Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 370: เวทมนตร์ซิงโครซิส
เซฟิลไม่ได้ประมาทหรือพลั้งเผลอ ส่วนพวกเรย์ก็ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างไม่ได้บิดบัง ทั้งสองฝ่ายต่างต้องการผลลัพธ์จากการต่อสู้ที่จะไม่ทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องค้างคาใจ
“ข้าไม่บอกให้มอบลูกแก้วให้ เพราะยังไงพวกเจ้าก็คงไม่มีทางมอบให้โดยดี” เวิร์นดักคอไว้ก่อน
“มันแน่อยู่แล้วล่ะ” เรเซอร์จ้องพวกเรย์เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
“ทำไมมีกันแค่นี้ เจ้าแก่ซิกมา กับเจ้านักดาบที่ใช้ดาบคะตะนะล่ะ” โซแลนมองข้ามเดวัลหลายสิบตัวที่อลิซิลลาพามาด้วย
“อย่าประมาทเดวัลพวกนั้น” มุสคูโลเตือนทุกคนในกลุ่มโดยเฉพาะหลานสาวกับลูกศิษย์ของเขา
“เดี๋ยวก่อน!” เสียงห้ามของลอเรนซ์ทำให้ทั้งเรย์และเวิร์นที่กำลังจะพุ่งออกไปต้องหยุดกะทันหันจนแทบหน้าคว่ำ
“มีอะไรลอเรนซ์” เรย์ถาม
“ก่อนจะสู้กัน มาทำข้อตกลงกันก่อนดีกว่าไหม” ลอเรนซ์พูดเสียงดังขึ้นเพื่อให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นได้ยินชัดเจน
“มีอะไรก็รีบว่ามา” เซฟิลเริ่มสนใจว่าข้อตกลงของเธอคืออะไร
“ถึงวิธีจะต่างกัน แต่เป้าหมายหลักของทั้งสองฝ่ายคือการผนึกเทพปีศาจใช่ไหม”
“นึกว่าจะพูดอะไร…” เรเซอร์คำรามใส่เหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วจนโกรธ
เซฟิลยกมือขึ้นห้ามเรเซอร์ เขาอยากฟังลอเรนซ์พูดต่อให้จบ
“เรามาทำข้อตกลงกัน จบการต่อสู้ครั้งนี้ ฝ่ายที่แพ้จะต้องช่วยฝ่ายชนะผนึกเทพปีศาจ”
“หาาา” ไม่ใช่เรเซอร์ที่ร้อง พาร์ดัส โซแลนเองก็ร้องออกมาแทบจะพร้อมเพรียง
“พวกเจ้าต้องการหักหน้าอาณาจักรทั้งหลายที่เคยไม่ต้อนรับตน แค่การช่วยพวกเราก็ถือได้ว่าเป็นการหักหน้าพวกนั้นได้แล้ว แต่ถ้ายังไม่สาแก่ใจก็แค่ชนะพวกเราให้ได้ แบบนั้นไม่เพียงแค่ทำให้ประเทศทั้งโลกเสียหน้าพวกเจ้ายังเพิ่มโอกาสที่จะจัดการกับเทพปีศาจได้ทุกตัว”
“ข้อเสนอบ้าบอ อย่าไปบ้าจี้กับมันนะเซฟิล” เรเซอร์หันไปบอกกับชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่ม แต่เขาต้องตกใจเพราะเซฟิลเหมือนกำลังคิดใคร่ครวญอยู่
“เป็นอะไรไปเรเซอร์ เจ้าไม่มั่นใจว่าจะชนะพวกเราได้เหรอ” เวิร์นแกล้งยั่วยุ
โซแลนพยายามจะไม่ใส่ใจการยั่วยุ เขาหันไปถามทางมุสคูโลกับศิษย์ทั้งสองคนของเขาแทน “พวกเจ้าคงไม่อยากทำงานร่วมกับเวิร์นใช่ไหม”
“แน่นอนว่าไม่อยาก แต่ถ้าหัวหน้าของเราจะเอาด้วย ข้าก็จะไม่โต้แย้ง” ชายแก่ตอบ
เซฟิลหยุดคิดอยู่ครู่ใหญ่ หลังจากบวกลบผลกำไรเรียบร้อย เขาจึงบอกกับพรรคพวก “ข้าคิดว่าเป็นข้อเสนอที่ไม่เลว พวกเจ้ามีอะไรจะโต้แย้งไหม”
คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่พวกเขาก็ไม่อยากงัดข้อกับเซฟิล และยิ่งไม่อยากพูดออกมาตรง ๆ ว่าฝ่ายตนเองมีโอกาสที่จะแพ้ สุดท้ายพวกเขาก็ก้มหน้าก้มตารับปากอย่างช่วยไม่ได้
“ฝ่ายที่แพ้จะช่วยฝ่ายที่ชนะรับมือกับเทพปีศาจ แต่จะไม่มีการรวมกลุ่มกัน” เซฟิลเสนอเพิ่ม
“ตกลงตามนั้น” ลอเรนซ์รับข้อเสนอแบบไม่ถามความเห็นคนอื่นก่อน
“เออ จะเอายังไงก็เอา มาเริ่มกันสักทีเถอะ” เวิร์นถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า
กลุ่มแรกที่วิ่งออกไปก่อนคือเดวัลของอลิซิลลา จำนวนของพวกมันลดลงไปพอสมควรหลังจากที่ผ่านศึกกับพวกเดวัลกลของกัลลาร์ด แม้ว่าอลิซิลลาจะได้เดวัลใหม่ ๆ มาเพิ่มบ้าง แต่พวกมันเกือบทั้งหมดเป็นเดวัลที่ยังต้องรอพัฒนาและไม่เหมาะกับการต่อสู้จริง
เซฟิลรอสวนกลับไว้แล้ว เขาจั่วไพ่และก็ต้องแสยะยิ้มด้วยความยินดี มันเป็นไพ่ใบที่เขากำลังรออยู่ การใช้ไพ่ใบนั้นทำให้อสูรอัญเชิญจำนวนมากปรากฏตัวขึ้น
เดวัลของอลิซิลลามีความแข็งแกร่งเทียบได้กับสาวกเทพปีศาจซึ่งเหนือกว่าเดวัลทั่วไปอย่างมาก ส่วนอสูรอัญเชิญที่เกิดจากไพ่ของเซฟิลแม้จะเทียบไม่ได้ทั้งได้ด้านของพลังและจำนวน แต่หลังจากที่เซฟิลจั่วไพ่ใบต่อ ๆ มามันก็เริ่มไม่เป็นแบบนั้น
ไพ่บางใบสร้างความเสียหายโดยตรง ไพ่บางใบเพิ่มพลังให้กับพวกพ้องและไพ่บางใบก็เรียกอสูรอัญเชิญรูปแบบอื่นออกมา แค่การจั่วไพ่ไม่กี่ครั้งฝ่ายเซฟิลก็ชนะขาดไปแล้วเรื่องปริมาณ (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
เรย์พบว่าครั้งนี้กลุ่มเซฟิลแตกต่างจากที่เคยเห็นมา เดิมทีพวกเขาคือการรวมตัวของกลุ่มคนที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ พวกเขาแค่มาอยู่ร่วมในสมรภูมิเดียวกันแต่ก็ไม่เคยสู้ในแบบที่สหายศึกควรจะทำ ไม่มีการโจมตีสนับสนุน ไม่มีการผลัดกันรุกและรับ ไม่มีการช่วยเมื่อคนใดคนหนึ่งพลาดพลั้งไป
ทั้งหมดที่ว่ามาไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นในศึกนี้
นอกจากมุสคูโล แฮทซ์ และไอเลีย สามคนที่มีพลังปราณพิฆาตมังกรและถูกแยกกันออกไปประกบเรย์ เวิร์นและลอเรนซ์ คนที่เหลือในกลุ่มของเซฟิลกำลังร่วมมือกัน
เวิร์นถูกท่าโจมตีประสานของเรเซอร์และโซแลนจนเกือบจะต้องเสียหัวไป เซฟิลร่ายเวทกระหน่ำโจมตีใส่เดวัลและอลิซิลลาไปพร้อมกัน เรย์ถูกมุสคูโลและพาร์ดัสโจมตีจนแทบไม่มีจังหวะสวน
ลอเรนซ์พยายามช่วยเวิร์นที่ดูต้องรับมือหนักหนาที่สุด แต่เรเซอร์และโซแลนไม่ได้หมายหัวแค่เวิร์น ทั้งคู่รอจังหวะที่เธอผละออกจากไอเลียและหันมารุมเธอแทน
ดาบโค้ง วิชาดาบพิฆาตราชันย์ กับเวทมนตร์ระดับที่จอมเวททั่วไปเทียบไม่ติดของโซแลนประสานเข้ากับวิชาเพลงดาบไร้จุดจบ และดาบต้องสาปของเรเซอร์ เมื่อต้องพบกับทุกสิ่งพร้อมกันแม้แต่อดีตเอ็กซิคิวชันเนอร์อันดับสามอย่างลอเรนซ์ก็เกือบจะต้องสิ้นชื่อ
ลอเรนซ์รอดมาได้เพราะศัตรูไม่รู้ถึงพลังของดาบใหม่ เธอใช้วิญญาณมากมายที่ล่องลอยอยู่ในบริเวณนั้นมาเสริมพลังให้กับดาบ คมดาบที่ใหญ่ขึ้น ระยะที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำให้ลอเรนซ์หยุดการโจมตีประสานกันของศัตรูไว้ได้อย่างพอดิบพอดี
ยิ่งเวลาผ่านไป ฝ่ายเรย์กลับยิ่งเสียเปรียบ พวกเขาเริ่มตระหนักได้ว่าฝ่ายตนไม่ได้พ่ายแพ้แค่ด้านจำนวนเท่านั้น แต่ด้านกลยุทธ์เองก็พ่ายแพ้อย่างหมดรูป พวกเซฟิลในตอนนี้แตกต่างจากที่กลุ่มเรย์เคยพบในยุคก่อน ความพ่ายแพ้ต่อพวกเรย์ในศึกงานประชุมกษัตริย์ ทำให้พวกเขาหันมาฝึกฝนร่วมกัน ยิ่งเมื่อได้พวกมูสคูโลมาเสริม กำลังรบของกลุ่มพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกทวีคูณ
…นี่เราอวดดีเกินไปงั้นรึ… เรย์เพิ่งรู้ตัวว่าเขาประมาทไป การเก่งขึ้นหลายเท่าตัวของคน ๆ เดียว เทียบไม่ได้กับการประสานงานของคนทั้งกลุ่ม
เลือดเริ่มสาดกระจาย เวิร์นและลอเรนซ์ได้บาดแผลกันไปคนละแผลในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน และอีกไม่กี่อึดใจต่อมาอลิซิลลาที่อยู่ ๆ ก็ถูกเกือบทุกคนในกลุ่มเซฟิลโจมตีเหมือนนัดกันไว้ก็แทบจะล้มลงไปทันที
“อลิซิลลา” เรย์ตะโกนเรียกชื่อเธอ
ก๊อดบีสต์ในร่างหญิงสาวเจ็บหนักจนแทบลุกไม่ขึ้น การโจมตีที่อัดปราณเข้าไปเต็มที่ของมูสคูโล ไอเลียและแฮทซ์ว่าแย่แล้ว แต่ดาบของเรเซอร์ โซแลนและพาร์ดัสแย่กว่า ถ้าไม่ใช่เพราะร่างของเธอแกร่งจนเหลือเชื่อเธอคงถูกหั่นออกเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว
“ข้าไม่เป็นอะไร” อลิซิลลายกมือขึ้นห้ามเรย์ที่กำลังจะวิ่งมาดูอาการ “อย่าหยุดมือไม่งั้น ลอเรนซ์กับเวิร์นตายแน่”
เดวัลทั้งหมดถูกเซฟิลยื้อเอาไว้ เวทรักษาก็ไม่ใช่เวทหลักของอลิซิลลา ไม่ต้องหวังเลยว่าเธอจะกลับมาสู้ได้ในเวลาอันสั้น เรย์ ลอเรนซ์และเวิร์นทำใจไว้แล้วว่าพวกเขาจะต้องเอาชนะโดยเหลือกำลังรบเพียงแค่สามคน
“ไม่มีทางจบสวยแน่” ลอเรนซ์พึมพำ เธอสัมผัสจิตสังหารรุนแรงจากพวกมุสคูโลและเรเซอร์ คนอื่นอาจจะคิดแค่เอาชนะ แต่สี่คนนี้อย่างน้อยที่สุดคงไม่ยอมจบจนกว่าจะได้ฆ่าเวิร์น
“ยังเหลืออีกวิธี” อลิซิลลาตะโกน “ข้าใช้เวทนั้นกับเรย์และเวิร์นได้”
“เวทมนตร์นั้น” เรย์ใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะนึกออก
…เวทมนตร์ซิงโครซิส…
“เดี๋ยวก่อน ถ้าใช้เวทมนตร์บทนั้น…” ลอเรนซ์รู้สึกหวาดกลัวผลลัพธ์
“ข้ามีวิธีแก้ แต่ถ้าจะลงมือก็ต้องตอนนี้แหละ” อลิซิลลาพูดจบก็กระอักเลือด อาการบาดเจ็บของเธอรุนแรงกว่าที่เห็นจากภายนอก
“ลงมือเลย” เรย์ตะโกน เขาหันไปสบตาเวิร์นครู่หนึ่งและอีกฝ่ายก็พยักหน้ากลับมา
พาร์ดัสที่รวดเร็วกว่าใครใช้วิชาเครื่อนย้ายที่ในพริบตาไปโผล่ด้านหลังอลิซิลลา เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีลูกเล่นอะไรอีกแต่ก็แน่ใจว่าไม่ควรปล่อยให้เธอลงมือตามใจชอบ
“ซิงโครซิส” พาร์ดัสช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีเพราะอลิซิลลาตะโกนชื่อเวทออกไปแล้ว
เกิดความผันผวนขึ้นในอากาศ ทุกอย่างบิดเบี้ยวคล้ายกับประตูมิติที่ลอเรนซ์เปิดขึ้น แต่ความผันผวนที่เหมือนน้ำวนนี้เกิดขึ้นตรงช่องว่างที่อยู่ระหว่างเรย์และเวิร์น มันกำลังดูดคนทั้งสองเข้าไปยังศูนย์กลาง
“ถอยออกมา” เซฟิลตะโกนเตือน เขาก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่สัญชาตญาณของเผ่าปีศาจกำลังบอกเขาว่าบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าพวกตนกำลังถือกำเนิดขึ้น
มันคือสุดยอดสิ่งมีชีวิต คือการรวมกันของสายเลือดเอลเลนนอสที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนี้ถึงสองคน หลังจากแสงสว่างจ้าที่ทำให้มองได้ไม่เต็มตา ร่างของผู้มาใหม่ค่อย ๆ ลอยลงมาสู่พื้นอย่างนุ่มนวลท่ามกลายสายตาตกตะลึงของพยานทุกคน
“เรย์? เวิร์น?” ลอเรนซ์ไม่รู้ว่าเขาคือใครกันแน่
YOU MAY ALSO LIKE
