Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 1030 ข้ำขอร้องเจ้ำ

เฟิงเซียงหรูไม่ได้คิดว่ำจะได้ยินค ำเชิญนี้เลยชั่วครู่หนึ่งนำงงุนงง
เล็กน้อยมองตรงไปที่ซวนเทียนฮั่วแล้วถำมว่ำ “ท ำไมพระองค์
ต้องกำรให้หม่อมฉันอยู่ที่นี่เพคะ ? ”
ซวนเทียนฮั่วตอบ“เพรำะเสด็จแม่อยู่ที่นี่และไม่มีเพื่อน แค่คิดว่ำ
เป็นคนใจดี และช่วยข้ำดูแลเสด็จแม่ด้วย ข้ำขอร้องเจ้ำ”
เฟิงเซียงหรูโบกมืออย่ำงต่อเนื่อง“องค์ชำยเจ็ดอย่ำใช้ค ำว่ำ
ขอร้องเลยเพคะ ส ำหรับเซียงหรูที่จะได้ท ำบำงสิ่งบำงอย่ำงเพื่อ
พระองค์ และมีโอกำสที่จะอยู่เคียงข้ำงของพราชำยำ พระองค์ นี่คือ
โชคของหม่อมฉันเพคะ”
ซวนเทียนฮั่วยิ้มยืนขึ้นยกมือขึ้นตบไหล่เฟิงเซียงหรูเบำ ๆ โดย
กล่ำวว่ำ “ในคฤหำสน์ทุกคนเรียกท่ำนฮูหยิน เจ้ำไม่จ ำเป็นต้องพูด
กับนำงในฐำนะพราชำยำ อย่ำงไรก็ตำมที่เจ้ำเห็นด้วยกับข้ำ…
ขอบคุณ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้ เขำก็หยิบชำมที่เฟิงเซียงหรูหยิบ
ขึ้นมำเก็บขนมที่ยังทำนไม่เสร็จไว้ในชำม “ข้ำจะเอำกลับไปกินตอน
เย็น เจ้ำควรกลับไปเร็ว ๆ ! หลังจำกหมิงเอ๋อกลับมำ เรำยังต้องทำน
อำหำรเย็นด้วยกัน”
หลังจำกพูดจบแล้วเขำก็ออกไปคนเดียว แผ่นหลังของเขำดู
โดดเดี่ยวและเหงำ

เมื่อมองตำมหลังไปจู่ ๆ เฟิงเซียงหรูก็ร้องไห้ น ้ำตำเหล่ำนั้นเริ่ม
ร่วงหล่นจำกนั้นนำงไม่สำมำรถหยุดมันได้ ไม่ว่ำนำงจะพยำยำมมำก
แค่ไหนและจุดต่ำง ๆ กลำยเป็นหย่อมจนถึงจุดที่ร่ำงเริ่มเบลอ
นำงรู้สึกหงุดหงิดและใช้มือป้ำยน ้ำตำออกไปเรื่อยๆ เครื่อง
ประทินผิวบนใบหน้ำของนำงเป็นรอยกระด ำกระด่ำง แต่นำงก็เห็นได้
เพียงว่ำร่ำงสีขำวกลำยเป็นหนึ่งเดียวกับหิมะที่บินอยู่จนกระทั่งนำงไม่
สำมำรถมองเห็นเขำได้อีก
เฟิงเซียงหรูเอำมือปิดหน้ำและเริ่มสะอื้นแต่นำงไม่รู้ว่ำร่ำงผ้ำขำว
ในหิมะที่บินได้หยุดเดินแล้วหันกลับมำมอง
นี่คือเด็กที่เกิดในตระกูลเฟิงที่มีควำมคล้ำยกับเฟิงหยูเองมำก
ที่สุด!ซวนเทียนฮั่วคิดอย่ำงนี้และยิ้มแย้มแจ่มใสทันที เขำสูญเสีย
ควำมคิดของเขำ ? เขำมีจิตใจที่สงบอยู่เสมอ แต่เขำคิดว่ำเมื่อเขำ
ช่วยนำงในปีนั้นเมื่อนำงร่วงลงไปในน ้ำ จิตใจที่เปล่ำเปลี่ยวเดียวดำย
ของเขำก็สับสน เขำควรท ำยังไงดี ?
ซวนเทียนหมิงกลับมำก่อนอำหำรเย็นพ่อครัวที่ต ำหนักจุน
ท ำอำหำรและทุกคนทำนอย่ำงมีชีวิตชีวำ ในช่วงอำหำรเย็น ซวน
เทียนฮั่วเสนอให้เฟิงเซียงหรูอยู่ที่ต ำหนักจุนเป็นเพื่อนพราชำยำหยุน
พราชำยำหยุนมีควำมสุขมำก ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้วขึ้นรำวกับว่ำ
เขำรู้สึกว่ำพี่เจ็ดของเขำเติบโตขึ้นอย่ำงฉลำด มีเพียงเฟิงหยูเอง
เท่ำนั้นที่บอกซวนเทียนฮั่วก่อนที่นำงจะจำกไปว่ำ “ถ้ำพี่เจ็ดไม่มี

ควำมรู้สึกที่จริงใจต่อนำง ได้โปรดปล่อยเซียงหรูไป ! ข้ำไม่อยำกให้
เด็กคนนั้นถล ำลึกไปกว่ำนี้ นำงควรจะได้สิ่งที่ดีกว่ำที่จะเป็น”
ซวนเทียนฮั่วยังไม่รู้ด้วยซ ้ำว่ำท ำไมเขำถึงท ำเช่นนี้เมื่อเฟิงหยู
เองพูดค ำเหล่ำนี้เขำมีควำมต้องกำรที่จะขอให้เฟิงเซียงหรูกลับไปกับ
พี่รองของนำงทันที นอกจำกนี้เขำยังรู้สึกว่ำเขำไม่ได้จริงใจกับนำง
แต่เขำก็ไม่สำมำรถหำเหตุผลที่ชัดเจนว่ำท ำไมเขำถึงอยำกให้เฟิง
เซียงหรูอยู่ที่นี่ จนกระทั่งเฟิงเซียงหรูร้องเรียกเขำอย่ำงนุ่มนวล
“พระองค์กลับไปที่เรือนเถิดเพคะ รถม้ำรำชส ำนักขององค์ชำยเก้ำได้
ไปไกลแล้ว” เมื่อเขำกลับมำถึงควำมรู้สึกของเขำและเมื่อเขำมองเฟิง
เซียงหรูอีกครั้ง เขำก็ไม่กล้ำบอกให้นำงกลับไปที่ต ำหนักหยู
พวกเขำทั้งสองเดินกลับจำกทำงเข้ำต ำหนักที่พักของเฟิงเซียง
หรูจัดขึ้นที่ห้องด้ำนตะวันออกที่เรือนของพราชำยำหยุน นำงรู้ว่ำเดิม
เป็นเรือนของซวนเทียนฮั่ว และเขำย้ำยไปเพรำะพราชำยำหยุนมำอยู่
ที่นี่ ตอนนี้นำงอำศัยอยู่ที่เรือน ดังนั้นจิตใจของนำงจึงไม่สำมำรถลง
หลักปักฐำนได้เลย
และส ำหรับซวนเทียนฮั่วเมื่อมีเด็กสำวอีกคนหนึ่งในคฤหำสน์
นำงเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขำในทำงใดทำงหนึ่ง
และยังสำมำรถท ำให้พราชำยำหยุนมีควำมสุข นี่เป็นสิ่งที่ดี อย่ำงไรก็
ตำมเขำยังคงนอนไม่หลับในคืนนั้น เขำยืนอยู่ในสนำมคนเดียวและ
ไม่แม้แต่ฝึกกระบี่ เขำยืนอยู่ตรงนั้นหันหน้ำไปทำงเรือนของพราชำยำ
หยุน แม้ว่ำหิมะที่ตกลงมำเบำ ๆ ปกคลุมไหล่ของเขำตั้งแต่พระ

อำทิตย์ตกจนถึงพระอำทิตย์ขึ้น เขำก็คิดค ำถำมเดียวกันว่ำ : เขำ
ขอร้องเพื่อให้เฟิงเซียงหรูอยู่ที่นี่ แต่ท ำไมเขำถึงท ำอย่ำงนั้น ?
เช้ำวันรุ่งนี้ทุกคนไปรำชส ำนักตอนเช้ำมีเพียงองค์ชำยสี่ใน
ต ำหนักปิงที่ไม่มีสิทธิ์เข้ำร่วมรำชส ำนักตอนเช้ำ ผู้ติดตำมแนะน ำเขำ
“หำกพระองค์สงสัยเกี่ยวกับเหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นจริงในพระรำชวังของ
ฮ่องเต้ พระองค์สำมำรถติดตำมใครบำงคนที่เข้ำร่วมรำชส ำนักตอน
เช้ำเพื่อดูได้พะยะค่ะ”
ซวนเทียนยี่เย้ยหยันอย่ำงเยือกเย็น“ข้ำจะไม่ไปดู ! มีอะไรให้ดู
มันไม่เหมือนกับว่ำข้ำไม่รู้สิ่งที่เป็นจุดตรวจสอบอีกครั้ง ? เพียงแค่
ตำมกำรห้ำมเข้ำออกพระรำชวังของอ่องเต้ ใครๆ ก็รู้ว่ำนี่เป็นเรื่อง
จริง”
ผู้ติดตำมได้ยินเช่นนั้นก็ไม่แนะน ำให้เขำเข้ำไปในพระรำชวังอีก
ต่อไปแต่บอกข่ำวอีกอย่ำง “ข้ำได้ยินมำว่ำคุณหนูสำมตระกูลเฟิงไป
ที่ต ำหนักจุนพร้อมกับพราชำยำหยู แต่เมื่อกลับมำมีเพียงองค์ชำย
เก้ำและพราชำยำหยูพะยะค่ะ คุณหนูสำมอยู่ที่ต ำหนักจุน”
“ฮะ? ” ซวนเทียนยี่คิดว่ำเขำได้ยินผิด “นำงถูกทิ้งที่ไหน ? ”
“ต ำหนักจุนพะยะค่ะ”
“ต ำหนักจุน? เจ้ำได้ยินผิดหรือไม่ ? มันคือต ำหนักจุนหรือ
ต ำหนักหยู ? ”

ชำยผู้นั้นตอบกลับโดยกล่ำวอีกครั้งโดยกล่ำวว่ำ“ข้อมูลไม่ผิด
พะยะค่ะ นำงอยู่ในต ำหนักขององค์ชำยเจ็ด และดูเหมือนว่ำนำงจะอยู่
ที่นั่นเป็นเวลำนำน เนื่องจำกเมื่อคืนที่ผ่ำนมำต ำหนักหยูให้บ่ำวรับใช้
ขนเสื้อผ้ำจ ำนวนมำกไปที่ต ำหนักจุน โดยบอกว่ำมันเป็นของใช้ของ
คุณหนูสำม”
“อะไรนะ! ” ซวนเทียนยี่ลุกขึ้นทันใดนั้นเขำหมุนไปรอบ ๆ ด้วย
ควำมโกรธ “น้องเจ็ดท ำอะไรอยู่ ? ตลอดเวลำนี้เขำไม่ได้มองหำ
ผู้หญิงใช่หรือไม่ ? เจ้ำเรียกเขำว่ำอะไร ? เทพเซียน ! แต่ท ำไมเทพ
เซียนถึงให้เด็กสำวอยู่ในต ำหนักของเขำ ? เพื่ออะไร ? น้องชำย
หมำยปองผู้หญิงของข้ำหรือ ? ”
บ่ำวรับใช้คนนั้นโพล่งออกมำด้วยเหงื่อเย็นเมื่อเขำได้ยินสิ่งนี้
นำงกลำยเป็นผู้หญิงของพระองค์เมื่อไหร่ ? พระองค์ลืมไปแล้วหรือ ?
คุณหนูสำมมองพระองค์เป็นคนน่ำร ำคำญเสมอ! นำงแสดงให้
พระองค์เห็นท่ำทำงไม่พอใจในกำรเดินทำงจำกมณฑลจี่อันสู่เมือง
หลวง ไม่ต้องพูดถึงกำรต ำหนิในบำงครั้ง ในมณฑลจี่อันนำง
หลีกเลี่ยงพระองค์เมื่อใดก็ตำมที่นำงสำมำรถท ำได้ นำงอยำกจะคุย
กับองค์ชำยหกมำกกว่ำคุยกับพระองค์หรือไม่ ?
เขำมีควำมคิดเหล่ำนั้นแต่ไม่กล้ำพูดออกมำดัง ๆ เขำควรหำวิธี
ปลอบโยนเจ้ำนำยของเขำ “อย่ำกังวลเลยพะยะค่ะ บำงทีมันอำจจะไม่
สะดวกที่จะอยู่ที่ต ำหนักหยู หลังจำกที่องค์ชำยเก้ำและพราชำยำหยู
แต่งงำนแล้ว มันหมำยควำมว่ำอย่ำงไรเมื่อน้องสำวของภรรยำย้ำย

เข้ำมำ ? นอกจำกนี้เมื่อเผชิญกับควำมสูงส่งขององค์ชำยเก้ำ
พระองค์จะไม่ได้กลัวคุณหนูสำมของตระกูลเฟิงหรือไม่ ? นอกจำกนี้
พวกเขำเป็นญำติ โดยอำศัยควำมจริงที่ว่ำองค์ชำยเก้ำและองค์ชำย
เจ็ดสนิทกัน บ่ำวรับใช้ผู้นี้คิดว่ำคุณหนูสำมอยู่ที่นั่นโดยไม่มีควำม
ตั้งใจอื่นพะยะค่ะ”
“โกหก! ” บำงครั้งซวนเทียนยี่ก็มีนิสัยที่ถอดแบบมำจำกฮ่องเต้
เมื่อเขำพูด เขำชี้ไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้ำนั้นพูดว่ำ “เจ้ำใช้สมองให้
มำกขึ้นเมื่อเจ้ำวิเครำะห์ปัญหำได้หรือไม่ ? หำกนำงรู้ว่ำไม่สะดวกที่
จะพักที่ต ำหนักหยู นำงก็สำมำรถมำที่ต ำหนักปิงได้ ! ถ้ำไม่ก็ยังมี
คฤหำสน์ของตระกูลเหยำไม่ใช่หรือ ? ไม่ว่ำเจ้ำจะมองอย่ำงไร องค์
ชำยเจ็ดจะไม่เกี่ยวข้อง มีบำงอย่ำงแปลก ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ ! ข้ำต้อง
คิดเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วน ข้ำไม่สำมำรถปล่อยให้น้องเจ็ดได้ประโยชน์จำก
เรื่องนี้ เพียงเพรำะข้ำได้กลับมำเมืองหลวง” หลังจำกพูดแบบนี้เขำ
ถำมบ่ำวรับใช้ว่ำ “บอกข้ำสิเจ้ำคิดว่ำน้องเจ็ดหมำยปองผู้หญิงคนนั้น
หรือไม่ ? ”
บ่ำวรับใช้โบกมืออย่ำงรวดเร็ว“ไม่ ไม่ นำงไม่ได้งดงำมปำน
นำงฟ้ำที่จะท ำให้ทุกคนหมำยปองพะยะค่ะ”
“พูดอีกครั้ง! ”
”ไม่ไม่! พระองค์หมำยปอง พระองค์หมำยปองพะยะค่ะ”
“เจ้ำก ำลังบอกว่ำน้องเจ็ดหมำยปองนำงอยู่หรือ? ”

“ไม่……”บ่ำวรับใช้ใกล้จะหมดควำมรู้สึกแล้ว เขำรู้สึกว่ำองค์
ชำยสี่ควรเข้ำใจในเรื่องอื่น ๆ แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่ำนมำหลังจำกเขำ
ได้พบกับคุณหนูสำมตระกูลเฟิง เขำดูเหมือนจะเปลี่ยนไป เขำควรจะ
พูดหรือว่ำคนอื่นหมำยปองนำงหรือไม่ ? นี่มันช่ำงสับสนจริง ๆ ! เขำ
ควรจะตอบยังไงดี ?
บ่ำวรับใช้ตกใจมำกจนร่ำงกำยเขำปกคลุมไปด้วยเหงื่อแต่ซวน
เทียนยี่เริ่มพูดกับตัวเองว่ำ “นำงคงสับสนกัน แต่ก็ดีวันหนึ่งข้ำจะให้
ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่ำใครปฏิบัติต่อนำงดีที่สุดในโลก ! ”
เนื่องจำกเฟิงเซียงหรูอยู่ที่ต ำหนักจุนซวนเทียนยี่โกรธตลอดทั้ง
วัน และในวันเดียวกันนี้ในต ำหนักในของฮ่องเต้ เนื่องจำกงำนเลี้ยง
ฉลองปีใหม่ที่ก ำลังจะมำถึง บรรดำพระสนมรวมตัวกันที่พระรำชวัง
หลวง เสนอควำมคิดที่ชำญฉลำดกับพระสนมหยวนชู “เพรำะเป็น
งำนเลี้ยงปีใหม่ของฮ่องเต้ จำกนั้นทุกคนควรออกมำและมีส่วนร่วม
ในต ำหนักในของฮ่องเต้นี้ นอกจำกผู้ที่ถูกเนรเทศไปยังต ำหนักเย็น
แล้ว จะไม่มีใครถูกกีดกันเจ้ำค่ะ ! ”
“ถูกต้องแล้วพระสนมหยวนชูและฮองเฮำแห่งพระรำชวังจิงซีนั่ง
อยู่ข้ำงๆ ฮ่องเต้ ทุกคนจะดึงข้อยกเว้นได้อย่ำงไร”
พระสนมหยวนชูดื่มชำและถำมว่ำ “พวกเจ้ำทั้งหมดก ำลังพูด
ถึง…”
“เรำหมำยถึงพราชำยำหยุนในต ำหนักศศิเหมันต์เจ้ำค่ะ!”ผู้หญิง
คนนั้นพูดจำขัดเคืองต่อกัน “พราชำยำหยุนคนนั้นไม่ได้ปรำกฎตัว

เกินกว่ำ 20 ปีขึ้นอยู่กับควำมโปรดปรำนและกำรผ่อนปรนจำกฮ่องเต้
แต่ตอนนี้นำงไม่ได้รับควำมโปรดปรำนอีกต่อไป จิตใจของฮ่องเต้ได้
หันไปหำพระสนมหยวนชู และแม้แต่องค์ชำยเก้ำก็ยังสูญเสียควำม
โปรดปรำน แล้วนำงจะท ำอะไรได้ ? ”
“นำงท ำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น! ตอนนี้ทุกคนในรำชส ำนักรู้ว่ำพระ
สนมหยวนชูเป็นคนที่รู้ใจของฮ่องเต้ องค์ชำยแปดเป็นบุตรคนโปรด
ของฮ่องเต้ พราชำยำหยุนและองค์ชำยเก้ำไม่เป็นที่โปรดปรำนอีก
ต่อไป ไม่มีสิ่งใดที่นำงสำมำรถแสดงออกมำได้จำกต ำแหน่งปัจจุบัน
ของนำง ตรำบใดที่ฝ่ำบำททรงรับสั่งออกมำ นำงจะต้องออกมำจำก
ต ำหนักศศิเหมันต์อย่ำงเชื่อฟังในระหว่ำงงำนเลี้ยงฉลองปีใหม่ และ
เข้ำร่วมงำนเลี้ยงกับเรำอย่ำงเชื่อฟัง นำงจะไม่ได้รับกำรดูแลเป็น
พิเศษอีกต่อไป”
“ท่ำนจะต้องพูดเรื่องนี้กับฮ่องเต้นำงอำศัยอยู่ในต ำหนักดี ๆ
อย่ำงต ำหนักศศิเหมันต์มำนำนแล้ว นำงควรจะถูกย้ำยไปที่ต ำหนัก
อื่นแทน ! ”
พวกนำงทั้งหมดพูดกันในทันทีพวกนำงพูดถึงสิ่งที่ไม่ดีเกี่ยวกับ
พราชำยำหยุน ชัดเจนว่ำพยำยำมท ำให้พระสนมหยวนชูบังคับให้พระ
ชำยำหยุนออกจำกต ำหนักศศิเหมันต์ ผู้หญิงเหล่ำนี้ได้สะสมควำม
โกรธแค้นอย่ำงมำกส ำหรับพราชำยำหยุนมำนำนกว่ำ 20 ปีแล้ว
พวกนำงทั้งหมดเกลียดที่พวกนำงไม่สำมำรถฉีกพราชำยำหยุนออก
เป็นชิ้น ๆ ได้ นำงรู้ด้วยซ ้ำว่ำคนเหล่ำนี้ต้องคิดมำกหำกว่ำพราชำยำ

หยุนไม่ได้อยู่ที่นี่ คงเป็นไปไม่ได้ที่ฮ่องเต้จะมีพระโอรสเพียง 9 คนนี้
เท่ำนั้น บุตรชำยที่อยู่เคียงข้ำงพวกนำงในวัยนี้และมักจะมีใครบำงคน
ที่ต้องพึ่งพำ
พระสนมหยวนชูสำมำรถเข้ำใจควำมเจ็บปวดของพวกนำงพวก
นำงไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกันหรอกหรือ ? แต่จะไล่พราชำยำหยุนออก
ไปจำกต ำหนักศศิเหมันต์ นำงไม่กล้ำ !
พราชำยำหยุนต้องถูกก ำจัดแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลำที่เหมำะสม
ยังไม่ถึงเวลำ ฮ่องเต้ยังคงปวดหัวเมื่อพูดถึงต ำหนักศศิเหมันต์ ควำม
เจ็บปวดนั้นท ำให้นำงกลัวที่จะพูดถึงพราชำยำหยุน นำงไม่รู้ว่ำฮ่องเต้
จะตอบสนองอย่ำงไรหลังจำกได้ยินชื่อของพราชำยำหยุน ท้ำยที่สุด
แล้วนี่คือผู้ที่อยู่ในใจเขำมำนำนกว่ำ 20 ปี คนที่เขำรักอย่ำงแท้จริง
เมื่อนำงท ำด้วยควำมรีบเร่งเกินควร เมื่อฮ่องเต้ล่มสลำยเนื่องจำกเรื่อง
นี้ ทุกอย่ำงที่ท ำมำก็จะสูญเปล่ำ
ด้วยเหตุผลของกำรเป็นคนใจกว้ำงนำงปฏิเสธที่จะขอให้พระ
ชำยำหยุนออกมำเข้ำร่วมงำนเลี้ยงของฮ่องเต้ และใช้ชื่อของฮ่องเต้
เพื่ออธิบำยว่ำ “จิตใจของฮ่องเต้ไม่ดีในช่วงนี้ หำกฝ่ำบำทเห็นพระ
ชำยำหยุนและนึกจดจ ำเรื่องในอดีตขึ้นมำอีก… กำรสูญเสียจะใหญ่
เกินไป”
ควำมตั้งใจที่แท้จริงของนำงคือกำรบอกว่ำฮ่องเต้ไม่ควรโกรธ
อย่ำงไรก็ตำมสิ่งที่พระสนมเหล่ำนี้คิดหลังจำกที่พวกนำงได้ยินก็คือ
ฮ่องเต้อำจนึกถึงควำมรู้สึกเก่ำๆ ของเขำที่มีต่อพราชำยำหยุนเมื่อเขำ

เห็นนำง เมื่อพวกนำงคิดว่ำควำมเป็นไปได้นี้มีอยู่ พวกนำงทั้งหมดก็
เงียบลงและไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป ถึงแม้ว่ำพระสนมหยวนชูจะ
ผูกขำดฮ่องเต้และพวกนำงไม่มีโอกำส แต่อย่ำงน้อยก็มีควำมหวัง
อย่ำงน้อยพวกนำงก็สำมำรถประจบประแจงพระสนมหยวนชู และนำง
ก็บอกว่ำนำงจะให้โอกำสพวกนำงในช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้ำ แต่เมื่อ
พราชำยำหยุนฟื้นพลังของนำง ทุกอย่ำงจะเหมือนเดิม นั่นคือนรกที่
พวกนำงไม่ต้องกำรกลับไปที่อีกครั้ง……
หลังจำกส่งผู้หญิงกลุ่มนั้นไปแล้วไฟก็เผำไหม้ในหัวใจของพระ
สนมหยวนชู นำงพำหยูซู่ไปเดินเล่น และเดินจนกว่ำพวกนำงจะไปถึง
ประตูต ำหนักศศิเหมันต์
เมื่อมองไปที่ต ำหนักนำงก็พูดพึมพ ำกับตัวเองว่ำ “พราชำยำ
หยุน ! รอข้ำก่อน! ข้ำจะขังเจ้ำอยู่ในต ำหนักศศิเหมันต์นี้ตลอดไป
จนกว่ำเจ้ำจะตำย ! ”