Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 1027 ค ำเชิญ

พระรำชวังของฮ่องเต้อยู่ในช่วงห้ำมคนเข้ำออกนอกจำกกำร
เปิดในช่วงรำชส ำนักตอนเช้ำไม่มีหมำยเรียกอื่น ๆ ในช่วงเวลำที่
เหลือระหว่ำงวัน และไม่มีใครได้รับอนุญำตให้เข้ำออก ส ำหรับ
เสนำบดีที่สิ้นสุดเข้ำเฝ้ำในตอนเช้ำ ผู้ที่มีหน้ำที่จะเข้ำเฝ้ำที่ห้องโถง
ส ำหรับผู้ที่ไม่ได้มีหน้ำที่ ตรำบใดที่พวกเขำออกจำกประตูพระรำชวัง
พวกเขำจะไม่สำมำรถกลับไปที่พระรำชวังได้อีกในวันนั้น แม้แต่องค์
ชำยก็ไม่มีข้อยกเว้น กำรพบเสด็จแม่ของพวกเขำที่ต ำหนักในอำจ
ท ำได้เพียงแค่คิด
ส ำหรับสิ่งเหล่ำนี้ซวนเทียนยี่เคยได้ยินแล้วระหว่ำงทำงกลับสู่
เมืองหลวง แต่เขำไม่เชื่อพวกมันเลย จำกสิ่งที่เขำเข้ำใจเกี่ยวกับ
ฮ่องเต้ สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้ ด้วยบุคลิกของฮ่องเต้ เขำจึงกังวลว่ำ
บุตรชำยของเขำจะเข้ำไปในพระรำชวังเพื่อพบเขำทั้งวัน แม้ว่ำเขำจะ
มีบุตรชำยที่ดี บุตรชำยที่ไม่ดี และพวกเขำทั้งหมดมีควำมลับของ
ตัวเอง ในฐำนะบิดำ มำรดำ เขำหวังว่ำจะมีครอบครัวที่กลมกลืนกัน
และมีควำมสุขที่สุดเมื่อเห็นบรรดำบุตรและหลำนรวมตัวกัน ดังนั้น
ซวนเทียนยี่ไม่สนใจรำยงำนของบ่ำวรับใช้เกี่ยวกับพระรำชวังของ
ฮ่องเต้ และขี่ตรงไปยังประตูเต๋อหยำง
อย่ำงไรก็ตำมประตูพระรำชวังปิดอย่ำงแน่นหนำในระหว่ำง
วันหยุดเขำในเส้นทำงของเขำนอกพระรำชวังของฮ่องเต้

ซวนเทียนยี่ขมวดคิ้วแน่นมองไปที่ประตูใหญ่ที่อยู่ตรงหน้ำเขำ
นั่งบนม้ำของเขำเขำฟังประกำศที่ท ำโดยทหำรยำมด้ำนล่ำงเขำ
“เวลำของช่วงรำชส ำนักตอนเช้ำสิ้นสุดลง กำรปิดของพระรำชวังเริ่ม
ขึ้น หำกองค์ชำยสี่ประสงค์จะเข้ำมำในพระรำชวัง โปรดเข้ำมำในเช้ำ
วันพรุ่งนี้ในช่วงเช้ำของรำชส ำนักพะยะค่ะ”
เขำมองไปที่ทหำรยำมพวกเขำดูไม่คุ้นเคยและดูหยิ่งมำก ท ำตัว
รำวกับว่ำพวกเขำดีกว่ำเขำที่เป็นองค์ชำย ในควำมเป็นจริงหลังจำก
พูดค ำเหล่ำนี้ ทหำรยำมอีกคนหนึ่งกล่ำวเสริมว่ำ “องค์ชำยสี่ได้โปรด
กลับไป ! ”
เขำลุกขึ้นและอยำกจะเลียนแบบซวนเทียนหมิงโบกแส้เพื่อฟำด
ไปที่ไอ้โง่ไร้ค่ำเหล่ำนี้ น่ำเสียดำยที่เขำไม่ได้มีพลังเท่ำซวนเทียนหมิง
เขำไม่เคยท ำมำก่อน และตอนนี้มันก็ยิ่งมำกขึ้นไปอีก เขำยังคงเป็น
องค์ชำย แต่เขำสูญเสียสิทธิ์ในกำรครองบัลลังก์ นอกจำก
ประวัติศำสตร์อันมืดมิดของเขำในกำรเข้ำร่วมในกำรล้มล้ำงฮ่องเต้
กับพี่สำมแล้ว สถำนะของเขำในเมืองหลวงก็ลดลงอย่ำงมำก ถ้ำไม่ใช่
เพรำะควำมจริงที่ว่ำเขำใจกว้ำง เขำคงจะตำยไปนำนแล้ว
แต่ในท้ำยที่สุดมีค ำถำมบำงอย่ำงที่เขำอดถำมออกมำไม่ได้
เขำถำมทหำรยำมพระรำชวัง 2 คนว่ำ “ท ำไมต้องปิดพระรำชวัง ?
ใครเป็นผู้ออกค ำสั่งนี้ ? ”

หนึ่งในนั้นกล่ำวว่ำ“ทูลองค์ชำยสี่ ฮ่องเต้เป็นผู้ออกค ำสั่งปิด
พระรำชวัง ส ำหรับเหตุผลนั้น ได้โปรดยกโทษให้บ่ำวรับใช้ที่ไม่กล้ำ
ตั้งค ำถำมเกี่ยวกับค ำสั่งของฮ่องเต้พะยะค่ะ”
“ค ำสั่งของฮ่องเต้? ” ซวนเทียนยี่เย้ยหยันอย่ำงเยือกเย็น “ข้ำ
กลัวว่ำมันไม่ใช่ค ำสั่งของฮ่องเต้ แต่เป็นควำมตั้งใจของเจ้ำนำยของ
เจ้ำ ? ”
ทหำรยำมตอบอย่ำงคล่องปำกว่ำ“กำรปกป้องพระรำชวังของ
ฮ่องเต้เป็นหน้ำที่ยของเรำ นี่เป็นควำมตั้งใจของฮ่องเต้พะยะค่ะ”
“ฮึ่ม! ” ซวนเทียนยี่ไม่ได้วำงแผนที่จะพูดอะไรกับบ่ำวรับใช้
เหล่ำนี้อีกแล้ว เขำสะบัดแขนเสื้อและจำกไปในขณะที่เตะหิมะ “ลืมมัน
ไปเถิด ข้ำจะกลับมำอีกครั้งในวันพรุ่งนี้”
เมื่อมองไปที่ม้ำของซวนเทียนยี่ซึ่งวิ่งออกไปในระยะไกลทหำร
ยำมของพระรำชวังทั้งสองมองหน้ำกันและดูน่ำรังเกียจในสำยตำของ
กันและกัน หนึ่งในนั้นกล่ำวว่ำ “พระองค์เป็นเพียงองค์ชำยที่ถูกปลด
ออกจำกต ำแหน่ง พระองค์จะมำที่นี่ได้อย่ำงไร และท ำตัวสูงส่ง และ
ยิ่งใหญ่เช่นนี้”
อีกคนพูดว่ำ“ใช่ พระองค์คิดว่ำเรำจะลืมที่พระองค์เคยก่อกำร
กบฏหรือ ? ”
ม้ำของซวนเทียนยี่วิ่งต่อไกลออกไปและหยุดลงเมื่อถึงประตูของ
ต ำหนักปิงมันเป็นเพียงในช่วงเวลำนี้ ควำมกังวลที่เขำมีกลับไปยัง

จุดสูงสุด สัญชำตญำณบอกเขำว่ำกำรเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นใน
พระรำชวัง และเหตุกำรณ์ที่ไม่คำดฝันในครั้งนี้จะด ำเนินต่อไปจนถึง
จุดที่ไม่สำมำรถกลับมำ ทันใดนั้นเขำรู้สึกเสียใจที่กลับมำเมืองหลวง
หำกเขำรู้ว่ำสิ่งต่ำง ๆ จะเป็นเช่นนี้ เขำจะท ำทุกอย่ำงเพื่อให้เฟิงเซียง
หรูอยู่ที่นั่น ในมณฑลจี่อัน กำรใช้ชีวิตอย่ำงมีควำมสุขที่นั่นดีกว่ำ
กำรมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นน้องสำวของเฟิงหยูเอง
และเฟิงหยูเองแต่งงำนกับน้องเก้ำ เขำรู้สึกว่ำเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับ
คนจ ำนวนมำกไม่ช้ำก็เร็ว และแม้กระทั่งเฟิงเซียงหรูก็จะไม่ละเว้น
“ข้ำจะไม่ทนข้ำจะโน้มน้ำวให้เด็กผู้หญิงคนนั้นกลับไปพรุ่งนี้ ! ”
ซวนเทียนยี่พูดพึมพ ำและในเวลำเดียวกันเขำพูดด้วยกำรเยำะเย้ย
ตัวเอง “ข้ำเป็นองค์ชำยที่ถูกปล้นสิทธิในรำชบัลลังก์ ข้ำจะท ำอะไรได้
อีกในเมืองหลวง ? ข้ำไม่มีเหตุผลในกำรเข้ำร่วมกำรปราชุมในตอน
เช้ำ”
ในต ำหนักหยูซวนเทียนหมิงไม่ได้กลับมำ เฟิงเซียงหรูก ำลังพูด
ถึงมณฑลจี่อัน นำงบอกกับเฟิงหยูเองว่ำ “นับตั้งแต่องค์ชำยหก
ออกไป ประเด็นส ำคัญได้รับกำรจัดกำรโดยเจ้ำเมืองเฉียน ส ำหรับ
เรื่องเล็กน้อยและเรื่องเบ็ดเตล็ดท่ำนแม่กับข้ำจะเป็นคนตัดสินใจ
มณฑลจี่อันก ำลังพัฒนำอย่ำงดีในขณะนี้ดูดีกว่ำมณฑหยูและ
มณฑลไฮเจ้ำเมืองเฉียนพูดเสมอว่ำหลังจำกเป็นขุนนำงมำนำนหลำย
ปี เขำก็ไม่สำมำรถเทียบเคียงได้กับมณฑลจี่อันผู้ซึ่งอำศัยอยู่ที่นี่ไม่กี่
เดือน เขำบอกว่ำเขำไม่เคยเห็นกำรจัดกำรที่ดีแบบนี้มำก่อน สิ่งที่ท ำ

ในมณฑลจี่อันตลอดชีวิตของเขำ โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งรถม้ำ
สำธำรณะที่ท ำให้สะดวกส ำหรับผู้ที่เดินทำงระหว่ำงมณฑลและ
เนื่องจำกรำคำสมเหตุสมผล
เฟิงเซียงหรูรู้สึกตื่นเต้นเมื่อนำงพูดจำกรถม้ำสำธำรณะนำง
พูดคุยเกี่ยวกับกำรปกครองในมณฑลจี่อัน และแม้กระทั่งพูดคุย
เกี่ยวกับส ำนักศึกษำที่เปิดโดยองค์ชำยหกเช่นเดียวกับร้ำนห้องโถง
สมุนไพรและเหมืองหยก พวกมันทั้งหมดเจริญรุ่งเรือง ในตอนท้ำย
นำงสรุป “ข้ำอำศัยอยู่ในเมืองหลวงมำตลอด และรู้สึกว่ำข้ำงนอกเป็น
ดินแดนทั้งหมดของคนป่ำเถื่อน และพวกมันจะไม่เจริญเช่นเดียวกับ
เมืองหลวง แต่หลังจำกที่มณฑลจี่อัน ข้ำรู้สึกว่ำเมื่อเทียบกับเมือง
หลวง มณฑลจี่อันเป็นสถำนที่ที่ดีที่สุดในรำชวงศ์ต้ำชุน ตอนนี้ใจ
ของทุกคนต่ำงก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และมีแรงบันดำลใจในที่
เดียวกัน ทุกคนหวังว่ำมณฑลสำมำรถพัฒนำได้ดีขึ้น พี่รองจะ
กลับไปเมื่อไหร่เจ้ำคะ ? ทุกคนคิดถึงพี่รอง”.ไอรีนโนเวล.
ฟังเฟิงเซียงหรูพูดเกี่ยวกับมณฑลจี่อันเฟิงหยูเองยังรู้สึกตื่นเต้น
อำจกล่ำวได้ว่ำกำรพัฒนำของมณฑลจี่อันเป็นกำรทดลองที่
รำชวงศ์ต้ำชุนโดยอำศัยโครงสร้ำงของสังคมในยุคอนำคต
ควำมส ำเร็จของมณฑลจี่อันท ำให้นำงเห็นควำมหวังเมื่อวิธีกำร
ปกครองนี้แพร่ขยำยออกไปในอนำคต มันจะเป็นกำรสร้ำงประโยชน์
ให้กับพลเมืองอย่ำงแท้จริง แต่วันนั้นจะมำจริงหรือ ? เมื่อคิดถึง
สถำนกำรณ์ทำงกำรเมืองในปัจจุบัน นำงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้ำ

ในขณะนี้ได้ยินเสียงของนำงก ำนัลอำวุโสโจวจำกด้ำนนอก
“พราชำยำ บ่ำวรับใช้ชรำมีเรื่องมำรำยงำนเพคะ”
วังซวนเปิดประตูอย่ำงรวดเร็วและเฟิงหยูเองรีบพำนำงเข้ำมำ
อย่ำงรวดเร็ว “เรำบอกกับนำงก ำนัลอำวุโสแล้วว่ำไม่จ ำเป็นต้องพูด
กับตัวเองในฐำนะ ‘บ่ำวรับใช้ชรำ’ ในพระรำชวัง องค์ชำยเก้ำและข้ำ
ไม่เห็นว่ำนำงก ำนัลอำวุโสโจวเป็นบ่ำวรับใช้เจ้ำค่ะ”
นำงก ำนัลอำวุโสโจวก้ำวไปข้ำงหน้ำด้วยรอยยิ้มและโค้งค ำนับ
ขณะพูด“นั่นคือควำมเมตตำของพราชำยำเจ้ำหญิง แต่ข้ำไม่
สำมำรถแยกแยะควำมดีจำกควำมชั่วได้เจ้ำค่ะ” ขณะที่นำงพูดนำงก็
ค ำนับเฟิงเซียงหรูและกล่ำวว่ำ “ทักทำยคุณหนูสำมเจ้ำค่ะ”
เฟิงเซียงหรูลุกขึ้นยืนและโค้งค ำนับอย่ำงรวดเร็วและพูดรำวกับ
ว่ำนำงได้รับควำมโปรดปรำนอย่ำงคำดไม่ถึง “นำงก ำนัลอำวุโสโจว
เป็นขุนนำงหญิงขั้นหนึ่ง ข้ำเป็นเพียงพลเมืองธรรมดำ กำรค ำนับ
ของนำงก ำนัลอำวุโสโจวนั้น เซียงหรูรับไม่ได้เจ้ำค่ะ”
นำงก ำนัลอำวุโสโจวมองไปที่เฟิงเซียงหรูและหัวเรำะเบำๆ
“คุณหนูสำมโตขึ้นอย่ำงมำก ข้ำจ ำได้ว่ำเมื่อข้ำไปที่คฤหำสน์ตระกูล
เฟิงครั้งแรกเพื่อส่งมอบของหมั้น และเห็นคุณหนูสำมเป็นครั้งแรก อยู่
ข้ำงหลังครอบครัวของเจ้ำ”
เฟิงเซียงหรูหน้ำแดงและจ ำท่ำทำงของนำงในเวลำนั้นได้และได้
แต่ยิ้ม “ถูกต้อง ท ำไมข้ำถึงเป็นคนขี้ขลำดในเวลำนั้น ? ” ด้วย
ประโยคนี้ ทุกคนพำกันหัวเรำะ

นำงก ำนัลอำวุโสโจวเผชิญหน้ำกับเฟิงหยูเองอีกครั้ง“พระองค์
ส่งข้ำมำแจ้งข้อควำม พระองค์บอกว่ำพระองค์จะไปที่ต ำหนักจุน
หลังจำกออกจำกพระรำชวังของฮ่องเต้ และบอกว่ำจะเชิญพราชำยำ
ไปที่นั่นในตอนบ่ำยเพื่อทำนอำหำรค ่ำเจ้ำค่ะ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้
นำงยื่นเทียบเชิญไว้ในมือของนำงแล้วพูดว่ำ “นี่เป็นค ำเชิญที่ส่งมำ
จำกพระรำชวังของฮ่องเต้เพื่อจัดงำนเลี้ยงในช่วงปีใหม่ ไม่เพียงแต่
เป็นพราชำยำที่ได้รับเชิญเท่ำนั้น แต่ยังมีกำรเชิญคุณหนูสำมด้วย
เจ้ำค่ะ”
”เชิญข้ำหรือ? ” เฟิงเซียงหรูตกใจ “ท ำไมต้องเชิญข้ำ ? หำก
ไม่มีตระกูลเฟิง ข้ำเป็นแค่คนธรรมดำคนหนึ่ง แล้วอะไรคือต้องเชิญ
ข้ำ นอกจำกนี้ข้ำเพิ่งกลับมำที่เมืองหลวงวันนี้ ! พระรำชวังรู้ได้
อย่ำงไรว่ำข้ำกลับมำ ? ”
เฟิงหยูเองรับเชิญโดยไม่คิดว่ำมันแปลกนำงแค่พูดว่ำ “ดูสิ เรำ
ไม่สำมำรถหลีกเลี่ยงได้ มีบำงอย่ำงเกิดขึ้นที่ห้องจัดเลี้ยงของฮ่องเต้
ทุกครั้ง มันไม่ชัดเจนว่ำเรำจะได้รับปัญหำมำกแค่ไหนในครั้งนี้
ส ำหรับเจ้ำที่จะกลับมำเมืองหลวง คนเหล่ำนั้นอำจรู้เรื่องนี้ก่อนที่เจ้ำ
จะเข้ำประตูเมือง” ขณะที่นำงพูดนำงมองไปที่เฟิงเซียงหรู “นั่นเป็น
เพรำะเจ้ำเป็นน้องสำวของข้ำ เข้ำใจหรือไม่ ? ”
เฟิงเซียงหรูพยักหน้ำนำงสำมำรถใช้สมองได้ดีตอนนี้ เฟิงหยู
เองต้องกำรพูดเพียงประโยคเดียวเพื่อให้นำงเข้ำใจสถำนกำรณ์
เนื่องจำกต ำแหน่งที่ไม่เหมือนใครของเฟิงหยูเอง นำงในฐำนะที่เป็น

น้องสำว นำงก็จะถูกจับตำมองเช่นกัน แม้ในช่วงงำนเลี้ยงใน
พระรำชวังครำวนี้ เหตุกำรณ์ที่ไม่คำดฝันบำงอย่ำงอำจเกิดขึ้นกับ
นำง อย่ำงไรก็ตำมเฟิงเซียงหรูไม่กลัว กำรได้ต่อสู้เคียงข้ำงกับพี่สำว
ของนำงเป็นสิ่งที่นำงต้องกำรเสมอ นำงบอกกับเฟิงหยูเอง “เมื่อพวก
เขำเชิญข้ำ ข้ำก็จะไป ข้ำจะคอยสังเกตกับพี่รอง และดูว่ำพวกเขำจะ
สร้ำงเรื่องแบบไหน”
”ได้”เฟิงหยูเองพอใจมำกกับทัศนคติของเฟิงเซียงหรู “นี่เป็น
น้องสำวของข้ำ ข้ำจะบอกเจ้ำว่ำไม่ว่ำจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ต้องกลัว
มันจะมีทำงออกเสมอ ไม่ว่ำอะไรจะเกิดขึ้น คนที่ปรำรถนำจะสร้ำง
ปัญหำจะไม่สำมำรถหำเรื่องข้ำได้” หลังจำกพูดแบบนี้ นำงลูบหัวเฟิง
เซียงหรู แสดงควำมอบอุ่นรำวกับว่ำนำงก ำลังดูแลเด็กเล็ก “ไปที่
ต ำหนักจุนกับข้ำ เจ้ำสำมำรถใช้โอกำสนี้เพื่อทักทำยพราชำยำหยุน”
เมื่อนำงได้ยินว่ำนำงจ ำเป็นต้องไปที่ต ำหนักจุนเฟิงเซียงหรูที่
พยำยำมรวบรวมควำมกล้ำก็ห่อเหี่ยวในไม่ช้ำ มือทั้งสองของนำงเริ่ม
เขี่ยเสื้อผ้ำของตัวเองเล่นโดยไม่รู้ตัว ท ำให้ตำของนำงก ำนัลอำวุโส
โจวเปล่งประกำยด้วยควำมสนุก นำงรู้เพียงว่ำคุณหนูสำมตระกูลเฟิง
ยังเป็นเด็กและไม่สำมำรถซ่อนเรื่องรำวในใจของนำงได้ นำงแค่ไม่รู้
ว่ำผลลัพธ์ที่ได้จำกเฟิงเซียงหรูนั้นจะส่งผลต่อควำมรู้สึกขององค์ชำย
เจ็ดได้อย่ำงไร
เฟิงหยูเองน ำเฟิงเซียงหรูไปที่ต ำหนักจุนส่งสัญญำณว่ำนำงมำ
ที่นี่เพื่อเยี่ยมพราชำยำหยุน เมื่อเฟิงเซียงหรูกลับมำจำกมณฑลจี่อัน

นำงน ำผ้ำปักมำท ำเองและต้องกำรมอบให้เพื่อนที่ดีหลังจำกกลับมำที่
เมืองหลวง ซวนเทียนเก้อ, เฟิงเทียนหยู และเหรินซีเฟิง แต่ในทำง
กลับกัน นำงได้ยินว่ำเหรินซีเฟิงเดินทำงไปที่มณฑลจี่อันเพื่อเยี่ยม
เป่ยฟูหรง และพวกเขำทั้งสองใช้คนละเส้นทำงและคลำดกัน ดังนั้น
นำงจึงมีของก ำนัลพิเศษโดยบังเอิญนำงจะมอบให้กับพราชำยำหยุน
วันนี้แม้ว่ำของก ำนัลจะเล็กน้อย นำงก็รู้ว่ำพราชำยำหยุนมีทุกอย่ำง
สิ่งที่นำงให้นั้นไม่จ ำเป็น ดังนั้นจึงเป็นเพียงกำรแสดงควำมจริงใจ
พวกนำงทั้งสองมำถึงที่ต ำหนักจุนแต่ได้ยินว่ำซวนเทียนหมิ
งเพิ่งออกจำกกระทรวงยุติธรรมเพื่อหำรือกับซูจิงหยวน เมื่อเขำจำก
ไป เขำขอให้เฟิงหยูเองรอเขำที่ต ำหนักจุน และเขำจะกลับมำทำน
อำหำรเย็นด้วย
เฟิงหยูเองไม่ได้สนใจนำงเป็นแขกที่มำเยือนต ำหนักจุนบ่อยครั้ง
และพราชำยำหยุนก็อยู่ที่นี่ ลูกสะใภ้มำเยี่ยมแม่สำมีนั้นเป็นเหตุผลที่
สมควร มันเป็นเพียงแค่ว่ำเฟิงเซียงหรูรู้สึกไม่สบำยใจเล็กน้อยเมื่อได้
พบพราชำยำหยุน หลังจำกมอบของก ำนัล นำงก็ซ่อนตัวอยู่ข้ำง
หลังเฟิงหยูเอง และหวนกลับไปสู่พฤติกรรมของนำงเมื่อไม่กี่ปีก่อน
เฟิงหยูเองแสดงรอยยิ้มที่มีปัญหำและแสดงควำมคิดเห็นของ
นำงต่อพราชำยำหยุน “น้องสำมของลูกสะใภ้รู้สึกประหม่ำเมื่อพบ
เสด็จแม่ ! ”
แต่พราชำยำหยุนพูดด้วยกำรไม่อนุมัติ“กลัวข้ำท ำไม ? ข้ำไม่
กินคน และนี่ไม่ใช่พระรำชวังหลวง ข้ำเป็นเพียงสมำชิกในครอบครัว

ที่พบกัน ไม่มีกฎ คุณหนูสำมนั่งลงเถิด ! ” เมื่อออกจำกพระรำชวัง
นำงก็หยุดพูดถึงตัวเองด้วย ‘ข้ำ’ แสดงอำรมณ์ป่ำเถื่อนขอให้เฟิง
เซียงหรูนั่งลง ขณะมองดูงำนปักสองสำมชิ้นแสดงควำมประหลำดใจ
ด้วยกำรเดำะลิ้นของนำงขณะที่ท ำเช่นนั้น “นี่เป็นสิ่งที่ดีจริง ๆ !
ทักษะกำรเย็บที่ดี แต่ข้ำไม่เคยเห็นรูปเหล่ำนี้…… สิ่งเหล่ำนี้คืออะไร”