Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 224 คำสารภาพที่ไม่คาดคิด

“คุณหนูสาม ! คุณหนูอยู่ที่ไหนเจ้าคะ ? ” เหม่ยเซียงกลับมา
พร้อมกับเสื้อคลุม นางกลับมาแต่ไม่พบเฟิงเซียงหรู ไม่ว่า
นางจะมองไปทางไหน นางจำได้ว่าเฟิงเซียงหรูรออยู่ข้าง
สะพานเมื่อนางกลับเรือน แต่เมื่อนางกลับมาเฟิงเซียงหรู
หายไปไหน?

เหม่ยเซียงยืนอยู่บนสะพานเล็ก ๆ และมองลงไป แต่นางก็
ยังหาเฟิงเซียงหรูไม่เจอแม้จะมองหาไปรอบ ๆ

นางคิดว่าเฟิงเซียงหรูอาจรู้สึกหนาวมากและไม่สามารถทน
รอได้ ดังนั้นนางจึงกลับไปก่อน จากนั้นทั้งสองก็แยกทางกัน
และนางกลับเรือนอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อนางกลับไปที่ห้อง นางพบว่าเฟิงเซียงหรูไม่ได้กลับที่
เรือน !

เหม่ยเซียงเริ่มตื่นตระหนกแต่ไม่กล้าพูดอะไรเลย นางทำได้
เพียงกลับมาและค้นหาต่อ แต่นางไม่พบสิ่งใดอีกเลย
บ่าวรับใช้เหนื่อยล้า แต่ใจของนางยังทำงานอยู่ เมื่อครุ่นคิด
อีกเล็กน้อย นางก็ไปที่เรือนตงเซิง เมื่อมาถึงประตูพระจันทร์
ในลานเรือนศจีและเห็นบ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตู นางถามอย่าง
รวดเร็ว “เจ้าเห็นคุณหนูสามหรือไม่ ? ”

บ่าวรับใช้ปฏิบัติต่อคนที่มาจากเรือนของอันชิค่อนข้างสุภาพ
เมื่อได้ยินนางถาม นางส่ายหัวแล้วตอบว่า “ข้าไม่เห็น ไม่มี
ใครมาในคืนนี้ ทำไมเจ้าถึงตามหาคุณหนูสามที่นี่ในตอน
กลางคืน ? ”

เหม่ยเซียงกระทืบเท้าของนางด้วยความตื่นตระหนก “ไม่ได้
การแล้ว ข้าต้องกลับไปแจ้งอนุอัน คุณหนูสามหายไป ! ”
หลังจากที่นางพูดแบบนี้ นางหันหลังกลับวิ่งออกไป

อันชิกำลังนอนหลับฝันอยู่ เมื่อนางตื่นขึ้นมานางก็สงสัยว่า
นางยังคงฝันอยู่หรือไม่ ด้วยความงุนงง นางเห็นว่าเหม่
ยเซียงกำลังร้องไห้ ดังนั้นนางจึงถามว่า “มาทำอะไรตอนดึกๆ
ทำไมเจ้ามาร้องไห้ที่นี่ ทำไมไม่เฝ้าคุณหนูสาม?”

เหม่ยเซียงร้องไห้หนักมากขึ้น นางจึงพูดอะไรไม่ถูก นางทำ
ได้ เพียงถาม ปิงเอ๋อบ่าวรับใช้ส่วนตัวของอันชิบอกแทนว่า
“เหม่ยเซียงบอกว่าคุณหนูสามหายไปเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ ? ” อันชิรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง เมื่อได้ยินเรื่องนี้นางลุก
จากเตียง ขณะที่สวมเสื้อผ้านางถามเหมยเซียง “เกิดอะไร
ขึ้น พูดมาเร็ว ! ”

เหม่ยเซียงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นทั้งหมด ในตอนท้ายทั้ง
สามออกจากเรือนแล้วเดินไปที่ทะเลสาบ

“บ่าวรับใช้ผู้นี้ไม่กล้าตะโกนดังเพราะกลัวคนอื่นได้ยิน บางที
ข้าอาจไม่ได้ดูอย่างถี่ถ้วน อนุอันลองดูอีกครั้งเจ้าค่ะ ! ”

อันชินั้นทั้งโกรธและหวาดกลัว นางอดไม่ได้ที่จะตำหนิเหม่
ยเซียง “เจ้าไม่สามารถแม้แต่จะดูแลคุณหนูของเจ้าได้”

เหม่ยเซียงรู้ว่านางเป็นคนผิดดังนั้นนางจะกล้าเถียงได้
อย่างไร นางพูดได้เพียงว่า “ตราบใดที่คุณหนูสามไม่เป็น
อะไร เหม่ยเซียงจะยอมรับการลงโทษจากอนุอันเจ้าค่ะ”
ปิงเอ๋อยังปลอบใจอันชิ “อนุอัน ตอนนี้การค้นหาคุณหนูสาม
เป็นเรื่องสำคัญที่สุด ช่วยกันหาเถิดเจ้าค่ะ ! ”

ทั้งสามเดินไปทางด้านข้างของสะพานเล็ก ๆ แต่ในตอน
กลางคืนจะมีใครอยู่ที่นั่นได้อย่างไร

ยิ่งอันชิค้นหามากเท่าไหร่นางก็ยิ่งสิ้นหวัง ในตอนท้ายนางนั่ง
ลงใกล้ทะเลสาบ เมื่อมองไปที่น้ำที่ใสเหมือนกระจก หากไม่ใช่
เพราะปิงเอ๋อจับนางไว้ทัน บางทีนางอาจจะกระโดดลงน้ำ

ในเวลานี้พวกเขาได้ยินเหม่ยเซียงตะโกนไม่ไกล “มาดูนี่เจ้า
ค่ะ ! ”

ทั้งสองลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วโดยวิ่งไปในทิศทางนั้น เมื่อพวก
เขามาถึงพวกเขาเห็นเหม่ยเซียงชี้ไปที่จุดถัดจากทะเลสาบ
ใบหน้าของนางซีดเซียวด้วยความกลัว ขณะที่นางพูดด้วย
เสียงสั่น “ดูหินก้อนนี้ ดูเหมือนว่ามีใครบางคนทำลายมัน”

เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้ อันชิและปิงเอ๋อก็สนใจที่จะดู
แน่นอนว่าครึ่งหนึ่งของหินถูกทำลายอย่างชัดเจน เศษหินที่
เหลือเผยให้เห็นฉากที่น่าตกใจ

“ปิงเอ๋อ” อันชิได้ข้อสรุป แม้ว่าร่างกายของนางจะสั่นแต่นาง
ก็ไม่อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้ “ไปบอกท่านฮูหยินผู้เฒ่า
ว่าคุณหนูสามตกน้ำ เราขอให้ท่านมาช่วยนาง”

“เจ้าค่ะ” ปิงเอ๋อรับคำสั่งแล้ววิ่งตรงไปที่เรือนซูหยา

ข่าวของคุณหนูสามตกน้ำกระจายไปอย่างรวดเร็ว
นอกเหนือจากพ่อบ้านเฮ่อจงและบ่าวรับใช้หลายคน คนแรก
ที่มาถึงคือเฟิงเฉินหยู

นางเดินไปที่ข้างทะเลสาบ และมองไปที่อันชิ จากนั้นนางก็
หันไปจ้องมองที่พื้นผิวของทะเลสาบ นางจ้องอยู่พักหนึ่งแล้ว
ก็เงียบถามยี่หลิน “ทะเลสาบนี้ลึกแค่ไหน ? ”

ยี่หลินตอบ “บ่าวใช้คนนี้เคยถามพ่อบ้านเฮ่อจง เขาบอกว่า
ทะเลสาบลึก 9 ฟุตเจ้าค่ะ”

“9 ฟุต” ริมฝีปากของเฟิงเฉินหยูยิ้มเยาะ “น้ำที่ลึก 9 ฟุต
ถ้าเฟิงเซียงหรูตกลงไป ร่างเล็ก ๆ ของนางจะจมน้ำตายใช่
หรือไม่ ? ”

ยี่หลินตื่นตกใจ ความประทับใจของนางต่อคุณหนูสามคือนาง
ไม่พูดมากนักและดูเหมือนว่านางจะไม่มีความขัดแย้งใด ๆ
แต่ทำไมคุณหนูใหญ่จึงคิดถึงเรื่องแบบนี้?

อีกด้านเฮ่อจงส่งบ่าวรับใช้ที่ว่ายน้ำเก่งมากที่สุดมาที่
ทะเลสาบเพื่อเริ่มการค้นหา

ทะเลสาบที่ใช้คนขุดขึ้นมาของคฤหาสน์เฟิงมีช่องระบายที่
ด้านล่างเพื่อให้น้ำไหลเวียน แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาวที่หนาว
เหน็บแต่น้ำก็ยังไม่ได้เป็นน้ำแข็ง แต่น้ำเย็นมาก และใครก็
ตามที่กระโดดจะสำลัก ไม่ว่าพวกเขาจะว่ายน้ำเก่งแค่ไหน
พวกเขาพยายามดิ้นรนเพื่อจัดการกับน้ำที่เย็นจัดแบบนี้

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่ามาถึง สิ่งที่นางเห็นก็คือบ่าวรับใช้ว่ายน้ำใน
ทะเลสาบซ้ำแล้วซ้ำอีก คนที่ว่ายน้ำเก่งมากก็ดำน้ำลงไปดู
ข้างล่าง

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “ตระกูลเฟิงต้องการคนรับใช้แบบนี้”

เฮ่อจงขาดความมั่นใจและเช็ดเหงื่อออกเล็กน้อย เขาคิดกับ
ตัวเองว่าถ้าไม่ใช่เพื่อเงินที่สัญญาไว้ ใครจะค้นหาแบบนี้ !

น่าเสียดายที่การค้นหาและช่วยเหลือในตอนกลางคืนในยุค
โบราณนั้นค่อนข้างยาก หากปราศจากแสง พวกเขาสามารถ
พึ่งพาแสงจันทร์ได้เท่านั้น พวกเขาจะพบอะไรได้บ้าง กลุ่มที่
อยู่ในน้ำค้นหาเป็นเวลานาน แต่พวกเขาไม่พบอะไรเลย

บางคนไม่สามารถรับมือกับความหนาวเย็นได้และขึ้นไปบน
ฝั่งเพื่อจิบไวน์ หลังจากพักซักครู่พวกเขาก็กระโดดลงไปในน้ำ
ทันที เมื่อเห็นแบบนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็เริ่มรู้สึกตื่นตระหนกเช่นกัน

“อันชิมานี่” ฮูหยินผู้เฒ่านั่งบนเก้าอี้นุ่ม ๆ และการเคลื่อนไหว
นั้นไม่สะดวกสำหรับนาง ดังนั้นนางจึงเรียกอันชิมาหานาง
“ทำไมเฟิงเซียงหรูถึงออกมาที่นี่ตอนกลางคืน? ทำไมเจ้าไม่
จับตาดูนางอย่างใกล้ชิด ? ”

อันชิซึ่งมัวแต่วิตกกังวล ดังนั้นนางจะมีสติตอบเรื่องเหล่านี้
กับฮูหยินผู้เฒ่าได้อย่างไร นางไม่ได้อารมณ์ดีเช่นกัน ดังนั้น
นางจึงตอบว่า “นางนอนไม่หลับ และอยากพบคุณหนูรอง
เจ้าค่ะ” หลังจากพูดเรื่องนี้นางต้องการกลับไปที่ข้าง
ทะเลสาบ

ฮูหยินผู้เฒ่าตะโกนด้วยความโกรธว่า “หยุด เจ้าหยุดอยู่ตรง
นั้น!”

อันชิตกใจและหยุดทันที

“คนแล้วคนเล่า เจ้าช่างกล้าหาญเสียจริง ? จริงๆ แล้วเจ้า
ยังมาตีหน้าเศร้าอีกหรือ ? อันชิ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ? ”

ทันใดนั้นอันชิก็หันกลับไปมองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความโกรธ
อย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน สิ่งนี้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าสั่นด้วย
ความกลัว “เจ้าจะทำอะไร”

“ท่านแม่สามี” อันชิพูดขึ้น นางถาม “หลานสาวของท่านตก
ลงไปในน้ำและท่านไม่สนใจว่าหลานสาวจะมีชีวิตอยู่หรือตาย
ไปแล้ว ในช่วงเวลานี้ทำไมท่านแม่ยุ่งอยู่แบบนี้ อนุผู้นี้ทำผิด
หรือเจ้าค่ะ ? แม้ว่าคุณหนูสามจะเป็นบุตรสาวของอนุ แต่
นางก็ยังเป็นหลานสาวของท่านอยู่ดี ท่านแม่ไม่สนใจนางเลย
หรือเจ้าค่ะ ? ”

“ทำไมข้าจะไม่สนใจ?” ฮูหยินผู้เฒ่าสั่นเทาด้วยความโกรธ
“เราทุกคนไม่ได้ตามหานางกันหรือ ? ไม่ว่าจะกังวลแค่ไหน
ข้าก็ไม่สามารถกระโดดลงไปช่วยได้ มองข้า นางเป็นคนที่วิ่ง
ออกไปกลางดึกแทนที่จะนอนหลับ หลังจากมีปัญหาเกิดขึ้น
คฤหาสน์ก็วุ่นวายไปหมด และเจ้ายังต้องการถามข้าอีกหรือ
? ”

“อนุผู้นี้ไม่ได้ถามท่านแม่สามี อนุผู้นี้รู้สึกแค่เสียใจกับคุณหนู
สาม” การเกิดมาในครอบครัวแบบนี้เป็นเรื่องน่าผิดหวังอย่าง
แท้จริง

“อนุอัน เราพบอะไรบางอย่างเจ้าค่ะ ! ” ก่อนที่อันชิและฮู
หยินผู้เฒ่าจะโต้เถียงอีกครั้ง เหม่ยเซียงก็ตะโกนว่า “อนุอัน
มาที่นี่เจ้าค่ะ นี่คือรองเท้าของคุณหนูสาม ! ”

อันชิรีบเร่งและเห็นรองเท้าในมือของเหม่ยเซียง มันเป็น
รองเท้าผ้าสีชมพูที่นางทำให้เฟิงเซียงหรูในปีนี้

แต่เดิมนางยังคงยึดถือความหวังว่าเฟิงเซียงหรูไม่ได้ตกลงไป
ในน้ำ ตอนนี้นางเห็นรองเท้า ความหวังสุดท้ายของอันชิก็
หายไป

ประสาทที่ตึงเครียดของนางขาดผึง ขาของนางอ่อนล้มลงกับ
พื้น

ปิงเอ๋อรีบเร่งด้วยความกลัว แต่ในเวลานี้มีบ่าวรับใช้คนหนึ่ง
ตะโกนออกมาจากน้ำ “ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เป็นของคุณหนูสาม
หรือไม่ขอรับ ? ”

ทุกคนหันไปมอง เหม่ยเซียงเป็นคนที่คุ้นเคยกับข้าวของของ
เฟิงเซียงหรูมากที่สุด ดังนั้นนางจึงจำผ้าเช็ดหน้าได้ทันที มัน
เป็นสิ่งที่เฟิงเซียงหรูนำออกมาในคืนนี้อย่างแม่นยำ

“บุตรสาวของข้า” อันชิตะโกนและเริ่มร้องไห้เสียงดัง

บ่าวรับใช้ในน้ำค่อย ๆ ขึ้นมา ไม่ว่าจะมีรางวัลเป็นแรงจูงใจ
แต่พวกเขาก็ถึงขีดจำกัดของความแข็งแกร่งของพวกเขา

เฟิงเฉินหยูสั่งอย่างรวดเร็ว “รีบนำผ้าห่มมา” สิ่งนี้ทำให้ทุก
คนรู้สึกขอบคุณ

บ่าวรับใช้คนหนึ่งที่มีความอดทนดีขึ้นเล็กน้อยก็ยังไม่สามารถ
ตอบคำถามของเจ้านายของเขาได้ ขณะที่เขาพูดกับฮูหยินผู้
เฒ่า “ข้ากลัวว่าคุณหนูจะจมลึกเกินไปและขนาดของ
ทะเลสาบที่ใหญ่มาก มันมืดเกินไปในเวลากลางคืน ดังนั้นเรา
จึงหาคุณหนูไม่พบขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “จริง ๆ แล้วมันค่อนข้างยาก” จากนั้น
นางก็มองไปที่อันชิที่ทรุดตัว จากนั้นก็จำได้ว่านางพูดว่าเฟิง
เซียงหรูเป็นหลานสาวของนางด้วย นางอดไม่ได้ที่จะลอบ
ถอนใจ “เมื่อพวกเจ้าหายดีแล้ว ให้ลงไปค้นหาอีกรอบ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนพูด ดังนั้นบ่าวรับใช้จะพูดอะไรได้ พวก
เขาพยักหน้าและช่วยกันทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น

ในเวลานี้ที่เรือนของฮันชิ เฟิงเฟินไดยืนอยู่ข้างเตียงของฮันชิ
และเขย่านางอย่างแรง “ลุกขึ้นเร็ว ! มีบางอย่างเกิด
ขึ้นกับเฟิงเซียงหรู ทุกคนไปดูแล้ว เจ้าจะนอนต่อได้อย่างไร
? ”

อาจูพูดกับเฟินไดอย่างระมัดระวัง “อนุฮันพึ่งจะได้นอนหลับ
สนิทในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และอนุรู้สึกขี้เกียจมากกว่า
ที่ผ่านมาเจ้าค่ะ”

เฟินไดไม่เข้าใจความหมายของคำเหล่านี้ และนางก็ไม่ได้คิด
อะไรต่อ นางกลับเขย่าฮันชิต่อไป และนางก็เริ่มตะโกนยิ่งดัง
ขึ้นว่า “ลุกขึ้น ! ลุกขึ้นเร็ว ! ”

คำพูดสุดท้ายเหล่านี้ถูกตะโกนโดยตรงไปที่หูของฮันชิ คนที่
“หลับสนิท” ไม่สามารถแสร้งทำต่อ และตื่นขึ้นมาอย่างงุนงง
อีกต่อไปแล้ว “คุณหนูสี่ ? เจ้ามาที่นี่ทำไม ? ” นางพูดอย่าง
นี้ขณะมองออกไป “พระอาทิตย์ขึ้นแล้วหรือ?”

“พระอาทิตย์ขึ้นมาแล้ว!” เฟิงเฟินไดโกรธ “ข้าเรียกเจ้าตั้ง
นานแล้ว ทำไมเจ้าไม่ตื่น ? ”

ฮันชิบิดขี้เกียจแล้วพูดอย่างไร้จุดหมาย “เจ้าไม่ได้พูดว่าข้า
ตั้งครรภ์อยู่ไม่ใช่หรือ ผู้ที่กำลังตั้งครรภ์จะต้องพักผ่อนให้
เพียงพอนี่เป็นเรื่องปกติ”

“อย่างนั้นหรือ ? ” เฟิงเฟินไดไม่เข้าใจ

ฮันชิพยักหน้า “ตอนที่ข้าท้องเจ้าก็เหมือนกัน”

นัยน์ตาของเฟิงเฟินไดเปล่งประกายขึ้น “ถ้าเจ้าบอกว่าเป็น
อย่างนั้น”

“ข้าไม่ใช่หมอ” ฮันชิคิดเพียงเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ในอีกสอง
สามวันเมื่อชีพจรของข้าทรงตัว เราสามารถเชิญหมอเข้ามา
ตรวจ ตอนนี้มันเร็วเกินไป มันอาจจะผิดพลาด”

“ใช่ ๆ “ เฟิงเฟินไดพยักหน้าซ้ำ ๆ “ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะ
ช้ากว่านี้ ความแม่นยำเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เอาล่ะเจ้าพักผ่อน
เถิด ข้าจะไปคนเดียว”

“ระวังตัวด้วย ข้างทะเลสาบเป็นสิ่งที่อันตราย เจ้าอย่าเข้า
ใกล้เกินไป”

“หืม ? ” มันคงจะดีถ้าฮันชิไม่ได้ให้คำแนะนำใด ๆ แต่
เนื่องจากนางทำให้เฟิงเฟินไดรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“ทะเลสาบ ? เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ากำลังจะไปที่ทะเลสาบ”