Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 62 : กลับบ้าน

ชนเผ่าตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตามปกติ ตอนแรกมันก็เงียบหรอก แต่

 

หลังจากนั้นก็มีเสียงค่อยๆ ดังขึ้น มองเห็นแต่ความสงบร่มเย็น

 

ยีอ้าปากหาวในขณะที่เขาเดินออกมาจากประตูบ้าน มันเป็นอีก

 

หนึ่งวันที่น่าเบื่อ และเขาวางแผนที่จะไปที่ริมแม่น้าเพื่อตรวจสอบ

 

เด็กๆที่ตกปลา

 

เขายืดร่างกายของเขาในขณะที่เดิน แต่ในทันทีที่เขาได้ยินเสียง

 

อะไรบางอย่างและมองไปตามทิศทางของเสียง

 

มันมาจากผู้คนที่อาศัยอยู่ใกล้เส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์

 

และถ้าเจ้านับเวลา เจ้าจะรู้ว่ามันเกี่ยวกับเวลาสำหรับทีมล่าสัตว์ที่

 

จะกลับมา วันนี้ทีมล่าสัตว์ทีมอื่นกำลังเตรียมพร้อมที่จะออก

 

เดินทาง

 

เมื่อ ยีมองตรงไปยังกลุ่มผู้คนเหล่านั้น และพบว่าบนเส้นทางแห่ง

 

ความรุ่งโรจน์ มีสองนักรบกำลังวิ่งขึ้นไปบนภูเขาพร้อมกับแบก

 

ชายคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าคนที่ได้รับบาดเจ็บหมดสติและนักรบทั้ง

 

สองที่กำลังแบกพวกเขากังวลมาก

 

มีคนได้รับบาดเจ็บสาหัส? มันรุนแรงขนาดที่ว่าเขาจะตายได้ทุก

 

นาที?

 

ผู้ชายที่แบกไปด้านบนไม่ได้เป็นเด็ก แต่เป็นผู้ใหญ่ ซึ่งยีรู้สึกโล่งใจ

 

นิดหน่อย ในช่วงวันที่ทีมล่าสัตว์ควรจะกลับมา ชายชราเค่อจะอยู่

 

ในสภาพวิตกกังวลเกือบบ่อยครั้ง เขาไม่ได้นอนหลับลึกเป็น

 

เวลานาน, และแม้กระทั่งเมื่อชายชราเค่อสวมใบหน้าที่นิ่งเฉย คน

 

อื่น ๆ สามารถบอกได้ว่าการแสดงออกของชายชราเค่อไม่ได้อยู่ใน

 

สภาพจิตใจที่ดีนัก

 

“ดี ที่มันไม่ได้เลวร้าย?” ยีปรายสายตามองไปเล็กน้อย

 

เนื่องจากคนส่งนักรบที่ได้รับบาดเจ็บไปยังเผ่า บางทีทีมหลักจะ

 

กลับมาช่วงบ่ายหรือวันพรุ่งนี้

 

แต่เดิม ยีวางแผนที่จะแวะไปที่บ้านของชายชราเค่อและบอกข่าว

 

กับเขา แต่ในความคิดที่สอง ยีตัดสินใจที่จะรอต่อไปอีกหน่อย เพื่อ

 

ดูว่ามีนักรบคนใดได้รับบาดเจ็บอีกหรือเหตุการณ์ที่ไม่เคยมีมา

 

ก่อน มีหลายคนที่คิดเหมือนยี ดังนั้นผู้ที่ไม่มีอะไรต้องทำก็แค่รอ

 

ตามเส้นทางแห่งความรุ่งเรืองในวันนี้

 

ไม่นานหลังจากนั้น ยีและอื่น ๆในเขตตีนภูเขาได้ยินเสียงดังและ

 

เสียงมาจากยอดเขา!

 

พวกเขาทั้งหมดเงยหน้าขึ้นเพียงเพื่อจะพบว่ามีคนไม่กี่คนรีบวิ่งลง

 

มาจากยอดเขาไปตามเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์ ที่แปลกใจก็คือ

 

หนึ่งในพวกเขาเป็นหมอผี!

 

ในอดีตที่ผ่านมา เมื่อทีมล่าสัตว์กลับมา หมอผีจะรอในตอนท้าย

 

ของเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์ ซึ่งตั้งอยู่ที่ด้านบน เพื่อต้อนรับพวก

 

เขากลับมา แต่ตอนนี้หมอผีารีบร้อนลงมา สองนักรบประคองหมอ

 

ผีทั้งสองข้าง หวาดกลัวเล็กน้อยว่าเขาอาจจะเดินสะดุดหรืออะไร

 

สักอย่าง มันดูเหมือนว่าถ้าหมอไม่ชราเช่นนี้ เขาจะต้องวิ่งลงมา

 

เหมือนลมกระโชกแรง

 

เมื่อหมอผีผ่านฝูงชนไปตามเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์ ยีและคน

 

อื่น ๆ สามารถมองเห็นการแสดงออกทางสีหน้าของหมอผีอย่าง

 

ชัดเจน เขามักจะสงบและใจเย็นเสมอ แต่ตอนนี้เขาค่อนข้างเป็น

 

กังวล ดูเหมือนว่าเขากำลังจะร้องไห้

 

เกิดห่านรกอะไรขึ้นวะเนี่ย ?!

 

ทุกคนที่เห็นฉากนี้เกิดคำถามเช่นเดียวกัน ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็น

 

อะไร มันจะต้องเป็นเรื่องใหญ่ หรือมิฉะนั้นหมอผีจะไม่มีท่าทาง

 

แบบนี้

 

ความคิดเกี่ยวกับบางสิ่งที่ร้ายแรงกำลังเกิดขึ้นหรือเกิดขึ้นแล้ว ทุก

 

คนเริ่มเป็นกังวล

 

ยีรีบตรงไปที่บ้านตาแก่เค่อ

 

ทุกข์ทรมานจากการนอนไม่หลับรุนแรง ชายชราเค่อมีถุงใต้ตา

 

ปรากฎให้เห็น ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขากำลังนั่งอยู่ในห้อง

 

ตามปกติ ตั้งแต่ในช่วงเช้าทำงานหัตถกรรมหินบางอย่าง แต่ที่

 

แตกต่างก็คือ เขามีสภาพจิตใจที่เหม่อลอย ในความเป็นจริง เขา

 

รู้อยู่ในใจว่ามันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะทำงานได้ในสภาพ

 

เช่นนี้ แต่เขาอยากให้ตัวเองยุ่ง หรือมิฉะนั้นเขาจะไม่สามารถหัก

 

ห้ามใจตัวเองไม่ไปรอตามเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์หรือรออยู่

 

ด้านนอกเผ่า

 

ร้อนรนใจแล้วอย่างไรก็ทำได้เพียงแค่รอ!

 

ซีซาร์กำลังนอนอยู่ข้างเขาแทบไม่มีจิตวิญญาณเช่นกัน ขนของมัน

 

ได้กลายเป็นมืดทึม มันนอนอยู่ด้านข้างพร้อมกับกระดูกในปาก

 

ของมัน เมื่อมันเบื่อ มันจะเคี้ยวกระดูกอย่างเฉื่อยชา

 

แต่ในทันทีที่ซีซาร์กระดิกหู และลุกขึ้นยืน พร้อมกับดวงตาของมัน

 

มองตรงไปที่หน้าต่าง

 

“ตาแก่เค่อ!”

 

เสียงของยีดังมาจากหน้าต่าง และมันก็เต็มไปด้วยความวิตก

 

กังวล

 

ชายชราเค่อตะลึง ขณะที่เขากำลังขัดชิ้นส่วนเครื่องมือหิน โดยไม่

 

รู้ตัว เขากดลงบนหินที่กำลังขัด และมันก็หักกลายเป็นสองท่อน

 

ช่วงเวลาต่อมา ยีเดินเข้ามาทางหน้าต่าง รู้ดีว่าชายชราเค่อไม่มี

 

เวลาหรือกระจิจกระใจที่จะทำกับดักบนหน้าต่าง ยีกล้ามากและ

 

เขาก็ไม่ได้เป็นคนขี้อายเมื่อเข้ามาจากทางหน้าต่างเช่นที่เขาเคย

 

ทำ

 

“เกิดความผิดพลาดอะไรขึ้น?” ชายชราเค่อเริ่มต้นการสนทนา

 

ในครั้งนี้

 

“ข้าก็ไม่รู้ แต่บางสิ่งที่เกิดขึ้นค่อนข้างใหญ่!” ยีบอกชายชราเค่

 

อถึงสิ่งที่เขาเพิ่งเห็นก่อนหน้านี้

 

แม้เขาจะมีประสบการณ์มากมายในการล่าสัตว์ ชายชราเค่อก็ไม่

 

สามารถคิดได้ว่าทำไมหมอผีถึงแสดงท่าทางเช่นนั้น เขาไม่มีใจที่

 

จะทำงานอีกต่อไป ดังนั้นเขารีบคว้าไม้เท้าและออกจากบ้าน บาง

 

ทีซีซาร์ยังรู้สึกว่าบางทีทีมล่าสัตว์กำลังจะกลับมา มันไม่อยู่ใน

 

บ้านแต่เดินออกไปพร้อมกับชายชราเค่อ

 

เมื่อชายชราเค่อและยีมาถึงเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์ เกือบทุกคน

 

ในเขตตีนเขาก็มารวมตัวไปตามเส้นทาง ว่ากันว่าผู้คนจำนวนมาก

 

ได้ไปที่บริเวณรอบนอกเผ่า และมีผู้คนอยู่บนเส้นทางแห่งความ

 

รุ่งโรจน์ตามไหล่เขาและยอดเขาการกระทำของหมอผีก่อนหน้านี้

 

ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สงบ แต่พวกเขาคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น

 

อย่างรวดเร็ว มีบางคนที่กลับมาและหมอผีก็ยังคงเดินนำหน้า สิ่ง

 

ที่แตกต่างกันตอนนี้ก็คือก่อนหน้านี้ การแสดงออกทางสีหน้าหมอ

 

ผีแสดงให้เห็นเพียงความวิตกกังวล แต่ตอนนี้เขากำลังหลั่งน้าตา

 

หมอผีเดินลงไปตามทางและยืนอยู่ที่ปลายสุดของเส้นทางมอง

 

ตรงไปที่เขตรอบนอกและรอการกลับมาของทีมล่าสัตว์

 

ชายที่ออกไปข้างนอกเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์กลับ

 

มาแล้วเช่นกัน เช่นเดียวกับหมอผี ดวงตาของเขาแดงก่าจาก

 

ความตื่นเต้น เมื่อกลับมา เขากระซิบอะไรบางอย่างกับคนอื่น ๆ

 

เป็นเวลาสั้น ๆ

 

“อะไรนะ?!” บรรพบุรุษ ?!” คนที่ควบคุมตัวเองได้ไม่ดีนักแผด

 

เสียงดังออกมาด้วยความตกตะลึง

 

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค เขาถูกชกลงไปที่พื้นโดยคนอื่น ๆ

 

“เงียบ!!”

 

เนื่องจากพวกเขาได้รู้ว่าทำไมหมอผีถึงตื่นเต้นมาก ความไม่สงบ

 

ของฝูงชนก็ลดลง ความตื่นเต้นของพวกเขาเพิ่มขึ้นเมื่อเวลาผ่าน

 

ไป

 

เช่นเดียวกับเมยและคนอื่น ๆ ที่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อข่าว คน

 

ในเผ่าตกตะลึงเมื่อได้ยินข่าว โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาได้ยินมาว่า

 

ทีมล่าสัตว์ได้เดินทางมาถึง พวกเขาถึงฟื้นจากความงุนงง

 

ทีมล่าสัตว์มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ถึงแม้ว่าจะมีนักรบน้อยกว่าสอง

 

ร้อยคนก็ตาม แต่กับเกมทั้งหมด มันดูงดงามมาก

 

แต่ ในเวลานี้ ไม่มีใครในเผ่าที่จะสนใจไปที่เกม แต่พวกเขากำลัง

 

จ้องมองไปที่แคร่ไม้ตรงด้านหน้า

 

เมื่อพวกเขากลับไปเผ่า, เมยและคนอื่น ๆ ได้ลดแคร่ลง เพื่อที่ทุก

 

คนจะได้เห็นบรรพบุรุษทั้ง 4 ที่คุกเข่าลงได้อย่างชัดเจน

 

ในทางทฤษฎีแล้ว ตั้งแต่ฉาวซวนเป็นเพียงผู้เดียวที่พบบรรพบุรุษ

 

ทั้ง 4 เขาควรจะเป็นคนหนึ่งที่ยกแคร่และอาบชื่อเสียงเกียรติยศ

 

ลงบนตัวเขา แต่น่าเสียดายที่เขาเป็นเพียงเด็ก และมันจำเป็นต้อง

 

ใช้นักรบที่มีความสูงและแข็งแรงเป็นผู้ยก พูดได้เอิ่ม…ค่อนข้าง

 

แบบว่า ฉาวซวนเป็น … ตัวเตี้ยเกินไป สำหรับตอนนี้

 

นักรบในกลุ่มล่าสัตว์รู้สึกเสียใจกับฉาวซวน แต่ในความเป็นจริง

 

ฉาวซวนไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร มันไม่ได้เป็นเพียงแค่การยกแคร่ ผู้

 

ยกทุกคนจำเป็นต้องดูทิศทาง เพราะไม่ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน พวก

 

เขาจำเป็นต้องแน่ใจว่าบรรพบุรุษทั้งสี่ได้คุกเข่าไปทางทิศที่เผ่า

 

ตั้งอยู่เสมอ ดังนั้นเมื่อพวกเขากำลังเดินอยู่กับบรรพบุรุษบนแคร่

 

บางครั้งพวกเขาจะต้องเปลี่ยนมุม ในขณะที่บางครั้งพวกเขา

 

จะต้องเปลี่ยนทิศทาง ดังนั้น พวกเขาทุกคนจึงดูเหมือนเป็นเพียง

 

แค่คนโง่

 

“เรายินดีต้อนรับบรรพบุรุษกลับมาด้วยความเคารพทั้งหมด!”

 

หมอผีตะโกนออกมาพร้อมกับยืดแขนขึ้นไปบนท้องฟ้า หลังจาก

 

ตะโกน เขาได้แสดงความยินดีตามหลักปฎิบัติและความเคารพ

 

อย่างสุดซึ้งที่มีต่อบรรพบุรุษ

 

คนอื่น ๆ ทั้งหมดในเผ่าคุกเข่าลงจากความตื่นเต้น

 

ฉาวซวนก็แทบจะไม่สามารถลากเกมได้ และฟันของเขาปวดร้าว

 

จากการฟังเสียงของหัวเข่ากระแทกลงบนพื้นดิน

 

หลังจากแสดงความเคารพ หมอผีลุกขึ้นยืนและระมัดระวังอยู่ข้าง

 

แคร่ไม้ เขาเป็นหมอผีของชนเผ่า และแน่นอนว่ามันเป็นเกียรติ

 

และเป็นหน้าที่ของเขาที่จะปกป้องบรรพบุรุษเมื่อพวกเขากลับมา

 

บ้าน

 

หมอผีเดินไปพร้อมกับแคร่ไม้ขึ้นไปบนภูเขา แต่คนอื่น ๆ ยังคง

 

คุกเข่า เฉพาะเมื่อแคร่ไม้ผ่านพวกเขา พวกเขามีโอกาสที่จะยกหัว

 

และมองไปที่ทีมล่าสัตว์ที่เดินอยู่ข้างหลัง

 

ทีมล่าสัตว์เดินทางเป็นระยะทางประมาณสิบเมตรพร้อมกับแคร่

 

ไม้ ตามปกติ นักรบทั้งหมดที่กลับมาจะแสดงการเก็บเกี่ยวของ

 

เกมที่ล่ามาได้ เมื่อเทียบกับอดีตที่ผ่านมา กลุ่มล่าสัตว์ของเมยมี

 

เกมน้อยมาก แต่เนื่องจากพวกเขาเป็นคนที่พบบรรพบุรุษ พวกเขา

 

จึงเป็นวีรบุรุษระหว่างภารกิจล่าสัตว์ครั้งนี้ในใจของทุกคนในเผ่า

 

ฉาวซวนล่าเกมเป็นจำนวนมาก เขาแบกมันมากที่สุดบนหลังของ

 

เขา แต่ยังมีเชือกในมือของเขา ส่วนปลายของเชือกถูกผูกติดอยู่

 

กับหนามพายุทมิฬ

 

ฉาวซวนไม่ได้มีความแข็งแรงพอยังคงเป็นเด็ก ดังนั้นเหมาและ

 

นักรบคนอื่น ๆ บางคนได้ช่วยเขา

 

“ว้าว! นั่นคือ …” ผู้คนที่อยู่ด้านข้างเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์มอง

 

ไปที่เกมของเขา

 

มันมีหนามสีดำที่ดูน่าหวาดกลัวและเกล็ดที่เหมือนเกราะหนา แม้

 

ตายแล้วแต่มันก็ยังคงเหมือนปีศาจ

 

มันเป็นหนามพายุทมิฬ!

 

และตอนนี้พวกเขามีถึงสามตัว!

 

โอ้… ให้ตายเถอะ มันไม่น่าเชื่อมากก !! อะไรคือสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ

 

มากขึ้น ก็คือมีเด็กสองคนลากหนามพายุทมิฬที่ด้านหน้า!

 

แต่ ด้วยความตกใจที่พวกเขาได้เห็นบรรพบุรุษ คราวนี้พวกเขาไม่

 

ค่อยตกใจในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาบอกว่าเป็นกลุ่มล่าสัตว์

 

ของเมยที่พบบรรพบุรุษและพวกเขาไม่มีรายละเอียดอื่นๆ

 

เหมาละอายใจเล็กน้อย อย่าลืมว่า เขาไม่ได้มีส่วนมากในการ

 

จัดการล้มหนามพายุทมิฬ ก่อนภารกิจล่าสัตว์นี้ เขาอยากจะให้

 

ฉาวซวนยอมเป็นผู้ตามให้กับเขา แต่ ไม่คาดคิดว่า เขาเป็นคนที่ไร้

 

ประโยชน์คนหนึ่งเมื่อต้องเผชิญการต่อสู้ที่แท้จริง

 

ฉาวซวนมองไปรอบ ๆ และเห็นชายชราเค่อและยีที่กำลังยืนอยู่

 

นอกวงล้อมของฝูงชน ซีซาร์ยังกระดิกหางของมันอย่างบ้าคลั่ง

 

ด้วยความสุข ฉาวซวนยิ้มไปตรงที่ๆพวกเขายืนอยู่ แต่ลึก ๆ เขาคิด

 

เกี่ยวกับวิธีที่จะบอกชายชราเค่อถึงเขี้ยวกระบี่ในเวลาต่อมา …