Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 1005 เห็นแก่ตัวทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของนาง

เหยาเซียนต้องการไปที่พระราชวังเพื่อดูฮ่องเต้สำหรับซวนเทียนห
มิงและซวนเทียนฮั่ว นี่ย่อมเป็นสิ่งที่น่ายินดีสำหรับพวกเขาเป็น
ธรรมดา เมื่อพูดถึงการเปลี่ยนแปลงของฮ่องเต้ พวกเขาได้คาดเดา
หลายอย่าง แต่ไม่เคยพบคำตอบที่ชัดเจน ทุกอย่างล้วนแต่ต้อง
พิจารณา ส่วนเหยาเซียนจะเข้าพระราชวังได้หรือไม่ พวกเขาไม่กล้า
รับประกัน
ซวนเทียนหมิงกล่าวว่า“บรรยากาศปัจจุบันในพระราชวังฮ่องเต้
นั้นแปลก ไม่ต้องพูดถึงท่านปู่ แต่แม้แต่ข้าและพี่เจ็ดก็ไม่สามารถ
เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ไม่ว่าท่านปู่จะเข้ามาได้หรือไม่ เราจะรู้ได้ก็
ต่อเมื่อลองทำเท่านั้น”
เหยาเซียนพยักหน้า“ไม่เป็นไร หากไม่สามารถทำแบบเปิดเผย
ได้ เราสามารถทำได้แบบลับ ๆ ไม่มีอะไรต้องกลัวกับฮ่องเต้ที่โปรด
ปรานพระสนมหยวนชู ที่แย่ที่สุดเราสามารถทำให้พวกเขาทั้งคู่หมด
สติไป และนั่นจะเป็นวิธีที่จะเข้าใกล้ได้” เขาไม่ได้ไต่ตรองแม้แต่น้อย
โดยกล่าวถึงความคิดในการทำให้ผู้คนหมดสติโดยตรง “แต่เมื่อได้ยิน
สิ่งที่อาเองพูดถึงการเปลี่ยนแปลงของฮ่องเต้ ข้าเดาได้เลย” เหยา
เซียนก็คิดอยู่พักหนึ่ง และไม่มีใครมารบกวนเขา มันเป็นเพียง
หลังจากที่เขาตัดสินใจว่าเขาพูดว่า “มันคือกู่”

“กู่? ” ซวนเทียนหมิงและซวนเทียนฮั่วพูดในเวลาเดียวกัน
จากนั้นพวกเขาได้ยินเสียงซวนเทียนหมิงพูดว่า “มนต์ดำ ? *ตุ๊กตา
ตัวเล็กมีชื่อของบุคคลและวันเดือนปีเกิดเขียนไว้ในนั้นและถูกแทง
ด้วยเข็ม ? ” เขาไม่เข้าใจสิ่งนี้มากนัก เขาเพิ่งรู้ว่ามีเรื่องของสมาชิก
ในตำหนักในของฮ่องเต้ที่มีส่วนร่วมในคาถา และมันทำให้ฮ่องเต้โกรธ
มาก
แต่กู่ที่เหยาเซียนพูดถึงนั้นแตกต่างจากที่เขาพูดไว้เขาไม่เห็น
ด้วยกับวิธีการแทงตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ และเขาก็พูดว่า “สิ่งนั้นไม่ได้มี
ส่วนประกอบของยาแม้แต่น้อย โดยพื้นฐานแล้วมันก็เหมือนกับมนต์
ดำ มันเป็นเพียงผลมาจากคนที่กดดันตัวเอง ข้าไม่เชื่อว่าการแทง
ตุ๊กตาเล็ก ๆ จากระยะไกลจะมีผลกระทบต่อผู้คน แน่นอนว่าโลกกว้าง
ใหญ่และไม่มีการขาดแคลนสิ่งแปลกประหลาด และไม่ได้หมายความ
ว่าข้าไม่เชื่อว่ามันไม่มีอยู่จริง แต่กู่ที่ข้าพูดถึงในวันนี้ไม่ใช่สิ่งที่
แน่นอน” เหยาเซียนเล่าให้พวกเขาฟัง “ในโลกนี้มีกู่และมันมีอยู่จริง
มันเป็นวิธีการที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร มันเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์และ
ความลับที่ถูกกล่าวถึงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มันมีทั้งตัวเล็กและตัว
ใหญ่ โดยปกติมันเป็นสัตว์ ตัวอย่างเช่นงูหรืออะไรทำนองนั้น โดย
ปกติพวกมันมาเป็นคู่ ตัวหนึ่งจะถูกวางไว้บนร่างกายของเป้าหมาย
และอีกตัวจะถูกเก็บไว้โดยผู้ที่ใช้ทักษะนี้ซึ่งมันจะถูกใช้ในการควบคุม
คนที่โดนกู่ควบคุม การกระทำของพวกเขาจะแปลกไป และนิสัยก็
เปลี่ยนแปลง นี่คือการเปลี่ยนแปลงพื้นฐาน หากจะพูดให้มากขึ้น
พวกมันสามารถทำสิ่งต่าง ๆ เช่น ฆ่าผู้คน เมื่อผู้ควบคุมออกคำสั่งให้

ทำเช่นนั้น เขาจะไม่รู้สึกตัว เจ้าอย่าคิดว่าข้าพูดสิ่งที่น่าตกใจออกมา
ทั้งหมดนี้เป็นของจริง แน่นอนมีกู่ประเภทนี้น้อยมาก แต่ไม่ว่าจะเป็น
สัตว์หรือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ กู่สามารถเลี้ยงดูและฝึกฝนโดยผู้หญิงเท่านั้น
ผู้ชายไม่สามารถเลี้ยงดูพวกมันได้”
คำพูดของเหยาเซียนช่วยให้แนวทางสำหรับสาเหตุของการ
เปลี่ยนแปลงของฮ่องเต้จากบรรทัดฐานของเขาทิศทางนี้เป็นสิ่งหนึ่งที่
ซวนเทียนหมิงและซวนเทียนหัวไม่เคยคิดมาก่อน แต่เฟิงหยูเองเคย
คาดเดาถึงสิ่งนี้มาก่อน มันเป็นเพียงว่านางไม่กล้าพูดด้วยความมั่นใจ
และนางก็อยากจะรอจนกว่าเหยาเซียนกลับมาและพูดคุยกัน ใครจะรู้
ว่าเหยาเซียนจะคิดถึงสิ่งเดียวกันกับนางหลังจากกลับมาและได้ยิน
เกี่ยวกับสถานการณ์
เฟิงหยูเองกล่าวว่า“เท่าที่ข้ารู้ ทักษะในการจัดการกู่มักจะถูก
จัดการโดยกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ แต่ทางตะวันตก
เฉียงใต้ที่ข้ารู้จักไม่เหมือนในราชวงศ์ต้าชุน นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าไม่
สามารถพูดได้อย่างชัดเจนว่ามาจากไหน แต่ข้ารู้สิ่งหนึ่ง เมื่อคิดถึง
คุณหนูใหญ่ตระกูลหลู่ หลู่ปิง ซึ่งกระโดดลงไปในนํ้าเพื่อช่วยท่านป้า
ใหญ่ของข้า ใบหน้าของนางถูกทำลายด้วยแมลงมีพิษ เห็นได้ชัดว่า
แมลงนั้นยังเป็นกู่ ตอนนี้ใบหน้าของนางไม่มีรอยแผลเป็นเลย ข้าคิด
ว่านี่เป็นสิ่งที่เราควรสอบถามนางเกี่ยวกับเรื่องนี้ เราอาจหาข้อมูล
เพิ่มเติมได้”

ซวนเทียนฮั่วฟังเพียงเล็กน้อยจากนั้นกล่าวว่า“มีคนที่ใช้ทักษะ
ที่เกี่ยวข้องกับการใช้กู่ที่ชายแดนภาคใต้ ถ้าข้าจำไม่ผิด อาณาจักร
กูซูก็มีคนที่รู้วิธีใช้กู่” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขาถามซวนเทียนหมิงว่า
“เมื่อเจ้าโจมตีภาคใต้ เจ้าพบใครที่ใช้สิ่งนี้หรือไม่”
ซวนเทียนหมิงส่ายหัว“ไม่ แต่ทุกคนในกูซูไม่ควรรู้เรื่องแบบนี้
หากพวกเขามีอยู่จริง พวกเขาควรได้รับการจัดการโดยคนที่
เกี่ยวข้องกับครอบครัวของฮ่องเต้ และเราไม่เคยโจมตีเมืองหลวงของ
กูซู นั่นเป็นเหตุผลที่เราไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขา”
เฟิงหยูเองกล่าวต่อ“แน่นอน เมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นจริง ๆ แล้วมัน
จะถูกควบคุมโดยอาณาจักร หากมีการกล่าวว่าครอบครัวของกูซูนั้น
มีทักษะการควบคุมกู่จริง ๆ แล้ว พี่แปดซึ่งประจำการในภาคใต้เป็น
เวลาหลายปีจะน่าสงสัยอย่างมาก”.ไอลีนโนเวล.
“คนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดคือเขาแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่ใช้
ประโยชน์จากกู่ แต่มันก็เกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน” ซวนเทียนหมิ
งกล่าวว่า “ครั้งหนึ่งพระราชวังเคยเป็นสมาชิกในตำหนักในของฮ่องเต้
ทำพิธีกรรมคาถา แม้ว่ากู่นี้จะไม่เหมือนกัน แต่คนที่ใช้เวทมนตร์คือ
พระสนมหลี่ ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ระหว่างพระสนมหลี่และพระสนม
หยวนชู สถานการณ์นี้เป็นสถานการณ์ที่จะทำให้คนเชื่อมโยงทั้งสอง
ทางจิตใจ”
ซวนเทียนฮั่วรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างสมเหตุสมผลเขาจึงกล่าวว่า
“ตลอดเวลานี้เราได้ให้ความสำคัญกับพระสนมหยวนชูและพี่แปด

อย่างไรก็ตามเราลืมไปว่าตำหนักจางหนิงมีพระสนมหลี่ เนื่องจากเรา
กำลังจะตรวจสอบ เราอาจทำการตรวจสอบอย่างละเอียดด้วย ! ” เขา
พูดกับเหยาเซียน “เราจะคิดถึงวิธีที่จะจัดให้ท่านปู่เข้ามาใน
พระราชวัง เรามาดูกันว่าสภาพในพระราชวังเป็นอย่างไรก่อนตัดสินใจ
อะไร”
กลุ่มได้พูดคุยกันเรื่องนี้สักพักหนึ่งก่อนที่เหยาเซียนจะอำลาจาก
ไปในที่สุดเขาก็แก่ชรา และเขาก็เหนื่อยล้าจากการเดินทางจากเสี่ยว
โจวและเหนื่อยมาก
เฟิงหยูเองมองดูร่างของเหยาเซียนแล้วก็สูดจมูกเล็กน้อยซวน
เทียนหมิงปลอบโยนนางพูดว่า “เจ้ามักจะพูดว่าผู้สูงอายุเป็นไปตาม
กฎของธรรมชาติ และไม่มีใครสามารถทำอะไรกับมันได้ นั่นเป็น
เหตุผลที่เจ้าควรยอมรับมากกว่านี้ อย่างน้อยที่สุดท่านปู่ของเจ้าก็ยัง
มีสุขภาพที่ดี”
นางพยักหน้าและไม่พูดอะไรแต่ความปวดใจที่นางรู้สึกไม่ใช่สิ่งที่
ซวนเทียนหมิงเข้าใจได้ สำหรับเฟิงหยูเอง เหยาเซียนไม่ได้เป็นแค่ปู่
ของนาง นั่นคือปู่ของนางจากชีวิตก่อนหน้านี้ของนาง เป็นเพียงการ
เชื่อมโยงกับชีวิตก่อนหน้าของนาง ด้วยการมีเหยาเซียนอยู่ใกล้ ๆ
นางจะรู้สึกราวกับว่านางมีใครบางคนที่จะต้องพิจารณาว่าเป็นเสา
หลักในการสนับสนุน นางรู้สึกราวกับว่านางไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้
ความรู้สึกเป็นเจ้าของแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่ซวนเทียนหมิงเป็น แต่ก็ไม่มี

ทางที่นางจะพูดสิ่งนี้ มีความลับบางอย่างที่จะต้องถูกฝังที่หลุมฝังศพ
ไปพร้อมกับนาง
”ทุกอย่างปกติดี”นางส่ายหัว และยิ้มเปลี่ยนหัวข้อ “พี่เจ็ดทาน
อาหารกลางวันกับเราก่อน เราไม่ได้พูดคุยกันมานานแล้ว เป็น
เวลานานแล้ว ข้าไปตรวจเสด็จแม่เมื่อเช้านี้ และเสด็จแม่ก็มีสบายดี”
ซวนเทียนฮั่วพยักหน้าและพูดง่ายๆว่า “ตกลง” เขายังคงมีการ
พูดจาปกติ แต่เมื่อไม่นานมานี้นางสามารถสังเกตเห็นความเหนื่อยล้า
และหมดหนทางในเสียงของเขา
เฟิงหยูเองคิดกับตัวเองว่าซวนเทียนฮั่วไม่ชอบราชวงศ์ต้าชุนที่
เป็นแบบนี้ใช่หรือไม่? เขาไม่ควรถูกดึงเข้ามาในสถานการณ์แบบนี้
เขาควรเป็นคนที่สามารถเป็นอิสระจากสถานการณ์ที่วุ่นวายนี้ได้ แม้
กระนั้นเขาถูกโยนเข้าไปในการต่อสู้ที่สกปรกนี้เพื่อควบคุม
อาณาจักร สำหรับซวนเทียนฮั่ว การเกิดมาในตระกูลฮ่องเต้อาจเป็น
สิ่งที่น่าเสียใจที่สุด
ทั้งสามดื่มสุรากันและไม่มีใครดื่มมากแต่ละคนมีจอกเล็ก ๆ ที่
จิบช้า ๆ เช่นนี้พวกเขาสามารถลิ้มรสทุกรสในสุราได้
เฟิงหยูเองพูดกับทั้งสอง“เมื่อพูดถึงพระสนมหลี่ใช้เวทมนตร์ ข้า
เคยถามพี่หกเกี่ยวกับเรื่องนี้ พี่หกบอกว่าพระสนมหลี่ไม่รู้จักเวท
มนตร์ใด ๆ และมันก็ไร้สาระ ท่านพี่รู้สึกว่านี่น่าเชื่อถือหรือไม่ ? ”

ซวนเทียนหมิงพยักหน้า“เป็นที่เชื่อได้ พี่หกคือคนที่ไว้ใจได้ แต่
สิ่งที่ข้าพูดเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือนั้นจำกัดอยู่ที่คำพูดของพี่หก
อย่างเคร่งครัด ไม่ได้หมายความว่าพี่หกเข้าใจมารดาของท่านจริง ๆ
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเรื่องนี้จึงต้องถูกตรวจสอบอย่างที่พี่เจ็ดพูด”
“ใช่”เฟิงหยูเองใช้ความคิดริเริ่มที่จะทำภารกิจนี้ “ข้าจะไปค้นที่
ตำหนักของพระสนมหลี่”
ซวนเทียนฮั่วได้ยินสิ่งที่นางพูดและสับสนเฟิงหยูเองทราบดีว่า
เขาต้องการถามนางว่านางจะไปค้นหามันได้อย่างไร และนางจะ
จัดการกับมันอย่างไรโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต แต่เขากลืนคำพูดที่ถึงริม
ฝีปากของเขาแล้ว ในท้ายที่สุดซวนเทียนฮั่วไม่ได้เป็นคนหนึ่งที่ชอบ
เรื่องซุบซิบ แม้ว่าเขาก็รู้ดีว่าเฟิงหยูเองมีความลับบางอย่าง แต่เขาก็
ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาพูด สำหรับเขา การมีความเข้าใจโดยนัยเป็นวิธีที่
ดีที่สุดในการเข้ากับคน อย่างไรก็ตามเขาบอกกับซวนเทียนหมิงว่า
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สถานการณ์ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว และเรา
จำเป็นต้องวางแผนสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุด หากวันนั้นมาถึงจริง ๆ …
หมิงเอ๋อพาอาเองไปกับเจ้าและออกจากเมืองหลวง ในความเป็นจริง
ปล่อยมือจากราชวงศ์ต้าชุน เราไม่สามารถทำทุกอย่างได้สำเร็จ เมื่อ
เขื่อนระเบิดก็ไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับทุกสิ่งในโลก”
คำพูดของซวนเทียนฮั่วทำให้เฟิงหยูเองรู้สึกอึดอัดความหมาย
ที่อยู่เบื้องหลังความคิดเห็นนี้คือเมื่อสิ่งต่าง ๆ เกินกว่าจะเยียวยาได้
อย่าคิดเกี่ยวกับการเอาชนะ ให้ละทิ้งอาณาจักรและพาครอบครัวหนี

ไปไกลแสนไกล ? คำพูดที่เห็นแก่ตัวเช่นนี้ออกมาจากปากของซวน
เทียนฮั่ว ทำให้นางแปลกใจเล็กน้อย
แต่เมื่อนางมองที่ซวนเทียนฮั่วอีกครั้งนางจะเห็นความทุกข์ที่
ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา ภาพลักษณ์ของความทุกข์นั้นชัดเจน
ยิ่งขึ้นเมื่อเขามองนาง ทันใดนั้นนางก็รู้ว่าซวนเทียนฮั่วพูดอย่างนี้เพื่อ
ประโยชน์ของนาง
นางหันกลับมาอย่างรวดเร็วและรู้สึกว่าหัวใจของนางเริ่ม
เจ็บปวดมากขึ้น อย่างไรก็ตามนางก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามว่า “แล้วท่าน
พี่ล่ะเจ้าคะ ? ”
ซวนเทียนฮั่วพูดง่ายๆ ว่า “ข้าจะออกไป ข้าจะไม่อยู่คนเดียวและ
จะต้องดูแลเสด็จแม่” เมื่อพูดแบบนี้เขามองไปที่ซวนเทียนหมิง และ
ความรักในครอบครัวก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขากล่าวว่า “หมิ
งเอ๋อดูแลอาเอง ข้าจะดูแลเสด็จแม่ เชื่อพี่เจ็ด”
”ข้าไว้ใจท่านพี่”ซวนเทียนหมิงอ้าปากอีกครั้งราวกับจะพูด แต่
ก็หยุด ซวนเทียนฮั่วยกมือเพื่อหยุดเขา ซวนเทียนหมิงถอนหายใจ
และกล่าวว่า “ในความจริง ข้าสามารถดูแลพวกเราทุกคนได้”
“พี่เจ็ดก็มีความสามารถเช่นกัน”ซวนเทียนฮั่วหยิบสุราขึ้นมาไห
หนึ่งแล้วพูดห่าง ๆ ว่า “เสด็จแม่คอยดูแลข้ามานานกว่า 20 ปี เมื่อถึง
เวลาข้าจะตอบแทนพระคุณนั้น ในที่สุดหมิงเอ๋อ ข้าแตกต่างจากเจ้า”

“แต่ข้าไม่เคยคิดว่าท่านพี่เป็นคนนอก”ซวนเทียนหมิงทำให้
มุมมองของเขาชัดเจน “ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เราเป็นเด็กหรือตอนนี้
สำหรับข้า เราเกิดมาจากแม่คนเดียวกัน”
”ข้าเข้าใจ”ซวนเทียนฮั่วยิ้มอย่างแผ่วเบา “นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้า
สามารถฝากเสด็จแม่ให้ข้าดูแลโดยไม่ต้องกังวล”
ซวนเทียนหมิงหันกลับไปและดื่มสุราในจอกของเขา“ข้าจะไม่
ต้องกังวล” จากนั้นเขาก็กอดเฟิงหยูเองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ถ้าวัน
นั้นมาถึงจริง ๆ ข้าจะเอาอาเองไปทางตะวันตก แล้วท่านพี่ล่ะ ? ”
ซวนเทียนฮั่วกล่าวว่า“ชายแดนทางตะวันออก ตะวันออกมีทะเล
ไม่มีที่สิ้นสุด ในทะเลนี้มีเกาะที่ชื่อว่าเรินเซียน ข้าจะพาเสด็จแม่ไป
ด้วยเพื่อไปดูว่าเกาะเรินเซียนเป็นอย่างไร ถ้าเสด็จแม่ชอบที่นั่น ข้าจะ
สร้างดินแดนในฝันให้นางบนเกาะเรินเซียน ถ้าเสด็จแม่ไม่ชอบ เราจะ
ไปหาพวกเจ้า อ้างสิทธิ์เหนือภูเขาลูกใหญ่ สำหรับนางแล้วปล่อยให้
นางทำบ้านพักบนภูเขาเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองของมัน ดี
หรือไม่?”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ทั้งสามหัวเราะออกมาพราชายาหยุนอ้างว่า
นางเป็นผู้ปกครอง และภูเขานี่เป็นความคิดที่ดีจริง ๆ
เฟิงหยูเองรู้สึกโหยหาเล็กน้อยสำหรับชีวิตแบบนั้นขณะที่นาง
พูดกับซวนเทียนหมิง“เราจะไปกับพี่เจ็ดและเสด็จแม่ได้หรือไม่ ? ข้า
อยากออกไปเที่ยวทะเล ข้าอยากไปใช้ชีวิตบนเกาะเล็ก ๆ การอ้าง

สิทธิ์เหนือภูเขาและการเป็นผู้ปกครองนั้นไม่ดีเท่ากับการเป็น
ผู้ปกครองเกาะ ไปกันเถิด และเรียกร้องสิทธิบนเกาะนั้น ! ”
ซวนเทียนหมิงส่งเสียงหัวเราะดังและซวนเทียนฮั่วก็ไม่สามารถ
กลั้นเสียงหัวเราะของเขาได้ เพียงพูดว่า “อาเอง เจ้าไม่รู้หรอกว่าหมิ
งเอ๋อได้มีแผนที่จะทำให้เจ้าประหลาดใจเพียงใดสำหรับเจ้าที่ทาง
ตะวันตกของราชวงศ์ต้าชุน”