Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 167 บทส่งท้าย - Abyss of Time IV: Celestial Legacy
หลายวันต่อมา อาณาจักรเชสนา ทวีปกิงคารอน
รีสเลย์ยืนนิ่งอึ้งอยู่นานจนทุกคนคิดว่าเขาตายไปแล้ว เบื้องหน้าของเขามีภาพที่ตนไม่กล้าคิดฝันถึง ผู้คนมากมายจากอาณาจักรเชสนาต่างออกออกมายืนต้อนรับราชาของพวกเขาที่กลับมาจากการต่อสู้เพื่อกอบกู้โลก และที่ปลายทางของถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนมีเหล่าหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ
…อลิเซีย เรยาร์ แม้แต่เจ้าด้วยอลิเวีย…
น้ำตาของชายหนุ่มไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะให้ใครเห็น แต่เขาไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้ จะมีสักกี่คนที่ได้มีประสบการณ์แบบนี้ ภรรยา ลูกน้อย น้องภรรยา หรือแม้แต่เหล่าทหารคนสนิทที่จากไปแล้วกลับมาอยู่ตรงหน้าอีกครั้งราวกับฝันไป
เขาเข้ากอด หอม และลูบจับไปตามตัวของอีกฝ่ายจนภรรยาต้องร้องห้าม รีสเลย์ต้องการให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง ก่อนหน้านี้เขาฝันร้ายนับครั้งไม่ถ้วนว่าได้เจอกับทุกคนอีกครั้ง แต่มันก็เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา
“นี่ อย่ารุนแรงนักสิคะ เดี๋ยวลูกจะเจ็บนะ” อลิเซียร้องห้ามเมื่อรีสเลย์ยกลูกวัยแบเบาะของตนขึ้นสูง ถ้าไม่เกรงใจภรรยาเขาอยากจะโยนขึ้นฟ้าสักทีด้วยซ้ำ
“ข้าดีใจ ดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไรเลย” กษัตริย์หนุ่มยังน้ำตาไหลพราก
“ฮึ! ข้าไม่เห็นจะดีใจสักนิดที่ต้องกลับมาเจอท่าน” อลิเวียน้องภรรยาสุดแสบประชดใส่ แต่รีสเลย์ไม่เคยถือสาเธอ เขารู้ว่าเธอเองก็ต้องดีใจที่กลับมามีชีวิตอีกครั้งพร้อม ๆ กับพี่สาวและหลานตัวน้อย
ในห้องท้องพระโรง หลังจากใช้เวลาไปกับข้าราชบริพารและการหารือราชการที่ไม่ได้ทำมาเสียเนิ่นนาน ทุกคนก็กลับออกไปและปล่อยให้กษัตริย์ของเขาใช้เวลากับครอบครัวที่ห่างหายไปนาน
“มันเกิดอะไรขึ้นคะ ข้าจำได้แค่พวกเราถูกโจมตี แล้วก็…”
รีสเลย์ดึงภรรยาสุดรักมากอดแน่น “ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าทุกอย่างจบแล้ว พวกเราจะอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม”
อลิเวียเห็นภาพนั้นก็ทั้งยินดีและเศร้าใจไปด้วยพร้อมกัน เธอบอกกับตัวเองว่านี่คือฉากจบที่แสนวิเศษแล้ว แค่นี้พี่สาวที่เธอรักกับผู้ชายที่เธอแอบรักก็จะได้มีความสุขเหมือนที่เคยเป็นมา ส่วนเธอที่เป็นส่วนเกินก็ควรจะเดินหลบออกมาเงียบ ๆ อย่างทุกครั้ง
แต่รีสเลย์กลับคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ “อย่าเพิ่งไป ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าด้วย”
“เอ๋!! อะไรกัน จะพูดอะไรก็รีบพูดมา แต่ไม่ต้องมาจับมือถือแขนข้าเลย” อลิเวียพยายามสะบัดมือออกแต่เธอสู้แรงของรีสเลย์ไม่ได้
“ข้ารับรู้ความรู้สึกของเจ้าแล้ว และข้าก็อยากจะขอให้เจ้ารับฟังความรู้สึกข้า” จากนั้นรีสเลย์ก็หันไปหาอลิเซีย “เจ้าก็ด้วยนะ ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย ช่วยรับฟังคำขอร้องเห็นแก่ตัวของข้าด้วยเถอะ”
แล้วรีสเลย์ก็พูดออกไป อลิเวียถึงกับหน้าแดงก่ำ เธอรีบแก้ตัวกับพี่สาวว่าตนเองไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับพี่เขย แต่อลิเซียไม่ได้คิดแบบนั้น
“ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าเจ้าเองก็ชอบท่านรีสเลย์มาตลอด”
“ก็บอกว่าไม่ยังไงเล่า ท่านพี่นี่ก็เป็นไปด้วยอีกคน”
“ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย ข้าเองก็ไม่รู้ตัวเลยจนกระทั่งเสียเจ้าทั้งสองไปแล้ว” รีสเลย์รู้สึกเกร็ง ๆ แต่เขาดีใจในสิ่งที่ทำลงไป
“งั้นก็จัดพิธีตบแต่งให้เรียบร้อยเถอะค่ะ จะได้ไม่เป็นที่ครหาในภายหลัง” อลิเซียยิ้มน้อย ๆ ดวงตาสุกใสนั้นดูพอใจมากกว่าไม่เห็นด้วย
“นี่ท่านทั้งสองฟังข้าบ้างไหมเนี่ย”
ที่อาณาจักรโดนาเมสที่อยู่ใกล้กัน แม้ว่าประเทศจะหายไปแล้วเพราะการโจมตีของเทพปีศาจ แต่ประชาชนบางส่วนในประเทศก็ได้คืนชีพกลับมาด้วย จีดัสเพิ่งพบความจริงที่น่าตกใจว่าผู้คนในประเทศของเขาถูกแรปโซดีขโมยข้อมูลพันธุกรรมมานานแล้ว ผู้คนเหล่านั้นรวมไปถึงเพื่อนรักของเขาด้วย
“ท่านต้องไปจริง ๆ เหรอ” มาดาฟถามด้วยเสียงเศร้า
“ข้าสัญญาไว้แล้ว นอกจากนั้นนี่อาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะกำราบเทพปีศาจด้วย”
“โดนาเมสคงจะเงียบเหงาน่าดูเมื่อขาดปีกสีเงินไป”
จีดัสยิ้มตอบ เขาหันไปทางอามูลูกน้องคนสนิทที่ได้รับการคืนชีพขึ้นมาด้วย “อามู ข้าฝากมาดาฟด้วยนะ”
อามูพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ เธออยากบอกจีดัสว่าเธอเองก็อยากไปด้วย แต่ก็รู้ตัวว่าหากไปก็คงจะกลายเป็นภาระให้กับเขามากกว่า สุดท้ายจึงได้แค่เพียงรับปากไป “ได้ค่ะ ข้าจะดูแลท่านมาดาฟให้ดีที่สุด”
“เดี๋ยวสิ อย่ามาพูดเหมือนข้าเป็นเด็กเล็ก ๆ นะ จีดัส.. ท่านควรจะบอกให้ข้าดูแลอามูให้ต่างหาก”
แล้วพวกเขาก็หัวเราะด้วยกันอย่างสนุกสนานเป็นการส่งท้าย
อาณาจักรมาดารัส ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองให้กับการกลับมาของราชาที่สวรรคตไปแล้ว กาดิออสปฏิเสธที่จะกลับมารับตำแหน่งแต่ก็ทนการรบเร้าจากบีชมาไม่ได้ สุดท้ายเขาก็ต้องกลับมาเป็นราชาอีกครั้ง
สิ่งที่ทำให้กาดิออสประหลาดใจก็คือ วีสลาร์ลูกสาวบุญธรรมของเขาก็ได้ฟื้นคืนชีพกลับมาด้วย เธอคือสาเหตุหลักที่ทำให้เขาทำสงครามกับพามิลเลส ในตอนนั้นเซเลนอสหลอกใช้เธอเพื่อให้มาฆ่าเขาและสุดท้ายก็ลงมือสังหารเธอเมื่อแผนการผิดพลาด
เมื่อได้รับชีวิตอีกครั้ง วีสลาร์ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอตัดสินใจหลบหนีออกมาจากมาดารัสตั้งแต่วันนั้น สองพ่อลูกไม่มีโอกาสแม้แต่จะบอกลากัน แต่พวกเขาต่างก็ภาวนาให้อีกฝ่ายได้พบเจอกับความสงบในชีวิต
ซีวีและอดอว์ตเตกระโดดตัวลอยสวมกอดกันในทันทีที่เจอหน้า ทั้งคู่ร้องไห้อยู่ในสภาพนั้นอยู่นานกว่าที่จะยอมแยกจากกันได้ อดอว์ตเตขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่าเรื่องที่เธอเคยถูกแรปโซดีควบคุม ส่วนซีวีเองก็ขอโทษเช่นกันที่เธอช่วยอดอว์ตเตไม่สำเร็จถึงสองครั้ง
อดอว์ตเตชวนซีวีให้ไปเป็นนักล่าโจรสลัดด้วยกัน เธออวดเรือลำใหม่พร้อมกับลูกเรือที่มาขอติดตามหลังจากที่รู้ว่าเธอสร้างผลงานไว้มากมายในสงครามครั้งที่ผ่านมา
“พวกเราจะไปถล่มเกาะโจรสลัดกัน” อดอว์ตเตพูดด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ
“ข้าก็อยากไปด้วยนะ”
“แต่…” อดอว์ตเตต่อประโยคให้
“ข้าสัญญาเอาไว้ว่าจะต้องไปสถานที่แห่งหนึ่งกับคน ๆ หนึ่ง และอาจจะกลับมาอีกไม่ได้”
“ถ้าไม่อยากไปก็ปฏิเสธไปเลยสิ ถ้าเป็นเค้าล่ะก็อะไรที่ไม่อยากทำก็ไม่ยอมให้มาบังคับหรอก” อดอว์ตเตทำท่าเท้าสะเอวและดุใส่ เธอพอเดาออกแล้วว่าซีวีพูดถึงใคร
อีกฝ่ายยิ้มแหย ๆ กลับมา มันทำให้อดอว์ตเตต้องถอนหายใจ “โธ่เอ๊ย จริง ๆ ก็อยากไปกับหมอนั่นสินะ”
“แล้วเจ้าล่ะ เจ้าไม่อยากไปด้วยเหรอ”
“บอกไปแล้วว่าไม่ เจ้านั่นก็ไม่ได้เอ่ยปากชวนข้าสักหน่อย” อดอว์ตเตโคลงศีรษะไปมา แล้วเธอก็พยักหน้าหงึกหงักคิดเองเออเองบางอย่างในหัว และยิ้มอย่างมีเลศนัย “เจ้าไม่อยากจากข้าไปสินะ แน่อยู่ละ แต่เฮ้อ ข้าไม่เหมาะกับการเดินทางท่องกาลเวลาหรอก ข้าชอบผืนน้ำและการจัดการกับไอ้พวกโจรสลัดนั่นมากกว่า”
“แต่ท่านจีดัส…”
“ทำไมเหรอ” อดอว์ตเตเสียงใส กะพริบตาปริบ ๆ “จีดัสก็บอกลาเค้าแล้วเหมือนกัน นึกว่าจะร้องไห้นะ แต่มันเป็นความรู้สึกโล่งใจมากกว่า ไปดีมาดีละน๊า”
“เจ้าไม่ได้… ชอบท่านจีดัสงั้นเหรอ”
ซีวีพูดแล้วกลั้นใจ เธอไม่เคยเห็นอดอร์ตเตเอ่ยออกมา เลยคิดว่ามันอาจจะเป็นความรู้สึกที่เพื่อนสาวเก็บซ่อนไว้หรือเปล่า
อดอว์ตเตอ้าปากค้าง มองซีวีราวกับไม่อยากเชื่อหู
“บ้าเรอะ! นั่นไม่ใช่สเป็กเค้านะ” อดอว์ตเตค้อนกะหลับกะเหลือก เธอโวยวายส่งเสียงโอดครวญ
ซีวีงงหัวเราะแห้ง ๆ
อ้อ ตกลงเธอซื่อบื้อเข้าใจผิดไปเอง…
ที่ท่าเรือแห่งหนึ่ง โซนาตา เคสเทรล และเซกันกำลังรอคอยการมาถึงของผู้ร่วมเดินทางใหม่ ก่อนหน้านี้โซนาตาได้ข่าวจากลีโอตาร์ว่าพวกเขาพบว่ามิเนอร์วาอาจจะตกลงบนอาณาจักรโอรินอสที่เป็นประเทศปิด
เซเลนอสคือคนแรกที่เดินทางมาถึง
หลังจากที่เขาได้กลับไปเคารพศพของพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้าย เขาก็กลับมาหาโซนาตาตามสัญญา แม้ว่าผู้คนส่วนใหญ่ที่เซเลนอสทำให้ตายจะฟื้นกลับมาแล้ว แต่ความผิดของเขาก็ไม่ได้หายไป เซเลนอสจึงคิดว่าการติดตามโซนาตาไป ถ้าค้นพบวิธีการจัดการกับเทพปีศาจได้อยู่หมัดรออยู่จริง จะช่วยให้เขาไถ่บาปลงได้บ้าง
ตามมาติด ๆ ด้วยจีดัส เขาเสียเวลาไปกับการตระเวนร่ำลาเพื่อนเก่าและร่วมงานแต่งงานของรีสเลย์กับภรรยาคนที่สอง และยังแวะพูดคุยเกี่ยวกับงานทดลองกับมิเดลเลียก่อนจะมารวมตัวกันที่นี่
และคนสุดท้ายคือซีวี หลังจากใช้เวลาอยู่กับอดอว์ตเตจนหายคิดถึง เธอก็กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดเป็นครั้งสุดท้าย และก็ต้องรีบจรลีหนีทันที เมื่อพบว่าตนเองกลายเป็นคนดังไปแล้ว
“พร้อมกันแล้วใช่ไหม” โซนาตาแสยะยิ้ม “เอาล่ะ ไปรวมตัวกับพวกที่เหลือที่โอรินอสกันเถอะ”
“ว่าแต่เราจะปล่อยเจ้าสามคนนั้นไปเหรอ” เคสเทรลถามโซนาตาอีกครั้ง เขาหมายถึงกริมเซฟ โครินาเลและริแลนท์ แม้ว่าแรปโซดีจะหายไปแล้วแต่ทั้งสามกลับไม่ได้หายไปด้วยเหมือนกับสิ่งอื่น ๆ ที่แรปโซดีสร้าง
“พอไม่มีแรปโซดีแล้ว เจ้าพวกนั้นก็ไม่ได้คิดจะสู้ต่อ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” ซีวีออกความเห็น
“ถ้ามีเรื่องขึ้นมาเพราะสามคนนั้น ตอนนั้นก็ปล่อยให้ทุกคนจัดการเถอะ ผ่านมาหนักขนาดนี้แล้ว รับมือได้อยู่น่า” โซนาตาเอ่ยนำให้คิดในแง่ดี
เขากวาดตามองสมาชิกทั้งหกที่นับรวมตัวเองไปด้วย แน่ใจว่าต่อจากนี้จะต้องเจอกับเรื่องที่ร้ายแรงยิ่งกว่านี้อีก แต่ไม่ว่าจะต้องเจออะไรมันก็ไม่ได้น่ากลัวเลย
…คราวนี้มาสาม แต่ได้กลับไปเพิ่มอีกสาม กำไรเห็น ๆ…
YOU MAY ALSO LIKE
