Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 168 : กลุ่มเดินทาง

ในที่สุดหยูก็ไม่ได้ไปนอน

หยูเคยท ำศึกษำเกี่ยวกับกบมำมำก แต่เขำจะนอนมำกที่สุดใน

เวลำที่เขำอยู่ในเผ่ำ บำงครั้งเขำก็ไปที่แม่น้ำเพื่อหำสถำนที่ที่

เหมำะสมในกำรพักผ่อนบนใบบัว และบำงครั้งเขำก็จะเข้ำไปใน

ป่ำเพื่อนอนบนกิ่งไม้ ครอบครัวของเขำตอนนี้เหลือเพียงปู่และตัว

เขำเองเท่ำนั้น แต่เขำไม่ได้สนใจกำรซื้อขำย เขำต้องกำรเล่นในเผ่ำ

แต่ชำยชรำไม่ยินยอมให้เขำท ำเช่นนั้น

ฉำวซวนไม่สนใจเรื่องเครื่องปั้นดินเผำและผ้ำลินินที่หยำบกร้ำน

เขำเพียงแค่เดินผ่ำนพวกมัน และสอบถำมเกี่ยวกับกบพิษ

 

เนื่องจำกหยูมีควำมรู้เรื่องกบพิษมำก เขำจึงเข้ำใจวิธีใช้อย่ำง

ถูกต้อง ดูเหมือนว่ำนี่เป็นโอกำสส ำหรับกำรปรับปรุงเพิ่มเติมในกับ

ดักของฉำวซวน

อย่ำงไรก็ตำม ตั้งแต่ที่เขำเบื่ออยู่เสมอ หยูก็คุยกับฉำวซวน หยูก็

เป็นเช่นเดียวกับชนเผ่ำฝู๋ส่วนใหญ่ หยูรู้สึกว่ำผู้คนจำกชนเผ่ำ

กลองเป็นคนโง่มำก นอกจำกเครื่องมือหินและสิ่งอื่น ๆ แล้ว พวก

เขำยังรักกำรซื้อสิ่งของที่ท ำไม่ได้

“ถ้ำข้ำมีหินวำรีจันทรำมำกๆ ข้ำจะไปค้ำขำยเพื่อหำอำหำรหรือ

เครื่องมืออุปกรณ์ระดับสุดยอดมำ เมื่อข้ำหิวข้ำสำมำรถกินและ

เมื่อข้ำเอิ่มข้ำสำมำรถออกไปเล่น. ” หยูกล่ำว

หยูยังใช้กบพิษเพื่อดักสัตว์ เขำต้องกำรบำงอย่ำง ไม้และหินและ

วัสดุทนทำนอื่น ๆ ที่ชนเผ่ำฝู๋ไม่มีอยู่รอบๆ

 

เฉพำะกับกำรค้ำขำยกับชนเผ่ำภำยนอกเท่ำนั้น เขำจะมีโอกำส

ได้รับบำงส่วน

หลังจำกฟังเรื่องรำวของหยูแล้วฉำวซวนรู้สึกว่ำคนของชนเผ่ำเขำ

เพลิงและชีวิตของคนเหล่ำนี้แตกต่ำงกันมำกเกินไป

คนเผ่ำกลองไม่ต้องกังวลเรื่องอำหำรมำกนักเนื่องจำกมีปลำ

มำกมำยในแม่น้ำ มีสัตว์บำงตัวอยู่ใกล้ภูเขำ ถ้ำไม่มีเนื้อที่เพียงพอ

พวกเขำสำมำรถใช้แม่น้ำเพื่อไปยังชนเผ่ำอื่น ๆ ได้ สิ่งเดียวที่พวก

เขำต้องกังวลคือกำรผลิตหินวำรีจันทรำในทุกๆ ปีและกำรโจมตีที่

พวกเขำต้องพบเจอ แน่นอนว่ำทุกปีจะมีกำรโจมตีที่โหดร้ำยจำก

เผ่ำอื่น ๆ

ส ำหรับชนเผ่ำฝู๋นั้นส่วนใหญ่ไม่ชอบกำรล่ำเหยื่อ เมื่อเทียบกับ

ควำมเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับกำรล่ำสัตว์ กำรค้ำอนุญำตให้พวกเขำ

ได้รับทรัพยำกรมำกขึ้น เช่นเดียวกับอำหำรและสิ่งของจ ำเป็น

รำยวันอื่น ๆ ตั้งแต่บรรพบุรุษของพวกเขำได้รับโชคที่ดีจริงๆ เด็ก ๆ

 

และลูกหลำนของพวกเขำก็มีชีวิตที่ดีด้วย ที่ยังคงมีอยู่ต่อไปในยุค

ปัจจุบัน เช่นเดียวกับในใจของชนเผ่ำฝู๋ กำรค้ำขำยกลำยเป็นสิ่งที่

ขำดไม่ได้ในชีวิตประจ ำวันของพวกเขำ

นอกเหนือจำกสมำชิกของเผ่ำที่เดินทำงไปค้ำขำย ส่วนใหญ่ยังคง

อยู่ในอำณำเขตของชนเผ่ำของพวกเขำ พวกเขำอำจรอให้ชนเผ่ำ

อื่น ๆ มำหำพวกเขำเพื่อค้ำขำยและไม่ต้องเผชิญกับควำม

ยำกล ำบำกในยำมหนำวเย็นและแห้งแล้ง พวกเขำยังสำมำรถ

หลีกเลี่ยงควำมเสี่ยงของกำรต่อสู้กับสัตว์ร้ำย ชนเผ่ำที่อยู่รอบ ๆ

ยังไม่ชอบออกนอกอำณำเขตของตน ดังนั้นพวกเขำจึงพึ่งพำกลุ่ม

เดินทำงของเผ่ำฝู๋เพื่อกำรค้ำ ที่นี่ไม่มีสัตว์ร้ำยมำกมำยที่พวกมัน

อำศัยอยู่ ภูเขำไม่เป็นอันตรำยเหมือนกับภูเขำของชนเผ่ำเขำเพลิง

มันใช้เวลำแค่ครึ่งวันเพื่อเดินทำงจำกชนเผ่ำกลองไปกับชนเผ่ำฝู๋

ถ้ำเป็นกลุ่มล่ำสัตว์เผ่ำเขำเพลิง พวกเขำก็จะไม่ใช้เวลำเพียงครึ่ง

วัน

 

กำรรวมตัวกันของมนุษย์ในอีกด้ำนหนึ่งของโลก พวกเขำไม่ได้

กลัวภัยคุกคำมของสัตว์ร้ำยจริงๆ เนื่องจำกมีข้อพิพำทระหว่ำงชน

เผ่ำเป็นส่วนใหญ่ แต่ละเผ่ำมีวิถีชีวิตที่ชื่นชอบเป็นของตนเอง

ในกรณีนี้ ผู้คนจำกชนเผ่ำฝู๋ก็เหมือนนักธุรกิจมำกขึ้น เนื่องจำก

พวกเขำมีพรสวรรค์ในกำรซื้อขำย

“กลุ่มเดินทำงมักเดินทำงไปที่ไหน? ชนเผ่ำกลำง? ” ฉำวซวน

ถำม

“ใช่ ส่วนมำกเป็นเช่นนั้น ท ำไม? เจ้ำอยำกจะไป? ”

“ใช่ แต่เดิม ข้ำออกมำเพื่อหำประสบกำรณ์. ” ฉำวซวนตอบ

หยูรู้สึกอิจฉำ เขำก็อยำกจะออกไปเช่นเดียวกับคนหนุ่มสำวอีก

หลำยคน กลุ่มเดินทำงของชนเผ่ำส่วนใหญ่ประกอบด้วยวัยหนุ่ม

 

สำวที่เริ่มเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ทุกครั้งที่เขำเห็นคนในวัยเดียวกันที่ไป

กับพ่อแม่ของพวกเขำ เขำหวังว่ำเขำจะท ำได้เช่นกัน แต่น่ำ

เสียดำยที่พ่อแม่ของเขำเสียชีวิต และกลุ่มเดินทำงปีนั้นประสบ

ควำมสูญเสียมำก กลุ่มมำกกว่ำเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่ออกไปไม่ได้

กลับมำ ชำยชรำไม่ยอมให้หยูออกไปข้ำงนอกอย่ำงเด็ดขำดเพรำะ

เหตุนี้

“ในควำมเป็นจริง กำรอยู่ในกลุ่มเดินทำงอำจเป็นอันตรำยได้ ไม่ว่ำ

จะเป็นกิจกำรทุกประเภทก็ตำม” หยูกล่ำว

ในชนเผ่ำปู่ ผู้น ำกวงโฮวยังเป็นที่ชื่นชอบของคนหนุ่มสำวที่เข้ำร่วม

กลุ่มด้วย นี่ไม่ใช่ยุคที่สงบสุข ไม่มีกฎหมำยหรือข้อบังคับ กำร

ฆำตกรรมไม่ใช่เรื่องยำก ภำยในกลุ่มเดินทำงทุกคนจ ำเป็นต้อง

ปกป้องตัวเอง

 

“ฮึ แต่ช่ำงโชคร้ำย ตำแก่จะไม่ยอมให้ข้ำไป!” หยูรู้สึกว่ำปัญหำของ

เขำไม่มีที่สิ้นสุด เขำเรียนยำพิษจำกกบเพรำะเขำสนใจมัน แต่ก็ยัง

เตรียมตัวอยำกที่จะออกเดินทำง

“กลุ่มเดินทำงของเผ่ำของเจ้ำจะเกิดเมื่อใด?” ฉำวซวนถำม

หยูได้กล่ำวว่ำกลุ่มเดินทำงได้ออกเดินทำงไปสองเดือนแล้ว และ

จะไม่กลับมำอีกหลำยวัน กลุ่มจะกลับมำทุกครั้งเพื่อขนสิ่งของที่

พวกเขำได้ซื้อและเติมเต็มหินวำรีจันทรำ หลังจำกคุยกับหยูอีกสัก

หน่อยฉำวซวนไปหำฟู๋จี่

คืนนี้ ชำวเผ่ำกลองอยู่ในชนเผ่ำฝู๋ เพียงเพื่อจะจำกไปในพรุ่งนี้เช้ำ

ฉำวซวนไปสอบถำมรำยละเอียดเกี่ยวกับกลุ่มเดินทำงของเผ่ำฝู๋

มันเป็นที่รู้ว่ำ พวกเขำสำมำรถน ำคนจำกชนเผ่ำอื่น ๆ ไปด้วยได้

แต่มีค่ำใช้จ่ำย(หินวำรีจันทรำ) เรื่องนี้ไม่ได้กวนใจฉำวซวน ตอนนี้

เขำอยู่ในพื้นที่ใหม่และเป็นเป็นพื้นที่ๆ ไม่รู้จัก กำรติดตำมไปกับ

กลุ่มของเผ่ำฝู๋ดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

 

ฉำวซวนไปและพบหัวหน้ำกลุ่ม จ่ำยหินวำรีจันทรำ3ก้อนเล็กและ

หยิบตรำกบออกไป กลุ่มเดินทำงจะเริ่มในอีก 2-3 วัน ฉำวซวน

จ ำเป็นต้องแสดงสัญลักษณ์นี้ และเขำจะได้รับอนุญำตให้เดินทำง

ไปกับกลุ่มเดินทำงของเผ่ำฝู๋เมื่อพวกเขำออกเดินทำง

หลังจำกได้ยินว่ำฉำวซวนต้องกำรเข้ำร่วมกลุ่มเดินทำง สมำชิกใน

กลุ่มเผ่ำกลองได้แต่รู้สึกสับสน พวกเขำคิดว่ำจะรออยู่ที่นี่ มี

ค่ำใช้จ่ำยเกิดมำกขึ้น คนของชนเผ่ำปู่น ำสิ่งต่ำงๆ ไปและพวกเขำ

เพียงต้องกำรรับเอำหินวำรีจันทรำมำกับพวกเขำ ดูเหมือนว่ำฉำว

ซวนได้เหวี่ยงหินวำรีจันทรำ 3 ก้อน ช่ำงไม่มีอะไร แต่เขำคิด

เกี่ยวกับมัน ว่ำฉำวซวนออกไปเพื่อรับประสบกำรณ์ ฟู๋จี่ก็โล่งใจ

และไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่อ แต่หัวใจของเขำยังคงเก็บควำมคิดนี้ไว้

วันรุ่งขึ้นพวกชนเผ่ำกลองก็พร้อมที่จะจำกไป

 

ฟู๋จี่มองอย่ำงมีควำมสุขไปที่ตระกร้ำหวำยของเขำที่เต็มไปด้วย

สิ่งของต่ำงๆ ซึ่งนอกเหนือจำกหินที่จ ำเป็น เครื่องมือหิน ยังมี

เครื่องปั้นดินเผำคุณภำพดีและผ้ำลินินของชนเผ่ำกลำง

ซึ่ง หลังจำกที่เขำกลับไป อำจจะน ำไปสู่ควำมอิจฉำของคนอื่นใช่

ไหม?

คิดถึงเรื่องนี้ ฟู๋จี่ได้แต่หัวเรำะคิกคัก และคิดว่ำนี่เป็นกำรเดินทำงที่

คุ้มค่ำจริงๆ แต่ในระยะสั้น เขำจะไม่มำที่นี่เพื่อค้ำขำยแลกเปลี่ยน

จนกว่ำจะฤดูหนำว ส ำหรับกักตุนอำหำรในช่วงฤดูหนำว

“เรำจะมุ่งหน้ำกลับก่อนเช่นนั้น ฉำวซวนถ้ำท่ำนกลับมำ อย่ำลืม

ไปที่ชนเผ่ำกลองของเรำด้วย ” ฟู๋จี่กล่ำวกับฉำวซวนขณะที่เขำ

ก ำลังยืนอยู่บนร่ำงของจระเข้พร้อมกับตะกร้ำหวำยของเขำ

 

“เยี่ยม ข้ำจะกลับไปหำท่ำนอีกครั้ง” มองไปที่ชนเผ่ำกลองที่จำกไป

ฉำวซวนเตรียมพร้อมที่จะเดินทำงไปกับกลุ่มเดินทำงของเผ่ำฝู๋

จำกกำรพูดคุยกับคนอื่น ๆ หวังว่ำจะได้รับข้อมูลเพิ่มเติม ขณะ

ก ำลังคุยกับผู้คน ฉำวซวนเห็นหยูก ำลังวิ่งมำอย่ำงรวดเร็ว

“หยู, มันคืออะไร?” ฉำวซวนถำม

เมื่อเห็นฉำวซวน รอยยิ้มของหยูขยำยใหญ่ขึ้น แผ่ควำมสุขของ

ตัวเองออกมำ “ปู่ของข้ำตกลง! “ฮ่ำ ๆ ! ข้ำเพิ่งไปพบหัวหน้ำกลุ่ม

ฟำนหนิง และข้ำสำมำรถไปกับพวกเขำได้ภำยในอีกสองสำมวัน!

” ในขณะที่พูด หยูไม่ได้มีลักษณะง่วงนอนของเมื่อวำนนี้อยู่เลย

เขำเต็มไปด้วยพลังงำน เหมือนเขำไม่สำมำรถอดทนรอที่จะวิ่งไป

รอบๆ เผ่ำ

 

ฟำนหนิงเป็นหัวหน้ำกลุ่มของชนเผ่ำฝู๋ เขำยังเป็นหัวหน้ำที่ฉำว

ซวนพูดคุยด้วย

“ยินดีด้วยนะ” ฉำวซวนกล่ำว

“อิอิ” ไม่คุยมำกละ ข้ำต้องกลับไปเตรียมตัว ” หยูลูบมือของเขำ

และหรี่ดวงตำของเขำเหมือนกบพิษที่ขับพิษออกมำ

หลังจำกนั้นไม่กี่วัน ฉำวซวนยังได้เห็นกำรท ำธุรกรรมระหว่ำงเผ่ำฝู๋

และเผ่ำอื่น ๆ เช่น เผ่ำ “หลัว” ซึ่งท ำตำข่ำยที่มีคุณภำพดี ซึ่งไม่

เพียงเป็นประโยชน์แต่ในแม่น้ำ แต่ยังภูเขำด้วยเช่นกัน เจ้ำ

สำมำรถจับปลำกับพวกเขำ แต่ยังจับสัตว์จ ำนวนมำกกับพวกเขำ

พวกเขำไม่เคยขำดแคลนอำหำร ทุกครั้งที่เผ่ำหลัวมำ คนของพวก

เขำจะแบกตำข่ำยขนำดใหญ่ที่มีเหยื่อเพื่อแลกกับชนเผ่ำฝู๋

 

นอกจำกเผ่ำหลัวแล้วยังมีชนเผ่ำเล็ก ๆ อีกด้วย เผ่ำเหล่ำนี้ไม่ได้

“รวย” และไม่มีชนเผ่ำใดจับอำหำรได้มำกกว่ำเผ่ำหลัว แต่ละเผ่ำมี

ทักษะกำรอยู่รอดของตัวเอง เช่นงำนหัตถกรรมเครื่องมือหิน หรือ

ก ำลังมองหำหินและวัสดุที่หำยำกบำงชนิดอื่น ๆ และบำงคนก็มี

ยำสมุนไพรคุณภำพดี และอย่ำงสุดท้ำยจะมีกำรแลกเปลี่ยนกำร

เตรียมตัวยำหรือวัตถุดิบของตัวยำ

หลังจำกพักอยู่ที่ชนเผ่ำฝู๋มำหลำยวัน ฉำวซวนก็ได้แลกเปลี่ยนสิ่ง

ดีๆ มำกมำยเนื่องจำกจ ำเป็นต้องเดินทำง เป็นธรรมดำที่เขำจึง

จ ำเป็นต้องใช้หินคุณภำพดี และในขณะที่เขำก ำลังแกะสลักหิน

เขำได้แลกเปลี่ยนหินวำรีจันทรำส ำหรับเครื่องมือแกะสลักหิน

เครื่องมือหินและสมุนไพร นี่เป็นสิ่งที่เขำต้องกำรเพื่อเตรียมตัว หิน

ที่มีคุณภำพกลำงและสูงเหล่ำนี้ ไม่ง่ำยที่จะหำได้จำกที่นี่

ดังนั้นฉำวซวนแลกเปลี่ยนส ำหรับบำงส่วนเพิ่มเติม กลุ่มกำร

เดินทำงของชำวเผ่ำฝู๋จะเริ่มสิบวันหลังจำกนั้น

 

ในวันที่เดินทำง ฉำวซวนได้เตรียมพร้อมแล้วกับกำรเดินทำงของ

เขำ ในกลุ่มมีผู้คนเกือบสองร้อนคน ซึ่งมำกกว่ำร้อยละ 90 มำจำก

เผ่ำฝู๋

กลุ่มก ำลังอยู่ที่แม่น้ำ ด้วยกระเป๋ำหนังขนำดใหญ่ที่ห้อยลงมำจำก

คอ ขณะที่ถือตะกร้ำหวำยขนำดใหญ่ไว้ที่ด้ำนหลัง หยูวิ่งมำใน

ขณะที่ก ำลังหอบหิ้วชำยชรำที่อยู่ข้ำงหลังเขำ ตะกร้ำหวำยมีสิ่ง

ต่ำงๆ มำกมำยรวมทั้งมีดหิน,หัวหอก ฯลฯ … มีเนื้อสัตว์และแมลง

อบแห้งจ ำนวนมำก

ชำยชรำให้บำงสิ่งบำงอย่ำงกับคนบำงคนที่เขำรู้จักในกลุ่ม เขำยัง

ยัดขวดยำพิษกบไว้ในมือของฉำวซวน หยูเข้ำร่วมกลุ่มเป็นครั้ง

แรก ชำยชรำหวังว่ำผู้คนจะดูแลเขำมำกขึ้น ตำมที่คำดไว้ของนัก

ธุรกิจ สมองของพวกเขำมีควำมยืดหยุ่นมำกขึ้นกว่ำเผ่ำกลอง ฉำว

ซวนคิด

 

มองไปที่เขำที่หำยใจอย่ำงหนัก ฉำวซวนช่วยเอำตะกร้ำหวำยออก

จำกหลังของเขำ “ข้ำจะช่วยเจ้ำ ข้ำจะให้มันกลับเจ้ำเมื่อเรำอยู่บน

เรือ.”

“เฮ้ ไม่ต้องหรอก เจ้ำยังน ำสิ่งต่ำงๆ มำกมำยมำ ตะกร้ำของข้ำ

หนักมำก เจ้ำไม่สำมำรถ … ” ก่อนที่หยูจะพูดจบ เขำเห็นฉำวซวน

แบกตะกร้ำหวำยได้อย่ำงง่ำยๆ

หยูและคนอื่น ๆ รอบ ๆ ก ำลังมองอย่ำงทึ่งๆ ไปที่ฉำวซวน

หยูก็ถำมว่ำ: “เผ่ำของเจ้ำคือเผ่ำอะไร?” หยูไม่เคยเห็นคนที่มีพลัง

มำกกว่ำชนเผ่ำกลองมำก่อน

“เขำเพลิง” ฉำวซวนกล่ำว

“โอ้! ” หยูและคนรอบข้ำงจ ำชื่อชนเผ่ำอย่ำงเงียบ ๆ

 

ฉำวซวนยิ้มและกระโดดขึ้นพร้อมกับคนอื่น ๆ บนเรือ หมอผี

มอบหมำยงำนให้กับฉำวซวน

หลังจำกที่ภัยพิบัติทำงธรรมชำติ กำรแบ่งแยกผืนดินได้เกิดขึ้น

ภำยในชนเผ่ำเขำเพลิง คนที่อยู่อีกฟำกหนึ่งของแม่น้ำเป็นเพียง

ส่วนหนึ่งของเผ่ำ ฉำวซวนจ ำเป็นต้องหำคนที่เหลือจำกเผ่ำเขำ

เพลิง แต่จนกระทั่งบัดนี้ เขำไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับ “เผ่ำเขำ

เพลิง” หมอผีให้ลวดลำยบนหินกับฉำวซวน และยังวำดลวดลำย

สัญลักษณ์ที่ขำของชำช่ำด้วยรูปแบบรอยสัก บอกควำมหมำยของ

เขำอย่ำงไม่ปิดบังกับฉำวซวน

ถ้ำโลกลืมเผ่ำเขำเพลิงแล้ว เช่นนั้นก็ให้ทุกคนได้จดจ ำชื่อ

นอกจำกนี้ แม้ว่ำเขำจะปกปิดลวดลำยสัญลักษณ์ในตอนนี้ หำก

พวกเขำต้องกำรที่จะต่อสู้ลวดลำยสัญลักษณ์จะถูกเปิดเผยออก

ฉะนั้นไม่จ ำเป็นต้องโกหก