Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 220 : อดทนกับมัน เพื่อผลึกเพลิง

ฉาวซวนกำลังจ้องมองที่จ่าฝูงค้างคาวที่อยู่ข้างๆ เขา เขา

เงียบไปสักสองสามวินาทีจากนั้นก็ลุกขึ้นยืน

การเคลื่อนไหวของฉาวซวนทำให้บรรยากาศตึงเครียด

ยิ่งขึ้น และเหมือนจะถูกแช่แข็ง ดังนั้นพวกเขารู้ว่ามัน

ลำบากที่จะหายใจ

ทุกคนกังวลว่าเวลาต่อมาจ่าฝูงค้างคาวที่ห้อยหัวจะโจมตี

พวกเขาอย่างกระทันหัน มันแตกต่างจากสัตว์ร้ายที่พวก

เขาเคยล่า ตรงกันข้าม ในสายตาของมัน พวกเขาเป็นเหยื่อ

 

หลังจากที่ฉาวซวนลุกขึ้น จ่าฝูงค้างคาวเคลื่อนหัวของมัน

ทำมุมเล็กน้อย มันดูเหมือนว่ามันไม่ได้รู้สึกถึงบรรยากาศ

ที่ตึงเครียดและดูสงบนิ่งอย่างมาก

กำลังมองชายคนนี้ทันใดนั้นฉาวซวนก็ตกใจ แต่มันไม่

แปลกใจเลย เขาเพิ่งตื่นขึ้นมาเพื่อที่เขาจะเห็นสิ่งที่ไม่ควร

ล่วงเกินชี่วขณะหนึ่ง ไม่ว่าใครอยากจะเปิดตาและเห็น

ฉากที่น่ากลัวนี้

มันต้องการผลึกเพลิงมากขึ้น แต่ฉาวซวนสูญเสียชิ้นที่เขา

พกติดตัวมาพร้อมกับตัวเอง ตอนนี้เขาไม่มีสักเม็ดอยู่กับ

ตัวเขา ถ้าจ่าฝูงค้างคาวคลุ้มคลั่งที่นี่ ฉาวซวนไม่สามารถ

หยุดมันได้

 

ขณะที่เขากำลังคิดถึงเรื่องนี้ จ่าฝูงค้างคาวก็เริ่มเคลื่อนไหว

มันกระพือปีกของมัน เปลี่ยนคว่าตำแหน่ง และบินขึ้นไป

ในอากาศ

การไหลของอากาศที่เกิดจากการกระพือปีกสามารถโหม

เปลวไฟให้ลุกโชน

ทุกคนรู้สึกตึงเครียดมากขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่าพวกเขา

กำลังจะพังทลายลง

อย่างไรก็ตาม ฝูงชนพร้อมที่จะต่อสู้ ชาช่ายืนอยู่บนขอบ

หลุม และซีซาร์พร้อมที่จะโจมตี แต่ไม่ได้ทำให้ค้างคาวที่

กำลังบินตัวนี้รู้สึกกลัวแต่อย่างใด มันไม่แม้แต่จะมองไป

 

ที่ผู้คนรอบๆ มัน ปีกของมันกระพือและเงาดำวูบวาบ

เหมือนสายฟ้าฟาด ซึ่งปรากฏและหายตัวไป ในเวลา

เดียวกัน แต่เดิมยืนอยู่ที่นั่น ฉาวซวนก็หายตัวไป

ชาช่ากรีดร้องและไล่ตามมันและซีซาร์ก็เช่นกัน

“ทุกคนรออยู่ที่นี่ ข้าจะไปที่นั่นเพื่อสังเกตุการ์ณ!”

หัวหน้าเผ่าโอวเดินไปที่หลุมยักษ์

เมื่อวานนี้ การต่อสู้กับนักรบอาวุโสเจ็ดคนที่อยู่ในหลุม

นั้น โอวได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย กุยฮีและได๋ได้รับบาดเจ็บ

สาหัสจึงต้องฟื้นตัว พวกเขาไม่ควรไปที่นั่นอีก มิฉะนั้น

พวกเขาจะได้รับบาดเจ็บมากขึ้น เพราะพวกเขาไม่ได้มี

พลังเพียงพอที่จะเผชิญหน้ากับมัน

 

เมื่อโอวถึงหลุมยักษ์ ฉาวซวนถูกนำตัวเข้าไปในหลุมยักษ์

อีกครั้ง

แม้ว่าจ่าฝูงค้างคาวควบคุมความแข็งแกร่งของมัน สอง

กรงเล็บหลังของมันเจาะทะลุเสื้อหนังสัตว์ของฉาวซวน

ไหล่ของเขาไม่เจ็บเพราะเขาสวมเสื้อที่ทำจากคราบแมลง

ที่พบบริเวณภูเขาอินทรี แต่ความแข็งแกร่งที่ทรงพลังของ

มันยังคงทำให้เขารู้สึกเจ็บ แต่กระดูกไม่ได้หัก ผิวไม่ได้

เป็นรอยขีดข่วนและเขาไม่ได้เลือดออก

จ่าฝูงค้างคาวบินไปที่ด้านล่างของหลุมและอ้ากรงเล็บ

ออก ฉาวซวนเคลื่อนลงไปข้างหน้าเพราะแรงเฉื่อย ถ้าเขา

ไม่ตอบสนองอย่างรวดเร็วพอ เขาอาจตกลงไปบนพื้นที่

 

ปกคลุมไปด้วยซากพืชซากสัตว์ที่เน่าเปื่อยและอุจจาระ

ค้างคาว

มันเหมือนจะรู้ว่าฉาวซวนไม่ได้มีผลึกเพลิง หลังจากที่จ่า

ฝูงค้างคาวได้นำฉาวซวนมา มันเดินไปรอบๆ สักพัก

จากนั้นมันก็พับกรงเล็บปีก ขุดหาชิ้นส่วนของผลึกเพลิง

จากพื้นดินและโยนให้ฉาวซวน

ผลึกเพลิงที่ขว้างไปทางเขาก็เหมือนกับลูกกระสุน ฉาว

ซวนไม่ได้จับมันทันที แต่เอนตัวไปด้านหนึ่งเพื่อ

หลีกเลี่ยงมัน ถ้าเขาคว้ามัน ฝ่ามือของเขาอาจฉีกออกและ

กระดูกข้อมืออาจจะถูกบดขยี้ นอกจากผลึกเพลิงแล้ว จ่า

ฝูงค้างคาวก็เขวี้ยงมาพร้อมกับซากพืชซากสัตว์และ

อุจจาระค้างคาวอีกด้วย ฉาวซวนหลีกเลี่ยงพวกมันเช่นกัน

 

หลังจากที่ผลึกเพลิงถูกเขวี้ยงเข้าไปในหลุมกำแพง ฉาว

ซวนไปที่นั่นเพื่อขุดมันออกมา

ฉาวซวนหลีกเลี่ยงสิ่งที่เหมือนจะทำให้จ่าฝูงค้างคาว

ค่อนข้างโกรธ มีไอพิษดำออกมาจากรูจมูกและปาก

ไหลเวียนออกมาทำให้เกิดเสียงที่แหลมคมกว่าการ

ไหลเวียนของอากาศอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ฉาวซวนมองไปที่ผลึกไฟในมือซึ่งมีขนาดคล้ายกับที่เขา

ถือเมื่อวานนี้ แต่พลังงานของมันไม่ได้รับการดูดซับ ซึ่ง

แตกต่างจากที่อันที่นำมาพร้อมกับเขา มันใช้เวลาแค่ครึ่ง

วันเท่านั้นที่จะหมดพลังของมัน แต่เขาต้องใช้เวลา

มากกว่าครึ่งวันเพื่อดูดซับพลังงานชิ้นนี้จนหมด แม้

 

ในขณะที่ความแข็งแกรงของเขาดีขึ้นมาก แต่เขาก็ไม่

สามารถดูดซับพลังงานทั้งหมดได้ในระยะเวลาสั้น ๆ

เช่นนี้

เขาไม่สามารถดูดซับพลังงานทั้งหมดจนกว่าจะถึงเวลา

กลางคืน

เหนือหลุมยักษ์ มีเสียงดังมาจากชาช่าและซีซาร์ พวกมัน

อยู่ที่นี่

จ่าฝูงค้างคาวตัวนี้อาจหักคอขอชาช่าราวกับว่ามันเป็น

เพียงลูกเจี๊ยบ นอกจากนี้ยังสามารถฆ่าซีซาร์ได้อย่าง

ง่ายดาย

 

ก่อนที่จ่าฝูงค้างคาวจะเคลื่อนไหว ฉาวซวนนำนิ้วมือแตะ

ที่ริมฝีปากเพื่อผิวปากเพื่อบอกกับซีซาร์และชาช่าว่าเขา

สบายดีและไม่ควรมาหาเขา

ฟังการเคลื่อนไหวเหนือหลุม เขายืนยันได้ว่าซีซาร์และ

ชาช่าไม่ได้ลงมา ฉาวซวนเริ่มใช้พลังในร่างกายของเขา

เพื่อทำให้ผลึกเพลิง “ลุกไหม้” ในวิสัยทัศน์พิเศษของเขา

ฉาวซวนได้เห็นผลึกเพลิงบนผ่ามือของเขาปล่อยเส้นด้าย

สีแดงมากมาย เส้นสีแดงบางเส้นเข้ามาหาเขาและอีก

หลายเส้นตรงไปยังจ่าฝูงค้างคาว

เดิมจ่าฝูงค้างคาวห่างจากฉาวซวนมากกว่าสิบเมตร มัน

เข้าใกล้เขามากขึ้นเมื่อรู้สึกถึงพลังงาน

 

ยืนอยู่ตรงหน้ากึ่งราชาสัตว์ป่า, ฉาวซวนรู้สึกตึงเครียด

ฉาวซวนมองไปรอบ ๆ และพบด้านล่างของหลุมอยู่ใน

ความสับสนวุ่นวาย สิ่งสกปรกสามารถเห็นได้ทุกที่ และ

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวเมื่อวานนี้คือมีซากร่างของ

ช้างขนยาว นั่นน่าจะเป็นอาหารที่มันนำกลับมาเมื่อคืน

มันยากที่จะจินตนาการว่าทำอย่างไรถึงนำช้างตัวนี้มา มัน

มีขนาดใหญ่หลายเท่า

ช้างขนยาวมีความแข็งแรงและร่างใหญ่ แต่ตอนนี้ร่างกาย

แห้งเหี่ยวของมันถูกโยนไปที่นั่น กระดูกของมันเด่น

สะดุดตา และมีงาช้างโค้งงอขนาดใหญ่ 2 ข้างที่ด้านหน้า

ดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมาก แต่จ่าฝูงค้างคาวไม่ได้ให้

ความสนใจในเรื่องเหล่านี้ ศพทั้งหมดแห้งเหี่ยว และ

กระดูกและฟันของพวกมันยังคงอยู่ที่นั่น

 

เมื่อโอวรีบมาถึงหลุมยักษ์ ชาช่าและซีซาร์ร่อนรออยู่รอบ

ๆ หลุม พวกมันไม่ได้ลงไป เขาลงไปตามเถาวัลย์ ซึ่งเขา

หย่อนลงไปเมื่อวานนี้ เคลื่อนลงไปถึงก้นหลุม และเห็น

เหตุการณ์เช่นเดิม

เขากลัวแต่เมื่อเห็นฉาวซวนไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาก็รู้สึกโล่

งอก เขารู้สึกจนด้วยคำพูดเมื่อช่วงเช้าตรู่เมื่อตอนที่เขา

ตกใจและยังไม่สงบลง

ฉาวซวนยังเห็นโอวที่ด้านล่างของหลุม และทำท่าทาง

แสดงให้เห็นว่าเขายังสบายดี

 

ตั้งแต่ฉาวซวนได้ตระหนักถึงการเคลื่อนไหวของโอว จ่า

ฝูงค้างคาวก็สังเกตเห็น แต่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับโอว

ในขณะนี้มุ่งเน้นไปที่การดูดซับพลังงานจากผลึกเพลิง

อย่างไรก็ตาม ถ้าโอวเก็บผลึกเพลิงจากที่นี่ มันจะไม่สงบ

เช่นนี้ มันจะฆ่าเขาทันที

โอวไม่กล้าที่จะแตะต้องผลึกเพลิง หลังจากได้รับการ

ยืนยันจากฉาวซวนว่าสบายดี เขาไม่ได้ทำอะไรและก็อยู่ที่

นั่นเผิ่อในกรณีที่เกิดอุบัติเหตุใด ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ทาก็ลงมา เขามาเพราะเขาเห็นว่าซี

ซาร์,ชาช่าและโอวไม่ได้กลับมา เขามาที่นี่เพื่อเรียนรู้

เกี่ยวกับสถานการณ์

 

“เจ้ากลับไปก่อนและปล่อยให้ทุกคนลงมือต่อไป ข้าจะอยู่

ที่นี่.” โอวพูดกับทาด้วยเสียงทุ้มต่า

ทามองไปที่ฉาวซวนและพ่อของเขา พยักหน้า ส่งหอกให้

โอวและกล่าวว่า “โปรดระวังตัวด้วย.

เช่นที่ฉาวซวนคาดเดา จากช่วงเช้าจนในที่สุดเป็นเวลา

กลางคืน ผลึกเพลิงในที่สุดก็เกิดเสียงและแตกออก

เมื่อเห็นผลึกเพลิงแตก จ่าฝูงค้างคาวไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อไป

มันกระพือปีกและบินออกจากหลุมยักษ์เพื่อหาอาหาร

ฉาวซวนถอนหายใจและรีบออกจากหลุมยักษ์กับโอวที่

คอยเฝ้าอยู่ข้างๆ เขา

 

ฉาวซวนสบายดีเพราะเขายังคงดูดซับพลังของผลึกเพลิง

แต่โอวหมดแรง แม้ว่าเขาจะมีสมุนไพรบางอย่าง เขายังคง

อ่อนแอเพราะไอพิษในหลุม ปล่อยให้เขาพักจนรู้สึกดีขึ้น

ฉาวซวนไม่กินอะไรตั้งแต่เช้า ความเหนื่อยล้าและท้อง

ว่างทำให้เขาดูอ่อนแอเหมือนโอว

หลังจากกลับไปสถานที่ที่คนอื่นกำลังขุด ฉาวซวนกินเนื้อ

ไม่กี่ชิ้น และหลับไปพร้อมกับความเมื่อยล้า

วันรุ่งขึ้น เหตุการ์รเดิมเกิดขึ้นอีกครั้ง

 

แต่คราวนี้ ก่อนที่ฉาวซวนจะตื่นขึ้นมา มันก็กอดเขาและ

พาเขาออกไป

โอวทำเช่นเดียวกัน เขาไปที่นั่นเพื่อเฝ้าระวังเขา ทาและ

กุยฮีทำงานหนักขึ้นพร้อมกับคนอื่น ๆ ขณะที่พวกเขาคิด

ว่าพวกเขาควรขุดหลุมให้ไว และเมื่อพวกเขาได้ผลึกเพลิง

พวกเขาสามารถไปจากที่นี้ได้

ในวันที่สาม ก่อนที่จ่าฝูงค้างคาวมาพาตัวฉาวซวนออกไป

มีคนรู้สึกเครียดอย่างมากที่มันไปสัมผัสกับดักที่วางไว้

รอบ ๆ หลุม ซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันสัตว์ร้ายที่ออกหา

อาหารในเวลากลางคืน ความกลัวนี้ทำพวกเขาเกือบช๊อค

ตาย

 

ลูกศรหินพุ่งยิงตรงไปที่จ่าฝูงค้างคาว มันส่งเสียงและตีปีก

ราวกับว่ามันตีโลหะหนัก

ลูกศรหินร่วงลงมาที่พื้นและปีกของค้างคาวก็ไม่ได้รับ

อันตราย แต่บรรยากาศเริ่มตึงเครียดมากขึ้น

ฟาดลูกศร จ่าฝูงค้างคาวไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่สิ่งนี้อาจถูก

มองว่าเป็นการยั่วยุ มันโกรธเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ฆ่าคน

รอบ ๆ มันทันที มันตะโกนไปยังหลุมที่ฝูงชนขุดเพื่อให้

หลุมยุบตัวลง ความพยายามสองวันของพวกเขาไร้ผล

หัวหน้าเผ่าโอวและผู้นำทีมทั้งสองเห็นการพังทลายของ

หลุมที่ขุด ใบหน้าของพวกเขาพลันซีดลง

 

โอวเดินไปดูบริเวณที่หลุมยุบ พวกเขาไม่สามารถขุดที่

เดิมและต้องขุดที่อื่น

โกรธมาก!

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าพวกเขาจะโกรธแค่ไหน แต่พวกเขาก็

ไม่มีทางเลือกอื่นนอกเหนือจากกล้ากลืนมันลงไป

พวกเขาไม่สามารถเอาชนะหรือตำหนิมันได้ พวกเขาไม่

สามารถทำให้มันขุ่นเคือง ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้แค่อด

กลั้น มันทรงพลังมากกว่าพวกเขา และนี่คือความจริง

 

โชคดีที่ตอนนี้จ่าฝูงค้างคาวไม่ต้องการโจมตีพวกเขา

โดยตรง หากสัตว์ร้ายที่ดุร้ายเช่นนี้อยู่ใกล้ระดับราชาได้

ไปถึงชนเผ่า พวกเขาก็จะหมดหนทางมากขึ้น

โชคดีที่ในเผ่ามีเปลวไฟของเผ่า เปลวไฟเผ่าทำให้เหล่า

สัตว์ร้ายอยู่ห่างจากพวกเขาเสมอ แต่ หลังจากนี้ พวกเขา

จะกำจัดสัตว์ตัวนี้ได้อย่างไร?

นี่เป็นสิ่งที่โอวกังวล

“ข้าคิดว่าจ่าฝูงค้างคาวต้องการพลังงานจากผลึกเพลิง แต่

ในทำนองเดียวกันกับนักรบ มันจะมีขีดจำกัด มันจะไม่มี

วันดูดซับพลังงานได้ตลอดไป แต่มันยังไม่ถึงขีดจำกัด ”

ฉาวซวนกล่าว

 

“ดี ฉาวซวน เราคงทำได้เพียงต้องพึ่งพาเจ้า!” โอวกล่าวอ

ย่างรู้สึกผิด ก่อนที่จะมาที่นี่ เขาบอกกับหมอผีว่าเขาจะ

ปกป้องฉาวซวนอย่างดี แต่ตอนนี้…

“ไม่เป็นไร. อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ทำร้ายข้า เพียงแค่

ต้องการดูดซับพลังของผลึกเพลิง และข้าคิดว่าถ้ามัน

พอใจแล้ว บางทีมันอาจจะช่วยเราได้ในอนาคต ” ฉาว

ซวนกล่าว

โอวรู้ว่าฉาวซวนปลอบโยนเขา ปากของเขากระตุก แต่ก็

ยังยิ้มอย่างข่มขื่น สัตว์ระดับ “ราชา” แตกต่างจากสัตว์ร้าย

อื่นๆ มันหยิ่งยโสและเป็นเรื่องยากที่จะเข้ากับมันได้ดี มัน

ไม่ได้เชื่อฟังเหมือนสัตว์ปกติเหล่านั้นและสัตว์ป่าที่ดุร้าย

 

ในเผ่า หากพวกเขาประมาทและมันโกรธ ผลที่ตามมาจะ

เป็นภัยพิบัติ

เพื่อผลึกเพลิง อดทนมัน