Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 407: หนุ่มผมเงินในโลกใหม่
จีดัส คอร์นีลัส
จีดัสเดินต่ออีกพักใหญ่ ๆ แดดในบริเวณนั้นร้อนพอ ๆ กับในทะเลทรายมาดารัส ถ้าเป็นคนทั่วไปสภาพคงกำลังย่ำแย่อย่างถึงที่สุดแต่จีดัสผู้มีสายเลือดเทพจึงพอทนไหว
แล้วเขาก็เห็นมนุษย์อีกครั้ง ที่ปลายสายตา รถคันหนึ่งจอดอยู่ในสภาพที่น่าจะมีปัญหา ฝากระโปรงหน้าถูกยกขึ้นและร่าง ๆ หนึ่งที่มองจากมุมของจีดัสไม่ชัดกำลังเคลื่อนไหวอยู่
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” จีดัสเสนอความช่วยเหลือ
ผู้ที่กำลังเดือนร้อนชะโงกหน้าออกมาดู จีดัสเพิ่งเห็นชัดว่าเธอผู้นี้เป็นหญิงสาววัยรุ่น อีกฝ่ายมองการแต่งตัวประหลาดของจีดัสตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ทำไม? คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแล้วจะซ่อมรถไม่เป็นเหรอ”
ได้ฟังแบบนั้นจีดัสก็อมยิ้ม เขาไม่ได้ตอบโต้และตั้งใจจะเดินผ่านไป
“นายซ่อมเป็นใช่ไหม” เธอตะโกนใส่เมื่อเดินผ่าน
“ก็ต้องดูก่อนสภาพก่อนครับ” เขาหันไปยิ้มให้ อีกฝ่ายเจอรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง
“นายไม่มีรถสินะ ถ้าจะเข้าเมืองล่ะก็เดี๋ยวไปส่งให้ก็ได้ แต่เสียดายรถฉันมันดันมาเกเรนี่สิ” เธอพูดอ้อมไปอ้อมมาแต่สรุปก็คืออยากให้จีดัสช่วยนั่นเอง
ที่น่าตกใจคือจีดัสก็ซ่อมได้จริงทั้งที่เขาไม่น่าจะเคยเห็นเครื่องยนต์ของรถยนต์มาก่อนด้วยซ้ำ
“คุณจีดัสเคยเรียนเกี่ยวกับเทคโนโลยียุคใหม่มาจากคุณด็อกมายังไงล่ะ เรื่องซ่อมรถนี่คงกระจอกมาก” โคเลทอธิบาย
“หนูไม่คิดว่าซ่อมยานอวกาศจะเหมือนกับซ่อมรถนะ แต่ก็เอาเถอะ” จิบริลยังคงไม่เข้าใจว่าดาเซียนาอยากให้พวกตนมาเห็นอะไรกันแน่
ไม่มีอุปกรณ์ครบถ้วนและไม่มีอะไหล่ให้เปลี่ยน จีดัสจึงซ่อมรถได้แค่พอให้กับมันวิ่งไปได้อีกหน่อยเท่านั้น โชคดีที่บ้านของหญิงสาวคนนั้นอยู่ไม่ไกลออกไปทำให้พวกเขาไปถึงได้ก่อนที่มันจะวิ่งต่อไม่ได้อีก
“จริงสิยังไม่ได้ถามชื่อนายเลยสินะ”
“จีดัส คอร์นีลัส”
“ชื่อประหลาดสำหรับแถวนี้นะ ฉันชื่อแองจีนะ เห็นแก่ที่ช่วยซ่อมรถจะให้เข้าไปดื่มน้ำดื่มท่าในบ้านก็ได้ อ๊ะ แต่อย่าเห็นฉันเป็นสาวโสดอยู่คนเดียวแล้วคิดจะทำอะไรมิดีมิร้ายล่ะ ฉันน่ะยิงปืนแม่นนะ” แองจีชี้ไปที่ปืนที่เธอเหน็บอยู่ที่เอว
“แองจีงั้นเหรอ” จีดัสนึกถึงชื่อของเอไอที่โซนาตาเคยใช้บนเซคเตอร์วัน น่าเสียดายที่ข้อมูลส่วนใหญ่ของมันเสียหายไปในตอนที่เซคเตอร์วันถูกทำลายในเนเธอร์เวิลด์ ชื่อของทั้งสองเหมือนกัน มันเลยทำให้จีดัสคิดว่าบางทีเซนส์ในการตั้งชื่อของคนที่นี่อาจจะคล้ายกับชื่อในโลกของโซนาตามากกว่าซีนก็ได้
ทั้งที่ตั้งใจจะหยุดพักครู่เดียวก่อนที่จะเดินทางต่อ จีดัสพบว่าการหยุดครั้งนี้อาจจะยาวนานกว่าที่คาดไว้มาก เขาช่วยแองจีซ่อมแซมอ่างล้างมือที่อุดตัน เลยไปถึงช่วยซ่อมหลังคาที่รั่ว และกลายเป็นว่าได้รับอนุญาตให้พักอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน
“ไม่ได้ขอให้ช่วยสักหน่อย คิดว่าผู้หญิงจะต้องซ่อมแซมบ้านไม่เป็นรึไง”
“ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย”
“เอาเถอะ แต่ถ้าอยากตอบแทนที่เลี้ยงข้าวไป ก็ช่วยไม่ได้นะ”
“งั้นฝากดูด้วยแล้วกัน ถ้าผมซ่อมผิดวิธีก็เตือนด้วยนะ” จีดัสสัพยอกแหย่อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ
“ก็อย่าทำให้ผิดเซ่”
แองจีคือคุณแม่ยังสาวและเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ราวปีก่อนสามีของเธอเพิ่งเสียไปจากอุบัติเหตุบนท้องถนน ทิ้งให้เธอต้องอยู่กับลูกวัยแบเบาะ ที่แย่กว่านั้นคือพ่อแม่สามีก็ไม่ค่อยถูกกับเธอเท่าไหร่ ส่วนพ่อแม่ของเธอเองก็ไม่มี เธอเป็นเด็กกำพร้าที่ไร้ญาติขาดมิตร
หญิงสาวคนเดียวกับลูกยังเล็กในโลกที่ไม่สามารถหันไปพึ่งพิงใครได้ แต่แองจีไม่เคยท้อแท้กับชะตากรรมที่ตนไม่ได้เลือก เธออาจจะยังมีประสบการณ์ชีวิตไม่มากแต่เธอคือนักสู้ที่เข้มแข็ง
ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่จีดัสกลายมาเป็นสมาชิกคนหนึ่งในบ้านหลังนั้น ขณะที่จีดัสกำลังปรับตัวเข้ากับโลกใหม่ แองจีก็กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกของเธอ… รีดัส
“ผู้หญิงคนนี้คือคุณแม่ของคุณรีดัส!”
“เอ๊ะ! เอ๊ะ! เอ๊ะ! เอ๊ะ!” ไอสลินน์หลุดร้องคำเดิมออกมาซ้ำ ๆ (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
“ชื่อเต็มของเธอคือ แองจี ลินเคนสตาร์น่ะ อ้อ ลินเคนสตาร์คือชื่อก่อนแต่งงานกับพ่อของรีดัสนะ”
“จะบอกว่าหลังจากนั้นคุณจีดัสก็มาแต่งงานกับคุณแองจี แล้วก็เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลเหรอ” โคเลทตกใจจนเผลอขยี้หัวตนเองจนกระเซิง
“จีดัส คอร์นีลัสก็เลยกลายมาเป็นโจนาธาน ลินเคนสตาร์หลังจากนี้” ดันเตสรุปอีกครั้ง
“ดูเหมือนทุกคนจะลืมไปแล้วนะ จีดัสคนนี้มาจากนิยายนะ ขอย้ำอีกทีว่าเขาไม่มีตัวตนจริง อย่าเอาเรื่องแต่งมาสับสนกับข้อเท็จจริงจะได้ไหม” จิบริลพยายามเรียกสติทุกคนกลับมา
ดาเซียนาหัวเราะเบา ๆ มันทำให้ทุกคนต้องหันไปทางเธอ
“จีดัสมีตัวตนอยู่จริงและเขาก็กลายมาเป็นพ่อบุญธรรมของรีดัส”
“นี่คุณรู้อะไรมากกว่านี้ใช่ไหมคะ”
“รู้… แต่ว่าเรื่องหลังจากนี้ ถ้าพวกเธอรู้แล้วมันจะย้อนกลับไปมองโลกเหมือนเดิมอีกไม่ได้แล้วนะ ยังยืนยันว่าอยากจะรู้จริงเหรอ”
“มาขนาดนี้แล้ว อะไรจะเกิดอีกก็ไม่ตกใจแล้วละค่ะ ยังไงก็คงไม่ตกใจเท่าเรื่องที่รู้ว่าคุณดาเซียนาเป็นพี่สาวคุณดันเตหรอก” โคเลทตอบอย่างฉะฉาน
“เฮ้ เฮ้ จะบอกว่าฉันหน้าแก่ใช่ไหม”
“นั่นสิ… แถมยังเป็นรุ่นเดียวกับคุณรีดัสอีก”
“…” ดันเตสูญเสียความมั่นใจเล็กน้อย เขาจับหน้าตัวเองแล้วก็คิดว่าหรือนี่จะถึงเวลาที่ต้องโกนหนวดโกนเคราบ้างแล้ว
“…ถ้าเรื่องราวของกลุ่มอะบีสมีจริง ฉันก็อยากรู้ตอนต่อไป” ไอสลินน์ย้อนกลับมาตอบคำถามของดาเซียนา
มีเพียงจิบริลเท่านั้นที่คิดมากกว่าใครอื่น เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างน่ากลัวซ่อนอยู่ในเรื่องราวนี้ และทุกครั้งที่เธอมีสังหรณ์แบบนี้มันก็ไม่เคยพลาด
“ถ้าไปรับรู้อะไรแย่ ๆ พวกเราคงบ่นไม่ได้สินะคะ” จิบริลหัวเราะกับตลกร้าย “อย่างที่พี่โคเลทกับพี่ลินน์บอกนั่นแหละ มาถึงขนาดนี้แแล้วนี่นา ไปต่อให้จบเถอะค่ะ”
ดาเซียนาเผยรอยยิ้มออกมาครู่หนึ่ง แล้วเรื่องราวของจีดัสก็เคลื่อนต่อไปจากปากของเธอ
จีดัสมีทักษะรอบด้าน ถ้ามองแค่จุดนั้นเขาควรจะรับงานทำงานได้แทบทุกสาขาที่ตนต้องการ ปัญหาก็คือจีดัสไม่มีประวัติใด ๆ มาก่อน เขาไม่มีชื่อในทะเบียนราษฎร์ ไม่มีบัตรประชาชน ไม่มีวุฒิหรือใบปริญญา ซึ่งการจะไปเรียนหรือสอบเพื่อเอาวุฒิเขาก็จะเป็นต้องมีข้อมูลยืนยันตัวตนก่อนอยู่ดี
ไม่มีอะไรเกินความพยายามของเขา จีดัสใช้เวลาอยู่หลายปีจนมีเส้นสาย ในที่สุดเขาก็กลายเป็นประชาชนคนหนึ่งของประเทศ
ภาพถูกตัดมากลายเป็นฉากในสนามรบ เทียบกับความสงบสุขเมื่อครู่ราวกับว่าดาเซียนานำหนังผิดเรื่องมาเปิดให้พวกโคเลทชม แต่มันยังเป็นเรื่องราวของจีดัส ตอนนี้หนุ่มผมเงินไม่ได้ไว้ผมยาวเหมือนเคยแล้ว เขาตัดผมสั้น สวมชุดลางพราง สะพายปืนยาวเอาไว้ ส่วนมือหนึ่งถือระเบิดเอาไว้ส่วนมืออีกข้างกำลังดึงสลักออก
ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ทางตะวันตกของประเทศที่อยู่ห่างไกล ที่นี่ถูกกลุ่มโจรติดอาวุธเข้ายึดครองมาตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน กลุ่มโจรกลุ่มนี้ใช้ศาสนาบังหน้าในการเข้ายึดครองหมู่บ้าน แต่เป้าหมายจริงของพวกเขามีเพียงแค่ปล้น ฆ่าและข่มเหงชาวบ้านที่นับถือศาสนาต่างจากตน
ปัญหาของเรื่องนี้คือมีชาวบ้านที่นับถือศาสนาเดียวกันคอยให้การสนับสนุนกลุ่มติดอาวุธกลุ่มนี้ เมื่อเป็นเรื่องละเอียดอ่อนแบบศาสนา ทางการจึงต้องเคลื่อนไหวด้วยความระมัดระวังถึงที่สุด
ทหารรับจ้างอย่างจีดัสจึงเข้ามารับหน้าที่นี้แทน พวกเขาไม่ได้รับงานจากรัฐบาลอย่างเป็นทางการ แต่เข้ามาทำงานในฐานะของนักล่าค่าหัว
หมู่บ้านที่กลุ่มโจรยึดไว้ถูกโจมตีอย่างเงียบเชียบ จีดัสลอบสังหารหน่วยลาดตระเวนจนหมดโดยที่ไม่มีใครรู้สึกตัว กว่าที่อีกฝ่ายจะเริ่มตอบโต้ จีดัสก็ลงมือโจมตีที่ฐานใหญ่แล้ว
“ทำไมสัญญาณเตือนไม่ดัง” กลุ่มโจรตะโกนด้วยสำเนียงภาษาถิ่น
“บ้าเอ้ย ควันมาจากไหนเนี่ย”
“อย่ายิง! มันใช้ระเบิดควัน เดี๋ยวถูกพวกเดียวกันเอง”
“เฮ้ย เมื่อกี้ไม่ใช่เสียงของพวกเรา… อุ๊บบ”
ไม่มีใครหยุดจีดัสได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งเวทมนตร์ที่คนในโลกนี้ไม่รู้จัก เขามีทั้งสติปัญหาและร่างกายที่เหนือมนุษย์ การเคลื่อนไหวของเขาไม่เหมือนกับตัวเบี้ยที่ไม่สามารถทำอะไรได้หากปราศจากคำสั่ง จีดัสสามารถมองสถานการณ์ทุกอย่างออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาจะไปโผล่ในที่ ๆ สร้างปัญหาให้กับศัตรูได้มากที่สุดเสมอ
YOU MAY ALSO LIKE
