Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 167 : พิษ

ชายชราได้สำรวจรอบๆ เหมือนกับเพื่อป้องกันขโมย

จากนั้นเขาก็รีบเดินเข้าไปในบ้านและเก็บข้าวของ เขาร้องออกมา

ว่า ‘โอ โอ๊บ’ สองครั้ง; แต่เดิมกบที่นอนหมอบเงียบๆ อยู่ข้างหน้า

บันไดของเขาก็ค่อยๆกระโดดออกไป บางตัวออกไปทางป่า

ในขณะที่บางตัวออกไปที่แม่น้า หลังจากบรรจุหีบห่อเสร็จแล้ว

ชายชราก็ดึงฉาวซวนไปอีกทิศทางหนึ่ง ขณะที่เดิน เขาก็อธิบายให้

ฉาวซวนฟังอย่างนุ่มนวลว่า “เจ้าต้องการยาพิษจากกบ และ

แน่นอนว่าเจ้าต้องการตัวที่มีพิษมากที่สุดเช่นกัน หลานชายของ

ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ ทุกชนิดที่เจ้าต้องการ จะมีที่นั้น. ”

 

ชายชรากลัวว่าฉาวซวนจะเปลี่ยนความคิดและหันหลังกลับ

เพราะฉะนั้นเขายังคงคุยกับฉาวซวนอยู่เรื่อย ๆ เขากลัวว่าฉาว

ซวนจะคิดว่ามันลำบากและไปที่ร้านอื่น ๆ เพื่อซื้อแทน อย่าลืมว่า

ในชนเผ่าฝู๋ มีหลายคนขายยาจากกบมากมาย สมาชิกเผ่ากลอง

หลายคนชอบอาวุธที่เคลือบด้วยสารพิษ เมื่อซื้อมาพวกเขาก็จะ

ห่อพันเก็บและโยนลงในตะกร้าหวายแล้วจ่ายเงินด้วยหินวารี

จันทรา

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ชายชราต้องการทำตอนนี้คือการนำฉาวซวนไป

ยังสถานที่ที่เขาอยู่อาศัยที่เก็บรวบรวมพวกมัน เมื่อเทียบกับคนอื่น

ๆ มันก็ลำบากกว่ามาก

แต่ในความเป็นจริง ฉาวซวนไม่ได้รำคาญตราบเท่าที่เขาจะได้รับ

สิ่งที่เขาต้องการ; การมีปัญหาเล็กน้อยไม่ถือว่าเป็นอะไรได้

นอกจากนี้ เมื่อเขาเห็นสิ่งที่ชายชรานำออกมาให้เห็นเพียง

เล็กน้อย เขาก็ยิ่งอยากรู้เกี่ยวกับมัน ก่อนหน้านี้ ในชนเผ่าเขาเพลิง

 

เมื่อพวกเขาออกไปล่าสัตว์ นักรบยังต้องการใช้สิ่งของที่มาจาก

สัตว์ต่างๆ พวกเขาชอบใช้ยาพิษอาบลงบนอาวุธเช่นหอก,ธนู ใน

หมู่พวกเขายังมีชนิดของสารพิษแตกต่างกัน

พิษจากกบเป็นที่พบมากเป็นธรรมดา และวิธีที่เผ่าเขาเพลิงเก็บ

รวบรวมพิษจากกบ อย่างแรกก็คือพวกเขาจะฆ่ากบก่อนแล้วจึง

อบมันด้วยไฟ เมื่ออบมัน พิษจะค่อยๆ ซึมออกจากผิวหนังของกบ

หลังจากพิษของกบออกมา สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือนำอาวุธถูกับ

กบไปมา จากนั้นสารพิษก็จะเคลือบลงบนผิวหน้าของอาวุธ

จากนั้นก็ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ สำหรับกบเหล่านั้นที่มีพิษมากขึ้น

นักรบต้องการเพียงถูกบพิษตัวน้อยลงบนอาวุธของตนและพวก

เขาก็สามารถไปล่าสัตว์ได้ โดยทั่วไป สัตว์ร้ายที่โดนพิษกบจะตาย

เกือบจะทันที แม้สัตว์เหล่านี้จะไม่ตาย แต่ก็ยังคงส่งผลต่อการ

กระทำของพวกมัน

“เราเกือบจะถึงที่นั่นแล้ว ไม่ต้องกังวล” ชายชรากล่าวอย่างเร่งรีบ

ฉาวซวนไม่รีบร้อน แต่ชายชรากำลังกังวลมากขึ้น

 

เขานำฉาวซวนไปที่แม่น้าที่อยู่ใกล้ ๆ มองไปที่แม่น้าที่เต็มไปด้วย

ใบบัวขนาดใหญ่และตะโกนว่า “หยู เจ้าอยู่ที่นี่ไหม?” ใบบัวบน

ผิวน้าลอยไปพร้อมกับสายลม กบในแม่น้ากำลังร้องออกมา แต่ไม่

มีเสียงจากมนุษย์

ชายชราเริ่มโกรธ เคราของเขาสั่น เขาตะโกนออกมาอีกครั้งว่า

“ออกมา ข้าเห็นเจ้าแล้ว!” แต่ยังไม่มีการตอบสนอง ชายชรา

หายใจลึก ๆ แล้วก็ตะโกนว่า “ออกมาเดี๋ยวนี้! ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่! ”

ในที่สุด การตอบสนองก็ออกมาจากใบบัวที่ไม่ไกลจากพวกเขา

“ข้าอยู่นี่ ปู่ ท่านต้องการอะไรอีก? ” ภาพเงากระโดดขึ้นมาจาก

ใบบัว หลังจากกระโดดขึ้นไปอีกสองสามครั้ง เขาก็มาถึงฝั่งแม่น้า

สายตาของเขากวาดผ่านฉาวซวน จากนั้นก็หันไปหาปู่ของเขา “ปู่

สิ่งที่ท่านต้องการขาย ท่านสามารถออกไปและขายได้ ทำไมท่าน

ถึงเรียกหาข้า? ข้ายังคงอยากไปหลับ! ”

 

“นอนหลับ นอนอะไรอีก!” ดวงตาของชายชราเบิกกว้างเกือบจะถึง

จุดที่หลุดออกไปได้ตลอดเวลา “มานี่ ชายหนุ่มคนนี้จากเผ่าข้าง

นอกต้องการซื้อยาพิษจากกบ ”

“เผ่ามีกบพิษจำนวนมากมาย ท่านสามารถพาพวกมันไปได้ทุกที่

ปู่ ข้ายังคงจำได้ว่าที่บ้านของท่านยังคงมีอีกสองสามขวด ” หยู

กล่าวในขณะที่หาวออกมา

ชายชราหายใจเข้าและบ่มพึมพำ แขนของเขาเอื้อมมือออกไปที่

รากของใบบัวและก้มลง “เจ้าลงมาเดี๋ยวนี้! นอนหลับตลอดทั้งวัน

เจ้าจะรีบไปนอนจนผ่านพ้นช่วงฤดูหนาวเลยหรือไง?”

หยูไม่มีทางเลือกและกระโดดลงมาจากใบบัว ดวงตาของเขาเปิด

ครึ่งแล้วดูเหมือนว่าเขาไม่เคยหลับมาก่อน หันไปหาฉาวซวนว่า

“เจ้าต้องการซื้อยาพิษจากกบหรือ? มันเพื่ออะไร?”

 

ชายชรากวาดมือตบลงไปแล้วหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มให้แก่

ฉาวซวน “หนุ่มน้อย ยาพิษจากกบชนิดไหนที่เจ้าต้องการ?”

ฉาวซวนคิดและกล่าวว่า “ข้าสามารถเห็นกบก่อนได้ไหม?” เขา

ไม่รู้ว่ามีอะไรแตกต่างจากกบที่นี่และชนเผ่าเขาเพลิง

“แน่นอน แน่นอน !” ชายชราไม่รอให้หยูตอบ รีบตอบก่อน

หยูพ่นลมหายใจออกมา “ยุ่งยาก” จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนใบ

บัว เคาะที่แก้มสักครู่อย่างต่อเนื่องและปล่อยเสียง ‘โอ โอ๊บ’

ต่อจากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นฝั่ง ไม่นานหลังจากนั้น ฉาวซวนเห็นกบ

บางอย่างมาจากป่า มีบางตัวมาจากแม่น้าด้วย กบเหล่านี้สีสัน

สดใสและเด่นชัด แต่ก็มีบางส่วนที่ไม่เด่นชัดนัก ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด

พวกมันทั้งหมดก็มารวมกัน แต่ละตัวมีขนาดไม่ใหญ่กว่าฝ่ามือ

หลังจากกระโดดขึ้นมา พวกมันอยู่รอบๆ หยูไม่กระโดดไปรอบๆ

 

เพียงนั่งอยู่ที่นั้น บางครั้ง บางตัวจะใช้ขาหลังของพวกมันเพื่อขจัด

สิ่งสกปรกที่ตกค้างอยู่บนผิว

“พวกมันทั้งหมดเหล่านี้ บางส่วนของกบเหล่านี้สามารถบรรเทา

ความเจ็บปวด, ได้ผลที่ยอดเยี่ยม. ข้าใช้มันกับสัตว์ป่าบนภูเขามา

ก่อน ” หยูอธิบาย

“และจากนั้น?” ฉาวซวนถาม

“ตาย”. ฉาวซวนพูดไม่ออก

“ใช้มากเกินไป แม้ว่าจะสามารถใช้เป็นยาได้ ในท้ายที่สุดก็

กลายเป็นพิษ” หยูอธิบาย

ถ้ายาพิษใช้ดีก็จะเป็นยา ในทางตรงกันข้าม ถ้าใช้ยาไม่ดีก็จะ

กลายเป็นพิษ ฉาวซวนเข้าใจตรรกะธรรมชาตินี้ดี

 

“นี่,นี้และ นี้ พิษของพวกมันไม่เลว เพียงเล็กน้อยก็สามารถฆ่า

สัตว์ร้ายแต่ละตัวในป่าได้” หยูได้แนะนำฉาวซวนสักสองสามอย่าง

แล้วถามว่า “เจ้าต้องการความเป็นพิษระดับใด? พิษทำให้คนตา

บอด? พิษเพื่อให้หุบปาก? หรือทำให้ร่างกายเป็นอัมพาต? หรือ

ให้ร่างกายสลายไป? ” หยูหยุดเพียงเท่านี้และมองไปที่ฉาวซวน

หลังจากถามคำถามทั้งหมดในครั้งเดียว เขามักไม่ชอบไปงาน

แสดงสินค้า มันเป็นปู่เขาเสมอที่พาผู้คนไปทั่ว เขาต้องดูแลพวก

เขาตามหน้าที่ หรือหากค้าขายไม่จบ และปู่ของเขาจะลงความ

โกรธมาที่เขาเมื่อกลับบ้าน

ฉาวซวนได้กล่าวถึงคำถามที่พูดออกมาเป็นชุดนี้ เมื่อเขาอยู่ในชน

เผ่าเขาเพลิง เขาใช้สารพิษเพียงไม่กี่ชิ้น แต่ไม่เคยแบ่งพวกมัน

ออกมาโดยเฉพาะ ดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าเขาเป็นมืออาชีพ

เมื่อเห็นฉาวซวนจ้องไปที่กบเหล่านั้นและไม่พูดทำให้ชายชรา

กังวล “ถ้าเจ้าไม่รู้ว่าควรจะเลือกอะไรแค่ไปที่บ้านและลองสักสอง

 

สามอย่าง” เมื่อเขาพูดเสร็จแล้ว เขาก็หันกลับไปพร้อมกับใบหน้า

ที่แยกเขี้ยว “เร็วสิ รีบไปทำพิษต่อ!”

หยูเกาหัวและบอกว่า “ก็ได้” หยูมุ่งหน้าไปทางป่าหลังจากตอบ

กลับ

ในขณะที่ชายชราตั้งใจจะฉุดรั้งฉาวซวนเพื่อให้อยู่ต่อ “เจ้าสารเลว

น้อยของข้าอาจจะขี้เกียจเล็กน้อย แต่ความรู้ของเขาที่มีต่อยาพิษ

ชายชราคนนี้ไม่กล้าที่จะบอกว่าเขาเป็นที่หนึ่ง แต่เป็นอันดับต้นๆ

ของชนเผ่าแน่นอน ”

ฉาวซวนเดินตามพวกเขาเข้าไปในป่า ทั้งสองคนนี้ไม่มีเจตนาร้าย

และพวกเขาก็ไม่เหมือนพ่อค้าชาวเผ่าฝู๋อื่นๆ ที่ในท้องเต็มไปด้วย

แรงจูงใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ว่ายวนอยู่ภายใน นอกจากนี้ ฉาวซวน

ต้องการเห็นวิธีการที่เผ่าฝู๋ใช้ในการสกัดสารพิษจากกบ ความ

เข้าใจที่หยูมีต่อพิษ ฉาวซวนเชื่อ บริเวณโดยรอบดวงตาของหยูมี

ลวดลายสีเหลืองสดใสคล้ายกับกบตัวหนึ่งที่กระโดดออกไปก่อน

 

หน้านี้ งานอดิเรกของพวกเขาก็คือลวดลายที่พวกเขาจะมี ผ่านจุด

นี้ ความรักของหยูสำหรับกบพิษอาจจะเห็นเป็นเช่นนั้น เป็น

ธรรมดาเขาจะรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับพวกมันด้วยเช่นกัน

เมื่อเดินผ่านป่า บางครั้งพวกเขาก็จะเดินผ่านต้นไม้ที่มีหนามยาว

หยูตัดหนามบางส่วนออกไปจนกระทั่งมือของเขาเต็มไปด้วย

หนามแหลมคม ชายชราจึงสับไม้โดยใช้มีดหินที่เขานำมา เขาแบ่ง

ไม้ออกเป็นสองส่วนและวางไว้บนพื้น จากนั้นหยูก็ส่งเสียงร้อง โอ

โอ๊บ ไม่กี่ครั้งก่อนที่กบจะเข้ามา

จากนั้นเขาก็เอาหนามออกมาด้วยการใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางของเขา

เพื่อยึดเข้ากับมันและป้ายไปทั่วร่างกายของกบสีฟ้าที่อยู่ใกล้กับ

เขาที่สุด เมือกโปร่งใสเริ่มไหลออกมาจากร่างของกบ นี่คือยาพิษที่

สามารถล้มกวางทั้งตัวได้ หนามที่หนายาวถูกป้ายด้วยสารพิษ

และขั้นตอนนี้ไม่เป็นอันตรายต่อกบแต่อย่างใด หลังจากที่ป้าย

หยูบิดฝ่ามือของเขา ด้วยความที่มันคว่าลงก่อนหน้านี้ และชูแขน

ของเขาออกมาเหมือนสายฟ้า เมื่อเขาดึงแขนของเขากลับ หนาม

 

ที่เป็นพิษถูกกดติดแน่นบนเนื้อไม้ ปลายแหลมคมของหนามยื่น

ออกมาจากไม้เช่นเดียวกับตะปู เมื่อตอกลิ่ม ปลายจะติดแน่นจาก

เนื้อไม้ที่เป็นปลายแหลม ก็เป็นเช่นนี้

การเคลื่อนไหวที่เป็นจังหวะนี้แสดงให้เห็นว่าหยูมีความคุ้นเคยกับ

มันเช่นที่เคยทำมาก่อนหน้านี้ ทีละหนามที่ถูกป้ายด้วยเมือกพิษ

ถูกตอกลงในไม้อย่างปลอดภัย หนามทั้งห้าถูกป้ายด้วยพิษของ

กบชนิดหนึ่ง หลังจากที่ทำพิษจากกบชนิดหนึ่งแล้ว พวกเขาก็จะ

ไปยังพิษของกบอีกตัวหนึ่ง

“ชนิดของยาพิษกบนี้อาจไม่สามารถฆ่าคนได้ แต่ผลกระทบหลัก

คือเรื่องนี้” หยูใช้หนามที่แข็งเพื่อกวาดพิษลงบนตัวกบสีน้าเงินเข้ม

จากนั้นก็ใช้เมือกพิษที่แผ่กระจายไปบนหนามเช็ดมันบนใบไม้บน

ต้นไม้ ได้ยินเฉพาะเสียง ‘ชี่ๆๆ’ ออกมา ใบไม้ที่ถูกป้ายด้วยเมือก

พิษทันใดนั้นก็มีรูโหว่ปรากฎ ยังมีควันออกมา กลิ่นนั้นอาจทำให้

จมูกแสบคันเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อรอยเปื้อนจากพิษก่อนหน้านี้ไม่

 

มีกลิ่น มันยากที่จะจินตนาการได้ว่าพิษดังกล่าวมาจากกบที่มี

ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือของมนุษย์

วิธีของหยูในการเก็บรวบรวมเมือกพิษที่เกี่ยวข้องกับการใช้หนาม

แข็ง; เนื่องจากหนามมีชั้นที่มองเห็นไม่ได้ซึ่งสามารถป้องกันการ

กัดกร่อนได้ หยูยังคงใช้ยาพิษบนหนามที่แข็งจากนั้นใช้ค้อนทุบลง

ในไม้ เขารอเมือกพิษบนหนามให้แห้งก่อนค่อยดึงออก จากนั้นเขา

ก็พันหนามขึ้นเพื่อให้เมือกพิษสามารถใช้มันเมื่อใดก็ตามที่เขา

ต้องการ ทั้งหมดที่เขาจำเป็นต้องทำก็คือนำพวกมันออกมา ยาพิษ

ที่แห้งฤทธิ์จะไม่ลดลง ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวคือการเก็บรักษา

ไว้นาน ฤทธิ์ของยาพิษจะอ่อนลง

ฉาวซวนมองไปที่วิธีที่หยูทำกับหนามแต่ละอันกับเมือกพิษแล้วทุบ

ลงในไม้ เขารู้ว่าเมือกพิษจากกบเมื่อมีมากไปสามารถทำงานเมื่อ

อยู่ในกระแสเลือด ถ้ามันไม่ได้เป็นรอยขีดข่วน เช่นนั้นเมือกพิษจะ

ไม่ได้มีผลมาก มีจำนวนมากที่จะทำให้นิ้วมือมีผื่นแต่ก็ไม่ได้

ร้ายแรง ชนเผ่าเขาเพลิง เมื่อถือสัตว์มีพิษมักใช้สิ่งของมาป้องกัน

 

แต่ตอนนี้มีสารพิษจากกบจำนวนมากที่อาจมีผลกระทบโดยตรง

ผ่านการสัมผัสกับผิวหนังโดยที่ไม่จำเป็นต้องมีรอยขีดข่วน แต่เขา

กำลังจัดการกับพิษบนหนามหนาอย่างใจเย็น โดยไม่ใช้การ

ป้องกันใด ๆ สำหรับนิ้วมือ ถ้ามันเล็ดลอดออกมาเพียงเล็กน้อย

เขาจะมีรูบนมือหรืออาจถูกพิษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการขว้าง

หนามเข้าไปในป่า หลายคนจะกังวลว่าพิษบนหนามที่แข็งจะไหล

ลงบนนิ้วมือ แต่หยูมักจะดึงมือของเขาก่อนที่มันจะเกิดขึ้น เพื่อ

ไม่ให้เมือกพิษแม้แต่น้อยที่สุดสามารถสัมผัสเขา

สิ่งที่แปลกใจฉาวซวนคือเมื่อไม่มีเนื้อที่ว่างบนไม้ หยูจัดการหนาม

ที่เหลืออยู่ด้วยปากของเขาและกัดตรงปลายที่ไม่เป็นพิษ ถ้าริม

ฝีปากของเขาสัมผัสกับสารพิษ เขาจะต้องทนทุกข์ทรมาน นี่เป็น

เรื่องที่อันตรายมาก แต่ชายชราที่อยู่ข้างๆ เขาไม่แปลกใจในเรื่องนี้

แม้แต่น้อย เขาได้เห็นมันค่อนข้างบ่อยและไม่รู้สึกเป็นห่วง

เมื่อรอยเปื้อนและเมือกพิษแห้งบนหนามหนาได้เสร็จสิ้น หยูดึง

หนามออกไปทางป่า แน่นอนไม่ได้ด้วยมือเปล่าของเขา แต่ด้วย

 

ความช่วยเหลือของใบไม้ เขายื่นหนามที่มีเมือกพิษให้แก่ฉาวซวน

อย่างถูกต้องและกล่าวว่า “เอาหละ เจ้าสามารถลองทำ ถ้าเจ้า

ชอบพวกมัน เจ้าสามารถกลับมาอีกครั้งได้ และพบชายชราคนนั้น

ข้าจะกลับไปนอน”