Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 77 : ภาพในส่วนท้ายของม้วนหนังสัตว์

ฉาวซวนได้นอนหลับหลังเที่ยงคืน มันเป็นช่วงเวลาตั้งแต่ที่เขาได้

 

ฝันถึงอะไรบางอย่างครั้งก่อนนั้น แต่ คืนนี้เขามีความฝัน

 

ที่จริงแล้ว ตัวฉาวซวนเองก็ไม่รู้ว่าอะไรที่อยู่ในความฝัน เขาฝันถึง

 

สีเขียวบางอย่าง ซึ่งค่อยๆครอบคลุมมุมมองสายตาของเขา มัน

 

เป็นสีเขียวที่พลิ้วไหว และเขากำลังลอยอยู่ในทะเลสีเขียว สีเขียว

 

เข้าไปในหน้าอกของเขาทุกครั้งที่เขาสูดลมหายใจ ซึ่งทำให้เขา

 

รู้สึกอุ่นสบายไปทั่วร่างกาย มันรู้สึกเหมือนกับว่าทุกส่วนใน

 

ร่างกายของเขาได้รับการทำความสะอาด สมมุติว่าร่างกายของ

 

เขาเป็นพื้นดินที่ปกคลุมไปด้วยสิ่งสกปรกและฝุ่นผง แต่แล้วก็ถูก

 

ล้างทำความสะอาดทั่วตัวด้วยน้าเย็น เขารู้สึกบริสุทธิ์ไปทั่วร่าง

 

ซึ่งแตกต่างจากความรู้สึกเครียดและหดหู่ในอดีต ฉาวซวนเพียง

 

รู้สึกอิสระจากการถูกยับยั้งในเวลานี้ มันเป็นประเภทของความ

 

สบายซึ่งฉาวซวนไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ทุกความเมื่อยล้า

 

และอารมณ์ที่ขุ่นเคืองในการปฏิบัติภารกิจล่าสัตว์ครั้งนี้ได้ถูกชะ

 

ล้างออกไปและฉาวซวนอยากจะกู่ร้องไปให้ถึงสวรรค์

 

การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่เกิดขึ้นในความเงียบ แต่พวกมันก็น่า

 

ทึ่ง!

 

ในตอนเช้า ยามพระอาทิตย์ฉายแสงออกมา นักรบนอนหลับถูก

 

รบกวนด้วยเสียงชนิดต่างๆ ที่อยู่ในพื้นที่สีเขียวแห่งนี้ แต่ มันเป็น

 

เสียงวิ่งของนักรบที่ตื่นขึ้นมาทุกคน

 

“หัวหน้า หัวหน้ามาทางนี้! มาดูอะไรข้างนอก!” นักรบที่ได้ปีนลง

 

จากต้นไม้ในนาทีที่ผ่านมา และเขาก็ตะโกนใส่ทาตั้งแต่ทางเข้า

 

โพลงต้นไม้ ทากำลังอ่านม้วนหนังสัตว์ก่อนที่เขาจะมองไปที่นักรบ

 

นักรบทั้งหมดเริ่มเห็นหัวได้ชัดเจนถึงแม้ว่าพวกเขาหาวเป็นครั้งที่

 

สองที่ผ่านมา

 

ได้ยินเสียงของนักรบที่ร้องเรียก เห็นได้ชัดว่าเขาได้พบบางสิ่ง

 

บางอย่างที่พิเศษอย่างมาก มันไม่อาจจะเป็นภัยคุกคาม แต่ควร

 

จะแปลกพอ

 

ไม่เพียงแต่ทา นักรบคนอื่น ๆ ทั้งหมดปีนลงไปอย่างรวดเร็ว

 

ฉาวซวนเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากโพลงต้นไม้ เขามองลงมาจาก

 

ทางเข้า และพบว่านักรบทุกคนที่รีบวิ่งลงไปวนดูอยู่รอบๆ กับดักที่

 

เขาได้ตั้งไว้เมื่อคืนที่ผ่านมา

 

“นี่มันอะไรกันวะเนี่ย?”

 

“มันดูตลก นี่คือแขนขาของมันหรือไม่?”

 

“แขนขาของต้นไม้?”

 

“มันตายไปแล้ว?”

 

“ข้าแหย่ไปที่มัน แต่มันก็ไม่เคลื่อนไหว บางทีอาจจะตายแล้ว.”

 

“เจ้าควรจะแก้สิ่งเหล่านี้ และจากนั้นเราจะได้เห็นรูปลักษณ์ที่

 

ชัดเจนของมัน.”

 

“… แต่จะแก้ปมนี้อย่างไร?”

 

“โอ้ เจ้าคิดอะไรโง่ๆ เจ้าก็แค่ฉีกมันออกจากกัน …”

 

“หยุดทำมัน คีคี! อยู่ห่าง ๆ! เจ้ามันตัวบัดซบที่ไม่มีไหวพริบ!”

 

ทาได้บอกพวกเขาให้แก้สิ่งที่ติดอยู่ในเชือก แต่เพียงเพื่อจะพบว่า

 

พวกมันไม่มีที่ไหนเลยที่จะเริ่มต้นแก้ปมได้ ด้ายรัดเป็นสิ่งที่ถูก

 

สร้างขึ้นมาจากขนสีขาวเมื่อวานนี้ ซึ่งหมายความว่ามันเป็นเรื่อง

 

ยากที่จะตัดออก นอกจากนี้ พวกเขาจำเป็นที่จะต้องระวังไม่ให้

 

ทำลายสิ่งที่ติดอยู่ภายใน

 

ถัวถือมีดหินสูงขึ้น แต่หลังจากนั้น เขาตัดสินใจที่จะเลิกทำ เขา

 

มองไปรอบ ๆ และพบว่าฉาวซวนกำลังปีนต้นไม้ลงมาอย่างไม่รีบ

 

ร้อน ในความเร่งรีบ เขาเอ่ยขึ้นว่า“มาที่นี่ อาซวน! มีบางอย่างอยู่

 

ในกับดักของเจ้า!”

 

ฝูงชนอึ้งและเงียบลงทันที

 

กับดักที่ถูกติดตั้งโดยฉาวซวนในคืนที่ผ่านมา แต่ ภายในคืนเดียว

 

มันได้จับอะไรบางอย่าง คืนที่ผ่านมา แม้กระทั่งนักรบยังด่าว่าเขา

 

อาซัวปรายตามองไปที่ผู้นำทีมที่ยืนอยู่ข้างเขา เพียงเพื่อจะพบว่า

 

เจ้านายคิดเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่างพร้อมกับหน้าที่ไร้อารมณ์ เขา

 

ทำท่าราวกับว่าเขาไม่เคยได้ยินถัวร้องเรียกหาฉาวซวน

 

ฉาวซวนเดินตรงไปที่วงล้อม และอย่างรวดเร็วนักรบแหวกทาง

 

สำหรับเขาเพื่อเข้าใกล้กับดัก

 

คืนสุดท้าย ฉาวซวนไม่ได้วางกับดักจำนวนมาก เพราะเขาไม่

 

คุ้นเคยกับสถานที่ทั้งหมด กับดักเพียงสองที่ได้ติดตั้งลวกๆ ตั้งแต่

 

เขาไม่ได้รับการสนับสนุนจากคนอื่น ๆ และเวลาที่มีจำกัด เขาไม่

 

สามารถขอให้ทุกคนรอเขา เขาได้พบต้นไม้ที่อยู่ใกล้เคียงที่มีการ

 

หลั่งยางเรซินเหนียว ดังนั้นเขานำบางส่วนไปที่กับดัก

 

ดี ตอนนี้ในบริเวณที่ที่เขาปาดยางเรซิน มีบางสิ่งบางอย่างติดอยู่

 

ที่นี้ มันดูเหมือนสร้างจากโครงกระดูกเรียบง่ายที่เกิดขึ้นจากกิ่งไม้

 

สีเขียว มีขาและแขนโดยไม่ต้องใช้นิ้วมือที่มีความซับซ้อน มี

 

‘นิ้วเท้า’ สามนิ้ว ยาวเหมือนกรงเล็บ

 

ฉาวซวนไม่ได้คาดหวังว่ายางเรซินนี้จะเหนียว ดังนั้นหลังจากที่มัน

 

แห้งเมื่อเจอลม เมื่อวานนี้ เมื่อเขาใส่มันที่นี่ มันเป็นเหมือนกาว

 

ปกติ แต่ตอนนี้มันเป็นกาวคุณภาพสูง เขาคิดว่าถ้ามีสิ่งมีชีวิต

 

บางอย่างที่อาจวิ่งได้อย่างรวดเร็ว เขาสามารถใช้ยางเรซินเพื่อทำ

 

ให้มันชะลอตัวลง ถึงแม้ว่ามันจะรวดเร็ว กาวเหนียวจะลด

 

ความเร็วของมัน ขณะเดียวกัน มันก็ช่วยให้บ่วงรัดสิ่งมีชีวิตได้

 

แน่นยิ่งขึ้น

 

ขณะที่ในกับดักอื่น ๆ มีลูกสีน้าตาลอมเทาขนาดเท่าลูกฟุตบอล

 

ติดอยู่ภายใน เมื่อมีลมพัด ลูกบอลที่ติดอยู่ในตาข่ายสีขาวก็จะ

 

สร้างเสียงหึ่งๆ มันจะบินไปตามลม แต่เนื่องจากถูกขังอยู่ภายใน

 

ตาข่ายด้ายสีขาว มันจะถูกดึงกลับมาอีกครั้ง เพราะแรงสะท้อนที่

 

รุนแรง ด้ายสีขาวสร้างเสียงสั่นสะเทือน

 

“ถ้าอย่างนั้นเสียงจากเมื่อคืนที่ผ่านมาเกิดขึ้นมาจากเจ้าสิ่งนี้!”

 

หนึ่งในนักรบเฝ้าระวังยามดึกกล่าวออกมา

 

“ข้าได้ยินมันเช่นกัน เมื่อวานนี้! ไม่คาดคิดว่ามันเกิดจากเจ้าลูก

 

บอลนี่.”

 

“มันคืออะไร หัวหน้า?” อาซัวถาม

 

ทาย้ายสายตาของเขาจากโครงกระดูกสีเขียวประหลาด และ

 

จากนั้นก็มองไปที่ลูกบอลขนาดใหญ่ในตาข่ายด้ายสีขาว เขาหยิบ

 

ม้วนหนังสัตว์และเปิดมันออกมาหนึ่งในสามของความกว้าง

 

สองในสามอันดับแรกของม้วนหนังสัตว์มีภาพของทุกสิ่งที่พวกเขา

 

จะต้องค้นหา ทุกครั้งเมื่อพวกเขามาถึงป่า พวกเขาจะสามารถพบ

 

สิ่งมีชีวิตได้มากที่สุดตราบใดที่มันเป็นฤดูกาลที่เหมาะสม แต่

 

หลังจากหนึ่งในสามของม้วนหนังสัตว์ได้บันทึกทุกสิ่งที่หายาก ใน

 

คำพูดของหมอผีได้กล่าวว่า ผู้ที่ถูกพิจารณาว่าได้รับพรให้มีโชคจะ

 

ได้พบพวกมัน

 

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาไม่เคยให้ความสนใจเป็นพิเศษกับการหาพวก

 

มัน ในอดีต บรรพบุรุษของพวกเขาไม่ค่อยจะพบหนึ่งหรือสอง

 

สิ่งมีชีวิตในส่วนท้ายของม้วนหนังสัตว์ ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผู้นำทีม

 

ของกลุ่มล่าสัตว์อื่นได้พบพืชตามภาพในส่วนสุดท้ายของม้วนหนัง

 

สัตว์ ชื่อของเขาคือกุยฮี เป็นผู้นำทีมของทีมล่าสัตว์อีกกลุ่ม เขายัง

 

เป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งหัวหน้าเผ่าในอนาคต เห็นได้ชัดว่าเขา

 

ได้รับการยกย่องอย่างสูง และด้วยเหตุนี้ความประทับใจของเขา

 

กับหมอจึงสูงขึ้นพร้อมกับพืชที่หายาก

 

กุยฮีได้ชื่อของเขามาจากหมอผีโดยตรง หากเจ้าสำรวจครอบครัว

 

ของเขาอย่างระมัดระวังเจ้าจะพบว่า กุยฮีเป็นบุตรชายของ

 

หลานชายหมอผี ปกติแล้ว กุยฮีเป็นคนที่ใกล้ชิดกับหมอผีมากโดย

 

ผ่านความสัมพันธ์ทางสายเลือดของเขา ถ้าพ่อของทาไม่ได้เป็น

 

หัวหน้าเผ่า เขาจะไม่ได้รับการยอมรับอย่างเพียงพอที่จะแข่งขัน

 

กับกุยฮีได้เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นับตั้งแต่ปีที่ผ่านมา กุยฮีได้มี

 

การเก็บเกี่ยวอย่างรุ่งโรจน์มากขึ้นกว่าก่อน นั่นคือเหตุผลที่ว่า

 

ทำไมทาถึงกระตือรือร้นที่จะเสาะหาพืชหายาก เขายังนำฉาวซวน

 

เข้ามาในกลุ่มล่วงหน้า เพียงเพื่อจะใช้ประโยชน์จากพรของบรรพ

 

บุรุษ

 

แต่ ทาไม่คาดหวังว่าพวกเขาจะได้พบกับบางสิ่งบางอย่างที่หา

 

ยาก อารมณ์ของทากลายเป็นความซับซ้อน เช่นที่ทุกสิ่งที่หายาก

 

ถูกจับโดยฉาวซวน

 

เพียงเมื่อวานนี้ เขาได้บ่นว่ากับดักเหล่านั้นเป็นเทคนิคเล็กน้อยที่

 

จะทำให้ความตั้งใจจริงและความมีวินัยในตัวเองที่นำไปสู่

 

ความสำเร็จของคนผู้นั้นค่อยๆลดน้อยถอยลง … วันนี้ เขาถูกตบ

 

หน้าอย่างแรงแต่มองไม่เห็นรอย และมันก็เป็นสิ่งที่ดี

 

ถ้าเขารู้ว่ากับดักสามารถที่จะช่วยให้จับพืชในส่วนท้ายของม้วน

 

หนังสัตว์ ทาจะไม่ดูถูก “เทคนิคเล็กน้อย” เหล่านี้

 

“นี่คือลูกบอลลมจากท้ายสุดของม้วนหนังสัตว์.” ทาชี้ไปที่ภาพ

 

ของลูกบอลลมที่อยู่ใกล้ส่วนท้ายสุดของม้วนหนังสัตว์

 

ฉาวซวนได้มาถึงและมองไปที่ภาพบนม้วนหนังสัตว์ มันค่อนข้าง

 

เรียบง่าย แต่หลุมบนลูกบอลเหมือนมากกับลูกบอลที่เขาจับได้

 

“เฮ้ นี่มันยอดเยี่ยมมาก!” อาซัวลูบมือของเขาและหัวเราะ เจ้าก็รู้

 

ว่าพวกเขาจะมีสถานะที่สูงขึ้นต่อหน้าของหมอผีถ้าพบกับพืชชนิด

 

ใด ๆ จากส่วนท้ายของภาพบนหนังสัตว์

 

ทุกๆคนดูมีความยินดีอย่างมาก

 

“อีกอันหนึ่งคืออะไรหละ ?” ถัวเอ่ยถาม

 

พวกเขาทุกคนเงียบลงอีกครั้ง พวกเขารอคอยคำตอบของทา ก่อน

 

หน้านี้เมื่อพวกเขาได้ตรวจสอบลูกบอลลม พวกเขาไม่พบอะไรบน

 

ม้วนหนังสัตว์เหมือนสิ่งที่อยู่ในกับดัก

 

สิ่งนั้นคือ “เท้า” ที่ติดด้วยยางเรซิน และด้านล่างเอวของมัน มีเส้น

 

ใยสีขาวคดเคี้ยวไปรอบๆจำนวนมาก เพียงเพราะว่ามันไม่

 

สามารถหลบหนีแม้ว่ามันจะยก ‘เท้า’ ได้

 

นอกเหนือจากนั้น ผู้คนยังพบว่าเจ้าสิ่งนี้มี ‘แขน’และ ‘ขา’

 

นอกจาก ลำตัวที่ทำมาจากกิ่งไม้ไม่กี่ท่อน แต่ไม่มี ‘หัว’

 

ทาจ้องไปที่โครงกระดูก ‘ไร้หัว’ที่มองดูลึกลับ

 

“ครั้งแรกที่ข้าได้เข้าร่วมกลุ่มล่วงหน้า หมอผีและอดีตหัวหน้าเผ่า

 

ได้บอกอะไรบางอย่างกับข้า.” ทาชี้ไปที่โครงกระดูกสีเขียวที่ถูกมัด

 

ไว้และพูดว่า“มันดูเหมือนพืชที่หมอผีได้เคยบอก โมษเขียว?.”

 

“โมษเขียว?”

 

“มันคืออะไร?”

 

“มันเป็นประโยชน์หรือไม่? หมอไม่ได้เพิ่มมันไว้ในม้วนหนังสัตว์.”

 

ทุกคนในที่นี่แสดงความคิดเห็นเสียงดังวุ่นวาย

 

ทายิ้มด้วยท่าทางแปลกๆ

 

“มันเป็นประโยชน์หรือไม่? ให้ตายสิ! มันไม่สามารถเป็น

 

ประโยชน์ได้มากกว่านี้แล้ว! ถ้ามันเป็นโมษเขียวจริงๆ เราจะได้รับ

 

การยอมรับว่าเป็นวีรบุรุษของชนเผ่าเมื่อเรากลับไป! มันกล่าวได้

 

ว่าสมุนไพรที่ทำมาจากโมษเขียวจะช่วยให้ผู้คนสามารถมองเห็น

 

ในความมืด!”

 

นักรบทั้งหมดทุกคนควบคุมลมหายใจและสูดหายใจเข้าลึก ๆ

 

มากขึ้นและมากขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

วิสัยทัศน์ตอนกลางคืน มันเป็นสิ่งที่ทุกคนถวิลหา

 

ทำไมทุกคนจึงกลัวเวลาค่าคืน? เพราะในเวลากลางคืน พวกเขา

 

จะสูญเสียการมองเห็นของพวกเขา แม้แต่นักรบระดับกลางหรือ

 

แม้กระทั่งนักรบระดับสูง ( ขออภัยจากนักรบอาวุโสจะเปลี่ยนเป็น

 

นักรบระดับสูงนะคะ) จะทำให้เกิดความสับสนเมื่อต้องเผชิญกับ

 

ความมืด ดังนั้นแทนที่จะล่าสัตว์ในเวลากลางคืน,นักรบในทีมล่า

 

สัตว์จะซ่อนตัวอยู่ในโพลงต้นไม้หรือถ้าบนภูเขา

 

นักรบในเผ่าได้ตามล่าสัตว์มากมายหลายชนิดและสัตว์ที่ดุร้าย ใน

 

หมู่พวกมันทั้งหลายส่วนมากออกหากินในเวลากลางคืน ผู้คน

 

บอกว่าเจ้าสามารถมีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจนในที่มืด ถ้าเจ้ากินดวงตา

 

ของสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางคืน แต่ มันก็ไม่เป็นความจริง

 

ส่วนน้อย ผู้ที่ได้กินไม่ได้รู้สึกว่ามีความคืบหน้ามากกับการ

 

มองเห็นยามค่าคืนของพวกเขา หรือบางทีมันก็ทำงาน แต่เกิดผล

 

เพียงเล็กน้อย

 

ถ้า ถ้าหากนี่เป็นโมษเขียว …