Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 165 : กวงโฮว

ฉาวซวนจ้องไปที่คนที่ยืนอยู่บนดอกบัว

เสียง ‘โอ๊บ’ ที่เขาได้ยินตอนนี้เตือนให้เขานึกถึงกบเหล่านั้นที่ว่าย

น้าขึ้นฝั่งในช่วงฤดูฝน นั่นคือเหตุผลที่เขาชักมีดออกมาในตอน

แรก

คนที่ยืนอยู่บนใบบัวเป็นคนที่รับผิดชอบการลาดตระเวนเขตแดน

จากชนเผ่าฝู๋ เพราะฉะนั้นเขาจึงมักติดต่อกับกลุ่มการค้าจากกลุ่ม

เผ่ากลอง เขาคุ้นเคยกับฉิงหยี่

ได้ยินคำพูดของคนที่แต่งตัวประหลาด,ฉิงหยี่หมดคำที่จะพูด

“ปัญหาครั้งนี้ ใหญ่มาก.”

 

นอกเหนือจากชนเผ่าสละชีพแล้ว มีคนจากชนเผ่าอื่น ๆ เข้าร่วม

เช่นกัน อย่างไรก็ตาม ฉิงหยี่ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ เขาไม่สามารถบอก

กล่าวกับคนภายนอกได้ง่ายๆ เช่นกัน

คนที่อยู่บนใบบัวพยักหน้า เขายังได้รับข่าวว่าคราวนี้คนที่เข้ามา

รุกรานเผ่ากลองมาจากพวกเผ่าสละชีพ

ฉิงหยี่และคนอื่น ๆ ต้องพักผ่อนอีกสักพักหลังจากการต่อสู้เช่นกัน

และดังนั้นเป็นธรรมดาที่จะเกิดการล่าช้า เขากวาดสายตาไปที่

กลุ่มชนเผ่ากลองและมองไปที่ฉาวซวน “เขาคือใคร?”

ลักษณะของชนเผ่ากลองมีความชัดเจนมากและไม่จำเป็นต้อง

มองเป็นครั้งที่สองเพื่อให้เห็นว่าในกลุ่มคนมีคนที่แปลกแตกต่าง

อยู่ในกลุ่มนี้

 

“แขกของเผ่ากลอง เขามาจากเผ่าเขาเพลิง เขาเรียกว่าฉาวซวน”

ฉิงหยี่แนะนำ

ชายหนุ่มคนหนึ่งบนใบบัวหรี่ดวงตาของเขา ตรวจสอบฉาวซวนอีก

สักครู่ ดูเหมือนจะพยายามที่จะประเมินศักยภาพการคุกคามของ

คนแปลกตรงหน้านี้

เป็นเผ่าเขาเพลิงอะไร อาจจะเป็นชนเผ่าเล็ก ๆ ที่ไม่รู้จัก โลกนี้มี

ชนเผ่าที่ไม่รู้จักมากเกินไป ไม่จำเป็นที่พวกเขาจะต้องจกจำทุกเผ่า

ได้ แต่ก็ตรงไปที่แขกของเผ่ากลอง พวกเขายังคงต้องเผชิญหน้า

กับบางคน หลังจากที่ทุกคนในกลุ่มเผากลองต่างร่ารวยมาก

โดยเฉพาะหลังจากการรวมรวมหินวารีจันทรา ที่เป็นเวลาเก็บ

เกี่ยวของชนเผ่ากลอง ตะกร้าหวายหนึ่งใบอักแน่นเต็มไปด้วยหิน

วารีจันทรา ชนเผ่าฝู๋ยินดีให้การต้อนรับคู่ค้าที่มั่งคั่งทุกคน

“ไปกันเถอะ ทุกคนคงกำลังรอกันมาสักระยะแล้ว” คนที่แต่งตัว

ประหลาดบนใบบัวได้กระโดดไปอีกสองสามก้าวบนใบบัวอื่น

 

แก้มของเขาพองเหมือนกบ ทำให้เสียงง โอ๊บ ไม่นานหลังจากที่

เสียงดังออก ฉาวซวนรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ใต้น้า เท้าทั้งสองข้าง

ของเขาอยู่ในน้าจะรู้สึกแรงสั่นสะเทือนของน้า ในเวลาเดียวกัน

พื้นที่ด้านหน้าของชนเผ่ากลองที่เต็มไปด้วยใบบัวสูงและสูงเอียง

ไปทั้งสองด้านเผยให้เห็นทางน้าที่อยู่ตรงกลาง

“ไป” ฉิงหยี่ก้าวออกจากตัวจระเข้ก่อนมุ่งหน้าไปทางน้าไหล ส่วนที่

เหลือในกลุ่มไล่ตามมา

ใบบัวที่นี่มีมากมายมหาศาล ส่วนที่สัมผัสกับน้ามีความหนากว่า

ต้นขาของมนุษย์ ใบบัวสีเขียวถูกปกคลุมไปด้วยหนาม

เพราะฉะนั้นถ้ามีคนบังคับจะเข้ามา หนามจะขูดเนื้อออกจาก

ร่างกายมนุษย์

แม่น้าสายนี้ค่อนข้างแตกต่างจากชนเผ่ากลอง แม่น้าสายนี้ใส

กระจ่าง แต่ก็ถูกปกคลุมไปด้วยจอกแหนจำนวนมาก ดังนั้นจึงเป็น

การยากที่จะเห็นใต้น้า ขณะที่จระเข้ว่ายออกไป จอกแหนก้อแตก

 

กระจายออกด้านข้าง ระลอกคลื่นที่เกิดขึ้นจากจระเข้ ฉาวซวน

สามารถมองเห็นกบสีเขียวจำนวนมากที่ซ่อนอยู่ใต้จอกแหน ตัวที่่

ขี้ขลาดมาก ๆ รีบว่ายหนีไปอย่างรวดเร็ว ออกแรงถีบขาของมัน

เหมือนท่ากบว่ายน้าออกไป บรรดาตัวที่มีความกล้าพอยืนอยู่ที่จุด

เดิม เปิดเผยออกมาเพียงครึ่งหัว ดวงตากลมสองดวงจ้องไปที่

มนุษย์ขณะที่พวกเขาเดินผ่านสายน้า รูม่านตาของพวกมันหรี่

แคบลง พวกมันไม่ได้เป็นเหมือนจระเข้ที่เย็นชา; กลับกันพวกมัน

ทำให้ผู้คนมีความรู้สึกสดชื่น ได้ยินเสียงโอ๊บ เป็นครั้งคราว

บางครั้งก็ไกลบางครั้งก็ใกล้

“พวกเขามาจากชนเผ่าฝู๋ คนที่พูดคุยกับฉิงหยี่เรียกว่าฝู๋หยี่ เขาเป็น

ผู้รับผิดชอบการลาดตระเวนและป้องกันอาณาเขตรอบนอก ” ฟู๋จี่

อธิบายให้ฉาวซวนฟัง

ฝู๋หยี่ไม่ได้อยู่ข้างหน้ากระโดดจากบัวใบอีก เขาไม่ได้สวมผิวหนัง

สัตว์ใด ๆ เผยให้เห็นลวดลายบนร่างกายของเขา พวกมันไม่ได้มี

 

ลักษณะเหมือนรอยสักสัญลักษณ์; กลับกันมันเกิดขึ้นจากการใช้

หมึกพิเศษชนิดหนึ่งที่ไม่สามารถล้างออกได้จากน้า

ในเวลาเดียวกัน ตอนนี้ เมื่อฝู๋หยี่และฉิงหยี่กำลังพูดอยู่ ฉาวซวนก็

พบว่ามีลวดลายอยู่รอบดวงตาของฝู๋หยี่ สิ่งเหล่านี้เป็นงานอดิเรก

ของชนเผ่าฝู๋ คนที่มีความชอบต่างกันก็มีลวดลายที่แตกต่างกันไป

ที่รอบดวงตา นี่เป็นประเพณีของชาวเผ่าฝู๋ที่ส่งต่อมาจากบรรพ

บุรุษของพวกเขา

ฝู๋หยี่กระโดดจากใบบัวไปยังใบอื่นๆ บางครั้งเมื่อเขากระโจน

ออกไปใบบัวจะเอียงและน้าค้างที่ผิวหน้าจะไหลออก พวกมัน

หยดลงไปในน้า, สังเกตุว่ามันจะส่งเสียงติ๊ง ลงไปตามแม่น้า มี

หลายคนเหมือนฝู๋หยี่กำลังตระเวนไปตามเขตรอบนอก พวกเขา

จะดึงใบบัวออกและสร้างเป็นทางเดิน ไม่ว่าจะเป็นสมาชิกชนเผ่า

กลองหรือเผ่าฝู๋; พวกเขาทั้งหมดมีความสัมพันธ์ที่ดีกับน้า

 

ไปตามเส้นทางที่ชาวเผ่าฝู๋ทำขึ้น กลุ่มการค้าได้ก้าวไปข้างหน้า

ฉาวซวนรู้สึกว่าอุณหภูมิเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ที่นี่ไม่มีภูเขาที่มีสายลม

หนาว,มันเริ่มอากาศอบอุ่นและชื้น ถ้าเจ้ายืนอยู่บนจุดที่สูง สิ่งที่

เจ้าเห็นก็คือหย่อมสีเขียว ใบบัวสีเขียว,จอกแหนและต้นไม้สีเขียว

ทึบอยู่รอบ ๆ แม่น้า กบส่งเสียงร้องบ่อยมากขึ้น นั่นหมายความว่า

มีกบมากขึ้นในบริเวณโดยรอบ โชคดีที่ฉาวซวนไม่พบกบขนาด

ใหญ่ในแม่น้า สัญลักษณ์ระบุตัวตนของของเผ่าฝู๋คือกบ สิ่งนี้

พิสูจน์ได้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กับกบอย่างใกล้ชิด ที่นี่ผู้ที่ฆ่า

กบโดยบังเอิญทุกคนจะได้รับการลงโทษของชาวเผ่าฝู๋

ชาช่าไม่ได้เข้าสู่อาณาเขตของเผ่าฝู๋ มันบินไปรอบ ๆ เขตรอบนอก

โดยไม่ได้รับอนุญาตจากชนเผ่าฝู๋ มันจะได้รับการปฏิบัติเหมือน

เป็นผู้บุกรุกและถูกโจมตีหากมันเข้ามา สมาชิกเผ่าฝู๋มีความ

เชี่ยวชาญด้านพิษ หลังจากเดินไปตามทางแล้ว ฉาวซวนก็ได้ยิน

เสียงตระโกนจากผู้คนข้างหน้า

“พวกเขาอยู่ที่นี่!”

 

“เร็ว เร็วเข้า! ชนเผ่ากลองอยู่ที่นี่แล้ว! ”

“พ่อ กลุ่มค้าขายแลกเปลี่ยนอยู่ที่นี่ รีบเร็วเข้า รีบนำสิ่งของ

ออกมา!”

บางเสียงมาจากริมฝั่งและบางส่วนมาจากด้านบนของใบบัวที่อยู่

ด้านหน้า เหนือใบบัวจะมองเห็นภาพเงาที่สั่นไหว

“พวกเขาค่อนข้างยินดีต้อนรับ” ฉาวซวนกล่าวกับฟู๋จี่

“แน่นอน ข้าไม่ได้มาที่นี่บ่อยๆ เพื่อค้าขายกับพวกเขา แต่คนที่ข้า

คุ้นเคยด้วย เรามีความสัมพันธ์ที่ดี ฮ่า ๆ !” ฟู๋จี่ไม่ค่อยได้ยินผู้คน

พูดว่าเผ่าของเขาได้รับการต้อนรับ ดังนั้นเขาจึงมีความสุขมาก

 

ด้วยสถานะของฉิงหยี่และคนอื่นๆ พวกเขาแน่นอนว่ารู้สึกยินดี

เป็นอย่างยิ่ง พวกเขาเป็นลูกค้าที่สำคัญที่สุดของชาวเผ่าฝู๋ หาก

ปราศจากเผ่ากลอง ชนเผ่าฝู๋ก็จะเริ่มตึงเครียด

หลังจากเส้นทางเดินเปิดออกแล้ว กลุ่มก็หันมาขึ้นฝั่ง บนฝั่งมี

สมาชิกเผ่าฝู๋หลายคนรออยู่ ร่างเล็กและใหญ่ ทั้งคนแก่และคน

หนุ่ม แต่ละคนและทุกคนกำลังยิ้ม … จนถึงจุดที่ปากของพวกเขา

แยกออกจากกัน มันแตกต่างจากชนเผ่ากลองที่มีปากกว้างเพื่อ

สังหารสัตว์ป่า แม้ว่าปากของชนเผ่าฝู๋จะมีด้านข้างที่ใหญ่กว่า แต่

ในหมู่พวกเขาหลายคนมีปากคว่าลงเล็กน้อยรวมทั้งขากรรไกร

ของพวกเขาไม่แข็งแรงเหมือนชนเผ่ากลอง นี้ทำให้พวกเขาดู

กระตือรือร้นมากขึ้น นอกเหนือจากปากของพวกเขา สมาชิกเผ่าฝู๋

ยังมีดวงตาที่ใหญ่กว่าปกติรวมถึงรูปลักษณ์แปลก ๆ ของพวกเขา

ที่มีลวดลายอยู่รอบดวงตา

ฉาวซวนได้ยินจากผู้ค้าขายบ่อยๆ จากกลุ่มเผ่ากลอง ซึ่งเจ้า

สามารถกำหนดตัวบุคคลของสมาชิกเผ่าฝู๋จากลวดลายบนดวงตา

 

ของพวกเขาได้ นักรบมากประสบการ์ณบางคนที่มีประสบการณ์

มากแนะนำให้ฉาวซวน: หลีกเลี่ยงผู้ที่มีลวดลายที่เด่นสะดุดตา

คนเหล่านั้นอันตรายมาก เช่นเดียวกับกบเหล่านั้นที่มีสีสันโดดเด่น

สะดุดตา ยิ่งเด่นสะดุดตานั้นยิ่งมีพิษมากขึ้นเท่านั้น

“ฮ้าาา พวกเจ้าในที่สุดก็มาถึงที่นี่!” คนวัยกลางคนก้าวไปข้างหน้า

พูดคำไม่กี่คำกับฉิงหยี่

“มีอะไรต้องเตรียมไหม?” ฉิงหยี่ก้าวขึ้นไปบนฝั่ง ตามชายคนนั้น

ที่ตรงไปที่ชนเผ่าฝู๋

“เตรียมไว้นานแล้ว เรารอคอยมาสองวันแล้ว”

ฉาวซวนไปกับฟู๋จี่และส่วนที่เหลือขึ้นฝั่ง และสำหรับจระเข้ที่ทำ

หน้าที่เป็นเรือ พวกมันก็จะรออยู่ในแม่น้าใกล้ ๆ ชนเผ่าฝู๋จะดูแล

พวกมัน

 

ป้าอันพร้อมกับหนังสัตว์ที่พันรอบตัวเธอนำแผ่นไม้ขนาดใหญ่และ

ยกยิ้ม กำลังเดินไปเพื่อต้อนรับชนเผ่ากลอง! ” นี่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ

เพิ่งอบเสร็จ!”

ฉาวซวนมองไปเห็นกลุ่มแมลงที่แตกต่างกัน แต่ละตัวตายอย่างไม่

สงบ พวกมันยังคงลืมตาขณะที่พวกเขากำลังถูกอบ

ฉาวซวน: “…. ”

นี่วิธีการต้อนรับอย่างยินดีของพวกเขา ฟู๋จี่และคนอื่น ๆ เคยชินกับ

มัน แล้วก็เพียงยืดแขนออกและคว้าบ้างตัวเพื่อใส่เข้าปากกิน เห็น

ว่าฉาวซวนไม่เคลื่อนไหว ฟู๋จี่และคนอื่นๆ ที่เหลือแนะให้ลอง:

“ฉาวซวน แมลงเหล่านี้ที่เผ่าฝู๋อบไม่เลวนัก เจ้าสามารถลองพวก

มัน หลังจากเจ้าออกไปจะเป็นเรื่องยากที่จะกินพวกมันอีกครั้ง”

 

ฉาวซวนจ้องมองแมลงที่ตายอย่างน่าสังเวชไม่กี่วินาทีก็ยื่นมือ

ออกไปและคว้าขาทั้งสี่ข้างพร้อมกับลำตัว แต่ใครจะรู้ว่าป้าท่านนี้

จะมีความกระตือรือร้นและตรงไปคว้าจับมันไว้ในมือของฉาวซวน

ฉาวซวน: “… ..เอ่อ ขอบคุณ ”

แม้ว่าจะมองดูน่ากลัว แต่รสชาติก็เหมือนกับที่ฟู๋จี่กล่าว เป็นเรื่อง

ที่ดีจริงๆ ถ้านะ…ถ้าเจ้าลืมเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้ากิน

ในหมู่บ้านชาวเผ่าฝู๋ บริเวณที่พวกเขานอนหลับ บ้านของพวกเขา

ไม่ใหญ่มากและทำด้วยกิ่งไม้และใบไม้ บ้านบางหลังทำเป็น

วงกลม และที่ขอบเปิดอ้า บางมีรูปร่างสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ โดย

ไม่มีรูปแบบแน่นอนใดๆ พวกมันมีลักษณะที่เป็นศิลปะอย่างมาก

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ได้มีทักษะในการสร้างบ้านที่แข็งแรงขึ้น แต่ก็

เป็นเพียงนิสัยและความชอบของพวกเขา พวกมันมีแนวโน้มมาก

ที่จะอยู่ในรูปแบบสถาปัตยกรรม ดวงอาทิตย์ค่อนข้างร้อนในช่วง

บ่าย บางคนก็เดินไปรอบ ๆ ด้วยการนำใบบัวมาเป็นร่ม

 

เพราะยังคงมีเรื่องของชาช่า,ฉิงหยี่ปล่อยให้กลุ่มคนอื่น ๆ เดินไป

ข้างหน้าเพื่อพบกับกลุ่มค้าขาย และนำฉาวซวนไปยังสถานที่

หัวหน้าเผ่าฝู๋ หมอผีของชาวเผ่าฝู๋นมักอยู่ในถ้าหินและแทบไม่เคย

ออกมา ทุกครั้งที่ชนเผ่ากลองเข้ามาอยู่ในกลุ่มชนเผ่าฝู๋ พวกเขาได้

พบกับหัวหน้าเผ่าฝู๋คือ ‘ กวงโฮว’

บ้านกวงโฮวอยู่ในพื้นที่หลักของชนเผ่าฝู๋ เพราะคนที่นี่อาศัยอยู่

ร่วมกัน พวกเขาไม่ต้องเดินไกลเกินไปที่จะถึงบ้านกวงโฮว หลังคา

ทำมาจากหญ้าและสิ่งต่างๆ เช่นใบไม้ ประตูเปิดอยู่แสดงว่าพวก

เขาสามารถเดินเข้าไปในบ้านได้ หลังจากที่เข้าไป สิ่งแรกที่ฉาว

ซวนเห็นเป็นกลุ่มก้อนเนื้อนั่งอยู่ตรงหน้า – นั่นคือหัวหน้าเผ่าฝู๋

กวงโฮว

กวงโฮวมีคิ้วเด่นชัดเช่นเดียวกับขอบตาทั้งสอง รอบดวงตาของเขา

เป็นลวดลายสีเหลือง – เขียวและดำ เมื่อเทียบกับชนเผ่าเขาเพลิง

ลักษณะของกวงโฮวดูน่าเกลียดกว่ามาก รูปร่างของเขามีขนาด

 

ใหญ่ เช่นเดียวกับเกี๊ยวเนื้อ มองดูน่าอึดอัดมาก ตอนนี้กวงโฮวนั่ง

อยู่ตรงนั้น กำลังกินสัตว์ที่ไม่สามารถรู้ได้ด้วยมือหนาหยาบ

กระด้างของเขา เห็นฉาวซวนเดินเข้าไป ดวงตาของกวงโฮวหดตัว

เขาสังเกตุฉาวซวน ขณะที่ปากของเขายังคงเคี้ยวอาหารไม่หยุด

พัก

“เจ้ามาจากเผ่าเขาเพลิง?” กวงโฮวซักถาม

“ถูกต้อง.”

“เผ่าเขาเพลิง, ข้าเหมือนจะเคยได้ยินมาก่อน” กวงโฮวกล่าว