Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 200 : เข้าใจผิด

“เฮ้ ท ำไมเจ้ำถึงวิ่งออกไป?” ฉำวซวนถำมขณะไล่ตำมเขำ

ฉำวซวนสำมำรถไล่ตำมเจี่ยวอู่ได้โดยไม่ล ำบำกมำกนัก

เพรำะเป็นนักรบที่มีควำมสำมำรถมำกกว่ำผู้ที่ไม่ได้ถูก

ปลุกพลังสัญลักษณ์ของเขำ แต่เขำก็สงสัยว่ำท ำไมเจี่ยวอู่

ถึงท ำแบบนั้น หลังจำกที่เขำวิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง เขำก็ชะลอ

ตัวลงห่ำงประมำณสิบเมตรด้ำนหลังเขำ และรักษำระยะ

นั้นไว้ขณะไล่ตำมเขำ

ในพื้นที่ล่องเรือของชนเผ่ำเรือยำว หลำยคนที่เดินออกไป

ข้ำงนอกเห็นว่ำเจี่ยวอู่ก ำลังวิ่งอย่ำงรวดเร็วซึ่งถูกไล่ล่ำจำก

ชำยคนหนึ่ง ดูเหมือนว่ำเจี่ยวอู่ถูกขอให้จ่ำยหนี้ของเขำ

“เจี่ยวอู่ท ำอะไร?” มีคนถำมคนข้ำงๆ เขำ

“ไม่รู้สิ. มีใครถำมเขำเกี่ยวกับสัญลักษณ์ของเขำอีกหรือ?

”

“อำจจะ. อย่ำลืมสิ หลำยคนเห็นลวดลำยสัญลักษณ์บน

ร่ำงกำยของพี่น้องสำมคน มันยำกที่จะเชื่อ พวกเขำเติบโต

ขึ้นมำที่นี่ แต่ข้ำไม่เคยเห็นลวดลำยสัญลักษณ์ พวกเขำ

ไม่ได้เป็นคนหลงทำงทั้งหมดหรือ? ”

ตั้งแต่วันที่ลวดลำยสัญลักษณ์บนร่ำงของเจี่ยวอู่และพี่น้อง

ของเขำปรำกฏตัวมีบำงคนถำมพวกเขำเกี่ยวกับรูปแบบ ผู้

หลงทำงบำงคนอยำกรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้และต้องกำรให้

ชี้แจงเรื่องนี้ บำงคนก็ท ำประจบสอพลอกับพวกเขำ

เพรำะตั้งแต่นั้นมำพลังของพวกเขำก็ยิ่งชัดเจนมำกขึ้น

ผู้หญิงบำงคนในพื้นที่คนหลงทำงมองพวกเขำด้วยสำยตำ

เป็นประกำย

ฉำวซวนไล่เจี่ยวอู่ไประยะหนึ่งจนกว่ำพวกเขำจะออกจำก

พื้นที่คนหลงทำง ดังนั้นเขำจึงหยุดและไม่ได้ไล่ล่ำเขำ

ต่อไป หลังจำกนั้นไม่นำนเขำก็ไม่สำมำรถมองเห็นเจี่ยวอู่

ได้แล้วเขำก็กลับไป

เขำรู้ว่ำเจี่ยวอู่ก ำลังซ่อนตัวอยู่ในสถำนที่ที่ไม่ไกลจำกเขำ

นอกจำกนี้เมื่อเขำเดินผ่ำนสถำนที่แห่งหนึ่งแล้วเจี่ยวอู่ก็

เหลือบไปสักสองสำมครั้งที่ที่นั่น นั่นต้องเป็นบ้ำนไม้ที่

เจี่ยวอู่อำศัยอยู่ ฉำวซวนได้ยินคนรอบข้ำงพูดถึงเขำ

ดังนั้นตอนนี้เขำจึงมั่นใจว่ำเจี่ยวอู่เป็นสมำชิกคนหนึ่งของ

ชนเผ่ำเขำเพลิง เมื่อฉำวซวนวิ่งตำมเขำไป เขำรู้สึกถึงพลัง

สัญลักษณ์ของชนเผ่ำเขำเพลิงที่มำจำกตัวเขำ เขำไม่รู้เรื่อง

นี้มำก่อนเพรำะเจี่ยวอู่ได้ปกปิดมันอย่ำงจงใจ

เป็นสิ่งที่ฉำวซวนรู้สึกยินดีที่บรรดำผู้หลงทำงกล่ำว

ว่ำเจี่ยวอู่มีพี่น้องบำงคน มันจะดียิ่งขึ้นถ้ำมันเป็นจริง

ฉำวซวนเดินไปทำงบ้ำนไม้ที่อยู่ไม่ไกล เจี่ยวอู่ซ่อนตัวอยู่

หลังบ้ำนไม้ของคนอื่นและเดินตำมเขำไป “แอบ” เมื่อเห็น

ฉำวซวนเข้ำมำใกล้บ้ำนเขำรู้สึกกังวลมำก เขำรู้ว่ำเขำ

ได้รับควำมสนใจมำกเพรำะลวดลำยสัญลักษณ์ของเขำ มี

บำงคนที่อิจฉำเขำและแม้แต่เกลียดเขำดังนั้นเขำจึงกลัวว่ำ

คนอื่น ๆ จะไปเยี่ยมเขำเพื่อถำมค ำถำมเหล่ำนั้นเกี่ยวกับ

ลวดลำยสัญลักษณ์อีกครั้ง เขำเบื่อที่จะถูกถำมค ำถำม

เหล่ำนั้น ดังนั้นเมื่อเขำได้ยินว่ำใครบำงคนถำมชื่อเขำ

หำกมันเป็นคนแปลกหน้ำ เขำคิดว่ำเขำหรือเธอจะท ำให้

เขำเดือดร้อน พี่ชำยของเขำไม่ยอมให้เขำต่อสู้ ดังนั้นเขำ

จึงไม่มีทำงเลือกอื่นนอกเหนือจำกกำรหลีกเลี่ยงเขำ

หิมะตกมำกขึ้นเรื่อย ๆ และผู้หลงทำงในพื้นที่โดยรอบ

พบว่ำไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษ ดังนั้นทุกคนก็เดิน

กลับไปที่บ้ำนของพวกเขำ ไม่มีใครได้พูดคุยกับฉำวซวน

พวกเขำจะสอบถำมเกี่ยวกับเรื่องนี้ในเวลำว่ำงของพวกเขำ

เพื่อควำมสนุกสนำน แต่ตอนนี้มันเป็นกำรดีกว่ำส ำหรับ

พวกเขำที่จะใช้เวลำในกำรจุดไฟภำยในบ้ำนของพวกเขำ

เพื่อป้องกันไม่ให้ลมหนำวพัดเข้ำไปในห้อง พวกเขำได้

ปิดหน้ำต่ำงทั้งหมด

อยู่เงียบ ๆ ในถนนแคบ ๆ นี้อีกครั้ง

ฉำวซวนมองไปที่บ้ำนไม้และเขำก็พบว่ำมันดีกว่ำบ้ำนเก่ำ

ของหยำนซัว เขำเห็นว่ำไม้เชื่อมต่อกันและมันดูแข็งแรง

ใกล้ถึงที่นั่น ฉำวซวนเคำะประตู แต่ไม่มีใครเปิดประตู

เขำไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ในบ้ำน

แก้ไขแล้ว ทุกคนออกไปกันหมดหรือไม่? อักขระ: 24

ฉำวซวนคิดที่จะจับเจี่ยวอู่ทันที แล้วจำกนั้นเขำก็ได้ยิน

เสียงฝีเท้ำเข้ำมำใกล้เขำมำกขึ้น

“เจ้ำคือใคร?”

ฉำวซวนหันกลับมำมอง หญิงสำวคนหนึ่งมำหำเขำ ชุด

คลุมหนังสัตว์เธอดูดีและไม่เน่ำเปื่อย ขนของเสื้อคลุม

หนำ ผมของเธอเงำงำมมำกและผิวของเธอคล้ำเล็กน้อย

อำจเป็นเพรำะเธอมักจะอยู่กลำงแจ้งเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ

ในเผ่ำเรือยำว ที่มีผิวสีแทนจำกดวงอำทิตย์

ดูเหมือนว่ำเธอไม่ใช่คนหลงทำง แต่เป็นสมำชิกคนหนึ่ง

ของชนเผ่ำเรือยำว

ฉำวซวนคิดเช่นนั้นตั้งแต่แรกเห็น

“ข้ำเป็นสหำยของเจี่ยวอู่และพี่น้องของเขำ” ฉำวซวน

กล่ำว

เมื่อพิจำรณำจำกทัศนคติของเธอ เธอปกป้องเจี่ยวอู่และ

พี่ชำยของเขำ หลังจำกได้ยินค ำตอบของฉำวซวน เธอ

ยังคงมองเขำด้วยควำมระดวดระวัง “ข้ำไม่เคยเห็นเจ้ำมำ

ก่อนที่นี่”

“ข้ำเพิ่งมำถึงที่นี่ในวันนี้” ฉำวซวนเหลือบมองที่มือของ

เธอที่ถือเสื้อคลุมหนังสัตว์เก่ำที่มีขนยำวแต่กระจัด

กระจำย รูปแบบที่เป็นลักษณะเฉพำะของชนเผ่ำเขำเพลิง

ถูกเย็บผ่ำนส่วนหนึ่งของเสื้อคลุมปรำศจำกขน

“นี่คือลวดลำยสัญลักษณ์ของชนเผ่ำของเรำ?” ฉำวซวน

ถำม

“เผ่ำของเจ้ำ?” เธอรู้สึกประหลำดใจ

“ใช่ ข้ำเป็นสมำชิกคนหนึ่งของเผ่ำเขำเพลิง” ฉำวซวน

กล่ำว

“เฮ้, เจ้ำก็ด้วย?” ได้ยินค ำพูดของฉำวซวน เธอมองอย่ำงไม่

ค่อยตื่นตัว

“หิมะตกหนักมำก มำนี่สิ.” ฉำวซวนถำมเธอที่จะยืนอยู่ใต้

ชำยคำบ้ำน

ฝนตกบ่อยๆ ที่นี่หลังคำของบ้ำนไม้สูงชันและชำยคำยื่น

ต่อไปซึ่งท ำให้ที่พักพิงจำกฝนและหิมะ นอกจำกนี้ ฉำว

ซวนยังต้องกำรที่จะเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเจี่ยวอู่และพี่

น้องของเขำจำกเธอ

ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจำกพวกเขำ เจี่ยวอู่ก ำลังมองไปที่ประตู

บ้ำนของเขำและก ำก ำปั้นของเขำ เขำคิดว่ำเจ้ำเด็กสำรเลว

จะต้องซ่อนเทคนิคบำงอย่ำงอยู่ ดังนั้นเขำจึงเป็นห่วง เขำ

หวังว่ำพี่ชำยของเขำจะกลับมำเร็ว ๆ มิฉะนั้นเธอจะถูก

โกง

ถ้ำเขำไม่ได้รับกำรบอกเล่ำจำกพี่ชำยว่ำจะไม่สู้กับคนอื่น

โดยพลกำร เจี่ยวอู่จะรีบวิ่งไปหำเขำ ข้ำควรออกไปไหม?

ถ้ำเขำออกไป เขำก็ไม่สำมำรถเอำชนะเขำได้ ถ้ำไม่ เขำ

รู้สึกกังวลมำกในขณะที่ก ำลังมองไปที่พวกเขำ

ฉำวซวนไม่พูดเสียงดังมำกเมื่อเขำพูดคุยกับเธอและเจี่ยวอู่

ไม่ได้อยู่ใกล้พวกเขำ ดังนั้นเขำจึงไม่ได้ยินเสียงบท

สนทนำของพวกเขำอย่ำงชัดเจน ใต้ชำยคำดูเหมือนว่ำทั้ง

สองคนพูดอย่ำงมีควำมสุข

ฉำวซวนรู้ว่ำผู้หญิงคนนี้ถูกเรียกว่ำมู่เฉียน ซึ่งเป็นสมำชิก

ของชนเผ่ำเรือยำว เจี่ยวอู่และพี่น้องของเขำท ำงำนหนัก

ให้เธอที่บ้ำนของเธอ จำกท่ำทำงและทัศนคติของเธอใน

ขณะที่เอ่ยถึงสำมพี่น้อง ฉำวซวนพบว่ำพี่ชำยของเจี่ยวอู่,

เหยียนจื่อได้สร้ำงควำมประทับใจให้กับมู่เฉียน เหยียนจื่

อช่วยเธอไว้ครั้งหนึ่ง ถ้ำไม่มี เหยียนจื่อเธอก็คงถูกกัดตำย

จำกปลำในแม่น้ำ เสื้อขนสัตว์ในมือของเธอถูกน ำมำให้

เหยียนจื่อแต่เขำยังไม่กลับมำ

นี่เป็นเรื่องรำวควำมรักเก่ำเกี่ยวกับผู้หญิงที่เกิดใน

ครอบครัวที่ร่ำรวยและคนยำกจน แต่ในที่นี้มันควรหำยำก

มำก ฉำวซวนไม่คิดว่ำพวกเขำจะสำมำรถเช่นนั้น

เสื้อคลุมที่น ำมำให้มู่เฉียนเป็นของเก่ำของพี่ชำยของเธอ

โดยทั่วไปแล้วคนในเผ่ำเรือยำวมอบเสื้อผ้ำเก่ำๆ แก่เหล่ำผู้

หลงทำงที่ท ำงำนให้กับพวกเขำเพื่อเป็นรำงวัล แต่ส่วน

ใหญ่ของเสื้อคลุมจะใช้จนเก่ำหรือช ำรุด บำงตัวขนไม่มี

ชุดนี้ที่อยู่ในมือของเธอถูกคัดสรรมำอย่ำงดีจำกเสื้อผ้ำเก่ำ

เพรำะฉะนั้นมันค่อนข้ำงอยู่ในสภำพดี

เพื่อที่จะขจัดควำมสงสัยของมู่เฉียน ฉำวซวนจึงวำด

ลวดลำยสัญลักษณ์ของเสื้อคลุมลงบนพื้นอีกครั้ง มู่เฉียน

ไม่สำมำรถวำดภำพได้ดี แม้แต่เจี่ยวอู่และพี่น้องของเขำ

อำจไม่สำมำรถวำดลวดลำยสัญลักษณ์ของชนเผ่ำเขำเพลิง

ออกมำได้ดี มู่เฉียนได้รับอิทธิพลมำจำกเจี่ยวอู่และพี่น้อง

ของเขำ

“สัญลักษณ์เผ่ำของเรำเป็นแบบนี้.” ฉำวซวนชี้ไปที่

ภำพวำดบนพื้นและกล่ำว

“ข้ำเข้ำใจแล้ว.” เธอเห็นฉำวซวนวำดลวดลำยสัญลักษณ์

ได้อย่ำงถูกต้องและชัดเจนกว่ำที่เหยียนจื่อท ำดังนั้นเธอไม่

ถำมตัวตนของเขำอีกต่อไป ก ำลังคิดว่ำฉำวซวนได้กล่ำว

อะไร เธอคิดว่ำฉำวซวนเป็นคนหลงทำงเช่นเดียวกับเจี่ยว

อู่และพี่น้องของเขำ

ตั้งแต่ฉำวซวนและเหยียนจื่อเป็นลูกหลำนของชนเผ่ำเขำ

เพลิง มู่เฉียนแสดงท่ำทีที่เป็นมิตรกับฉำวซวนแต่เจี่ยวอู่

เริ่มตื่นตัวมำกขึ้น

ในบริเวณที่ผู้หลงทำงอยู่นั้น มู่เฉียนไม่เคยแสดงทัศนคติ

ที่ดีให้กับใครยกเว้นพี่ชำยของเขำ

เขำโกรธและไม่สำมำรถท ำอะไรได้นอกจำกออกไปข้ำง

นอก เขำกังวลว่ำเธอจะถูกหลอก

“เจ้ำนะ ไปให้พ้น!”

เจี่ยวอู่ตะโกนวิ่งไปทำงฉำวซวนและโบกก ำปั้นของเขำ

ฉำวซวนให้ควำมสนใจกับเจี่ยวอู่และเขำก็สำมำรถเดำ

ควำมคิดของเขำได้ ดังนั้นเขำจึงหลบก ำปั้นและกำรเตะ

ของเขำ

“เจี่ยวอู่ หยุดนะ!” มู่เฉียนร้องบอกข้ำงๆ เขำ

เจี่ยวอู่ไม่ได้ฟังเธอและยังคงส่งก ำปั้นที่ฉำวซวน อย่ำงไร

ก็ตำม ไม่ว่ำเขำจะพยำยำมอย่ำงหนักแค่ไหน เขำก็

ล้มเหลวที่จะตีเขำ แม้ว่ำเขำจะเพิกเฉยสิ่งที่พี่ชำยของเขำ

บอกเขำและใช้พลังทั้งหมดของเขำ เขำก็ยังล้มเหลว เขำ

ไม่สำมำรถแม้แต่จะแตะขนบนเสื้อคลุมของเขำ แต่ทุก

ครั้งที่เขำเกือบจะโดนเป้ำหมำย

ยิ่งเจี่ยวอู่พยำยำมที่จะตีเขำ ควำมโกรธของเขำก็ยิ่งทวีขึ้น

ในตอนแรกเขำพยำยำมที่จะตีส่วนที่ส ำคัญของเขำ แต่ด้วย

ควำมโกรธของเขำ เขำชกออกไปอย่ำงบ้ำคลั่ง

“หยุด!” เขำได้ยินเสียงค ำรำมข้ำงๆ เขำ

นี่ไม่ใช่เสียงของมู่เฉียน

ได้ยินเสียง เจี่ยวอู่ในที่สุดก็หยุด

ฉำวซวนมองไปที่นั่นและเห็นชำยคนหนึ่งก ำลังตรงมำหำ

เขำ เขำสวมชุดคลุมหนังสัตว์ที่ไม่หนำและเหนื่อยล้ำ เขำ

ไม่ได้มีหนวดเครำยำวเหมือนเจี่ยวอู่และค่อนข้ำงผอมกว่ำ

เจี่ยวอู่ แต่ดวงตำของเขำคมมำก

คนนี้ควรจะเป็นพี่ชำยของเจี่ยวอู่และเขำเป็นคนที่มู่

เฉียนมำหำ เหยียนจื่อ

สภำพอำกำศที่เลวร้ำยนี้ ส ำหรับนักรบนั้นเป็นสิ่งที่พอ

ต้ำนทำนได้ แต่ก็เป็นที่ยำกจะทำนทนส ำหรับคนที่น่ำ

สงสำรเหล่ำนั้นที่ไม่ได้ปลุกพลังของพวกเขำ แต่ดู

เหมือนว่ำเหยียนจื่อไม่รู้สึกหนำวเลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจำกเสร็จกำรท ำงำน เหยียนจื่อมีรอยขีดข่วนอยู่บนมือ

บำดแผลที่มีเลือดแห้งกรังไม่ลึก

“พี่,เจ้ำสำรเลวนี้ เขำ … “เจี่ยวอู่กล่ำว แต่ไม่รู้จะพูดอย่ำงไร

ต่อไป

ขณะนี้มู่เฉียนได้เข้ำมำหำเขำและกล่ำวว่ำ “ฉำวซวนกล่ำว

ว่ำเขำเป็นสมำชิกคนหนึ่งของชนเผ่ำเขำเพลิง”

ฉำวซวนพบว่ำหลังจำกได้ยินสิ่งที่เธอพูดไว้ เจี่ยวอู่และ

พี่ชำยของเขำยังคงมองเขำด้วยควำมระแวดระวังและ

ดวงตำของพวกเขำก็ส่องประกำยชั่วครู่หนึ่ง

“เข้ำบ้ำนก่อน”

เหยียนจื่อมำที่ประตูและเขำเดินระหว่ำงฉำวซวนและมู่

เฉียนอย่ำงจงใจหรือไม่ตั้งใจ

ฉำวซวนปำกกระตุกเล็กน้อยและพบว่ำทั้งสองยังคง

เตรียมพร้อม

เหยียนจื่อเดินมำที่หน้ำประตู เอำมีดไม้ไผ่บำง ๆ และสอด

เข้ำไปในช่องว่ำงระหว่ำงประตูไม้และผนังไม้จำกนั้นก็

ยกขึ้น

ประตูเปิดออก

ประตูไม่ได้ล็อค เมื่อไม่มีใครอยู่ที่บ้ำน พวกเขำก็เปิด

ประตูด้วยวิธีนี้ ที่ด้ำนหลังของประตูมีบำงอย่ำงคล้ำยกับ

หมุด

หลังจำกที่เข้ำไปในบ้ำนแล้ว ฉำวซวนก็มองไปที่อุปกรณ์

ตกแต่งบ้ำน แม้ว่ำกำรตกแต่งจะไม่ดีเท่ำไหร่ แต่ก็ดีกว่ำ

บ้ำนเก่ำของหยำนซัว

“ไม่ต้องเป็นห่วงข้ำ เจ้ำสำมำรถพูดคุยกันได้ก่อน ” ฉำว

ซวนมองหำเก้ำอี้ไม้ นั่งลงและกล่ำว

บรรยำกำศก็ตึงเครียด ดังนั้นมู่เฉียนจึงไม่อยู่ที่นั่น

หลังจำกให้เสื้อกับเหยียนจื่อ เธอทิ้งก็ออกไป

หลังจำกที่มู่เฉียนออกไป เจี่ยวอู่ก็ปิดประตู ก ำก ำปั้นและ

มองไปที่ฉำวซวน กำรต่อสู้ก ำลังจะเริ่มขึ้น