Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 72 : เรือเดินสมุทร

ความเร็วของกลุ่มล่วงหน้าเริ่มรวดเร็วอีกครั้ง และเส้นทางนี้ไม่ใช่

 

เส้นทางที่ฉาวซวนรู้จักมาก่อน

 

พวกเขาเร่งความเร็วด้วยความเร็วเกือบสองถึงสามเท่าของกลุ่ม

 

ล่าสัตว์อื่น ๆ มันเป็นการเดินทางที่ยาวนาน ในระหว่างทางพวก

 

เขามีเวลาพักเพียงเล็กน้อยที่จะกินอะไรบางอย่าง หลังจากนั้น

 

พวกเขาก็ยังคงเดินขบวนและใช้เวลาทั้งคืนในถ้าเมื่ออาทิตย์อัสดง

 

นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ที่ทาและคนอื่น ๆ เคยพักระหว่างการล่า

 

สัตว์

 

จริงๆแล้วฉาวซวนไม่ได้ใช้การวิ่งในลักษณะนี้ในวันแรก แม้ว่าเขา

 

จะดีกว่าคนอื่นๆที่ตื่นขึ้นมาจากพลังพร้อมเขาในเรื่องของความ

 

แข็งแกร่ง,ความอดกลั้นและความเร็ว แต่เขาก็เป็นเพียงนักรบที่

 

เพิ่งตื่นขึ้นมาในปีนี้ ในกลุ่มนักรบล่วงหน้า นักรบที่อ่อนแอที่สุดคือ

 

ใครบางคนที่ห่างเพียงก้าวเดียวจากการเป็นนักรบระดับกลาง

 

ฉาวซวนไม่สามารถเทียบเคียงกับพวกเขาได้เลย

 

ดังนั้นในที่สุดเมื่อพวกเขามาถึงถ้าเพื่อพักผ่อนในคืนแรก ฉาวซวน

 

ก็หมดแรงแล้ว เขานอนลงที่นั่น ไม่สามารถยกเท้าได้ กล้ามเนื้อ

 

ทั้งหมดของเขาเจ็บขณะกระตุก และสมองของเขารู้สึกว่ามันกำลัง

 

บวม

 

นักรบคนอื่น ๆ ในกลุ่มล่วงหน้าก็เหนื่อยล้า แต่พวกเขาก็เคยชิน

 

กับมันแล้ว และความเจ็บปวดก็ไม่เหมือนกับที่ฉาวซวนกำลัง

 

ประสบอยู่ เมื่อมองพฤติกรรมของฉาวซวน พวกเขาก็คาดเดาได้

 

ว่าเด็กน้อยคนนี้อาจเห็นช่องว่างระหว่างเขากับคนอื่น ๆ ได้ กลุ่ม

 

ล่วงหน้าไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเข้าร่วมได้ และผู้ที่มี

 

ความสามารถต่าไม่สามารถติดตามกลุ่ม แม้ว่าเขาจะพยายามใช้

 

ทุกวิถีทางในการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มก็ตาม อย่างไรก็ตาม ฉาว

 

ซวนประทับใจมากพอแล้วกับการเดินทางติดตามในวันแรกของ

 

เขา

 

ดังนั้น นักรบบางคนในกลุ่มล่วงหน้ามีความประทับใจที่ดีขึ้นกับ

 

ฉาวซวน ในสายตาของพวกเขา ฉาวซวนเป็นเพียงเด็ก และคนใน

 

ชนเผ่ามีความอดทนค่อนข้างสูงสำหรับเด็ก ทาและคนอื่น ๆ ซึ่ง

 

เป็นอันดับหนึ่งในกลุ่มล่วงหน้าได้หารือเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง

 

ในวันพรุ่งนี้พร้อมกับการมีฉาวซวนเข้ามาในกลุ่ม แต่ดูเหมือนจะ

 

เป็นไปไม่ได้ที่ฉาวซวนจะวิ่งไปเองในวันพรุ่งนี้

 

อย่างไรก็ตาม ทุกคนก็ต้องประหลาดใจ ทุกคนพบว่าฉาวซวนมี

 

สภาพแข็งแรงสดใสเหมือนใหม่เมื่อตื่นขึ้นมาวันใหม่ ในเช้า

 

วันรุ่งขึ้น เมื่อคืนนี้ เขากำลังดิ้นรนที่จะยกปลายเท้าของเขา แต่

 

ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่และหวดลมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น! เขาไม่

 

จำเป็นต้องอาศัยความช่วยเหลือคนอื่นๆ และเริ่มพยายามรักษา

 

พลังให้คงที

 

นักรบในกลุ่มล่วงหน้าได้แสดงออกทางสีหน้าเช่นเดียวกัน

 

โอ้บรรพบุรุษ นี่เป็นเด็กที่มาจากถ้าเด็กกำพร้าที่นั่นใช่ไหม?

 

เขากินอะไรตั้งแต่แรกเกิด?! เนื้อสัตว์ธรรมดา? เนื้อสัตว์ดุร้าย?

 

หรือแม้กระทั่งเนื้อสัตว์ที่เป็นราชาของเหล่าสรรพสัตว์?

 

มันเป็นไปไม่ได้เลย! อาหารที่แจกจ่ายไปยังถ้าเด็กกำพร้าคือ

 

เนื้อสัตว์และหัวพืชธรรมดาซึ่งไม่ใช่พลังงานชั้นดี เขาจะเติบโตขึ้น

 

เป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งได้อย่างไร?

 

พวกเขาประหลาดใจจริงๆ ไม่ว่าพวกเขาจะเกาหัวของพวกเขา

 

อย่างไร

 

คิดอีกครั้งก็ยังคงไม่สามารถคิดออก

 

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะได้รับพรจากบรรพบุรุษ?!

 

ดังนั้นในระหว่างวันที่สองของการเดินทาง ผู้คนจะมองไปที่ฉาว

 

ซวนอย่างต่อเนื่องในขณะที่เดินทางไปเรื่อยๆ

 

ดีมาก ตัดสินจากลักษณะที่มีพลังของเด็กคนนี้ ดูเหมือนว่าเขาไม่

 

แกล้งทำ!

 

…….

 

ซึ่งไม่เหมือนกับกลุ่มล่าสัตว์อื่น ๆ ซึ่งจะทำการล่าก่อนที่จะ

 

เดินทางไปยังตำแหน่งต่อไป รูปแบบการล่าสัตว์ของกลุ่มล่วงหน้า

 

จะต่างออกไป ทานำกลุ่มเพื่อมุ่งหน้าต่อไป หลังจากใช้เวลาคืน

 

หนึ่งที่ถ้า พวกเขาต้องเดินหน้าต่อไป

 

บางครั้งพวกเขาต้องปีนข้ามภูเขา ขณะที่ยอดเขาปกคลุมด้วย

 

หิมะตลอดปี บางครั้งพวกเขาต้องใช้เส้นทางอ้อมไปยังเทือกเขา

 

อื่น ๆ บางแห่ง ในระหว่างทาง พวกเขาต้องผ่านพื้นที่อันตราย เช่น

 

หนองน้าและบ่อน้ามันดิบ

 

ฉาวซวนได้เห็นสัตว์ร้ายที่ไร้ชื่อหลายชนิด เช่นสัตว์ร้ายที่น่าเกลียด

 

น่ากลัวและงูพิษที่เต็มไปด้วยสีสัน หนึ่งในพวกเขาจะยกคิ้วขึ้นสูง

 

หากพวกเขานำพวกมันกลับไปที่เส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์

 

อย่างไรก็ตาม กลุ่มนักรบไม่หยุดแวะเลย แม้กระทั่งเมื่อพวกเขา

 

ฆ่าบางอย่าง มันจะเป็นอาหารและเสบียงในแต่ละวัน เสบียงจะ

 

ถูกโยนออกไปเพื่อไม่ให้เป็นภาระของพวกเขา

 

เดินขบวน,ล่า และจากนั้นก็เดินขบวน และล่าอีกครั้ง!

 

พวกเขาทำสิ่งที่คล้ายกันทุกวัน การผลาญพลังงานทางกายอย่าง

 

มหาศาลนั้นก็หมายความว่าต้องใช้พลังงานเสริมมากขึ้น เนื้อจาก

 

สัตว์ระดับสูงเป็นอาหารเสริมที่ดีที่สุด

 

แต่เดิม นักรบคนอื่น ๆ ในกลุ่มล่วงหน้ากังวลว่าฉาวซวนอาจจะ

 

ง่วงนอน หลังจากกินอาหารที่เป็นเนื้อของเหยื่อระดับสูง แต่ มัน

 

กลับกลายเป็นว่าพวกเขากำลังกังวลเรื่องอะไรรรรร

 

หลังจากที่ล้มหนามพายุทมิฬ ฉาวซวนก็เคยชินกับการกินเนื้อสัตว์

 

ระดับสูงแล้ว เขาสามารถปรับตัวเข้ากับอาหารได้เป็นเวลานาน

 

ความจริงก็คือ เขาสามารถดูดพลังงานจากอาหารระดับสูงได้

 

เป็นนักรบที่ตื่นขึ้นมาใหม่ ซึ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นในปีนี้ เขากินไม่

 

น้อยกว่าคนอื่น ๆ และมีความเร็วในการฟื้นตัวที่เร็วขึ้นมาก ตอน

 

แรก นักรบจากกลุ่มล่วงหน้ารู้สึกประหลาดใจกับพฤติกรรมของ

 

ฉาวซวน แต่ต่อมา พวกเขาก็ไม่ค่อยแปลกใจ และเช่นกันพวกเขา

 

ก็ไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้ และในท้ายที่สุด ไม่มีใครหัวเราะเยาะฉาว

 

ซวนอีกต่อไป

 

ตามที่คาดไว้ ไม่มีบุคคลธรรมดาได้เข้ารับการคัดเลือกจากผู้นำ

 

ทีมในกลุ่มล่วงหน้า

 

หลังจากห้าวันของการเดินทางอย่างต่อเนื่อง ฉาวซวนตามคนอื่น

 

ๆ ปีนขึ้นไปบนภูเขาและเข้าไปในถ้าเพื่อพักผ่อน พวกเขามาถึง

 

จุดหมายปลายทางแล้ว แต่ฉาวซวนไม่สามารถบอกความ

 

แตกต่างได้ ยกเว้นความรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย

 

หลังจากพักผ่อนในคืนที่ผ่านมา ฉาวซวนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขา

 

เก็บอุปกรณ์ของเขาและตามทาออกไปด้านนอก

 

พวกเขายังคงปีนขึ้นไปและหยุดที่หน้าผาสูงชัน

 

อรุณเบิกฟ้าเริ่มฉายแสงเมื่อเวลาผ่านไป

 

ฉาวซวนยืนอยู่ที่ขอบหน้าผา หันหน้าไปทางพระอาทิตย์ขึ้น มันมี

 

ขนาดใหญ่ของสีเขียวไม่มีที่สิ้นสุดในมุมมองของเขา มีสีอื่น ๆ

 

ผสมกัน แต่ร้อยละ99% เป็นสีเขียวในเฉดสีที่ต่างกัน

 

นี่คือจุดหมายปลายทางของการเดินทางของพวกเขา อาณาจักร

 

ของพืช บนขอบฟ้า ที่จุดเชื่อมต่อระหว่างท้องฟ้ากับอาณาจักรพืช

 

กว้างไกลไม่มีที่สิ้นสุด พระอาทิตย์เริ่มออกทำงาน

 

อากาศเย็นเริ่มอุ่นขึ้น

 

ฉาวซวนเห็นได้ชัดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินนี้กำลัง

 

ตื่นขึ้นมา

 

ครืด,ครืด,ครืด!

 

ท่ามกลางอาณาจักรสีเขียวของพืชอันเขียวชอุ่ม อาคารไม้ทรง

 

กลมสูงบางแห่งกำลังส่งเสียง ครืด,ครืดขึ้น เหมือนที่แผ่นไม้กำลัง

 

เสียดสีกระแทกกัน บางครั้งก็มีเสียงดังเอี๊ยดอาด ราวกับว่าเรือไม้

 

ยักษ์กำลังแกว่งอยู่บนคลื่น

 

ร่วมกับเสียงเหล่านั้น ใบไม้ใบสุดท้ายของพืชแต่เดิมได้หลุดล่วงไป

 

ใบไม้ใบใหม่ได้ยืดและขยายออก เช่นดอกไม้กำลังบาน

 

“หัว” ที่จมลงของต้นถั่วขนาดใหญ่เหมือนต้นกล้ายักษ์เริ่มงอกเงย

 

ขึ้นและเชิดหัวขึ้นเพื่อรับแสงจากดวงอาทิตย์ พวกมันเริ่มยื่นกลีบ

 

ใบที่มีขนาดใหญ่ของมันออกไปเหมือนสยายปีก

 

ดวงอาทิตย์ขึ้นและแสงสว่างไปถึงอีกฟากหนึ่งของภูเขา เหมือน

 

นาฬิกาปลุก มันเดินจากด้านหนึ่งของภูเขาไปทั่วโลกในอีกด้าน

 

หนึ่ง เพื่อที่จะปลุกสิ่งมีชีวิตที่นอนหลับไหล

 

ฉาวซวนหายใจเข้าลึก ๆ เขาก้าวไปข้างหน้าและมองลงไป

 

มันเป็นเพียงหน้าผา และใครก็ตามที่กระโดดลงไป จะถูกกระแทก

 

เป็นชิ้นๆ

 

“เราจะลงไปที่นั่นได้อย่างไร?” ฉาวซวนถาม ถ้าพวกเขาต้องลง

 

ไปในที่สุด เช่นนั้นทำไมพวกเขาถึงไต่ขึ้น? หน้าผาที่ยืนอยู่เป็นพื้น

 

ที่ตั้งฉากกับพื้นดิน มันจะเป็นอันตรายมาก ถ้าพวกเขาปีนตรงลง

 

ไปลงเพียงลำพังไม่มีใครรู้ได้ว่าพวกมันจะถูกโจมตีจากสิ่งมีชีวิต

 

อื่นหรือไม่ ขณะที่ปีนลงไป มันเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้

 

“ก็เพราะว่าเราจะไม่กระโดด!” บางคนหัวเราะ

 

“เฮ้!… มองไปที่ทะเลสาบตรงนั่นและเจ้าจะรู้ ” ถัวชี้ไปที่ไหนสัก

 

แห่งในอีกทางหนึ่ง

 

ฉาวซวนมองไปทางที่ถัวชี้

 

ทะเลสาบอะไร? มีเพียงทะเลสาบแห่งความมืดเท่านั้น

 

ไม่เห็นมีอะไร

 

มันเป็นมากกว่านั้น!

 

ฉาวซวนมองเข้าไปใกล้ และพบว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลัง

 

เคลื่อนที่อยู่ในทะเลสาบดำ มันไกลเกินไปสำหรับผู้คนที่จะ

 

สังเกตเห็นได้ง่าย

 

แน่นอน ทะเลสาบสีดำไม่ได้สงบเหมือนก่อน และมันเริ่มกระจาย

 

ตัวออกไป

 

จุดสีดำจำนวนมากบินไปมา ตอนแรกมีเพียงไม่กี่จุด แต่หลังจาก

 

หายใจหลายรอบ จุดสีดำหนาทึบก็เริ่มบินขึ้นในอากาศ

 

ทะเลสาบที่ปกคลุมด้วยจุดสีดำเหล่านี้ ในที่สุดก็ได้เปิดเผยตัวเอง

 

ออกมาในสายตาของฉาวซวน

 

เป็นทะเลสาบที่เปิดโล่งและดูเหมือนจะมีพืชสีต่างๆกันอยู่ภายใน

 

สีเหลือง, สีเขียว, สีน้าตาล, สีแดง … หลายสีผสมในแอ่งน้า และ

 

ร่วมกับรูปทรงของแอ่งน้า มันก็เป็นเหมือนดวงตาจากแมลงบาง

 

ชนิด

 

ภูเขาที่อยู่อีกฟากหนึ่งสูงกว่าที่ฉาวซวนกำลังยืนอยู่ และมันก็โผล่

 

ขึ้นมาบนท้องฟ้า

 

จุดสีดำที่เพิ่มขึ้นเหล่านี้ไม่บินขึ้นสูง แต่บินมาทางพวกเขา ราวกับ

 

ลูกบอลกำลังเต้นรำในหมู่เมฆราตรี

 

“เตรียมตัวให้พร้อม ทุกคน !!” ทาพูดกับลูกทีมและจากนั้นหันไป

 

ทางฉาวซวนแล้วพูดว่า “เจ้าตามข้ามา อาซวน!”

 

เมฆสีดำเข้ามาหาและเป็นธรรมดาที่ฉาวซวนจะได้ยินเสียงกระพือ

 

ปีก และในที่สุดเขาก็เห็นว่าจุดสีดำเหล่านั้นเป็นตัวอะไร

 

แมลงปอ ?!

 

ก่อนหน้านี้ มันไกลเกินไปที่จะระบุรูปร่างลักษณะ แต่ตอนนี้ หัวใจ

 

ของฉาวซวนเต้นกระหน่าเหมือนอยู่ในนรก กำลังเห็นว่ามันเป็นฝูง

 

ของแมลงปอ

 

ฉาวซวนเคยเห็นแมลงปอมาก่อน แต่ต้องไม่ใช่ขนาดและปริมาณ

 

เช่นนี้!

 

มันเหมือนเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่!

 

ตัวเล็ก ๆ มีปีกกว้างอย่างน้อยสามเมตร ส่วนขนาดใหญ่มีปีกกว้าง

 

ห้าเมตร! บางตัวใหญ่มากขึ้น ในขณะที่แมลงปอยักษ์จำนวนมาก

 

บินตรงมาที่พวกเขาเป็นจำนวนมาก เห็นได้ชัดว่าฉาวซวนกำลัง

 

มองดูสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

 

พวกมันกำลังจะพาพวกเขาจากด้านหนึ่งของภูเขาไปยังอีกด้าน

 

หนึ่งที่มีอาณาจักรของพืชสีเขียวตั้งอยู่

 

เมื่อ “เรือเดินสมุทร” บินเหนือศีรษะของพวกเขา ฉาวซวนสามารถ

 

มองเห็นเส้นเลือดดำในปีกได้

 

พวกมันเหมือนเครื่องร่อน!

 

“ไปได้แล้ว!”

 

ด้วยภูมิประเทศที่เอื้ออำนวย นักรบในกลุ่มล่วงหน้าลุกขึ้นกระโดด

 

ลงจากหน้าผาและลงไปที่ด้านหลังของแมลงปอ

 

ก่อนที่ฉาวซวนจะมีโอกาสเคลื่อนไหว เขาถูกทาจับตัวยกขึ้นและ

 

ลงบนหลังแมลงปอยักษ์

 

เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา ที่ฉาวซวนมีประสบการณ์การบินอยู่

 

บนหลังแมลงปอยักษ์