Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 79 : หอกเพลิง

เมื่อฉาวซวนลงมาจากต้นไม้ เขาถูกรายล้อมทันทีจากคนอื่น ๆ

 

เพราะพวกเขาทุกคนได้ยินคำพูดของทา

 

“นี่คือต้นกล้าโมษเขียวใช่หรือไม่?” ทาดวงตาเป็นประกาย และ

 

ยังคงจ้องมองไปที่ต้นกล้าอ่อนในมือฉาวซวน ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า

 

นิ้วมือของเขา

 

“คือมันกินได้หรือไม่?”

 

คีคีผลักดันคนอื่น ๆ ที่ด้านหน้าของเขาให้ออกไป ขณะที่เขากำลัง

 

จะเอื้อมมือออกไปหยิบต้นกล้าอ่อนจากมือฉาวซวน เขาก็ถูกห้าม

 

จากทาที่กั้นเขาพร้อมกับแขนของเขา

 

“ให้ข้าได้ดูมัน.” ทาเอ่ยบอก

 

เห็นว่าทาอยู่ที่นี่ ฉาวซวนส่งต้นกล้าอ่อนที่เหมือนถั่วงอกให้กับเขา

 

สำหรับคำถามก่อนหน้านี้เกี่ยวกับคำถามของคีคีที่ว่ามันกินได้

 

หรือไม่ … ฉาวซวนเดาว่าคำตอบอาจจะเป็นบวก

 

มันไม่ได้รู้สึกพิเศษโดยเฉพาะเมื่อเจ้าถือมันไว้ในมือของเจ้า แต่ทา

 

สันนิษฐานว่ามันคือต้นกล้าอ่อนของโมษเขียว

 

“เจ้ารู้ได้ยังไงว่ามีต้นกล้าที่นี่ อาซวน? เจ้าเห็นอะไรก่อนหน้า

 

นี้?” ทาถาม

 

พวกเขาเพิ่งเห็นฉาวซวนเดินตรงไปยังต้นไม้ต้นนั้นราวกับว่าเขารู้

 

ว่ามันอยู่ที่นั่น จากนั้นเขาก็ปีนขึ้นต้นไม้และดึงต้นกล้าออกมา

 

“ก่อนหน้านี้?” ฉาวซวนลูบศีรษะ และทำท่าทางราวกับว่าเขานึก

 

อย่างยากลำบาก“มีใครสักคนบอกกับข้าว่ามีอะไรบางอย่างที่นั้น

 

ก่อนหน้านี้ ดังนั้นข้าจึงไปตามนั้น.”

 

“แต่เจ้ามองย้อนกลับไปจากนั้นแล้ว เจ้าเห็นอะไร?” ทาจ้องมอง

 

มาที่ดวงตาฉาวซวนในขณะที่เขาถาม

 

ฉาวซวนไม่ได้พยายามที่จะหลีกเลี่ยงการมองสบตา แต่ยังคงพูด

 

ต่อว่า“ข้ารู้สึกว่ามีคนมาเรียกชื่อข้า ดังนั้นข้าจึงมองย้อนกลับไป.”

 

เรียกชื่อของเจ้า?

 

ใครที่เรียกเจ้า?

 

บรรพบุรุษ?

 

พวกเขาเกือบทั้งหมดมีความคิดในสิ่งเดียวกัน

 

“นอกเหนือจากนี้ จะมีต้นกล้าที่คล้ายกันที่อื่น ๆอีกไหม ?” ทา

 

ถามอีกครั้ง

 

ฉาวซวนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูสับสนเช่นเดียวกับกระอักกระ

 

อวนใจ

 

“เจ้าควรจะคิดเกี่ยวกับมันอย่างใจเย็น”. ทาบอกเบา ๆ

 

ฉาวซวนก้มหน้าลง ราวกับว่ากำลังพยายามอย่างหนักเพื่อค้นหา

 

ความทรงจำของเขา แต่ในความเป็นจริง เขาเพียงแค่แกล้งทำ

 

การมองเห็นของโมษเขียวได้หายไปแล้ว แต่เขารู้สึกคลุมเครือ

 

เกี่ยวกับต้นไม้ที่มีต้นกล้าอยู่ในนั้น

 

ถ้าเป็นชายชราเค่อที่เอ่ยถาม ฉาวซวนจะให้คำอธิบายอย่าง

 

ละเอียด แต่ว่ามันไม่ใช่ ดังนั้นฉาวซวนไม่มีแผนที่จะบอกความ

 

จริง เนื่องจากทุกคนคิดว่าเขาได้รับพรจากบรรพบุรุษ เขาตัดสินใจ

 

ที่จะใช้บรรพบุรุษให้ความเชื่อถือและความไว้วางใจทั้งหมด

 

เพื่อที่จะปกป้องตัวเองจากการหาข้อแก้ตัว

 

หลังจากที่คิดประมาณสองนาที ฉาวซวนชี้ไปที่ต้นไม้บางต้นอยู่

 

บริเวณใกล้เคียง

 

ทาไม่ได้ให้ความสนใจกับสิ่งอื่นใด แต่รีบเร่งสั่งการนักรบให้ไป

 

ค้นหาต้นไม้ที่ฉาวซวนได้ชี้ให้เห็น ตอนนี้ทุกสิ่งที่นอกจากนี้จะถูก

 

กันออกไป, โมษเขียวกลายเป็นสิ่งที่มีความสำคัญสูงสุด แม้ว่า

 

รายการมากมายที่อยู่ในม้วนหนังสัตว์ไม่เคยพบ โมษเขียวก็เกิน

 

พอที่จะชดเชยได้ มันยังสามารถเอาชนะพวกเขาทั้งหมดรวมกัน

 

แม้ว่าต้นกล้าอ่อนเหล่านั้นจำเป็นต้องได้รับการยืนยัน มันก็คุ้มค่า

 

ในตัวของมันที่จะค้นหา

 

ไม่ใช่ต้นไม้ทุกต้นที่ฉาวซวนชี้จะมีต้นกล้า แต่นักรบระมัดระวัง

 

มากขึ้นเมื่อค้นหาต้นไม้ทุกต้น พวกเขาค้นหาเกือบจะทุกตารางนิ้ว

 

ฉาวซวนไม่สามารถบอกตำแหน่งที่แน่นอนของต้นกล้าต้นอื่น ๆ

 

สำหรับเขาที่ให้ความสนใจเป็นพิเศษเพียงหนึ่งเดียว ดังนั้นเขาจึงรู้

 

เพียงต้นกล้าอ่อนต้นนั้นเท่านั้น

 

“เฮ้ ข้าพบมัน !!” อาซัวตะโกนออกมาอย่างมีความสุข เขา

 

ต้องการที่จะกลืนกินต้นกล้าที่เขามีอยู่ในมือทันที ในความเป็นจริง

 

เขาอาจจะทำเช่นนั้น ถ้าทาไม่ได้จ้องมองมาที่เขา

 

เห็นสถานการณ์เหล่านั้น ทาให้ฉาวซวนถือกล่องหินที่มีโมษเขียว

 

ไร้หัวอยู่ภายใน และกล่าวว่า “เจ้าเก็บสิ่งนี้ไว้สำหรับตอนนี้

 

ในขณะที่ข้าไปค้นหาเช่นกัน เพียงแค่รออยู่ที่นี่ อย่าเดินไปรอบ ๆ

 

.”

 

“เอาล่ะ นำมันไป.”

 

ฉาวซวนถือกล่องหินและพักเหนื่อยพิงกับต้นไม้ เหตุผลที่ว่าทำไม

 

เขาถึงเห็นวิสัยทัศน์อาจจะเป็นเพราะความสามารถพิเศษอื่น ๆ ใน

 

ร่างกายของเขา ในอดีตที่ผ่านมา มันก็เตือนเขาถึงอันตรายที่กำลัง

 

จะเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

 

ในอดีต อย่างไรก็ตาม ฉาวซวนไม่สามารถควบคุมมันได้ตามแต่ใจ

 

ที่เขาต้องการเช่นกัน

 

ขณะที่เขากำลังพัก ฉาวซวนจู่ ๆ ก็มองไปที่พื้นใต้เท้าของเขา บาง

 

สิ่งบางอย่างได้พยายามที่จะออกมาจากด้านล่าง

 

แต่คนอื่น ๆ ตอนนี้ยังไม่รู้ถึงอันตรายที่กำลังคลืบคลานมา อาจจะ

 

เป็นเพราะทุกคนอยู่บนต้นไม้และขาไม่ได้สัมผัสพื้นดิน ดังนั้นไม่มี

 

ใครในกลุ่มพวกเขาได้สังเกตเห็นสิ่งที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วใต้

 

พื้นดิน

 

“อะไรบางอย่างกำลังจะมา!” ฉาวซวนตะโกน

 

เกือบจะในเวลาเดียวกันกับที่ฉาวซวนพูดจบ เถาวัลย์สีแดงเจาะ

 

ออกมาอย่างอุกอาจจากพื้นดิน

 

โชคดีที่ฉาวซวนมีปฏิกิริยาอย่างรวดเร็ว เขากระโดดขึ้นสูงขณะที่

 

เขาตะโกนเตือน และเขากระโดดสูงขึ้นด้วยความช่วยเหลือของ

 

ต้นไม้ที่อยู่ใกล้เคียง

 

“มันเป็นหอกเพลิง!”

 

“วิ่ง, อาซวนวิ่ง!”

 

คนอื่น ๆ ถอนตัวออกจากต้นไม้อย่างรวดเร็ว

 

“ระวัง!” ทาหยิบขวานหินออกจากเอวของเขา และโยนไปทาง

 

เถาวัลย์

 

แคร๊ก!

 

มันเป็นเสียงของขวานหินที่สับลงบนชิ้นส่วนของไม้

 

เถาวัลย์สีแดงเลือดที่ตามหลังฉาวซวนมีความหนาเท่าแขนของ

 

ผู้ใหญ่ แต่มันถูกฟันขาดออกเป็นสองท่อนจากขวานหิน เลือด

 

เหมือนของเหลวไหลออกมาและหยดพรมพื้นดิน

 

แต่ มีเพียงปลายแหลมของหอกเพลิงที่หายไป และ“เถาวัลย์

 

เลือด” ก็ยังคงไล่ตามหลังฉาวซวน ยิ่งกว่านั้น มีมากกว่าสิบ

 

เถาวัลย์ที่เจาะออกมาจากพื้นดินกะประมาณด้วยสายตาฉาวซวน

 

มีอย่างน้อยห้าสิบเถาวัลย์ได้เจาะออกมาจากพื้นดิน

 

นอกเหนือจากเส้นที่บางและสั้น ไม่มีใครรู้ว่ายังมีอีกมากมายของ

 

พวกมันที่ยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนดิน

 

เมื่อนักรบได้ถอนตัวออกไป ความกดดันของฉาวซวนก็ลดลง

 

ความสามารถของเขาก็ยังคงค่อนข้างจำกัด ดังนั้นเขาจึงไม่มี

 

โอกาสที่เขาสามารถใช้การโจมตีที่หนักหน่วงจากเถาวัลย์หนา

 

เหล่านั้น

 

ถึงแม้ว่าพวกมันเป็นเพียงเถาวัลย์ พวกมันก็แตกต่างจากเถาวัลย์

 

สีแดงที่ฉาวซวนเคยเห็นก่อนหน้านี้ เถาวัลย์ที่ฉาวซวนเคยเห็น

 

สามารถเพียงแค่กวาดเหยื่อไป และพวกมันไม่ค่อยก้าวร้าวมาก

 

นัก แต่ เถาวัลย์ที่พวกเขากำลังปะทะด้วยตอนนี้บ้าระห่ารุนแรง

 

มาก พวกมันแทงตรงขึ้นมาราวกับว่าพวกมันเป็นหอก

 

ต้นไม้ที่ฉาวซวนพิงเพื่อพักผ่อนก่อนหน้านี้ถูกแทงแล้วอย่างน้อย

 

สามครั้ง ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในพริบตา

 

มันเป็นหอกเพลิง ปลายของเถาวัลย์แหลมคมเหมือนหัวหอก

 

ในขณะที่เส้นขนเล็ก ๆ บนลำต้นของมันจะพลิ้วไหวเหมือนเปลว

 

ไฟขณะที่มันเคลื่อนไหว มันสมควรได้รับชื่อนี้ ร้อยเปอร์เซ็นต์

 

ขนทุกเส้นบนลำต้นเถาวัลย์ใช้สำหรับดูดซับของเหลว พวกมัน

 

สามารถดูดซับของเหลวจากพืชได้เช่นเดียวกับเลือดสดของมนุษย์

 

นักรบที่มีประสบการณ์ ผู้ที่เคยออกล่าเป็นเวลานานในอาณาจักร

 

พืชสีเขียวแห่งนี้ ทุกคนคุ้นเคยกับพืชชนิดนี้ ดังนั้นทาและคนอื่น ๆ

 

รู้ดีพอว่าพวกเขาควรจะจัดการอย่างไร

 

เมื่อฉาวซวนหลบการโจมตี เขาจดจ้องอย่างสนใจเป็นพิเศษที่การ

 

เคลื่อนไหวของทา มีเรื่องมากมายที่ต้องเรียนรู้ภายใต้สถานการณ์

 

เช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากบรรดานักรบเก่าที่มีประสบการณ์

 

เขาจำเป็นต้องใช้โอกาสนี้

 

ในขณะที่นักล่าที่มีประสบการณ์มาเก่าก่อน ถึงแม้ว่าพวกเขา

 

อาจจะขาดการเคลื่อนไหวที่สมดุลหรือการเคลื่อนไหวตามที่ใจนึก

 

ทุกๆการเคลื่อนไหวของพวกเขาสำคัญอย่างมาก ทุกๆการ

 

เคลื่อนไหวที่ได้มาในช่วงหลายร้อยหรือหลายพันของการต่อสู้ที่

 

ยากลำบาก บางครั้ง ปฎิกิริยาตอบสนองของพวกเขาอาจจะเร็ว

 

กว่าความคิดของพวกเขา มันเกือบจะเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตาม

 

สัญชาตญาณ แต่มันก็เรียบง่ายและเคลื่อนไหวลงมือฆ่าอย่าง

 

ได้ผล

 

นักรบทั้งหมดถอนตัวอย่างรวดเร็ว และเข้าสู่สถานะการต่อสู้ ทันที

 

ที่พวกเขาเริ่มที่จะให้ความร่วมมือกันและกัน พลังการต่อสู้ของ

 

พวกเขาจะเพิ่มขึ้น พวกเขามีแรงผลักดันที่เกือบจะสามารถ

 

เอาชนะหอกเพลิง นักรบทุกคนมีอาวุธของตัวเอง อย่างต่อเนื่อง

 

พวกเขากวาดแขนออกไปและปะทะกับหอกเพลิงเหล่านั้นด้วย

 

อาวุธที่อยู่ในมือของพวกเขา ความแข็งแรงของพวกเขาทั้งหมด

 

ส่งผ่านอาวุธและกระหน่าลงไปบนเถาวัลย์ โจมตีได้อย่าง

 

คล่องแคล่วและฟาดปะทะไปที่เถาวัลย์ที่เคลื่อนไหวไปมา

 

ถ้าคนใดคนหนึ่งของพวกเขาเชื่องช้าแม้เพียงน้อยหรือทำผิดพลาด

 

เพียงนิด พวกเขาอาจมีความเสี่ยงที่จะสูญเสียแรงผลักดันของ

 

พวกเขา พวกเขาต้องพึ่งพาแรงผลักดันซึ่งกันและกัน แม้ว่าพวก

 

เขาไม่ได้ต่อสู้กับสัตว์ที่ดุร้าย

 

ทุกสิ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ และพื้นดินถูกย้อมไปด้วยสีแดง

 

อันตรายที่กำลังจะผ่านไป แต่มีเสียง “ฟู่ๆๆ” โผล่ออกมาจากใต้ดิน

 

มันกลับกลายเป็นว่าเถาวัลย์เส้นอื่นใต้พื้นดินได้เจาะทะลุออก

 

เช่นกัน ส่วนที่สูงเหนือพื้นดินมีขนาดใหญ่กว่าเดิมเป็นสองเท่า มัน

 

ดูเหมือนว่าหอกเพลิงกำลังต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิต

 

เพิ่มเติมความทุกข์ยากของฉาวซวน ส่วนใหญ่ของเถาวัลย์ที่เจาะ

 

ขึ้นมาใหม่กำลังไล่ตามหลังเขา

 

“เคลื่อนที่ออกไป อาซวน!” ทาตะโกนไปหาเขา

 

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาตะโกน ทาพบว่าฉาวซวนกำลังวิ่งไป

 

เรื่อยๆ และกำลังมุ่งหน้ากลับ !!

 

ทาโกรธมากจนเกือบจะกระอักเลือดออกมาเมื่อเห็นอย่างนั้น เจ้า

 

กำลังทำบ้าอะไรวะเนี่ย? เจ้าก็ได้ยินอย่างชัดเจนแล้วนิว่าให้วิ่ง

 

ไกลออกไป แต่ตอนนี้เจ้ามุ่งหน้ากลับ? เจ้ามีแผนอะไร? เจ้า

 

ต้องการฉุดขาทีม ?! เจ้ารู้สึกว่ามันไม่เหนียวพอกว่าที่นี่ ?!

 

โดยปกติแล้ว ทาเลือกที่จะไม่ลงมือต่อสู้พัวพันกับหอกเพลิง

 

กลับกัน เขาอาจจะนำทีมออกให้ห่างจากพวกมัน แต่ ที่นี่มีต้นกล้า

 

โมษเขียวในบริเวณใกล้เคียง นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการที่จะล่าถอย

 

เห็นได้ชัดว่า นักรบคนอื่น ๆ ทั้งหมดเห็นด้วยกับความคิดของเขา

 

และพวกเขาไม่มีความตั้งใจที่จะถอนตัวแต่อย่างใด พวกเขาเกือบ

 

บ้าในการต่อสู้ มันเป็นที่เข้าใจได้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพบต้นกล้า

 

ของโมษเขียว แต่พวกเขาก็ถูกรบกวนจากหอกเพลิง สิ่งที่เลวร้าย

 

ยิ่งกว่า หอกเพลิงได้ทำลายต้นไม้ในบริเวณใกล้เคียงซึ่งทำให้การ

 

ค้นหาต้นกล้าทำได้ยากขึ้น และ โอ้ใช่ เด็กบางคนกำลังวางตัวเอง

 

อยู่ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย โดยเจตนา!

 

ความโกรธเกรี้ยวส่องแสงจ้าในสายตาของทา ทันใดนั้นเขาก็

 

กระโดดและก้าวขึ้นไปบนเถาวัลย์หนา พืชใต้เท้าของเขาทันใดนั้น

 

ก็กระจัดกระจายไปราวกับถูกโจมตีด้วยบางสิ่งที่หนักมาก ก่อน

 

หน้านี้มีขนตามลำต้นได้พันไปรอบเท้าของทา ตอนนี้พวกมัน

 

ทั้งหมดถูกทำลายในพริบตา ทาคว้าขวานหิน และสับลงไปซ้าแล้ว

 

ซ้าอีก เสียงปะทะแตกหักดังก้อง ราวกับว่าผ้าหลายชิ้นถูกฉีกขาด

 

ในอากาศ และชิ้นส่วนต่างๆของไม้เนื้อแข็งถูกสับให้แตกหักใน

 

เวลาเดียวกัน

 

ในขณะเดียวกันเมื่อเขาฟันลงไป ทาเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปทาง

 

ทิศฉาวซวน เขาต้องการที่จะเตะฉาวซวนออกจากความวุ่นวาย

 

เหล่านี้ทันที คนที่เขาเกลียดมากที่สุดคือคนที่ทำให้ทีมจนตรอก

 

แต่ อีกเพียงสองก้าวก็จะใกล้ถึงตัวฉาวซวน ทาพบว่ามีหอกเพลิง

 

ยักษ์ไล่หลังฉาวซวน เถาวัลย์พุ่งขึ้นมาใหม่กำลังไล่กรวดตามหลัง

 

ฉาวซวนเหมือนหอกที่เต็มไปด้วยความปรารถนามาดหมายที่จะ

 

ฆ่า พวกมันกำลังมาทางนี้

 

ไม่น่าแปลกใจที่เด็กน้อยเลือกที่จะวิ่งย้อนกลับมา