Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 61 : ตายก็ไม่เสียใจ

ไม่ต้องตื่นตกใจ?

 

จะเป็นไปได้อย่างไร!

 

มีอะไรค่อยๆพูด?

 

พวกเขาจะคุยได้อย่างไร? พวกเขาตอนนี้ช๊อคไปเรียบร้อยแล้ว!

 

เป็นบรรพบุรุษ บรรพบุรุษของชนเผ่า !!

 

คนอื่น ๆ ไม่สงสัยเกี่ยวกับการร้องเรียกของฉาวซวน เพราะทุกคนรู้

 

ดีว่าหลายชั่วอายุคน มีเพียงผู้คนจากเผ่าเขาเพลิงที่อาศัยอยู่ใน

 

บริเวณนี้ ดังนั้น ใครก็ตามที่หายไปในภูเขา ควรจะเป็นบรรพบุรุษ

 

ของพวกเขา มันเป็นไปได้สูงที่พวกเขาเป็นบรรพบุรุษของพวกเขา!

 

พิจารณาที่ว่าฉาวซวนกำลังแบกบรรพบุรุษไว้บนหลังของเขา ผู้คน

 

ก็มีอารมณ์ที่อัดแน่นในอกของพวกเขา

 

พวกเขาเชื่อในสัญลักษณ์และบูชาบรรพบุรุษของพวกเขา สำหรับ

 

คนในเผ่า สัญลักษณ์เป็นที่เคารพนับถืออย่างแน่นอน และคำว่า

 

“บรรพบุรุษ” มีบารมีในตัวของมันเอง

 

คนอื่น ๆ ในเผ่าที่ยืนอยู่ ยังคงมีเพียงริมฝีปากของพวกเขาเท่านั้น

 

ที่สั่น ตอนนี้ ในที่สุดพวกเขาก็เริ่มเคลื่อนไหว

 

ตอนแรกมันก็เป็นเพียงย่างก้าวเหมือนเด็กทารกเดินตรงไปหาฉาว

 

ซวน พวกเขาสามารถกระโดดได้อย่างง่ายดาย และวิ่งในระหว่าง

 

ปฎิบัติภารกิจล่าสัตว์ได้ตามปกติ แต่ตอนนี้ มันดูเหมือนว่าเพียง

 

ย่างก้าวของทารกก็สามารถทำให้พลังพวกเขาทั้งหมดหายไป

 

ค่อยๆ ก้าวกลายเป็นเร็วขึ้น แต่พวกเขายังคงก้าวเดินดั่งทารก ราว

 

กับว่าพวกเขาจะปลุกบรรพบุรุษของพวกเขา หากพวกเขาก้าวเท้า

 

กว้างเกินไป และพวกเขาก็ทำอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่ทำได้

 

มองไปที่นักรบล่าสัตว์กว่า30คนเดินเข้ามาใกล้เขา ฉาวซวนจู่ ๆ

 

ก็อยากจะวิ่งหนีไป เขารู้สึกว่าการแสดงออกทางสีหน้าของพวก

 

เขามากเกินไป น่าขนลุกกว่าสิ่งที่เขากำลังแบกไว้

 

เมื่อพวกเขาอยู่ห่างจากฉาวซวนประมาณสามก้าว เมยที่อยู่

 

ด้านหน้าของกลุ่มจึงเป็นผู้นำและคุกเข่าลงตรงหน้าฉาวซวนพร้อม

 

กับเข่าข้างหนึ่ง! คนอื่น ๆ ทั้งหมดตามหลังเมย และทำการคำนับ

 

อย่างจริงจังที่เบื้องหน้าเขา มันเป็นการแสดงความเคารพที่พวก

 

เขาทำกับบรรพบุรุษ

 

แม้ว่าจะแตกต่างจากการแสดงความเคารพสูงสุดบนหัวเข่า พวก

 

เขาคุกเข่าลงเพียงข้างเดียว เสียงของหัวเข่าที่กระแทกบนพื้นดิน

 

ดังและชัดเจน ฉาวซวนรู้สึกเจ็บแทนเมื่อได้ยินเสียง ยิ่งไปกว่านั้น

 

ยกเว้นเหมา นักรบทุกคนมีทั้งอายุมากกว่าเขาหรือที่มีสถานะสูง

 

กว่าเขาในเผ่า พวกเขาทุกคนคุกเข่าลงตรงหน้าเขา!

 

ฉาวซวนเป็นใบ้ชั่วขณะ

 

ชีวิตบัดซบของข้า! ข้าจะอายุสั้นหรือไม่? ฉาวซวนรู้สึกเหมือนมีซี

 

ซ่าร์หลายพันตัวเห่าหอนอยู่ในใจของเขา

 

เมื่อคิดเช่นนั้น ฉาวซวนไม่สามารถทำอะไรได้แต่พยายามที่จะ

 

เคลื่อนตัวออกไปนิดหน่อย

 

“ห้ามเคลื่อนไหว!” เมยและคนอื่น ๆ เกือบจะตะโกนออกมาใน

 

เวลาเดียวกันเพื่อที่จะหยุดความพยายามของฉาวซวน

 

ฉาวซวนอึ้งและเขานิ่ง

 

เห็นผู้คนเป็นเช่นนั้น ฉาวซวนไม่รู้ควรจะทำอย่างไรจริงๆ เขาอึ้ง

 

ด้วยความตกใจ ในขณะที่มีเพียงความรู้สึกเดียว ที่บรรพบุรุษทั้ง

 

4 มีน้าหนักเหมือนเหล็ก และน้าหนักทำให้เขาเหงื่อออกมาก

 

เมื่อคนอื่นได้ทำความเคารพจบ ฉาวซวนเห็นพวกเขาเข้ามาใกล้

 

อย่างระมัดระวัง กับพวกเขาที่มือสั่นแก้เชือกที่รัดบรรพบุรุษทั้งสี่ที่

 

ด้านหลังของเขา ด้วยความเคารพสูงสุดบนใบหน้าของพวกเขา

 

เห็นฉาวซวนได้ผูกติดบรรพบุรุษทั้ง 4 เช่นนั้น ผู้คนรู้สึกว่าฉาวซวน

 

กระทำไม่สุภาพต่อบรรพบุรุษ ด้วยการมองที่ใกล้ชิดและพวกเขาก็

 

พบว่าฉาวซวนใช้หนวดของแมลงที่น่าเกลียดชังในภูเขาเป็นเชือก!

 

ฉาวซวนนั่งพักผ่อน แต่ในช่วงเวลานั้น เขาถูกจ้องเรื่อยๆ คล้าย

 

เป็นการประณามทางสายตา แต่เขามีผิวหน้าที่หนา ดังนั้นเขาก็

 

นั่งอยู่ที่นั่นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไม่โง่พอที่จะให้

 

คำอธิบายแก่บรรดาคนที่คลั่งไคล้เหล่านั้นเกี่ยวกับสิ่งใดก็ตาม

 

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจมอยู่ในอารมณ์ที่รุนแรง และไม่มีใคร

 

สามารถให้เหตุผลกับพวกเขาได้ในตอนนี้

 

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะไม่มีอะไรที่ต้องอธิบาย ฉาวซวนไม่ต้องการ

 

ที่จะจ้องมองอย่างนั้น ดังนั้นเขาจึงเบี่ยงเบนความสนใจของผู้อื่น

 

โดยบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นในถ้าแบบรวบรัด

 

ก่อนหน้านี้ พวกเขาทุกคนอยากรู้เกี่ยวกับวิธีที่ฉาวซวนออกมา

 

จากถ้า แต่ความสนใจของพวกเขาถูกจับโดยบรรพบุรุษและ ไม่มี

 

ใครสนใจเรื่องอื่น ตอนนี้ตั้งแต่ฉาวซวนเต็มใจที่จะพูด คนอื่น ๆ ก็

 

เริ่มสนใจกับเรื่องรอดชีวิตของเขา

 

แน่นอนว่าฉาวซวนจะไม่หงายไพ่ของเขาไว้บนโต๊ะ ดังนั้นเขาก็เล่า

 

เรื่องวิธีการที่เขาฆ่าแมลงตัวนั้นและเจอราชาหนอนหิน นอกจากนี้

 

เขายังทำให้มันชัดเจนว่าเขาไม่เคยเห็นราชาหนอนหินตัวจริง แต่มี

 

ประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม จากนั้น เขาคิด

 

เกี่ยวกับการบรรยายของหมอผี จากนั้น ภายใต้การแนะนำของ

 

สัญลักษณ์ เขาก็พบเหล่าบรรพบุรุษ

 

แม้ว่าเขาจะไม่พูดถึงลูกบอลไฟ เขาได้แบ่งปันการคาดเดาของเขา

 

กับคนอื่น ๆ เพื่อที่จะทำให้มันชัดเจนว่ามัมมี่ทั้งสาม ไม่,ไม่ บรรพ

 

บุรุษทั้งสามอาจจะดีกว่าที่จะอยู่ร่วมกันกับร่างที่มีเครื่องประดับ

 

กระดูกลึกลับ

 

“ข้าคิดว่าเครื่องประดับกระดูกสวมใส่โดยบรรพบุรุษนี้จะต้องมี

 

อำนาจพิเศษที่สามารถปกป้องบรรพบุรุษคนอื่น ๆ .” ฉาวซวนเผย

 

‘ไพ่’ ของเขา

 

คนอื่น ๆ คิดว่ามันช่างเหลือเชื่อและทุกคนเห็นด้วย พวกเขารู้สึก

 

สบายเมื่อได้ใกล้ชิดกับบรรพบุรุษ ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาเป็น

 

บรรพบุรุษ!

 

แม้ว่าเครื่องประดับกระดูกลึกลับเป็นสมบัติล้าค่า ไม่มีใครในกลุ่ม

 

ล่าสัตว์มีความคิดที่จะเก็บรักษามันไว้กับตัวเอง นั่นคือข้อดีของ

 

ความคลั่งไคล้ ไม่มีใครลืมศักดิ์ศรีเพื่อคาดหวังผลกำไร และ

 

แน่นอนไม่มีใครลืมเกี่ยวกับบรรพบุรุษ หรือกฎในเผ่า

 

ดังนั้นหลังจากที่ได้แยกบรรพบุรุษทั้ง 4 ในตอนแรก พวกเขา

 

“แสดงความเคารพ” รวมพวกเขากลับมาด้วยกัน

 

เมื่อฉาวซวนอธิบายฉากเมื่อเขาพบบรรพบุรุษทั้งสี่ คนอื่น ๆ

 

ทั้งหมดกำลังหลั่งน้าตา รู้สึกว่าพวกเขาเป็นพยานของภาพที่

 

อ้างว้างว่างเปล่า บรรพบุรุษก็ยังคงคิดเกี่ยวกับชนเผ่าจนลม

 

หายใจสุดท้ายของพวกเขา เพื่อสร้างเส้นทางการล่าสัตว์ใหม่

 

สำหรับคนรุ่นต่อไป พวกเขาเสียชีวิตด้วยความเสียสละและถูกขัง

 

อยู่ในถ้ามืดมานานนับพันปี นักรบทั้งหมดรู้สึกเสียใจ สำหรับ

 

บรรพบุรุษและพวกเขาก็ร้องไห้อย่างหนัก แลงกาและนักรบหนุ่ม

 

คนอื่น ๆ กำลังคร่าครวญอย่างรุนแรง ขณะที่พวกเขาร้องออกมา

 

ดัง ๆ

 

ทำไมเขาถึงไม่ได้สังเกตก่อนว่าพวกเขารู้สึกแย่มาก? เหตุการ์ณที่

 

อยู่เบื้องหน้าเขาเกือบจะทำให้ฉาวซวนขาดใจตาย เขาพยายาม

 

อย่างหนักเพื่อให้การแสดงออกของเขาเป็นปกติ และป้องกันไม่ให้

 

ใบหน้าของเขากระตุก ในอดีตที่ผ่านมา เขารู้เพียงว่าคนในเผ่า

 

บูชาวีรบุรุษและหัวหน้าเผ่ามาก แต่ตอนนี้ เขาตระหนักว่าความ

 

เคารพก่อนหน้านี้ไม่อาจเทียบได้กับความเคารพที่พวกเขามีต่อ

 

บรรพบุรุษ

 

บรรพบุรุษทั้งสี่เสียชีวิตมาหลายปี และตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

พวกเขาอยู่ในตำแหน่งเดียวกับการคุกเข่าลงทั้งสองข้างในทิศทาง

 

ของชนเผ่า ดังนั้น ในกลุ่มนักรบล่าสัตว์ได้ระมัดระวังเป็นอย่าง

 

มากเมื่อมีการเคลื่อนย้ายบรรพบุรุษ นอกจากนี้ พวกเขาพยายาม

 

อย่างดีที่สุดเพื่อให้พวกเขาคุกเข่าลงหันหน้าไปทางทิศทางของชน

 

เผ่า

 

มีเพียงสี่ศพและมีนักรบล่าสัตว์มากกว่าสามสิบคน ปกติแล้ว พวก

 

เขาจะต่อสู้อย่างดุเดือดกับสัตว์ดุร้ายเหล่านั้น และบางส่วนของ

 

พวกเขาสามารถล้มหมีด้วยหมัดเดียวเท่านั้น แต่ตอนนี้ พวกเขา

 

ทั้งหมดเหงื่อออกเหมือนอยู่ในนรกสำหรับความพิถีพิถันและ

 

ความเคารพ ก่อนการเคลื่อนย้าย พวกเขาต้องคิดทบทวนซ้าแล้ว

 

ซ้าอีก ดังนั้นการจัดการกับบรรพบุรุษจึงทำให้ตรึงเครียดทั้งทาง

 

ร่างกายและจิตใจ แต่ ทุกคนทำตัวเหมือนพวกเขาเบิกบานยินดี

 

กับมันมากด้วยความเคารพ

 

ในขณะที่ฉาวซวนคาดการณ์ ในใจของคนอื่น ๆ ในกลุ่มล่าสัตว์นี้

 

ทั้งสี่ศพมีความศักดิ์สิทธิ์มาก แม้ว่าพวกเขาจะตัวแห้งเหี่ยวและ

 

แข็งกระด้าง ไม่มีรูปร่างเดิมของพวกเขา พวกเขาก็ยังคงเป็นบรรพ

 

บุรุษ อย่างภักดี รูปร่างที่น่ากลัวของพวกเขา แม้แต่ฉาวซวนยัง

 

ต้องคิดสองรอบก่อนที่เขาจะพาพวกเขาออกไป แต่พวกเขามี

 

ใบหน้าที่น่ากลัวและร่างกายมีกลิ่นอายพิเศษของตัวเอง นักรบทุก

 

คนอยากจะแสดงความเคารพอีกครั้งหลังจากที่พวกเขาลุกขึ้นยืน

 

สุดท้าย ก่อนที่จะมืด พวกเขาก็พยายามที่จะแบกบรรพบุรุษไปอยู่

 

ที่ถ้าในสถานที่ที่สอง หากในวันปกติ มันจะใช้เวลาน้อยมากใน

 

การเดินทางจากภูเขาไปยังสถานที่ที่สอง แต่ เวลานี้กับสี่บรรพ

 

บุรุษ พวกเขาใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกับระยะทางเดียวกัน!

 

เมื่อพวกเขามาถึงถ้า และหาสถานที่ที่เหมาะสมให้กับบรรพบุรุษ

 

นักรบทุกคนก็ทำความเคารพอีกครั้ง บางส่วนของพวกเขาได้

 

พูดคุยเกี่ยวกับบรรพบุรุษในระหว่างการนอนหลับของพวกเขา

 

ตอนนี้ที่เรื่องนี้เกิดขึ้น เหล่านักรบล่าสัตว์มีความสนใจน้อยลงใน

 

การล่าสัตว์ ความปรารถนาแรกของพวกเขาคือการนำบรรพบุรุษ

 

กลับไปที่เผ่า ดังนั้นพวกเขาในที่สุดก็จะได้กลับบ้านหลังจากหลาย

 

ร้อยปีกับความอ้างว้างและมืดมิด แน่นอน บรรพบุรุษของพวกเขา

 

กำลังรอคอยให้ถึงวันนั้นเช่นกัน

 

อย่างไรก็ตาม กฎย่อมเป็นกฎ ไม่มีใครตั้งกฎใด ๆ เมื่อใครคนนั้น

 

พบบรรพบุรุษ สำหรับกลุ่มล่าสัตว์ที่จะกลับไปก่อน กฎการล่าสัตว์

 

ถูกสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนโดยบรรพบุรุษ ดังนั้นพวกเขาจึง

 

ไม่กล้าที่จะไม่เคารพพวกเขา ตามตารางการล่าสัตว์ พวกเขา

 

จะต้องล่าสัตว์อีกประมาณสิบวัน ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปรวมกับ

 

กลุ่มล่าสัตว์กลุ่มอื่น ๆ และจากนั้นกลับไปที่เผ่าด้วยกัน

 

แม้ว่ากฎไม่สามารถเปลี่ยนได้ นักรบยังคงสามารถปรับเปลี่ยน

 

รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เมยสามารถตัดสินใจว่าจะทำอะไรทุก

 

วัน

 

แต่เดิม พื้นที่การล่าสัตว์มีขนาดใหญ่มาก และนักรบจะไปสำรวจ

 

หลังจากที่พวกเขามาถึงสถานที่ที่สอง บางครั้งพวกเขาก็จะใช้

 

เวลาสองสามคืนนอกถ้า แต่ ตอนนี้ เมยบอกให้ทุกคนออกไปล่า

 

สัตว์บริเวณใกล้เคียง และสำหรับนักรบบางส่วนจะผลัดกันอยู่ใน

 

ถ้าเพื่อเฝ้าระวังพวกมัน ด้วยการโจมตีของหนามพายุทมิฬก่อน

 

หน้านี้ คนยังคงกังวลว่าสัตว์ดุร้ายอื่น ๆ อาจบุกเข้าไปในถ้า และ

 

ทำให้เกิดความเสียหายต่อร่างบรรพบุรุษ แม้ว่าสัตว์ดุร้ายแทบไม่

 

เคยเห็นบนภูเขานี้ คนได้อยู่เฝ้าระวังเกี่ยวกับเรื่องบางอย่างที่

 

เล็กๆน้อยๆ และอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดอื่น ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้น

 

พวกเขาทุกคนเห็นด้วยกับข้อเสนอของเมย และพวกเขาผลัดกัน

 

เฝ้าถ้า

 

วันเวลาผ่านไป

 

ชีวิตล่าสัตว์เป็นการผจญภัย และฉาวซวนได้ตามล่าเหยื่อชั้นดี

 

ภายใต้การแนะนำของนักรบล่าสัตว์อาวุโส มันควรจะพอสำหรับ

 

เขาที่อยู่ในป่าเกือบเดือน

 

เมื่อมีเวลาเหลืออีกห้าวันก่อนวันรวมตัว เมยตัดสินใจที่จะนำกลุ่ม

 

กลับ พร้อมกับบรรพบุรุษ พวกเขาจะต้องระมัดระวังมากขึ้น

 

กว่าเดิม ดังนั้นแน่นอนว่ามันจะใช้เวลานานสำหรับพวกเขาที่จะ

 

กลับไป ดังนั้นเพื่อที่จะได้พบกับกลุ่มอื่น ๆ ในเวลา พวกเขา

 

จะต้องเริ่มต้นออกเดินทาง

 

เวลานี้ มันเป็นไปอย่างราบรื่นมากเมื่อเดินผ่านอุโมงค์ที่อยู่ใน

 

ภูเขา ไม่มีใครถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

 

นักรบในกลุ่มล่าสัตว์ตัดไม้เนื้อดีและทำแคร่เพื่อแบกบรรพบุรุษ ใน

 

สายตาฉาวซวน มันเป็นโครงสร้างง่ายๆ แต่ก็เพียงพอที่จะใช้มัน

 

เพื่อนำบรรพบุรุษกลับบ้าน

 

พวกเขารู้มันอยู่ในใจ ว่าเมื่อพวกเขาได้กลับไปที่เผ่าจากการล่า

 

สัตว์ในครั้งนี้ เกมของพวกเขาจะต้องน้อยกว่ากลุ่มอื่นๆทั้งหมด

 

แต่พวกเขาไม่ได้สนใจเลย!

 

พวกเขามีหนามพายุทมิฬสามตัวที่เก็บไว้ในสถานที่แรก!

 

ไม่พูดต้องถึงว่าสิ่งที่สำคัญที่สุด คือพวกเขาได้พบกับบรรพบุรุษทั้ง

 

สี่ ซึ่งมันเกินกว่าคำว่าเกียรติยศชื่อเสียง! ปกป้องบรรพบุรุษ และ

 

พาพวกเขากลับบ้านอาจจะเป็นสิ่งที่รุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิตทั้งหมด

 

ของพวกเขา!

 

ตอนนี้พวกเขารู้สึกว่าถึงพวกเขาจะตายก็ไม่เสียใจ! ตายก็ไม่ต้อง

 

เสียใจ!