Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 71 : เดินทางต่อไป

ถ้าไม่ใช่สัตว์หรือสัตว์ที่ดุร้ายพวกเขาจะล่าอะไร?

 

ฉาวซวนงุนงง แต่ก่อนที่เขาจะมีเวลาซักถามใด ๆ ทาก็เข้ามา

 

เนื่องจากพวกเขาเป็นกลุ่มล่วงหน้า เป็นธรรมดาที่พวกเขา

 

จำเป็นต้องออกเดินทางเร็วกว่ากลุ่มล่าสัตว์อื่น ๆ ก่อนเพื่อสำรวจ

 

เส้นทาง

 

“เอาล่ะ ทุกคนพร้อมที่จะไปหรือยัง?” ทาเรียกเหล่านักรบทุกคน

 

ในกลุ่มล่วงหน้าและเมื่อพวกเขากำลังจะเดินทางไป ทาหันไปหา

 

ฉาวซวนว่า “เจ้าสามารถติดตามข้าให้ทันได้ไหม? อย่าฝืนบังคับ

 

ตัวเอง กลุ่มล่วงหน้าไม่เหมือนกับกลุ่มล่าสัตว์อื่น ๆ เช่นของเมย ”

 

ทาหมายความว่ากลุ่มล่วงหน้าจะเร็วขึ้นมากด้านความเร็ว และ

 

เขาอาจจะให้ยืมมือเพื่อช่วยให้เขาออกตัวได้เร็วขึ้นเล็กน้อย ถ้า

 

ฉาวซวนไม่สามารถตามให้ทันกับคนอื่น ๆ

 

“ข้าไม่แน่ใจ ข้าคิดว่าข้าควรจะลองดูก่อน ” ฉาวซวนไม่รู้เกี่ยวกับ

 

ความเร็วของกลุ่มล่วงหน้า แม้ว่าเขาจะคิดว่าเขาสามารถทำมันได้

 

แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่ทะเยอทะยานเกินไป จะเกิดอะไรขึ้นถ้า

 

มันแสดงออกว่าเขาไม่สามารถติดตามให้ทันกับคนอื่นได้? เขาจะ

 

เป็นคนที่ทุกข์ทรมานจากคำพูดของตัวเอง

 

ทายังคงนิ่งเงียบอยู่กับคำตอบของฉาวซวน และนำนักรบเข้าป่า

 

หลังจากให้สัญญาณกับผู้นำกลุ่มอื่น ๆ ด้วยการแสดงสัญลักษณ์

 

มือ ในพริบตา นักรบมากกว่าสี่สิบคนหายไปในป่าเขาอันเขียว

 

ชอุ่ม

 

ในที่สุด ฉาวซวนก็รู้ว่ามันเป็นอะไรที่เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม

 

ล่วงหน้า ทากล่าวว่ากลุ่มคนกลุ่มนี้ไม่เหมือนกลุ่มล่าสัตว์อื่น ๆ

 

ตอนนี้ ฉาวซวนตระหนักดีว่าเหมือนกับการเปรียบเทียบรถยนต์

 

ไฟฟ้าแบบปกติกับรถจักรยานยนต์ในความเร็วเต็มรูปแบบ เขา

 

แทบจะไม่มีเวลาให้ความสนใจกับสภาพแวดล้อม

 

โชคดีที่พลังของฉาวซวนก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในทุกวันนี้

 

ความเร็วของเขาเร็วขึ้นมากเมื่อเทียบกับตอนที่เขาเพิ่งตื่นขึ้นมา

 

หรือนอกเสียจากเขาอาจจะตกไปอยู่ท้ายกลุ่มล่วงหน้าเป็นแน่แท้

 

พวกเขาจำเป็นต้องกวาดสายตาไปรอบๆสถานที่แห่งนี้ในช่วงเวลา

 

สั้น ๆ เพื่อตรวจสอบว่ามีสัตว์ป่าที่ดุร้าย ซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อ

 

นักรบหรือตัวแปรอื่น ๆ ได้หรือไม่ สมาชิกทุกคนในกลุ่มล่วงหน้า

 

ได้เดินทางไปยังปลายทางที่วางแผนไว้ของพวกเขา ดังนั้นเมื่อ

 

กลุ่มคนสี่สิบคนเข้าไป พวกเขาก็กระจายตัวแยกออกเป็นส่วน ๆ

 

และหายตัวไปในเสี้ยววินาที ฉาวซวนสามารถมองเห็นทาและ

 

นักรบคนหนึ่งชื่ออาซัวซึ่งอายุเกือบเท่ากับถัวและคีคี

 

นอกเหนือจากฉาวซวน คนอื่นกำลังทำหน้าที่สอดแนมในทีม

 

นักรบสองคน แน่นอนพวกเขารู้แล้วว่าสถานที่ที่พวกเขากำลังไป

 

สอดแนม

 

หลังจากวิ่งไปสักระยะหนึ่ง ทาก็หยุดที่จุดนัดพบ ต่อมา นักรบคน

 

อื่น ๆ จะมาถึงสถานที่แห่งนี้หลังจากสำรวจเสร็จ

 

“อาซัว เจ้าดูแลเขาที่นี่ในขณะที่ข้าไปสืบสถานการณ์” ทาหายไป

 

หลังจากที่เขาบอก

 

เหตุผลเดียวที่ฉาวซวนสามารถติดตามพวกเขาได้ที่นี่เพราะทา

 

ชะลอตัวลงเล็กน้อย เขาสั่งให้อาซัวอยู่กับฉาวซวน ดังนั้นเขาจะ

 

สามารถมีชีวิตรอดได้หากมีสัตว์ดุร้ายใด ๆ เข้ามา ใน

 

ขณะเดียวกัน ทาต้องใช้เวลาสำรวจพื้นที่ที่เขากำหนดให้กับตัวเอง

 

อาซัวค่อนข้างใกล้ชิดกับถัว แต่เขาไม่ได้ชื่นชอบฉาวซวนมากนัก

 

ก่อนที่พวกเขาเข้าไปในป่า เขาเป็นคนหนึ่งที่เยาะเย้ยเด็กน้อย

 

นักรบที่ปลุกพลังขึ้นมาใหม่จะช่วยอะไรได้? ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้

 

เป็นเหมือนตัวนำโชคมากกว่า เขาจะเป็นอะไรได้นอกจาก

 

เครื่องรางนำโชค และตอนนี้ก็ต้องมีคนอยู่กับเขาเพื่อปกป้อง

 

ตลอดเวลา อาซัวชั่งน้าหน้าในใจและลึกลงไปเขาอธิษฐานหวังว่า

 

เด็กคนนี้จะไม่ทำกับพวกเขาเหมือนที่ อาเฟยทำ

 

เมื่อทาจากไป อาซัวให้ความสำคัญกับสภาพแวดล้อม ตั้งแต่ที่

 

พวกเขาเข้าไปในป่า เขาก็ไม่ได้สนใจที่จะมองไปที่ฉาวซวน

 

มันเงียบมากและเสียงร้องของนกและสัตว์สามารถได้ยินอย่าง

 

ต่อเนื่อง เดิมที อาซัวเตรียมตัวที่ว่าฉาวซวนอาจจะชวนคุยและ

 

ถามคำถามโง่ ๆ แต่ หลังจากที่รอสักครู่แล้ว อาซัวก็ยังไม่ได้ยิน

 

คำถาม แม้แต่เสียงใดๆ เมื่อตอนที่เขาเข้าร่วมกลุ่มล่วงหน้า เขา

 

อยากรู้อยากเห็นทุกอย่างเป็นเวลาค่อนข้างนาน คนส่วนใหญ่จะ

 

พยายามถามคำถามเพิ่มเติมเมื่อทำได้ ฉาวซวนเป็นคนแรกที่

 

รักษาความเงียบของเขาอย่างนั้น

 

อาซัวไม่เอ่ยอะไรได้แต่มองแวบเดียวไปที่ฉาวซวน เมื่อเขาแสร้งทำ

 

เป็นมองสถานการณ์รอบข้าง เขารีบมองไปข้างหน้า แต่หลังจากที่

 

ลังเลใจ เขามองย้อนกลับไปที่ฉาวซวนอีกครั้ง

 

แม้ว่าทาไม่ได้วิ่งเร็วตามความเคยชินของเขาตั้งแต่เข้าป่า แต่

 

ความเร็วก็เร็วกว่ากลุ่มล่าสัตว์อื่น ๆ เป็นนักรบที่เพิ่งตื่นขึ้นมาในปี

 

นี้ มันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะติดตามทีมโดยไม่ได้รับความ

 

ช่วยเหลือจากผู้อื่น เมื่อตอนที่อาซัวได้เข้าร่วมครั้งแรกพร้อมกับ

 

กลุ่มคนล่วงหน้า เขาก็ไม่ได้ขอความช่วยเหลือใด ๆ แต่มันต้องใช้

 

เวลาพอสมควรในการจับลมหายใจขณะที่รออยู่ที่จุดนัดพบ เขา

 

แทบไม่ฟื้นตัวจากความอ่อนล้าหลังจากที่นักรบมาถึงจุดนัดพบ

 

แต่ ฉาวซวนหายใจหอบเพียงเล็กน้อย เขาไม่มีแม้แต่เหงื่อออก!

 

ยืนอยู่ที่นี่ เขายังคงมีพลังคอยเฝ้าระวังอยู่รอบตัว ราวกับว่าเขาไม่

 

เหน็ดเหนื่อยจากการวิ่งเลย

 

เขาเป็นนักรบที่เพิ่งปลุกพลังขึ้นในปีนี้หรือไม่? และเขามาจากถ้า

 

เด็กกำพร้าที่เขตตีนเขาจริงหรือ?

 

“เจ้าไม่เหนื่อยหรือ?” อาซัวตกตะลึงทันที

 

เมื่อเห็นอาซัวเฝ้ามองอย่างแปลกประหลาด ฉาวซวนตอบว่า “ข้า

 

สบายดี”

 

ในความเป็นจริง ฉาวซวนได้หายใจถี่รัวและสั้นออกจากความ

 

เมื่อยล้าไม่กี่นาทีที่ผ่านมา แต่เขาฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วและเหงื่อ

 

ได้แห้งในอากาศเช่นกัน รู้สึกถึงพลังที่ทำการฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว

 

ฉาวซวนสามารถดึงความแข็งแรงบางส่วนกลับมาเพื่อใส่ใจกับ

 

สภาพแวดล้อม

 

หลังจากการสังเกตอย่างระมัดระวัง อาซัวได้ตระหนักว่าเด็กคนนี้

 

ไม่ได้พยายามที่จะทำตัวแบบนั้น มันแปลก

 

เห็นว่าอาซวนไม่มีเจตนาที่จะถามคำถาม อาซัวรู้สึกเบื่อหน่าย แต่

 

ก่อน เขาจะออกสำรวจพร้อมกับทา แต่ ตอนนี้เขาต้องอยู่ที่นี่และ

 

รอ สถานที่นี้ไม่ได้อันตรายเลย ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถเริ่มเปิด

 

การสนทนา

 

“เจ้าไม่อยากรู้เกี่ยวกับงานของกลุ่มล่วงหน้าคืออะไร?” อาซัว

 

ถาม

 

“ท่านจะไม่ตอบข้าแต่อย่างใด ดังนั้นทำไมต้องถาม … ” ฉาวซวน

 

เคยถามมาก่อน แต่ทา,ถัวและคีคีทุกคนหลีกเลี่ยงที่จะตอบ

 

คำถามตรงๆ ทั้งหมดที่พวกเขาบอกคือ “เจ้าจะรู้เมื่อถึงเวลา”

 

“นั่นคือตอนที่เราอยู่กับกลุ่มล่าสัตว์อื่น ๆ ! แน่นอนว่าเราจะไม่

 

บอกเจ้า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจ้าบอกคนอื่น? หมอผีจะเกลียดชังถ้า

 

คนรู้มันมากเกินไป … อย่างไรก็ตามแต่ ตอนนี้ข้าสามารถบอกเจ้า

 

ได้หากต้องการรู้ อาซัวกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

 

เขาสันนิษฐานว่าฉาวซวนค่อนข้างมีความสามารถ ดังนั้นเขาจึงมี

 

ทัศนคติที่ดีขึ้น เมื่อเขากลับมามีทัศนคติที่ดี เขายังคงมีอุปนิสัย

 

เดิม ๆ ของเขา ซึ่งเป็นการเปิดเผยเกี่ยวกับกลุ่มล่วงหน้ารับสมาชิก

 

ใหม่ การตอบคำถามที่เกี่ยวข้องทำให้เขารู้สึกภูมิใจกับตัวเอง

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นใบหน้าประหลาดของนักรบที่ได้รับ

 

คัดเลือกใหม่ มันรู้สึกดีมากๆ

 

“เรามีงานของตัวเองในกลุ่มล่วงหน้า งานที่ได้รับโดยตรงจากหมอ

 

ผี” อาซัวอธิบาย มันเป็นเกียรติอย่างสูงสำหรับพวกเขา และใน

 

ระหว่างเนื้องานที่ทำนี้ มีประโยชน์เช่นกัน “เราจะได้กินในสิ่งที่คน

 

อื่นๆในเผ่าไม่สามารถเข้าถึงได้. นอกจากนี้ เราสามารถแข็งแกร่ง

 

กว่าคนอื่น ๆ ในอนาคตได้ ”

 

ฉาวซวนอดทนต่อนิสัยคุยจ้อของอาซัวอยู่สักระยะหนึ่ง แต่แล้วเขา

 

ก็อดไม่ได้ต้องขัดจังหวะ “เช่นนั้นมันงานอะไรกันแน่?”

 

อาซัวรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะในขณะที่เขากำลังแช่ใน

 

ความภาคภูมิใจ ดังนั้นเขาจึงทำเสียงฮึมฮัมขัดใจ “เจ้าคิดว่า

 

สมุนไพรในชนเผ่าได้มาโดยผู้คนหยิบสุ่มๆมาหรือไง?”

 

สมุนไพร?!

 

ฉาวซวนได้สังเกตเห็นสิ่งแปลกประหลาดนี้ตั้งแต่เขาได้รับชุด

 

สมุนไพรจากหมอผี แม้ว่าเขาจะไม่รู้เลยว่าต้นกำเนิดของสมุนไพร

 

เป็นอย่างไร เขาก็สามารถบอกได้ว่าบางคนมีกลิ่นเหมือนต้นไม้

 

และใบไม้ เขาไม่เคยเห็นอะไรที่คล้าย ๆ กันในอดีต แม้แต่ใน

 

ภารกิจการล่าสัตว์

 

“ดังนั้น ตลอดเวลา ท่านกำลัง ‘ล่า’ และ ‘ฆ่า’ … พืช?”

 

“ไม่ตลอดเวลา แต่ใช่” อาซัวตอบ

 

ถ้างั้นมันเป็นพืชจริงๆ?!

 

ฉาวซวนตะลึง พวกเขาใช้คำเช่น “ล่า” และ “ฆ่า” สำหรับพืชได้

 

อย่างไร?

 

พืชประเภทใดที่พวกเขาต้องการบ้าง?!

 

ขณะที่พวกเขากำลังพูดอยู่ ฉาวซวนได้ยินเสียงนกหวีดจาก

 

ระยะไกล ต่อมานกหวีดอื่น ๆ ก็ส่งเสียงขึ้นจากที่อื่น ๆ บางคนใกล้

 

ถึง ขณะที่บางคนไม่ เสียงบางแห่งยังค่อนข้างไกล และแทบจะ

 

ไม่ได้ยินโดยเฉพาะการให้ความสนใจอย่างใกล้ชิด

 

เมื่อเสียงนกหวีดหยุดลง นักรบก็เริ่มรวมตัวที่จุดนัดพบ ทาเป็นคน

 

สุดท้ายที่นี่ เพราะเขาต้องกลับไปส่งข้อมูลให้กับกลุ่มล่าสัตว์คน

 

อื่น ๆ พวกเขาไม่สามารถได้ยินเสียงนกหวีด ถ้าพวกเขาอยู่ไกล

 

เกินไป

 

หลังจากหยุดพักสั้น ๆ ทาก็พาคนอื่น ๆ เดินทางต่อไป

 

ในตอนแรก พวกเขามีเกียรติได้รับการยกย่องของกลุ่มล่วงหน้า

 

แต่ หลังจากนั้นพวกเขาก็กลายเป็นทีมเก็บสมุนไพรในเผ่า และ

 

งานของพวกเขาได้รับมอบหมายจากหมอผี