Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 159 : อย่าแตะต้องหน้าต่าง

เสียงค ำรำมของฟู๋จี่ท ำให้ทุกคนรู้ว่ำกำรล่ำสังหำรได้เริ่มขึ้นในคืนนี้

คนที่ก ำลังส ำรวจด้ำนนอกได้เริ่มต่อสู้กับผู้รุกรำนแล้ว เสียงค ำรำม

,เสียงชน,เสียงกรีดร้องและเสียงรบกวนอื่น ๆ สำมำรถได้ยินมัน

ทั้งหมด

ในเวลำเดียวกัน คนที่อยู่ในริมฝั่งคลองวำรีจันทรำก็รีบหยิบหิน

ขึ้นมำด้วยควำมว่องไวของพวกเขำ

กำรสู้รบด้ำนนอกเริ่มขึ้นแล้ว นักรบที่นั่นจะหยุดพวกเขำโดย

ธรรมชำติ แต่ใครจะรู้ว่ำกำรป้องกันของพวกเขำจะถูกท ำลำยลง

ไป และไม่พูดเลย คนเหล่ำนี้มำจำกเผ่ำสละชีพ พวกเขำตรงมำที่นี่

เพื่อละทิ้งชีวิตของพวกเขำ พวกเขำทั้งหมดบ้ำอย่ำงสมบูรณ์

 

“ในขณะที่พวกเขำไม่ได้อยู่ที่นี่ มีโอกำสรีบเก็บรวบรวมหินวำรี

จันทรำทั้งหมด!”

ในขณะที่พูดอย่ำงนี้ ปิงรู้สึกว่ำมีเฉินเจียคนเดียวก็จะช้ำเกินไป

เธอมองลงไปที่ก้นแม่น้ำด้ำนล่ำงบ้ำนของเธอแล้วมองไปที่บ้ำน

โดยรอบพวกเขำ บ้ำนอื่นๆ พวกเขำมีคนอื่นๆ ลงไปในน้ำเพื่อช่วย

เก็บรวบรวม และบ้ำนของเธอมีเพียงเฉินเจียคนเดียว ปีนี้แม้ว่ำ

บ้ำนของพวกเขำมีหินวำรีจันทรำมำกขึ้นกว่ำก่อน แต่ถ้ำยังคงเก็บ

แบบนี้ แน่นอนว่ำจะต้องใช้เวลำนำน

นี้ไม่ดีแน่ เมื่อถึงเวลำนำนไป หินวำรีจันทรำจะเริ่มอ่อนแสง และ

จะกลำยเป็นหินปกติ พวกเขำต้องรีบหยิบพวกมันขึ้นไป

 

เมื่อมองไปที่ฉำวซวนด้ำนข้ำงเธอ ปิงกล่ำวว่ำ “ฉำวซวน ข้ำจะลง

ไปกับเฉินเจียเพื่อเก็บรวบรวมหินวำรีจันทรำไว้ด้วยกัน เมื่อเรำโยน

มันขึ้นมำ ท่ำนสำมำรถจับมันมำไว้ที่นี่ได้”

“ได้สิ ไม่มีปัญหำ.”

ปิงกระโดดลงไปในน้ำ ว่ำยน้ำอย่ำงรวดเร็วลงไปที่พื้นแม่น้ำ

รวบรวมหินวำรีจันทรำพร้อมกับ เฉินเจีย หินวำรีจันทรำที่พื้นน้ำ

ถูกโยนขึ้นมำบนริมฝั่งด้วยฝีมือเฉินเจีย แล้วส่วนที่เหลือของหิน

วำรีจันทรำบำงส่วนถูกฝังอยู่ใต้โคลน

ฉำวซวนหยิบหินที่ปิงและเฉินเจียโยนขึ้นและใส่ไว้ในตะกร้ำหวำย

และด้วยเหตุนี้ แสงสีขำวสว่ำงส่องแสงออกมำจำกตะกร้ำ แต่

เนื่องจำกตะกร้ำหวำยมีหนังสัตว์ปกคลุมรอบ ๆ จึงมีแสงที่ออกมำ

จำกด้ำนบนของตะกร้ำเท่ำนั้นและไม่ส่องแสงออกไปรอบๆ

 

จับหินวำรีจันทรำโยนไปขึ้นบนริมฝั่ง วำงไว้ในตะกร้ำหวำย ฉำว

ซวนยังให้ควำมสนใจกับเสียงต่อสู้ที่อยู่ห่ำงไกล ดูเหมือนว่ำจะมี

ผู้คนจ ำนวนมำกเข้ำมำ แต่เพรำะทุกๆ ปีจะมีเหตุกำรณ์ปล้นหรือ

ขโมยหินวำรีจันทรำ ชนเผ่ำกลองได้เตรียมตัวไว้พร้อมรับมือกับ

พวกเขำแล้ว พวกเขำอำจจะไม่ใช่ปัญหำที่ใหญ่เกินไป

หลังจำกที่เก็บรวบรวมหินวำรีจันทรำให้มำกที่สุด แสงที่เป็น

ประกำยเงำงำมที่มำจำกคลองวำรีจันทรำเริ่มจำงหำยไป

ประมำณครึ่งชั่วโมงต่อมำ สิ้นสุดแสงที่มำจำกคลองวำรีจันทรำ

แต่ตอนนี้กลับกัน มันมำจำกตะกร้ำหวำยบนฝั่ง แต่ผู้คนไม่ได้

แสดงออกถึงควำมสุขบนใบหน้ำของพวกเขำจำกกำรรวบรวมหิน

วำรีจันทรำ ในควำมเป็นจริง พวกเขำรู้สึกกังวล

“ดูเหมือนมันจะใช้งำนไม่ได้แล้ว คนที่โตขึ้นเล็กน้อยพูดขึ้นมำ

 

“ที่นี่จะมีใครบำงคนก ำลังมำอยู่เสมอ”

“โชคดีที่หินวำรีจันทรำได้รับกำรเก็บเอำไว้แล้ว ถ้ำไม่ จะกลำยเป็น

เรำปล่อยให้พวกเขำฉกฉวยผลประโยชน์จำกเรำ!”ผู้หญิงกล่ำว

ด้วยน้ำเสียงดุร้ำย ก่อนหน้ำนี้ มีเหตุกำรณ์คล้ำยคลึงกันที่เกิด

ขึ้นมำก่อน ผู้คนที่เฝ้ำระวังด้ำนนอกอำจไม่สำมำรถกักขังผู้บุกรุก

ได้ตลอดเวลำ และคนบำงคนที่พุ่งเข้ำมำในเผ่ำจะกระโดดลงไปใน

คลองวำรีจันทรำ และขโมยหินวำรีจันทรำที่ยังไม่ได้เก็บเอำไว้

ผู้ชำยที่โตขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดเผยสัญลักษณ์ของเขำ กระโดด

ลงไปในน้ำ ว่ำยน้ำไปอีกฟำกหนึ่งของริมฝั่งคลองจำกนอกเขต

และร่ำงของเขำจมลงไปเล็กน้อย

รอเวลำที่เหมำะสม เขำก้ำวออกไป ขำของเขำก็ระเบิดพลังขึ้นโดย

ทิ้งรอยเท้ำไว้ลึกลงบนพื้นดิน เหมือนสำยฟ้ำแลบ เขำกระโดดออก

 

ขนหนังสัตว์ขนำดใหญ่ที่เขำมีท ำให้เขำสร้ำงเสียงที่เหมือนมีดตัด

ผ่ำนบำงสิ่งที่เกิดจำกกำรเปลี่ยนแปลงในกระแสอำกำศรอบตัวเขำ

ภำพเงำออกมำจำกป่ำด้วยควำมเร็วสูงโดยไม่มีเวลำที่จะท ำ

ปฏิกิริยำใด ๆ เขำถูกทุบด้วยก ำปั้น กระดูกหน้ำอกของเขำแตก

เกิดเสียง ‘แคร๊กๆ’

เขำไม่ยอมแพ้แม้ลมหำยใจสุดท้ำยของเขำ และยังคงดิ้นรน

อย่ำงไรก็ตำม ในขณะนี้ มือขนำดใหญ่ที่ยื่นออกมำมีนิ้วมือที่

เหมือนกรงเล็บกดลงเหนือต ำแหน่งของหัวใจ

พุชชช!

นิ้วมือข้ำงขวำทะลุผ่ำน บดขยี้หัวใจของผู้รุกรำน

 

ตั้งแต่เริ่มต้นเมื่อผู้ชำยที่โตขึ้นเล็กน้อยไปจนถึงจุดที่เขำฆ่ำผู้

รุกรำนที่เข้ำมำ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริงในช่วงเวลำสั้น ๆ แม้ว่ำกำร

ต่อสู้ครั้งนี้ดูเหมือนง่ำยๆ เป็นเพียงกำรฆ่ำด้วยตัวคนเดียว แต่ใน

ควำมเป็นจริง มันไม่เป็นเช่นนั้น

ฉำวซวนตระหนักว่ำหลังจำกที่ฆ่ำผู้รุกรำนแล้ว คนที่อำยุมำกกว่ำ

ก ำลังหอบอย่ำงหนัก มันเป็นควำมจริงที่ว่ำในขณะนั้นมันเป็นสิ่ง

ส ำคัญที่จะฆ่ำศัตรูได้อย่ำงรวดเร็ว ตรำบใดที่พวกเขำล่ำช้ำ สถำน

กำร์ณไม่เอื้ออ ำนวยมำกขึ้นก็กลำยเป็นพวกเขำ นอกเหนือจำก

กำรระเบิดครั้งแรกจำกกำรเคลื่อนไหวในทันทีที่วิ่งออกมำจำกขำ

ของเขำ ควำมเร็วของพวกเขำไม่สำมำรถเทียบกับผู้รุกรำน ถ้ำหำก

หินวำรีจันทรำถูกผู้บุกรุกคว้ำไปได้ส ำเร็จและพวกเขำหนีไปได้

อำจจะไม่สำมำรถไล่ล่ำพวกเขำได้อีก

“มีคนก ำลังมำ?” ปิงแสดงควำมกังวลของเธอ ในช่วงหลำยปีที่

ผ่ำนมำมีบำงคนที่สำมำรถวิ่งเข้ำมำที่นี่ได้ อย่ำงไรก็ตำมในปีนี้เผ่ำ

กลองได้สร้ำงมำตรกำรมำกมำยและคนที่คอยเฝ้ำระวังอยู่ไม่น้อย

 

ตอนแรกพวกเขำคิดจะจับกุมพวกเขำหลังจำกนั้นในเวลำนี้ ท ำให้

คลองวำรีจันทรำมีเวลำเตรียมพร้อมมำกขึ้น มองจำกสถำนกำรณ์

ตอนนี้ สิ่งต่ำงๆ ที่เกิดขึ้นแย่กว่ำที่พวกเขำคำดไว้

“เร็วให้เด็กๆน ำหินกลับไป!” ผู้ชำยที่อำยุมำกกว่ำพูด

อันที่จริงแล้ว เขำไม่จ ำเป็นต้องพูดอะไร เหมือนคนอื่น ๆ ก็เดำได้

ว่ำตอนนี้สถำนกำรณ์ของพวกเขำเป็นอย่ำงไร

หยิบก้อนสุดท้ำยของหินวำรีจันทรำลงในตะกร้ำหวำย ปิงพันรอบ

ตะกร้ำด้วยหนังสัตว์ ผูกเชือกอย่ำงแน่นหนำ แต่เดิมแสงที่สะดุด

ตำเริ่มถูกปิดกั้นทันที

ให้ตะกร้ำหวำยไปกับเฉินเจีย ปิงกล่ำวว่ำ: “เร็วเข้ำรีบเอำหินวำรี

จันทรำกลับบ้ำน!”

 

“อือ” เฉินเจียไม่ได้พูดอะไรอีก ในสถำนกำรณ์เช่นนี้ เขำเคยเจอมำ

ตั้งแต่เด็ก

“แม่……….” กอดตะกร้ำหวำย เฉินเจียเดินไปสองก้ำวข้ำงหน้ำ

ก่อนที่จะหันศีรษ ะมองไปที่ปิง และตะโกนออกมำ

“กลับไป! มีไหวพริบและซ่อนตัวให้ดี! ” ปิงสั่ง

“อือ”

สถำนกำรณ์เช่นเดียวกันก ำลังโลดแล่นอยู่รอบบ้ำนเช่นกัน ปล่อย

ให้เด็ก ๆ กลับไปที่พร้อมกับหินวำรีจันทรำก่อนในขณะที่ผู้ใหญ่จะ

จับตำอยู่ที่นี่ ปิงและครอบครัวโดยรอบก็เหมือนกัน ทุกคนที่เติบโต

ขึ้นโดยไม่ค ำนึงถึงเพศพวกเขำทั้งหมดจะต้องเฝ้ำอยู่ที่นี่ ด้วย

คลองวำรีจันทรำเป็นเช่นเขตแดน นี่คือกำรป้องกันชั้นที่สอง

หลังจำกพื้นที่นี้ก็จะเป็นที่ที่บ้ำนของชนเผ่ำตั้งอยู่

 

“ข้ำจะอยู่ข้ำงหลังและช่วยให้ท่ำน” ฉำวซวนกล่ำว

“ไม่ต้องหรอก ฉำวซวน ท่ำนกลับไปกับเฉินเจียและคนอื่น ๆ ท่ำน

ต้องใส่ใจกับที่ที่ท่ำนซ่อนมัน เวลำนี้มีเผ่ำสละชีพจ ำนวนมำกจำก

พวกเขำจะไม่ปล่อยโอกำสใด ๆ สมมุติว่ำถ้ำใครบำงคนสำมำรถ

เข้ำไปในพื้นที่ภำยในของเผ่ำได้ ไม่เพียงแต่หินวำรีจันทรำ แม้แต่

เด็กๆ ก็จะไม่สำมำรถหลบหนีได้ แม้ว่ำพวกเขำจะให้หินวำรี

จันทรำ อย่ำต่อสู้กับพวกเขำ ที่นี่จะมีใครบำงคนจำกเผ่ำมำช่วย

ท่ำนจะต้องซ่อนตัวให้ดีและรอคนอื่น ๆ จำกเผ่ำ ”

ด้วยฉำวซวนอยู่ที่นี่เช่นกัน เธอสำมำรถมั่นใจได้มำกขึ้น เฉินเจีย,

เด็กคนนี้, ดื้อรั้นมำกเกินไป เขำชอบที่จะวิ่งไปรอบ ๆ ถ้ำไม่มีใคร

เฝ้ำมองเขำ หัวใจของเธอจะรู้สึกไม่สงบ หลังจำกเรื่องนี้สิ้นสุดลง

ในเวลำนั้น เธอจะให้หินวำรีจันทรำอีกสองสำมอันแก่ฉำวซวนเป็น

กำรขอบคุณ จำกไม่กี่วันที่ผ่ำนมำ ปิงรู้สึกว่ำฉำวซวนนั้นน่ำเชื่อถือ

 

ฉำวซวนคิดถึงเรื่องนี้และพยักหน้ำ: “เอำล่ะ ข้ำจะกลับไปกับ ฉิน

เจีย”

คนรอบข้ำงและปิง ทุกคนอำศัยอยู่ใกล้ ๆ กัน ดังนั้นลูก ๆ ของ

ครอบครัวสองสำมคนจึงเดินกลับไปพร้อม ๆ กับฉำวซวน

ในขณะที่ถือตะกร้ำขนำดใหญ่พร้อมกับหินวำรีจันทรำ, เด็กๆ

ไม่ได้ชะลอตัวลง นี่อำจเป็นเพรำะสถำนกำรณ์เดียวกับก่อนหน้ำนี้

พวกเขำไม่ได้ตื่นตระหนกหลังจำกกลับมำที่บริเวณพักอำศัย พวก

เขำก็เดินกลับไปที่บ้ำนของตัวเอง

ที่หลบซ่อนส ำหรับหินวำรีจันทรำอยู่ในน้ำจริงๆ

ในห้องนอนของฟู๋จี่และปิง เฉินเจียหยิบไม้กระดำนสองสำมแผ่น

ลงบนพื้นแล้วค่อยๆ หย่อนตะกร้ำหวำยลง

 

ตรงทำงขวำด้ำนล่ำงเป็นสระน้ำ น้ำในที่บริเวณอื่นไม่สำมำรถ

ปิดบังตะกร้ำหวำยได้ แต่น้ำโคลนสำมำรถปกปิดได้ดี

ขณะที่ลดตะกร้ำหวำย เฉินเจียก็คิดถึงคนด้ำนนอกในบ้ำนของเขำ

เขำยกหัวขึ้นมำอย่ำงระมัดระวัง เขำพบว่ำฉำวซวนไม่ให้สนใจกับ

ตัวเอง แต่ยุ่งอยู่ที่หน้ำต่ำงที่นี้

“ท่ำนก ำลังท ำอะไร?” เฉินเจียถำม

“เพียงเพื่อป้องกัน เพิ่มชั้นกำรป้องกันอีกชั้นหนึ่ง” ฉำวซวนตอบ

เมื่อถึงเวลำที่เฉินเจียขึ้นมำ ฉำวซวนก็ท ำเสร็จแล้ว

หน้ำต่ำงของชนเผ่ำกลองมีขนำดใหญ่ขึ้น ทุกห้องนอนมีหน้ำต่ำง

บำนใหญ่ หลำยครั้ง พวกเขำจะใช้หน้ำต่ำงเป็นประตูแทนกำรเข้ำ

และออกโดยตรงจำกหน้ำต่ำง

 

ดังนั้น หลังจำกที่ประตูถูกปิด ทำงเข้ำเดียวก็มำจำกหน้ำต่ำง

เฉินเจียมองไปที่หน้ำต่ำงและเห็นว่ำไม่มีอะไรพิเศษเพียงเมื่อเขำ

เอื้อมมือออกไปและต้องกำรรู้สึกถึงกรอบหน้ำต่ำงเขำก็ถูกหยุดลง

โดยฉำวซวน

“แม่ของเจ้ำสั่งให้เจ้ำซ่อนตัวเองให้ดี” ฉำวซวนบอกเขำ

เฉินเจียรีบสะบัดนิ้วมือของเขำ “ไม่จ ำเป็นต้องซ่อนตัว ข้ำไม่ท ำ

อะไรทั้งนั้นในตอนนี้ ข้ำจะรออยู่ที่นี่”

ต้องกำรที่จะนอนอยู่ข้ำงหน้ำต่ำงเพื่อมองออกไปข้ำงนอก แต่คิด

ว่ำกำรกระท ำของฉำวซวนในขณะนี้ เขำเก็บมันไว้และนั่งลงแทน

ในขณะที่ยังคงกัดนิ้วมือของเขำ เขำได้ยินมำว่ำเวลำนี้มันอันตรำย

 

มำกขึ้น เขำสงสัยว่ำพ่อกับแม่จะสบำยดีไหม ก่อนหน้ำนี้ คุณปู่

และคุณยำยเสียชีวิตเพรำะกำรรุกรำนเช่นนี้

ฉำวซวนเหลือบมองที่เฉินเจีย

“เมื่อพวกเจ้ำแอบซ่อนตัว เจ้ำซ่อนตัวอยู่ที่แม่น้ำหรือ?”

“อือ มีโพลงในแม่น้ำท่ำนสำมำรถไปที่นั่นเพื่อหลบซ่อนตัว ”

โพลงในแม่น้ำไม่มีอำกำศหำยใจ เฉพำะสมำชิกเผ่ำกลองที่มี

สัมพันธภำพที่ดีกับน้ำเท่ำนั้นที่สำมำรถท ำเช่นนั้นได้ คนอื่นอำจจะ

ไม่สำมำรถเป็นแบบนั้นได้

มีจระเข้เด็กร้องไห้ออกมำข้ำงนอก ลูกจระเข้ส่วนที่เหลืออำจรู้สึก

ไม่สบำยใจในอำกำศและร้องไห้ออกมำ รวมถึงลูกจระเข้เด็ก

ดวงตำสีน้ำตำลนอกบ้ำนของเฉินเจีย

 

ฉำวซวนมองออกไปและไม่เห็นผู้รุกรำนใด ๆ ไม่ได้มีกำร

เคลื่อนไหวใด ๆ จำกใคร แต่ละบ้ำนยังคงอยู่ในบ้ำนของตัวเอง

ด้วยประตูที่ปิดแน่น ไม่มีใครกล้ำที่จะออกไปข้ำงนอก

“เจ้ำรออยู่ที่นี่ก่อน ข้ำจะออกไปข้ำงนอกและส ำรวจดู” ฉำวซวน

กล่ำว ก่อนจะเดินสองก้ำวไปข้ำงหน้ำแล้วหันกลับมำและกล่ำวว่ำ

“อย่ำแตะต้องหน้ำต่ำง ถ้ำเจ้ำต้องกำรซ่อน ให้ซ่อนตัวอยู่ในแม่น้ำ

จำกพื้นไม้ จ ำไว้ ว่ำถ้ำใครเรียกหำเจ้ำอย่ำออกไปนอกหน้ำต่ำง

อยู่ให้ห่ำงไกลจำกหน้ำต่ำง! ”

“ข้ำเข้ำใจแล้ว.” เฉินเจียตอบ

ฉำวซวนก้ำวออกมำจำกหน้ำต่ำงไม่ได้สัมผัสที่กรอบหน้ำต่ำง

 

เมื่อเทียบกับกำรสังหำรด้ำนนอก บริเวณที่อยู่อำศัยเงียบลงมำก

อย่ำงไรก็ตำม ก่อนที่จะมีกำรร้องไห้ของจระเข้ทำรก แต่ก็เป็น

เพรำะเสียงร้องดังกล่ำวจำกจระเข้ทำรกในแม่น้ำที่ท ำให้พวกเขำ

รู้สึกกังวลมำกขึ้นเต็ม มันไปด้วยวิกฤต

จระเข้ที่ ‘เป็นใบ้’ ได้คลำนออกมำจำกแม่น้ำและเข้ำร่วมกลุ่มที่

เหลือนี้ สังเกตเห็นฉำวซวนที่เดินมำตำมทำง มันออกมำจำกกลุ่ม

และคลำนมำหำฉำวซวน

กลับมำที่บ้ำน เฉินเจียซึ่งถูกทิ้งไว้ในบ้ำน กังวลเรื่องพ่อแม่ของเขำ

แล้วเขำก็ได้ยินเสียงคนที่อยู่นอกบ้ำนเรียกชื่อของเขำ

“เฉินเจีย เจ้ำอยู่บ้ำนไหม?”

 

เสียงดูเหมือนฟังดูคุ้น ๆ จำกคนในเผ่ำกลอง ในเวลำเดียวกัน มี

รอยเท้ำก้ำวขึ้นบันไดที่ได้ยินเสียงดังออกมำจำกกระดำนไม้เดิน

เข้ำมำทีละขั้นๆ

“ใคร?” เฉินเจียต้องกำรเดินไปที่หน้ำต่ำงและมองดู แต่นึกได้ว่ำ

ฉำวซวนแนะน ำให้อยู่ห่ำงจำกหน้ำต่ำงก่อนที่เขำจะออกไป เขำ

หยุดและยื่นห่ำงออกไปสองก้ำวจำกหน้ำต่ำงแล้วมองออกไปด้ำน

นอก

ภำพเงำได้ยินเสียงของเฉินเจียและเดินไปที่หน้ำต่ำงมองเข้ำไปใน

ห้อง

เขำแต่งตัวเหมือนเผ่ำของเขำ ใบหน้ำของเขำดูคุ้นเคยนิดหน่อย

เขำเป็นหนึ่งในสมำชิกเผ่ำที่ไปลำดตระเวน

มันเพียงแค่ว่ำ … เฉินเจียรู้สึกแปลก ๆ