Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 166 : อาวุธด้านสุขภาพและเงิน

ได้ยินที่กวงโฮวกล่าวมาว่าเขาเคยได้ยิน ‘เผ่าเขาเพลิง’,

ฉาวซวนตื่นเต้นได้สักครู่ แต่ก็ลดลงในทันที

กวงโฮวกล่าวอีกครั้งว่า “ข้าจำได้ว่าลวดลายสัญลักษณ์ของเจ้าคือ

ปลาใช่มั้ย?”

ฉาวซวนเงียบไม่กี่วินาทีจากนั้นเขาก็หยิบแผ่นหินที่หมอผีมอบให้

เขาและส่งให้ “นี่คือ สัญลักษณ์ของชนเผ่าเรา ข้ามาพร้อมกับ

ความตั้งใจที่ดีจากชนเผ่าเขาเพลิง ยินดีที่ได้พบท่านทุกคน ”

“โอ้?” กวงโฮวไม่สนใจ เขาหยิบเหรียญหินที่มีลวดลาย

สัญลักษณ์บนนั้นมาจากฉาวซวนและศึกษามัน ตระหนักว่าเขา

 

ไม่ได้แสดงออกอื่น ๆ ใดกับมัน เขาส่งเหรียญหินคืน เขายิ้มไปยัง

จุดที่แก้มของเขาสร้างเป็นชั้นๆ ขึ้นมาสองสามชั้นและพูดกับฉาว

ซวนว่า “แขกของชนเผ่ากลอง ข้าจะไว้ใจ”

ฉาวซวนพูดกับกวงโฮวเกี่ยวกับแรงจูงใจของเขาในการมาที่นี่

กำลังพูดเกี่ยวกับชาช่าที่อยู่ชายขอบของเผ่าฝู๋ แต่ถึงแม้ว่ากวงโฮว

ดูเหมือนว่าเขาคุ้นเคยกับหัวหน้าเผ่ากลอง เขายืนกรานปฏิเสธไม่

ยินยอม “นกที่เจ้าพูดถึงข้าไม่ต้องการให้มันเข้ามาในอาณาเขตนี้

ในอดีต มีนกขนาดใหญ่สองสามตัวที่มาที่นี่ แต่เราไม่มีความรู้สึก

ที่ดีต่อนกเหล่านั้น ชีวิตทางทะเลหลายคนไม่ชอบนกที่มาจาก

ฟากฟ้าสีขาว”

ฉาวซวนเข้าใจเรื่องนี้ นอกจากนี้ เขายังเห็นว่ากวงโฮวไม่สนใจเขา

มากนัก เพียงเพราะเขากำลังเผชิญหน้ากับ ฉิงหยี่ทำให้เขาต้อง

พูดเพิ่มขึ้นอีกไม่กี่คำ ถ้าไม่เช่นนั้น เขาจะไม่ปรายตามองมาเลย

แม้แต่น้อย ในขณะที่พูดคุยกับฉาวซวนตลอดเวลานี้ กวงโฮวได้แต่

 

เฝ้ามองอาหารว่างที่ด้านข้าง หลังจากบทสนทนาสั้น ๆ กับฉาว

ซวน จากนั้นก็ลาจากไป

เมื่อเขาเดินเข้าไปในชนเผ่าปุ๋ เขาบอกกับชาช่าว่าถ้าเขาได้ยิน

เสียงผิวปากตกลงนั้นแสดงว่ามันสามารถเข้ามาได้ แต่ถ้ามันได้

ยินเสียงผิวปากปฏิเสธ เช่นนั้นมันก็สามารถบินไปรอบนอกได้

อย่างอิสระ อาจจะดีกว่าที่ชาช่าอยู่ข้างนอกเพื่อที่มันจะได้บินเล่น

ถ้ามันเข้าไปในเผ่า มันจะไม่สามารถทำในสิ่งที่มันต้องการได้

ออกจากบ้านของกวงโฮว ฉิงหยี่กล่าวขออภัย “ข้าขอโทษที่ข้าไม่

สามารถช่วยอะไรได้”

“ไม่เป็นไร ชาช่าสามารถเคลื่อนที่ไปรอบนอกได้อย่างอิสระ มันจะ

รอจนกว่าข้าจะกลับมา”

 

ฉาวซวนไม่ได้ใส่ใจท่าทีของกวงโฮวมากเกินไป เขาไม่คิดว่าจะได้

อะไรจากชนเผ่านี้ด้วยซ้า การมาที่นี่เป็นเพียงการขยายมุมมองอัน

ไกลโพ้นของเขาและให้ความสนใจกับเผ่าอื่น ๆ ที่ไม่ใช่เผ่าเขา

เพลิง ทำไมเผ่ากลอง และชนเผ่าฝู๋จึงไม่เคยได้ยินชื่อ “เผ่าเขา

เพลิง” มาก่อน? จากบันทึกและคำพูดเหล่านั้นที่บรรพบุรุษทิ้งไว้

จะเห็นได้ว่าพวกเขาค่อนข้างหยิ่งทรนง พวกเขาดูเหมือนว่าพวก

เขายึดมั่นอยู่กับเผ่าของพวกเขาด้วยความภาคภูมิใจ นั่น

หมายความว่าเผ่าเขาเพลิงในช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่แค่ชนเผ่า

เล็ก ๆ พวกเขามีความรุ่งโรจน์มาก่อน หรือบางทีอาจเป็นเพราะ

เวลาที่ผ่านมานานเกินไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

หลังจากออกจากที่พักของกวงโฮว ฉาวซวนก็แยกตัวออกจากฉิง

หยี่ ฉิงหยี่จำเป็นต้องไปซื้อของ หัวหน้าและหมอผีได้ให้รายการ

สิ่งของให้เขาซื้อ และฉาวซวนยังสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อดูรอบๆ

เผ่านี้ ดูว่าเขาสามารถหาอะไรที่เขาสามารถซื้อได้หรือไม่

 

เดิมทีฉาวซวนคิดว่างานแสดงสินค้ากับชนเผ่ากลองและชนเผ่าฝู๋

จะเป็นเหมือนตลาด แต่ตอนนี้เขามองไปที่มันไม่ได้ดูเหมือนจะ

เป็นเช่นนั้น พวกเขาไม่ได้มีพื้นที่ทั่วไปสำหรับธุรกิจการค้าของพวก

เขา

สมาชิกเผ่าปู่วางสิ่งที่พวกเขาต้องการขายออกนอกบ้าน และหาก

มีสิ่งใดดึงดูดสายตาของเจ้า เจ้าจะซื้อจากที่นั่น ที่นี่ไม่มีสกุลเงิน

ร่วมกัน สิ่งที่ใช้เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน แต่ก็ยังไม่

นับว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมเช่นกัน

ฉาวซวนไม่ได้เดินไปไกลเมื่อเขาได้เห็นฉากที่สมาชิกเผ่ากลองบาง

คนกำลังซื้อของอยู่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเมื่อเผ่าฝู๋ได้มองไป

ด้านหน้ากลุ่มการค้าของเผ่ากลอง พวกเขาก็กระตือรือร้นเช่นกัน

สมาชิกเผ่ากลองมองดูดุร้าย แต่ในความจริงแล้วพวกเขาไม่มี

ความคิดอื่นใด และพูดอย่างตรงไปตรงมาอีกสักหน่อย ในสายตา

ของชนเผ่าฝู๋ สมาชิกเผ่ากลองก็เป็นแค่คนโง่ที่มี “เงิน” มาก

 

ก่อนที่จะมาที่นี่ ฟู๋จี่ได้บ่นกับฉาวซวนว่าเหตุใดชนเผ่ากลองจึง

ไม่ได้รับการต้อนรับจากผู้คนภายนอก ทำไมชนเผ่าฝู๋จึงเป็นที่

ต้อนรับกับเผ่าอื่น ๆ มากกว่า? ชนเผ่ากลองแต่เดิมก็มีอารมณ์

รุนแรงอยู่แล้ว เพราะพวกเขาไม่ค่อยฉลาดนัก ทำให้พวกเขาพูดไม่

ค่อยดี แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าชนเผ่าฝู๋ที่มีไหวพริบมากกว่า เหตุผลที่ว่า

นี้ยังเกี่ยวข้องกับลักษณะใบหน้าของพวกเขา ทุกครั้งที่ชนเผ่า

กลองออกไปข้างนอก พวกเขาจะได้รับการปฏิบัติเหมือนคนที่เก็บ

งำความตั้งใจที่ไม่ดีเพราะดูดุร้าย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อมองไป

ที่คนอื่น ๆ มันก็เหมือนกับมีดเย็นเชือดเฉือนคอของเจ้า ในขณะที่

การปรากฏตัวของชนเผ่าฝู๋ทำให้ผู้คนรู้สึกสนิทสนมมากยิ่งขึ้นเมื่อ

พวกเขายิ้ม

ฉาวซวนให้ความสนใจกับบ้านในบริเวณโดยรอบที่มีรายการต่างๆ

วางเรียงรายในขณะที่เขาเดินไปรอบ ๆ เครื่องปั้นดินเผา,แกนหิน

และสิ่งแปลกประหลาดจากชนเผ่าอื่น ๆ เช่นเดียวกับ

เครื่องปั้นดินเผาโบราณที่ผู้สูงอายุในเผ่าถือเป็นสมบัติของพวก

 

เขาทั้งหมดสามารถเห็นได้ที่นี่ เพียงแต่ มันมีราคาที่สูงมากเท่านั้น

สิ่งนี้ทำให้ฉาวซวนประหลาดใจ เขาได้เห็นพับผ้าลินิน

“มันน่าสนใจใช่ไหม? นี้มาจากพื้นที่ภาคกลาง ข้าได้ยินมาว่าชน

เผ่ากลางทุกคนชอบที่จะใช้ผ้าคลุมกายแบบนี้ ” ชายคนหนึ่งกล่าว

อย่างเพลิดเพลินใจ เขาสวนเสื้อแขนสั้นที่ทำจากผ้าลินิน เขาได้

นำมาแสดงให้เห็นในเผ่า; แม้ว่าจะมีไม่มากที่เป็นประเภทแบบนี้

แต่เมื่อได้ยินว่ามาจากชนเผ่ากลางแล้ว ทัศนคติของพวกเขาก็

เปลี่ยนไปทันที ดังนั้นเมื่อคน ๆ นี้พูดถึงเช่นนี้ เขาไม่จำเป็นต้องปั้น

แต่งคำพูดของเขา เเพียงแค่ต้องเน้นว่ามันมาจากชนเผ่ากลาง

เท่านั้น เขากำลังรอคอยที่จะเห็นฉาวซวนแสดงความแปลกใจ

และจากนั้นก็นำหินวารีจันทราจำนวนมากของเขาเพื่อแลกกับมัน

น่าเสียดายที่เขาต้องผิดหวัง ฉาวซวนเพิ่งถามเกี่ยวกับมันอย่างนิ่ง

เฉยจากนั้นก็ถามเรื่องชนเผ่ากลาง หลังจากนั้นเขาได้ให้หินวารี

จันทราขนาดเล็กเป็นรางวัลและจากไป

 

เมื่อฉาวซวนเดินไป คนๆ นั้นมองไปที่หินวารีจันทราขนาดเล็กบน

มือของเขา แม้ว่าจะสามารถนับได้ว่าเขามีรายได้ดี แต่ก็ไม่น่า

พอใจ ทำไมเขาถึงไม่กักชายหนุ่นไว้ที่นี่? นี่เป็นบางสิ่งที่เขา

พยายามอย่างจริงจังที่จะได้รับจากชนเผ่ากลาง เด็กสารเลวนี่

เพียงแค่เดินจากไปและไม่แม้แต่จะแสดงความประหลาดใจหรือ

อะไรก็ตาม เขาไม่เคยรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนหรือไม่? หรือเขา

อาจจะรู้ว่าเขาไม่มีเงินพอที่จะซื้อสิ่งล้าค่าเช่นนี้

ฉาวซวนไม่ได้รู้เลยว่าในตอนนี้ที่อยู่ในดวงตาของเจ้าของร้าน เขา

กลายเป็นเด็กผู้ชายที่ยากจน

ทางฉาวซวนที่ได้เห็นมัน เพียงแต่พับผ้าลินินนี้เป็นผ้าเนื้อหยาบ

มาก สวมใส่มันไม่สบายกว่าหนังสัตว์ การใช้หินวารีจันทราขนาด

ใหญ่เพื่อซื้อผ้าเนื้อหยาบ เห็นเขาโง่หรือไง?

 

ไม่นานหลังจากนั้น ผ้าลินินชิ้นนี้ถูกซื้อมาโดยฟู๋จี่ ซึ่งเป็นผู้ที่มั่งคั่ง

ของเผ่ากลองในปีนี้ เมื่อฉาวซวนรู้เรื่องนี้ เขาไม่ได้พูดอะไร

แน่นอน มุมมองเกี่ยวกับมูลค่าของที่นี่แตกต่างกันจริงๆ บางทีคำ

ว่า ‘ชนเผ่ากลาง’ เป็นแบรนด์ทองคำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว มองไปที่

ใบหน้าที่มีความสุขของฟู๋จี่ที่ดูเหมือนว่าเขาได้พบสมบัติที่ล้าค่า

จากนั้นมองไปที่สมาชิกเผ่ากลองคนอื่น ๆ ที่เต็มไปด้วยความ

อิจฉา ฉาวซวนคิดว่าเขายังไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสังคมของ

ที่โลกนี้เลย

‘ชนเผ่ากลาง’ ตรงกับสถานที่แห่งใด มันมีการพัฒนามากขึ้นกว่า

ที่นี่? เผ่าเขาเพลิงปีนั้นเป็นหนึ่งในชนเผ่ากลางเหล่านั้นหรือไม่?

ในบรรดาพ่อค้าจากชนเผ่าต่างๆ ที่มักเดินทางไปเยี่ยมชนเผ่าฝู๋

เพื่อเข้าร่วมงานแสดงสินค้าเมื่อได้ยินว่าเครื่องปั้นดินเผาโบราณ

มาจากที่นั่น และเหล่าคนที่ซื้อไปมากที่สุดคือชนเผ่ากลอง นั่นเป็น

เพราะเครื่องปั้นดินเผามีความเปราะบางดังนั้นการขนส่งพวกมัน

จึงเป็นเรื่องยากมาก ดังนั้นผู้ที่สามารถเข้าถึงที่นี่ก็จะมีคุณค่า

 

ฉาวซวนรู้สึกถุงหนังสัตว์ของเขาที่เต็มไปด้วยหินวารีจันทรา เขาก็

รู้สึกดี; นี่เป็นสินค้าที่ดี มันเทียบได้กับทอง การที่เขาอยู่ในชนเผ่

เขาเพลิงทำให้เขาลืมจุดดีของการมี “เงิน”

ชนเผ่ากลองไม่ใช่คนที่มีความรู้เรื่อง “ชนเผ่ากลาง” พวกเขารู้ว่าสิ่ง

ที่มาจาก ‘ชนเผ่ากลาง’ เป็นสิ่งที่ดีเท่านั้น ดังนั้นทุกครั้งที่พวกเขา

มาที่นี่ เมื่อได้ยินว่าสิ่งเหล่านี้มาจากชนเผ่ากลาง พวกเขาจะรีบ

เปิดปากถุงหนังสัตว์โดยไม่แม้แต่จะถามราคา นอกจากนี้ ชนเผ่าฝู๋

ยังมีผลิตภัณฑ์พื้นเมืองมากมายเช่นกบ แน่นอนว่านั่นไม่ได้

หมายความว่าพวกเขาจะขายกบตัวเป็นๆ สำหรับชนเผ่าฝู๋ ผู้ซึ่งใช้

กบเป็นดั่งสัญลักษณ์ของพวกเขาจะไม่ทำร้ายกบที่นี่ สิ่งที่พวกเขา

ขายคือสิ่งที่ถูกพรากไปจากกบ เช่นยาพิษ,ส่วนที่เป็นยาและส่วน

พิเศษอื่นๆนอกเหนือจากนั้น

ฉาวซวนมาถึงบ้านรูปทรงไข่ ที่นี่เป็นเพียงขนาดเล็กแยกจากส่วน

ที่เหลือ สมาชิกเผ่ากลองหลายคนไม่ค่อยได้มาที่ย่านนี้ มีผู้สูงอายุ

 

นั่งไขว้ขาอยู่หน้าประตูบ้าน ไม่มีเครื่องปั้นดินเผาหรืออาวุธหิน

และเหมือนว่าที่อยู่ข้างหน้าเขา มีเพียงลวดลายของกบไม่มากนัก

ในขนาดที่แตกต่างกันรวมทั้งสีสัน ด้านข้างเป็นอ่างขนาดใหญ่

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้สูงอายุก็ยื่นมือเข้าไปในอ่างเพื่อตักน้า

จากนั้นเขาก็ฉีดพ่นลงบนร่างของกบ เมื่อฉาวซวนเดินผ่านไป

ผู้สูงอายุก็ทำน้าเสร็จ เมื่อเห็นแบบนี้ ฉาวซวนเดินเข้ามา สายตา

ของผู้สูงอายุก็ส่องแสง

“เจ้าต้องการอะไร?”

“สิ่งเหล่านี้คืออะไร?” ฉาวซวนถามขณะที่ชี้ไปที่กบที่กำลังหมอบ

อยู่บนพื้น

“เจ้าไม่ใช่คนของเผ่ากลองใช่มั้ย? มาครั้งแรกที่นี่ที่เผ่าของเรา? ”

ผู้อายุโสไม่รู้สึกผิดหวังเพราะฉาวซวนไม่ได้มาจากเผ่ากลอง

กลับกันเขามีความสุขมาก นั่นเป็นเพราะเมื่อเผ่ากลองมาร้านค้า

 

ในครั้งต่อไปที่พวกเขาจะซื้อจะเป็นสถานที่เดียวกันที่พวกเขาซื้อ

มา พื้นที่ที่อยู่ของผู้อาวุโสค่อนข้างโดดเดี่ยว และสมาชิกเผ่ากลอง

ไม่มากนักที่จะมาที่นี่ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาสนใจในเผ่าอื่นแทน

“ใช่ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามาที่ชนเผ่าฝู๋” ฉาวซวนตอบ ดวงตาที่จ้องไป

กบไม่กี่ตัวบนพื้น กบบางตัวมีขนาดเล็กเท่าปลายเล็บและขนาด

ใหญ่มีเพียงขนาดหนึ่งฝ่ามือ เพียงหนึ่งฝ่ามือไม่พอที่จะถือพวกมัน

ชายชราได้แนะนำลักษณะของกบเหล่านี้อย่างจริงจังและอะไรที่

มันสามารถมีส่วนร่วมกับฉาวซวนได้

“ตัวนี้ สามารถใช้เพื่อช่วยผู้คน ,เวียนหัว, กระชับทรวงอก,

อาเจียนหรือจุดอ่อนทางร่างกายอื่น ๆ ทั้งหมดสามารถรักษาได้

เช่นกัน; และเจ้านี้ มันสามารถใช้เพื่อติดไม้สองท่อนเข้าด้วยกัน ”

ในขณะที่ฟัง

 

ชายชราส่งเสียง ‘โอ โอ๊บ’ จากนั้นเขาก็หยิบใบหนาขึ้นและรอ

ฉาวซวนมองไปที่กบสีส้ม ที่ในตอนนี้ รูม่านตาของมันหดแคบลง

เพราะดวงตาของมันเป็นแนวนอน ดังนั้นมันจึงดูเหมือนว่ามัน

กำลังเหล่ตา กำลังกลั่นบางอย่างออกมา หลังจากรอสักครู่ ไม่มี

อะไรเกิดขึ้น ฉาวซวนเหลือบตามองไปที่ชายชราแล้วก็กลับไปจ้อง

ที่กบบนพื้น กบนี้มีอาการท้องผูกหรือไม่? เมื่อกำลังครุ่นคิด ฉาว

ซวนก็เห็นด้านหลังของกบที่มีลวดลายสีส้มกำลังหลั่งของเหลวสี

ใสโปร่งแสง ด้วยของเหลวที่หลั่งออกมา ชายชราหยิบใบไม้หนา

ขึ้นมาและขูดของเหลวเหล่านี้ออกมา ใบไม้ไม่ได้ทำร้ายกบ ดังนั้น

ชนเผ่าฝู๋มักใช้วิธีนี้เพื่อรวบรวมของเหลวที่หลั่งออกมา

“รับไปสิ” ชายชรายื่นท่อนไม้สองชิ้นมาให้จากนั้นค่อยๆ นำ

ของเหลวบางส่วนออกมาจากใบไม้หนาและจับท่อนมาประกบติด

ไว้ด้วยกัน หลังจากนั้นสักครู่ท่อนไม้ทั้งสองก็ติดแน่นเข้าด้วยกัน นี่

เป็นเหมือนกับสิ่งที่เขาค้นพบซึ่งสามารถยึดจับสิ่งต่างๆ เข้า

ด้วยกันได้ เช่นกาวในชนเผ่าเขาเพลิง

 

“ท่านมีสิ่งเหล่านี้มากเท่าไหร่?” ฉาวซวนถาม

“เท่าที่เจ้าต้องการ!” ชายชรารู้สึกตื่นเต้นพร้อมกับมือของเขาที่ไม่

สามารถหยุดสั่นได้

“สิ่งอื่น ๆ ด้วยหรือไม่?” ฉาวซวนได้ถามชายชราต่อให้แนะนำ

ส่วนที่เหลือให้เขา เขาสนใจเรื่องนี้มาก

ชายชราก็มีความสุขเช่นกันที่จะอธิบายตัวต่อตัวกับฉาวซวน ที่นี่มี

กบทุกชนิดที่มีสารคัดหลั่งแปลก ๆ มีกบตัวหนึ่ง มันมีผิวที่หลั่ง

ไขมันบางชนิด มันเป็นสิ่งที่คนในพื้นที่แห้งแล้งชอบมาก กบ

เหล่านี้เป็นเหมือนอาวุธทางสุขภาพและเงินสำหรับชนเผ่าฝู๋ ชาย

ชรามีคลังอยู่ในบ้านของเขา ดังนั้นฉาวซวนจึงสามารถนำหินวารี

จันทราออกไปซื้อสิ่งที่เขาต้องการได้ เขาเลือกอย่างพิถีพิถันตามที่

ชายชราเสนอ

 

“โอ้ ใช่ ท่านขายกบที่หลั่งสารพิษหรือไม่?” ฉาวซวนถาม

“เจ้าต้องการ?” ชายชราตรวจสอบรอบๆ อย่างระแวดระวังแล้ว

ตอบฉาวซวน, “แน่นอนว่าข้ามี ตามข้ามา.”