Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 203.2 : สายเกินไป(2)

“ข้าไม่เห็นอะไรเลย” เจี่ยวอู่พูดอย่างเงียบ ๆ เขามองไป

รอบ ๆ อย่างระมัดระวังอีกครั้งและอีกครั้ง พยายามที่จะ

แยกแยะวัตถุที่ยื่นออกมา แต่นอกเหนือจากหิมะสีขาว เขา

ไม่เห็นอะไร

ภายใน เหยียนจื่อและเหยียนเจากำลังสงสัยว่าอะไรที่ถูก

ทิ้งไว้ข้างนอก

เพิ่งแต่จะถามฉาวซวน เหยียนจื่อได้ยินเสียง ‘ตุ๊บ’

“มันคืออะไร?” เหยียนจื่อถามเจี่ยวอู่

เจี่ยวอู่ผลักประตูอย่างแรงและกล่าวต่อผู้คนในบ้านว่า

“หมู …หมูป่า!”

เจี่ยวอู่กำลังมองไปรอบ ๆ ทุกที่ และเขาไม่ใส่ใจกับสภาพ

อากาศ เมื่อเขาได้ยินเสียงที่ลอยมาจากฟากฟ้า เขาก็เงย

หน้าขึ้นมองไปอย่างรวดเร็วและสังเกตเห็นว่านกกำลังบิน

มาอย่างรวดเร็วตรงมาที่พวกเขา

ความคิดแรกของเจี่ยวอู่คือการวิ่ง แต่ในขณะที่เขาก้าวไป

ข้างหน้า 2 ก้าว เขาเห็นบางอย่างตกลงมาจากฟากฟ้าและ

วางข้างๆ เขา เมื่อเขาหันไปมอง เขาเห็นหมูป่า! ตัวใหญ่!

มองไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง นกอินทรีบินขึ้นสูงอีกครั้ง และ

หายตัวไปอย่างรวดเร็วจากสายตาของเจี่ยวอู่

มองไปที่ซากหมูป่าตายบนพื้น เขาสังเกตเห็นว่ายังอุ่นอยู่

ไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไร เจี่ยวอู่ตะโกน

เรียกคนในบ้าน

ฟังเจี่ยวอู่ตะโกน,เหยียนจื่อและเหยียนเจารู้สึกสับสน หมู

ป่า? ทำไมถึงมีหมูป่าที่นี่?

“แค่นั้นแหละ! เร็วๆ ลากเข้ามาข้างใน! ” ไม่ต้องรอให้

ฉาวซวนพูด หยานซุ่ยรีบเข้ามา ตอนนี้เขาหิวมาก

“แต่…” กลุ่มเหยียนจื่อกังวลว่าหมูป่าเป็นเกมของใครบาง

คน ถ้าพวกเขาขโมย การต่อสู้ที่ร้ายแรงอาจเกิดขึ้น พวก

เขาไม่ต้องการมีข้อขัดแย้งกับทุกคนในขณะนี้ เพราะจาก

สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนก่อนหน้านี้ แม้กระทั่งชนเผ่าเรือยาว

บางคนก็ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้

ชนเผ่าเรือยาวอนุญาตให้ผู้หลงทางอาศัยอยู่ที่นี่ แต่พวก

เขาไม่อนุญาตให้นักรบทำเช่นนั้น ถ้าพวกเขาตัดสินใจว่า

พี่น้องของเจี่ยวอู่เป็นนักรบเต็มตัว พวกเขาจะถูกขับไล่ไป

ทันที ในช่วงฤดูหนาว ช่วงวันที่อากาศหนาวเย็นและมี

อันตรายต่าง ๆ อยู่รอบด้าน ถ้าพวกเขาถูกขับออกไป

ความเป็นไปได้ที่จะมีชีวิตอยู่รอดจะกลายเป็นศูนย์อย่าง

มาก พวกเขาสามารถเพียงอดทนและควบคุมพลังอัน

เล็กน้อยที่พวกเขาได้รับ และนับตั้งแต่วันนั้น ลวดลาย

สัญลักษณ์ของพวกเขาก็ไม่ปรากฏขึ้นอีก

การกระทำที่ระมัดระวังเป็นสิ่งที่ดีและสมควร แต่นี่เป็น

หมูป่า … เป็นเช่นอาหารที่ยอดเยี่ยม! และส่งตรงมายัง

ประตูบ้านของพวกเขา!

พวกเขาลังเลใจ เจี่ยวอู่มองกลับไปที่ข้างหน้าหมูป่าบน

พื้นดินและฉาวซวนและมองกลับไปกลับมาอีกหลายครั้ง

“นำมันเข้ามาข้างใน นั่นคือเกมของเรา” ฉาวซวนกล่าว

ตั้งแต่ที่ฉาวซวนพูด ทันใดนั้นเจี่ยวอู่ก็ลากหมูป่าเข้ามา

ข้างใน

“จัดการมัน” เหยียนเจาพูดกับภรรยาของเขาแล้วเดิน

ออกไปข้างนอก “ข้าจะไปทำความสะอาดคราบเลือดข้าง

นอก”

เหยียนจื่อยังเปิดหน้าต่างและสังเกตสภาพแวดล้อม

โดยรอบ อาศัยอยู่ในพื้นที่คนหลงทาง พวกเขาก็ต้อง

ระมัดระวัง เพราะพวกเขาไม่ได้มีความแข็งแรงมากพอ

ฉาวซวนกำลังคิดที่จะไปใกล้ภูเขาเพื่อออกกำลังกาย

เล็กน้อย แต่ไม่คาดคิดว่าชาช่าจะจับสิ่งนั้นทิ้งมันลง และ

บินออกไปอีกครั้ง มันไม่ค่อยมีความสุขกับการอยู่ในเขต

ของเผ่าเรือยาว มันชอบที่จะอยู่ในป่าภูเขา

ในระหว่างการเลี้ยงอาหารค่า ฉาวซวนบอกพวกเขา

เกี่ยวกับชาช่าเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม เพราะหลังจากออก

จากเผ่าเรือยาว พวกเขาไม่ช้าก็เร็วก็จะได้พบกับชาช่า

สำหรับกลุ่มเหยียนจื่อ วันนี้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

อารมณ์ที่เพิ่มขึ้นมาทีละคนในตอนเย็น ขณะที่ฉาวซวน

กำลังคิดที่จะทำอะไรต่อไป หยานซุ่ยกำลังนอนหลับ

เหมือนหมู

วันนั้น เช่นเดียวกับหยานซุ่ยกล่าวก่อนที่จะมึดค่า หิมะก็

เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เช่นที่เกล็ดหิมะขนาดใหญ่ตกลงมา

คืนนี้ผ่านไปและข้างนอกมีหิมะปกคลุมสูงถึงข้อเท้า เมื่อ

เทียบกับหิมะที่เผ่าเขาเพลิง นี่ไม่นับว่าอะไรเลย แต่ที่นี่มัน

แตกต่างกัน เช่นหิมะตกหนักเป็นเรื่องผิดปกติที่นี่ แม้

ในช่วงเวลาหลายปีที่เจ้าไม่ค่อยจะเห็นหิมะตกหนักเช่นนี้

เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นในตอนเช้า หิมะตกลดลง แต่ท้องฟ้ายัง

เต็มไปด้วยเมฆครึ้มหนา

ตอนนี้ กลุ่มเหยียนจื่อเชื่ออย่างสนิทใจในความสามารถ

ของหยานซุ่ย ตามคำพูดของหยานซุ่ยเมื่อวานนี้ หิมะตก

จะลดลงในตอนเช้า แต่หลังจากนั้นสักครู่ก็จะเริ่มตกหนัก

อีกครั้ง ก่อนหน้านี้ พวกเขาต้องเตรียมอาหารบาง

อย่างเช่นน้า,อาหาร ,ฯลฯ

ฉาวซวนวางแผนที่จะไปเดินในใกล้ๆ ป่าภูเขา และอาจจะ

ดูว่าเขาสามารถล่าสัตว์ได้หรือไม่หมูป่าเมื่อวานนี้ส่วน

ใหญ่กินเกือบหมดแล้ว ตามปกติ ความกระหายของชน

เผ่าเขาเพลิงค่อนข้างมาก แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ปลุกพลัง

ของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ แต่กลุ่มเหยียนจื่อ รวมทั้ง

ภรรยาเหยียนเจา เหยียนเจิน กินค่อนข้างมาก

เหยียนจื่อคิดเกี่ยวกับการเก็บถนอมอาหาร แต่เขาก็ถูก

ห้ามจากฉาวซวน พวกเขาจำเป็นต้องเพิ่มความแข็งแรง

ทางร่างกายของพวกเขาในทุกวันต่อจากนี้ เพราะพวกเขา

จะไม่ได้มีโอกาสมากในการฟื้นตัวในขณะที่พวกเขาต้อง

เร่งรีบไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เหยียนเจาและเจี่ยวอู่วางแผนที่จะทำการค้าหนังสัตวอีก

ครั้งในวันนี้ หลังจากที่พวกเขาได้ยินเกี่ยวกับคนหลงทาง

ที่ถูกฆ่าตาย พวกเขาระมัดระวังมากขึ้น พวกเขาวางแผนที่

จะไม่ค้าหนังสัตวทั้งหมดในครั้งเดียว แต่ทำหลายๆ รอบ

การใช้สิ่งที่ฉาวซวนให้แก่พวกเขา พวกเขาสามารถค้า

หนังสัตว์ได้มากมาย แต่นั่นอาจดูเด่นชัดและดึงดูดความ

สนใจ เหมือนคนที่นรกนำตัวไปที่หลุมยักษ์ใต้กองฟาง

นอกเหนือจากหยานซุ่ย คนอื่น ๆ ก็แยกงานออกไป

ทำงานในวันนี้ ขณะที่กำลังจะออกไปข้างนอกก็มีบางคน

วิ่งเข้ามาข้างใน

มันเป็นคนสองคน ฉาวซวนเห็นการถกเถียงกับเจี่ยวอู่

และเรียกออกมาหลังจากที่เขามามที่นี่

“เจ้าทั้งสอง เกิดอะไรขึ้น?” เหยียนจื่อถาม

“เจี่ยวอู่, เหยียนจื่อ, รีบไปหาที่ซ่อนและมองหามู่เฉียน

ช่วยเธอมีเธอจะช่วยเจ้าได้! ทั้งสองตะโกนอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้น?” เจี่ยวอู่ถาม แม้ว่าเมื่อวานนี้เขาทะเลาะกับ

ทั้งสองคน แต่ไม่มีความเป็นปฏิปักษ์ใด ๆ ความสัมพันธ์

ของพวกเขามักจะค่อนข้างดี ทุกคนรวมตัวเข้าด้วยกัน

“เมื่อวานนี้ เจ้าได้ทำการค้าหนังสัตว์บ้างไหม?” ทั้งสอง

ถาม

“ใช่.” เหยียนจื่อไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้

“เจ้าได้หยิบหยกออกมาหรือไม่? ข้าได้ยินคนบอกว่าคนที่

ซื้อขายหนังสัตว์กับเจ้าบอกเรื่องนี้กับนักเดินทาง ข้าคิดว่า

คนเหล่านี้จะมาหาเจ้า เจ้าต้องออกไปอย่างรวดเร็ว! ”

“หยก?” ก่อนที่เจี่ยวอู่จะพูดอะไรบางอย่างเหยียนเจาร้อง

เตือนออกมา

เนื่องจากความล้าค่าของหยกเมื่อเทียบกับหินวารีจันทรา

และเหรียญเปลือกหอย ดังนั้นเพื่อประโยชน์ด้านความ

ปลอดภัย เจี่ยวอู่และเหยียนเจาจึงไม่ได้วางแผนที่จะใช้

หินหยกเมื่อวานนี้ แต่เมื่อเหยียนเจากำลังซื้อขายหนังสัตว์

เขาก็นำสหายที่ดีของเขาที่ทำงานร่วมกับเขาบนเรือ แต่

เมื่อวาน เมื่อเหยียนเจาดึงเหรียญเปลือกหอย คนเหล่านั้น

ได้เห็นหยก

เหยียนเจาทำให้เขาสาบานว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

และเชื่อใจสหายคนนี้ หลังจากที่พวกเขาช่วยกันและกัน

มานาน พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีมาก และเขาได้ตกลงที่

จะเก็บมันไว้เป็นความลับในเวลานั้น แต่ตอนนี้ …. มัน

เป็นเขาใช่หรือไม่?

“เจ้าทั้งสองคน ขอบใจ” เหยียนจื่อกล่าว

“อ้าาาา รีบไปหามู่เฉียน หิมะตกตอนนี้ แม้ว่าเจ้าจะวิ่งหนี

การรอดชีวิตก็ดูจะเป็นเรื่องยาก เจ้าควรจะให้มู่เฉียนช่วย

ให้เจ้า ”

เหยียนจื่อไม่ต้องการสร้างปัญหาให้กับมู่เฉียน เขาจึง

ตัดสินใจที่จะไปจากที่นี่และหลบหนีไป

“สายเกินไปแล้วหละ.” ฉาวซวนกล่าว

“อะไรนะ?” เมื่อเหยียนจื่อกำลังคิดอย่างลึกซึ้งว่าจะหนีไป

ที่ไหน ได้ยินคำพูดของฉาวซวน เขาไม่มีปฎิกิริยาตอบ

กลับชั่วขณะ

ฉาวซวนมองไปทางด้านหนึ่ง

จากทางนั้น กลุ่มคนที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยชุดคลุมหนังสัตว์

ตัวหนา