแล้ว ล็อกแล้ว ฮ่วนฮ่วนมัดเขาไว้ด้วย ยังไง ก็ออกมาไม่ได้แน่นอน”

เซียวฮ่วนฮ่วนก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยและถามว่า

“พ่อ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

“ดีนะที่แกยังมีสำนึก ยังห่วงใยฉันอยู่ ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว” ลุงใหญ่ พูด

นับตั้งแต่ที่ดุด่าเธอครั้งก่อน เธอก็มีสติมากขึ้น เลิกยอกย้อน และ ประพฤติตนดีขึ้นมาก เธอทำทุกอย่างที่เขาขอให้ทำ ตามที่คิดไว้ ผู้หญิงทุกคนล้วนเป็นแค่นังตัวแสบ และไม่ควรได้รับการปฏิบัติที่ดี

เซียวฮ่วนฮ่วนขยับริมฝีปากสองสามครั้ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

คุณหมอถือใบรายงานเดินเข้ามา “คุณคือเซียวเทียนหลงใช่ ไหม?”

“ใช่ครับ คุณหมอ เมื่อไหร่ผมจะได้ออกจากโรงพยาบาลหรือ ครับ?”

คุณหมอขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณบอกว่าถูกผลักจนล้มกระแทก พื้นใช่ไหมครับ?”

“ครับ ผมถูกผลักจริง ๆ”

คุณหมอพยักหน้า “แค่ถูกผลักเฉย ๆ ไม่น่าจะถึงขั้นอาเจียนเป็น เลือดนะ การที่คุณอาเจียนเป็นเลือดอาจมาจากสาเหตุอื่น”